VI SA/Wa 1775/06

VI SA/Wa 1775/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Marcinkowska
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Zdzisław Romanowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Sygn. powiązane
II OSK 697/07 - Wyrok NSA z 2008-06-23
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2006 r. sprawy ze skarg J. S. na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oraz cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargi
Uzasadnienie
Zaskarżonymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzjami z dnia [...] sierpnia 2006 r. o numerach [...] oraz [...] Komendant Główny Policji (dalej powoływany jako: KGP) utrzymał w mocy dwie decyzje Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2006 r. na podstawie których organ I instancji:
a) cofnął skarżącemu J. S. pozwolenie na broń palną myśliwską, przyznane decyzją Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] października 1983 r.
b) odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską kulowo- śrutową oraz kulową (wniosek o wydanie pozwolenia z dnia 5 stycznia 2005 r.)
Powyższe skargi zostały zarejestrowane w tutejszym Sądzie pod sygnaturami: VI SA/Wa 1775/06 (cofnięcie pozwolenia na broń) oraz VI SA/Wa 1776/06 (odmowa wydania pozwolenia na broń). Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 20 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. zarządził połączenie ww. spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalszego prowadzenia pod sygnaturą VI SA/Wa 1775/06
Do wydania zaskarżonych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym
i prawnym:
W dniu 5 stycznia 2005 r. skarżący J. S., posiadający od 1983 r. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej, złożył wniosek o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie kolejnych egzemplarzy broni palnej myśliwskiej śrutowo - kulowej oraz kulowej (k. 46 akt adm.). W toku prowadzonych czynności uzyskano opinię nt. wnioskodawcy sporządzoną przez Komendanta Powiatowego Policji w N. M. w dniu 25 stycznia 2005 r. W opinii tej stwierdzono, że skarżący prowadzi własną działalność gospodarczą. W miejscu zamieszkania posiada opinię pozytywną, nie był zatrzymywany w izbie wytrzeźwień, nie zgłaszano na niego interwencji. Nie stwierdzono, aby nadużywał alkoholu, narkotyków lub innych środków odurzających. Nie leczy się psychiatrycznie, nie jest również notowany przez posterunek w L.. W domu posiada dubeltówkę, którą zabezpiecza w zamykanej metalowej szafie.
Powyższe postępowanie zostało przez Komendanta [...] Policji zawieszone w dniu 4 marca 2005 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4a) i art. 103 k.p.a. (postanowienie PA-B-45/058319/KS) albowiem organ uznał za niezbędne wyjaśnienie sprawy karnej prowadzonej wobec skarżącego przez Sąd Rejonowy dla [...] W. o przestępstwo z art. 218 § 1 k.k.
W dniu 29 grudnia 2005 r. do organu wpłynęła informacja z Krajowego Rejestru Karnego z której wynika, że wobec p. J. S. zapadły dwa wyroki karne:
1) w sprawie [...] o czyn z art. 586 ustawy Kodeks Spółek Handlowych (wyrok z dnia 21 kwietnia 2005 r. uprawomocnił się 6 czerwca 2005 r.)
2) w sprawie [...] o czyn z art. 218 § 1 k.k. (postępowanie warunkowo umorzono na 2 lata, wyrok z 4 października 2005 r. uprawomocnił się z dniem 12 października 2005 r.).
W pierwszej z wymienionych spraw Sąd Rejonowy w G., Wydział [...] uznał Pana J.S. za winnego popełnienia czynu z art. 586 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks Spółek Handlowych tj. tego, że w kwietniu 2001 r. w T. będąc prezesem Zarządu Firmy "S." Sp. z o.o. nie zgłosił we właściwym sądzie wniosku o upadłość zarządzanej spółki, pomimo zaprzestania płacenia długów za co Sąd wymierzył mu karę grzywny.
