II OSK 1744/08

II OSK 1744/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-10-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-11-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący/
Tomasz Zbrojewski /sprawozdawca/
Wojciech Chróścielewski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 752/06 - Wyrok WSA w Krakowie z 2008-06-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 125 par. 1 pkt 1, art. 183, art. 184, art. 204 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 20, art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par. 3 pkt 1, par. 12
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dz.U. 1998 nr 126 poz 839
par. 6
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych.
Dz.U. 2003 nr 120 poz 1133
par. 3, par. 12
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77 i art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 752/06 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. O. na rzecz K. C. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
II OSK 1744/08
U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi K. C., uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K. O. pozwolenia na budowę - rozbudowę budynku handlowo – usługowego z częścią mieszkalną na działce nr [...] w M..
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Pismem z dnia 12 maja 2005 r. K. O. wystąpił z wnioskiem do Starosty Powiatowego w Myślenicach o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę - rozbudowę budynku handlowo - usługowego z częścią mieszkalną na działce nr [...] w M..
Postanowieniem z dnia [...] października 2005 r., na podstawie art. 34 ust. 2 i ust. 3, art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, Starosta Myślenicki nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym z przepisami techniczno - budowlanymi, określając rodzaj i zakres uzupełnień.
Za pismem z dnia 7 listopada 2005 r. inwestor przedłożył poprawiony projekt budowlany w liczbie 4 tomów, pismo Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji o wyrażeniu zgody na pobór wody, pismo Karpackiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w Tarnowie o możliwości dostaw gazu oraz umowę sprzedaży energii elektrycznej.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Starosta Myślenicki, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo – usługowego z infrastrukturą techniczną.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice z dnia 30 grudnia 2002 r., a inwestor usunął nieprawidłowości w przedłożonym pierwotnie do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Projekt budowlany jest kompletny i odpowiada wymogom przepisu art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.
W odwołaniu od powyższej decyzji K. C. podniósł, że w jego ocenie, decyzja organu l instancji jest niezgodna z obowiązującymi przepisami, a jej uzasadnienie jest mało konkretne i nie opiera się na aktualnych przepisach prawa. Odwołujący się wskazał, iż przepisy § 12 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) nie mogą być brane pod uwagę ze względu na niespełnienie warunków co do odległości oraz istniejące otwory okienne. Na działce nr [...] w odległości 2,5 m od projektowanego budynku istnieje bowiem budynek. Decyzja jest także niezgodna z ust. 4 pkt 2 § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), ponieważ projektowany budynek nie przylega na całej długości. Zatwierdzony projekt narusza jego interes prawny, gdyż przewiduje zamurowanie okna, ale także ingeruje w istniejącą połać dachową poprzez nakaz wykonania obróbek blacharskich. Projektowany budynek jest posadowiony w granicy, tymczasem brak jest stosownych wyliczeń konstrukcyjnych i analizy stateczności wpływu projektowanego budynku na jego budynek. W przypadku pęknięć, które mogą wystąpić ze względu na nierównomierne osiadanie konieczne będą naprawy, których koszty będzie musiał ponosić sam.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżoną decyzję organu l instancji w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo - usługowego wraz z infrastrukturą techniczną i w tym zakresie orzekł o udzieleniu pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo - usługowego wraz z częścią mieszkalną, w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu Wojewoda Małopolski wskazał, że kwestia zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), została już zbadana w poprzednim postępowaniu odwoławczym. Pomimo tego Wojewoda dokonał ponownej analizy lokalizacji projektowanego budynku, biorąc również pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy dokumenty dotyczące analizy naturalnego oświetlenia pomieszczeń budynku sąsiedniego. Wojewoda stwierdził, że aktualnie obowiązująca treść § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), wskazuje, że istnieje możliwość sytuowania ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, jeżeli istnieje na tej działce już usytuowany bezpośrednio przy granicy budynek również bez otworów okiennych i drzwiowych, a warunkiem takiego usytuowania jest przyleganie ściany nowego budynku do ściany istniejącej. Ustawodawca nie określił jednak, czy nowoprojektowana ściana graniczna musi cała swoją powierzchnią przylegać do ściany budynku istniejącego na działce sąsiedniej. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda zaznaczył, że istnieje możliwość usytuowania projektowanej inwestycji w proponowanej lokalizacji, pod warunkiem zgodności tej lokalizacji z pozostałymi przepisami prawa. W związku z powyższym Wojewoda sprawdził zgodność projektowanej inwestycji z wymogami m.in. § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Zdaniem Wojewody przedstawiona przez inwestora analiza oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w odniesieniu do budynku znajdującego się na działce nr [...], wykazała, że nie występuje zacienianie w przedmiotowym zakresie i spełniony został warunek określony w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Wojewoda zaznaczył, że w opracowanej analizie zacieniania nie uwzględniono "świetlika" znajdującego się na dachu budynku na działce nr [...]. Okno to nie stanowi bowiem samodzielnego okna doświetlającego pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi, lecz jest jednym z szeregu okien umieszczonych w świetliku, doświetlających to pomieszczenie. Nie można zatem stwierdzić, że zostanie ograniczony dopływ światła do pomieszczenia, skoro pozostałe okna usytuowane od strony północnej i południowej znajdują się poza strefą oddziaływania ściany projektowanego budynku. Sprawa niezgodnego z prawem wykonania "świetlika", poruszona przez inwestora, może być przedmiotem odrębnego postępowania przed organem nadzoru budowlanego.
