II OSK 1746/06

II OSK 1746/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-12-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz
Bożena Walentynowicz /sprawozdawca/
Maria Rzążewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Sz 607/05 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2006-07-19
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 30  ust. 1,  art. 80  ust. 1  pkt 1,  art. 83
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
art. 20  par. 1  pkt 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz sędzia NSA Bożena Walentynowicz ( spr.) Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 607/05 w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego według właściwości oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 607/05, oddalił skargę M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego według właściwości.
W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. po stwierdzeniu, że na działce nr [...] w J., znajduje się wiata drewniana z pomieszczeniem socjalnym (zaplecze), usytuowana na okres 120 dni, na podstawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych w Starostwie S. w dniu [...] lutego 2004 r., która po okresie określonym w zgłoszeniu nie została rozebrana, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał sprawę według właściwości Staroście S.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., po rozpatrzeniu zażalenia M. P., postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 i 65 § 1 k.p.a., art. 20 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ I instancji otrzymał wniosek Wójta Gminy P. o podjęcie stosownych działań w celu usunięcia obiektów budowlanych, stanowiących samowolę budowlaną, m.in. znajdującej się na nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w J., stanowiącej własność J. L., na której przy jednokondygnacyjnym budynku murowanym znajduje się wiata drewniana z dobudowanym zapleczem (pomieszczeniem socjalnym). Organ podniósł, że z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lutego 2004 r. w Starostwie S., M. P. dokonał zgłoszenia zamiaru wybudowania przedmiotowej wiaty na okres 120 dni, co zostało przyjęte bez sprzeciwu przez właściwy organ w dniu [...] marca 2004 r., zaś według oświadczenia inwestora wiata została wybudowana w maju 2004 r. Organ odwoławczy wskazał na treść art. 80 ust. 1 pkt 1 i 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego oraz art. 20 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz na brak przesłanek do zastosowania przepisów art. 48, 49b bądź 50 Prawa budowlanego. Dokonując analizy powyższych przepisów w niniejszym stanie faktycznym organ II instancji uznał, że zasadnym było przekazanie przez organ I instancji sprawy do rozpoznania według właściwości Staroście S., który jest właściwy do wyegzekwowania obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu po upływie czasu, na który obiekt został postawiony.
Rozpoznając skargę M. P. na powyższą decyzję Sąd I instancji w wyroku z dnia 19 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 607/05, stwierdził, że nie jest ona zasadna. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że stanowisko organu odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., który na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. uznał, że nie jest właściwy do rozpatrzenia sprawy i przekazał ją Staroście S. jako organowi właściwemu, jest słuszne. Sąd I instancji uznał, że skoro przedmiotowy obiekt powstał zgodnie z przepisami prawa, a obecnie, po ustawowo określonym czasie jego użytkowania, powstaje potrzeba usunięcia obiektu w innym trybie postępowania, w oparciu o przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to orzeczenie o przekazaniu sprawy organowi właściwemu jest prawidłowe. W tym też kontekście Sąd ocenił zarzuty podniesione w skardze, które, w ocenie Sądu I instancji, nie odnoszą się do treści rozstrzygnięcia organu odwoławczego, lecz dotyczą kwestii niemających wpływu na prawidłowość zaskarżonego orzeczenia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniósł M. P., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając błędne zastosowanie przepisu art. 65 § 1 k.p.a., dotyczącego przekazania sprawy właściwemu według kompetencji organowi, co miało miejsce wobec niewłaściwej oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego w zakresie charakteru obiektu budowlanego wzniesionego przez skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący złożył stosowny wniosek do Urzędu Gminy P. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, zgłaszając chęć zalegalizowania zadaszenia jako obiekt stały. W odpowiedzi na wniosek skarżący otrzymał informację, iż: "na czas uchwalenia planu miejscowego, który przewidziano na [...] grudnia 2004 r. postępowanie zostaje zawieszone". Następnie skarżący wskazał, że nowy plan miejscowy uchwalono dopiero w marcu 2005 r. nie powiadamiając właściciela ziemi, na której dzierżawiony był przedmiotowy budynek usługowy. Wniosek złożony przez skarżącego stracił ważność, ponieważ nowy plan nie uwzględnił możliwości wykonania zadaszenia na stałe, w miejscu gdzie skarżący prowadzi działalność handlową, zaś linię zabudowy przesunięto tak, aby nie było możliwości postawienia jakiejkolwiek konstrukcji czy obiektu budowlanego blisko chodnika. Skarżący stwierdził, że wszelkie zmiany i przesunięcia w nowym planie miejscowym nigdy nie były przedstawione właścicielowi terenu, a starania skarżącego o legalizację zadaszenia nie powiodły się. W świetle przedstawionego wyżej stanu faktycznego, w ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie zastosowanie winny znaleźć stosowne przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2002 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) dotyczące wybudowania obiektu w ramach samowoli budowlanej. Nie dokonując bowiem rozbiórki po upływie wskazanych 120 dni, na które skarżący otrzymał stosowne pozwolenie w zakresie wzniesienia przedmiotowej wiaty, istniejąca wiata nabrała cech obiektu wzniesionego bez stosownego pozwolenia. Zdaniem skarżącego zatem wbrew stanowisku zajętym w zaskarżonym postanowieniu oraz w poprzedzającym je postanowieniu Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu wskazanych organów nadzoru budowlanego, nie zaś organów administracji architektoniczno-budowlanej (Starosty S. jako organu I instancji). W konsekwencji powyższego, w ocenie strony, błędne zastosowanie w sprawie znalazł przepis art. 65 § 1 k.p.a. dotyczący przekazania sprawy właściwemu według kompetencji organowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiotowa skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Skarga dotyczy postanowienia wydanego przez organy Nadzoru Budowlanego w trybie art. 65 § 1 k.p.a. o przekazaniu sprawy do rozpoznania według właściwości Staroście S.
Przedmiotem sprawy jest wiata postawiona przez skarżącego M. P. na podstawie zgłoszenia dokonanego [...] lutego 2004 r. jako obiektu tymczasowego na okres 120 dni (w trybie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego). Z ustaleń Sądu wynika, że termin funkcjonowania tegoż obiektu tymczasowego upływał we wrześniu 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wszczął postępowanie w tej sprawie na wniosek Wójta Gminy P.
Postanowienie w trybie art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 20 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji o przekazaniu sprawy wg właściwości organ podjął prawidłowo na podstawie poprawnej analizy treści art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.).
Ocena prawna Sądu pierwszej instancji aprobująca powyższe stanowisko organów Nadzoru Budowlanego nie może budzić zastrzeżeń.
Chybiony i całkowicie pozbawiony uzasadnionych podstaw jest zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu prawa materialnego przez wadliwe zastosowanie art. 65 k.p.a.
Podkreślenia wymaga słuszne stanowisko Sądu, że art. 83 Prawa budowlanego enumeratywnie wskazuje kompetencje organów Nadzoru Budowlanego. Zgodnie zaś z prawidłowo wskazanym art. 80 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zadania administracji architektoniczno-budowlanej wykonuje starosta.
Jeśli się zważy, iż przedmiotem sprawy jest fakt pozostawania w użytkowaniu inwestora obiektu tymczasowego, którego okres 120 dni funkcjonowania upłynął – to zgodnie z art. 20 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – właściwym w sprawie jest organ samorządowy starosta. Postanowienie o przekazaniu sprawy temu organowi wg właściwości kompetencyjnej należy uznać za prawidłowe zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wymaga też podkreślenia, że zakres sprawy obejmuje tylko postanowienie dotyczące właściwości organu. Nie orzeka w sprawie co do meritum.
Skarga kasacyjna w swych rozważaniach zawartych w uzasadnieniu podnosi zarzuty i okoliczności wykraczające poza ramy tego postępowania, jakie zakreśla wydane postanowienie kompetencyjne. Nie mogą być zatem przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności związane z motywami jakimi kierował się skarżący nadal użytkujący obiekt tymczasowy mimo upływu okresu jego legalnego funkcjonowania ani też skutki dla inwestora w przypadku rozbiórki wiaty. Organ Nadzoru Budowlanego stwierdzając swą niewłaściwość nie badał żadnych innych aspektów sprawy, gdyż nie był do tego uprawniony.
W powyższej sytuacji należy uznać, iż Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonego postanowienia i słusznie oddalił skargę.
Nieskuteczność zarzutu skargi kasacyjnej uzasadnia jej oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.