W drugiej ze spraw, Sąd Rejonowy dla [...] W. uznał skarżącego za winnego popełnienia czynu z art. 218 § 1 k.k. tj. tego, że w okresie od października 1999 r. do października 2000 r. w W. i T., będąc prezesem Zarządu Firmy "S." Sp. z o.o. odpowiedzialnym za wykonywanie czynności z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, uporczywie naruszał prawa pracowników tej firmy wynikające ze stosunku pracy wobec czterech pracowników na stanowisku kierowcy, poprzez nie prowadzenie ewidencji czasu pracy, nie wypłacając im dodatkowego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej, niewłaściwe rozliczanie kosztów delegacji, nie przyznawanie należnych świadczeń socjalnych i nieprawidłowe rozwiązanie umów o pracę bez zachowania wymaganego okresu wypowiedzenia, oraz że w okresie od marca
2000 r. do września 2001 r. w W. i T. będąc prezesem Zarządu Firmy "S." Sp. z o.o. odpowiedzialnym za wykonywanie czynności z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, uporczywie naruszał prawa pracowników tej firmy wynikające z ubezpieczeń społecznych, wobec czterech pracowników, poprzez nie odprowadzanie należnych składek z tytułu ubezpieczenia społecznego tych pracowników. Jednocześnie w dniu 4 października 2005 r. , na podstawie art. 66 i 67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec skarżącego warunkowo umorzył, ustalając okres próby wynoszący dwa lata.
W związku z powyższymi informacjami Komendant [...] Policji w dniu
9 stycznia 2006 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia Panu J. S. pozwolenia na broń palną myśliwską przyznanego decyzją Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] października 1983 r. Jednocześnie w dniu 2 lutego 2006 r. organ wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania prowadzonego z wniosku skarżącego z dnia 5 stycznia 2005 r.
Prowadzone postępowania administracyjne Komendant [...] Policji zakończył wydaniem w dniu [...] marca 2006 r. dwóch decyzji oznaczonych takim samym numerem [...]:
1) na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm., dalej powoływanej jako UoBiA), cofnął Panu J. S. pozwolenie na broń palną myśliwską (k. 107 akt adm.)
2) na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 UoBiA), odmówił ww. wnioskodawcy wydania pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej myśliwskiej (k. 105 akt adm.).
W uzasadnieniu pierwszej z wymienionych wyżej decyzji, Komendant Policji wskazał, że fakt umorzenia postępowania karnego przez sąd nie zmienia oceny w aspekcie pozbawienia strony posiadania broni. Czyn godzący w porządek prawny został niewątpliwie przez stronę popełniony a fakt ten przeczy nieskazitelnej postawie Pana J. S.. W ocenie organu, osoba dysponująca pozwoleniem na broń winna swoim zachowaniem dowody pełnej wiarygodności, co do możliwości posiadania broni. Zachowanie strony naruszające porządek prawny jest czynem podważającym wspomnianą wiarygodność strony, jako posiadacza broni w rezultacie uzasadnia zaliczenie strony do wymienionej w art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA kategorii osób nie mogących posiadać pozwolenia na broń. Organ zaakcentował, że dostęp do broni jest reglamentowany a zatem pozwolenie może posiadać osoba o nieskazitelnej opinii. Tymczasem, w ocenie organu, wyroki sądów karnych (skazujący czy choćby warunkowo umarzający postępowanie karne) taką opinię podważają i nie dają gwarancji, iż osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego.
W uzasadnieniu decyzji odmawiającej pozwolenia na broń, organ I instancji ponowił argumentację zawartą w motywach decyzji cofającej pozwolenie podnosząc dodatkowo, że wobec świadomego łamania przez wnioskodawcę porządku prawnego wydanie mu pozwolenia na posiadanie kolejnych jednostek broni byłoby niewątpliwie niezgodne z duchem ustawy oraz interesem publicznym, dla którego ochrony nie jest obojętny fakt dysponowania bronią przez osobę dopuszczającą się przestępstw umyślnych.
W odwołaniu od powyższych rozstrzygnięć, skarżący reprezentowany przez adwokata, zarzucił zaskarżonym decyzjom:
- obrazę art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA poprzez błędną wykładnię logiczną i gramatyczną polegająca na tym, że organ I instancji przyjął, iż w świetle zgromadzonego materiału Pan J. S. jest osobą karaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, co w konsekwencji jest negatywną przesłanką do wydania pozwolenia na zakup i posiadanie broni.
- naruszenie art. 18 ust.1 pkt 2 UoBiA poprzez przyjęcie, że skarżący należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA.