W kwestii zarzutu braku stosownych wyliczeń konstrukcyjnych i analizy stateczności wpływu projektowanego budynku na sąsiedni Wojewoda wskazał, że zlecił Staroście Myślenickiemu dokonanie uzupełnień akt sprawy o ekspertyzy stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego, zgodnie z § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Wojewoda uznał, że w wyniku dokonanych uzupełnień, akta sprawy zawierają komplet dokumentów potwierdzających możliwość usytuowania projektowanego obiektu w sąsiedztwie istniejących budynków bez pogorszenia stanu technicznego sąsiedniej zabudowy. W aktach znajduje się m.in. oświadczenie projektanta, stwierdzające, że zarzut K. C. dotyczący braku stosownych wyliczeń konstrukcyjnych i analizy stateczności wpływu projektowanego budynku na istniejący budynek na działce nr [...] jest bezzasadny, ponieważ zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, projektowaną inwestycję zalicza się do l kategorii geotechnicznej, wobec tego zgodnie z § 8 ust. 2 w/w rozporządzenia nie jest wymagana dokumentacja geologiczno-inżynierska.
Wojewoda uznał zatem, że nie potwierdziła się zasadność zarzutów odwołania, a skoro zostały spełnione wymogi niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę, nie można odmówić udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. C. podniósł, że zaskarżona decyzja powinna być zgodna z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia, która została wydana jeszcze w oparciu o ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w Myślenicach. Ponadto decyzja ta powinna być zgodna z innymi przepisami prawa, w tym ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych, w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych (...). Skarżący podniósł, że zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia 30 grudnia 2002 r. inwestycja powinna obejmować budynek o maksymalnie 3 kondygnacjach naziemnych łącznie z kondygnacją w przestrzeni dachowej, zaś projektowany budynek jest pięciokondygnacyjny, tj. jedna kondygnacja w piwnicy (co jest dozwolone), a pozostałe kondygnacje nadziemne składają się z trzech naziemnych sensu stricte i czwartej w przestrzeni dachowej. Jest to, zdaniem skarżącego, istotna niezgodność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w stosunku do warunków ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Skarżący zarzucił także niezgodność z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), stojąc na stanowisku, że zinterpretowanie przez Wojewodę § 12 w/w rozporządzenia w ten sposób, że nie wymaga się, aby projektowana ściana przylegała całą swoją powierzchnią do ściany sąsiedniego budynku istniejącego bezpośrednio przy granicy, dowodzi nie tylko o niezrozumieniu treści tego przepisu, ale i intencji ustawodawcy. Niedopuszczalna jest interpretacja rozszerzająca i prowadząca do obejścia prawa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii związanej z wykładnią § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), a co za tym idzie, spełnienia przez inwestora wymogów w nim ustanowionych.
W ocenie Sądu I instancji w myśl § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) nie można przyjąć, że dopuszczalne jest, aby ściana obiektu budowlanego istniejącego w granicy nie stykała się ze ścianą obiektu projektowanego na całej swojej powierzchni. Nie ulega wątpliwości, że z językowego punktu widzenia dopuszczalne jest tylko i wyłącznie sytuowanie ściany projektowanego obiektu, i to bez otworów okiennych lub drzwiowych, bezpośrednio przy tej granicy w sytuacji, gdy ściana obiektu projektowanego ma przylegać do ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych obiektu istniejącego na działce sąsiedniej. Przylegać, znaczy bowiem tyle, co: "być ściśle dopasowanym do czegoś, dotykać bezpośrednio", ale i "stykać się, graniczyć z czymś" (Słownik Języka polskiego PWN pod red. Mieczysława Szymczaka, Warszawa 2002). Przepis § ust. 4 pkt 2 § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) stanowi wyjątek, dopuszczający sytuowanie ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy i przylegającej do ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych obiektu znajdującego się na działce sąsiedniej bezpośrednio przy granicy. Wyjątki zaś podlegają ścisłej wykładni i nie jest dopuszczalna ich wykładnia rozszerzająca.