Zdaniem odwołującego się, brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA jest tylko konsekwencją zaliczenia wnioskodawcy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust.1 pkt 2-6 UoBiA a w analizowanej sprawie dotyczy to osoby o której mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 cytowanej ustawy. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonych decyzji, ewentualnie ich uchylenie i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Komendant Główny Policji utrzymując zaskarżone decyzje w mocy, podzielił argumentację organu I instancji. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu, KGP zwrócił uwagę, że katalog przestępstw wymienionych art. 15 ust.1 pkt 5 UoBiA nie jest zamknięty, a zatem ustawodawca dopuścił możliwość brania pod uwagę w postępowaniu administracyjnym także innego rodzaju okoliczności i innego rodzaju przestępstw powodujących uzasadnioną obawę użycia broni w sposób, o którym mowa w tym przepisie. Organ odwoławczy zaakcentował, że strona dopuściła się przestępstw umyślnych a dodatkowo, że przestępstwo z art. 218 § 1 k.k. charakteryzowało się znamionami uporczywego działania. Komendant Główny Policji podkreślił, że zniesiona jest wiarygodność osoby naruszającej ład prawny w zakresie przestrzegania przez nią także przepisów ustawy o broni i amunicji, co z punktu widzenia ochrony interesu społecznego nie jest kwestią obojętną.
J. S., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył decyzje Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o ich uchylenie. W skargach ponowił argumentację zawartą odwołaniu od obydwu decyzji organu I instancji. Jeszcze raz postawił organowi zarzut rażącego naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przez uznanie, że skarżący należy do kategorii osób, którym nie wydaje się pozwolenia na broń. Skarżący podniósł wadliwą interpretację tego przepisu przez organy orzekające w sprawie – w pierwszej i drugiej instancji. Zdaniem skarżącego, obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń następuje m. in. w przypadku opisanym w powyższym przepisie, tj. wtedy, gdy osoba, której wydano pozwolenie na broń, została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za określone tam kategorie przestępstw, tj. przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw. Skarżący nigdy nie znalazł się w sytuacji opisanej w tym przepisie. Zdaniem strony, otwarty katalog przestępstw wymienionych w cytowanym przepisie, nie uprawnia organu do jednostronnego, arbitralnego, pozbawionego argumentacji rozszerzania tego katalogu na każdy wyrok skazujący. Dla wzmocnienia przedstawionej argumentacji przytoczył wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1879/04 oraz III SA 2258/02. Ponadto, w ocenie skarżącego, organ naruszył art. 8 k.p.a. bowiem nie wykazał o jaki interes publiczny chodzi, i nie udowodnił, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli.
W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i procesowym wg stanu faktycznego i prawnego z daty wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
(art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a. – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)
Badając skargi według powyższych kryteriów Sąd uznał, że wskazane w nich zarzuty nie są uzasadnione. Zdaniem Sądu, zarówno zaskarżone decyzje jak i decyzje utrzymane nimi w mocy, nie naruszają prawa materialnego. Nie doszło również do naruszenia prawa procesowego w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania zaskarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego.
W myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej.
W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje prawidłowo zastosowały wskazane w tych decyzjach przepisy ustawy o broni i amunicji. Jak wynika z uzasadnienia skargi, nie ma sporu co do tego, że art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA nie zawiera zamkniętego katalogu czynów przestępczych mogących uzasadniać obawę w nim wymienioną. Wskazuje na to użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, że organy nie mają możliwości negatywnej oceny osoby podejrzanej, oskarżonej lub skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa innego rodzaju, niż określone w wymienionym przepisie. Ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji, zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa.
Zdaniem Sądu, dokonane przez organy obydwu instancji oceny nie są dowolne a uzasadnienia obydwu zaskarżonych decyzji odpowiadają wymogom zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. albowiem w sposób wyczerpujący przedstawiono w nich argumenty oraz przesłanki jakimi kierował się organ przy ich podejmowaniu. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r. w sprawie VI SA/Wa 1879/04 na który powołuje się skarżący oprócz stwierdzenia, że "prawomocne skazanie ubiegającego się o pozwolenie na broń za choćby jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W innym przypadku organ musi wyszczególnić, jakie okoliczności wskazują na istnienie uzasadnionej obawy, że osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" zawiera również pogląd, pominięty w skardze, że "do takich okoliczności można zaliczyć naruszanie porządku prawnego przez osobę wnioskującą o wydanie pozwolenia na broń." Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podzielając argumentację zawartą w omawianym wyroku podkreśla, że w rozpatrywanej sprawie z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia, albowiem skarżący został uznany prawomocnymi wyrokami sądu karnego za winnego popełnienia przestępstw umyślnych. Zdaniem Sądu, w tym stanie rzeczy ustalenia organów obydwu instancji, co do istnienia przesłanki warunkującej zastosowanie art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji są trafne. Organ prawidłowo wskazał, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Należy również dodatkowo zaakcentować, że prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa wspólnotowego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawo do posiadania broni, ma w świetle powołanej ustawy, reglamentacyjny charakter. Wydawanie pozwoleń na broń może mieć zatem miejsce w sytuacjach uznanych za szczególne, a ich cofanie winno nastąpić wówczas, gdy interes bezpieczeństwa i porządku publicznego jest zagrożony. Stąd spoczywający na organach obowiązek dokonania wnikliwej oceny zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA. Taka też wnikliwa ocena, wbrew zarzutom skargi, została w niniejszej sprawie dokonana. Sąd podziela stanowisko organu, że prawo do posiadania broni może mieć tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, natomiast nieprzestrzeganie porządku prawnego takiej opinii przeczy. W niniejszej sprawie organ akcentuje, że okolicznością przemawiającą za podjęciem negatywnych dla skarżącego decyzji było popełnienie przez Pana J. S. przestępstw umyślnych (w tym jednego z nich, które polegało na złośliwym i uporczywym działaniu naruszającym prawa pracowników). Zdaniem Sądu, popełnienie przez skarżącego przestępstw z winy umyślnej, w tym przestępstwa charakteryzującego się działaniem które miało miejsce na przestrzeni dwóch lat (vide punkt I wyroku z dnia 4 października 2005 r.) uprawniało organ do oceny skarżącego jako osoby, co do której istnieje obawa o której mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA. Kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki jakie powoduje jej użycie (często nieodwracalne) ma ogromne znaczenie i ścisły związek ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Należy więc podzielić pogląd organu, że w interesie społecznym nie leży przyznanie tego prawa osobie, która narusza ład prawny. W świetle powyższych dowodów i okoliczności sprawy, podawane przez skarżącego argumenty nie mogą zostać uwzględnione, co słusznie podkreślił w swojej decyzji Komendant Główny Policji. Należy ponadto zauważyć, że choć z opinii Policji na temat Pana J. S. bezspornie wynika, że jest dla strony pozytywna, nie może odnieść pożądanego dla skarżącego skutku, ponieważ została sporządzona w dniu 25 stycznia 2005 r. a zatem nie uwzględnia faktu skazania strony za opisane wyżej przestępstwa, co nastąpiło w dniu 21 kwietnia
2005 r. oraz 4 października 2005 r. Skoro fakt skazania oraz okoliczności związane z popełnionym przestępstwem stanowiły podstawę do wydania zaskarżonych decyzji, powyższa opinia nie mogła być więc uznana za dowód przemawiający za wydaniem pozytywnych dla strony rozstrzygnięć w prowadzonych postępowaniach administracyjnych.
Rację ma strona twierdząc, że organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko interes bezpieczeństwa i porządku publicznego ale także mieć wzgląd na subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, w niniejszej sprawie organ rozważył obydwa te interesy, słusznie dając prymat interesowi społecznemu, bowiem trudno uznać za pozbawioną uzasadnionych podstaw argumentację, że prawo posiadania broni powinny otrzymywać osoby cechujące się nieskazitelną postawą. Zdaniem Sądu, nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary. Należy również podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2003 r. zaakcentował, iż samo spełnienie warunków formalnych określonych w tej ustawie nie zobowiązuje organów Policji do wydania zezwolenia (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1863/01, nie publ.).
Reasumując, Komendant Główny Policji wydając zaskarżone decyzje prawidłowo zastosował powołane przepisy ustawy o broni i amunicji oraz nie naruszył przepisów procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargi oddalił jako nie znajdujące usprawiedliwionych podstaw.