Sąd I instancji podkreślił, że celem tego przepisu jest taka reglamentacja usytuowania budynku na działce budowlanej oraz jej zagospodarowanie, aby spełnione zostały wymogi wynikające między innymi z art. 5 ustawy Prawo budowlane, związane nie tylko z odpowiednim usytuowaniem obiektu na działce budowlanej, ale i z zapewnieniem poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich i zapewnieniem wymogów przeciwpożarowych. W konsekwencji zgodnie z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) dopuszczalne jest sytuowanie ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych obiektu projektowanego, jeżeli przylega ona całą swoją powierzchnią do ściany także bez otworów okiennych lub drzwiowych budynku znajdującego się bezpośrednio przy granicy na działce sąsiedniej. Wobec powyższego organy obu instancji w sposób błędny oceniły zachowanie przez inwestora wymogów wynikających z tego przepisu w sytuacji, gdy z projektu zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji, jak i z okoliczności podnoszonych przez skarżącego wynika, że ściany obiektów projektowanego i sąsiedniego zarówno w poziomie, jak i w pionie nie stykają się na całej swojej powierzchni.
W ocenie Sądu nie można również przyjąć bezkrytycznie stanowiska organów, co do zachowania wymogów wynikających z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Rzeczą organów było zweryfikowanie, czy projektowany obiekt znajduje się w zabudowie śródmiejskiej, a jeżeli tak, to dokonanie oceny, czy podana przez projektanta wysokość przesłaniania została prawidłowo wyliczona. Znajdujący się w projekcie budowlanym rysunek nr 11, wraz z rysunkiem zamiennym elewacji północnej, nie pozwalają w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy zaznaczony kolorem czerwonym poziom parapetu okna przesłanianego w rzeczywiści się na takim poziomie znajduje.
Sąd I instancji stwierdził także, że organy dały wiarę, bez rzetelnego odniesienia się i oceny, wnioskom projektanta, zawartym w ekspertyzach technicznych stanu obiektu istniejącego na działce sąsiedniej i obiektu podlegającego projektowanej rozbudowie, że projektowana przez inwestora rozbudowa nie wpłynie na pogorszenie stanu technicznego sąsiedniej zabudowy. Nie wypowiedziały się przy tym, z jakich powodów uznają organy, że uprzednio nałożony na inwestora przez Starostę Myślenickiego postanowieniem z dnia 8 lutego 2006 r. obowiązek przedłożenia wykonanej przez osobę uprawnioną ekspertyzy stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego został przez niego spełniony.
Organy nie zweryfikowały oświadczenia projektanta, co do zaliczenia projektowanego obiektu do l kategorii geotechnicznej. Nie przedstawiły, z jakiego powodu uznają je za miarodajne i wystarczające w sytuacji, gdy w świetle rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, kategorię geotechniczną ustala się w zależności od rodzaju warunków gruntowych oraz czynników konstrukcyjnych, charakteryzujących możliwość przenoszenia odkształceń i drgań, stopnia złożoności oddziaływań, stopnia zagrożenia życia i mienia awarią konstrukcji, jak również od wartości zabytkowej lub technicznej obiektu i zagrożenia środowiska. Organy nie zbadały, czy w przypadku, gdy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanego budynku dopuszczają maksymalnie trzy kondygnacje, w tym ostatnią rozwiązaną w całości w przestrzeni dachowej oraz gdy występują pod powierzchnią terenu między innymi słabonośne grunty, wątpliwości nie budzi zaliczenie obiektu do l, zamiast do II kategorii geotechnicznej, obejmującej obiekty nie tylko w prostych, ale i złożonych warunkach gruntowych.
Zupełnie bezkrytycznie przyjęły także organy wnioski projektanta, że skoro na dachu pulpitowym sąsiedniego budynku istnieje świetlik z oknami umieszczonymi za blisko granicy działki nr [...], niezgodnie z przepisami, to okna te należy zlikwidować. Sąd podkreślił, że to nowoprojektowane zamierzenie ma spełniać wymogi wynikające z przepisów techniczno - budowlanych, a nie na odwrót. Kwestie natomiast związane z ewentualnym naruszeniem tychże przepisów przez zabudowę sąsiednią winny być rozstrzygane w osobnym postępowaniu.
Organ II instancji przeszedł także obojętnie wobec kwestii związanej z zachowaniem ochrony przed zawilgoceniem i korozją biologiczną, podczas, gdy organ l instancji stwierdził tylko, że styk istniejącej połaci dachowej z nowoprojektowaną ścianą zostanie poddany obróbkom blacharskim w celu zabezpieczenia i ukierunkowania spływu wód opadowych wzdłuż tej ściany. Nie wypowiedziano się natomiast, czy warunki wynikające z § 315 i następnych rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) zostały zachowane, w szczególności, czy dachy i tarasy budynku projektowanego mają spadki umożliwiające odpływ nie tylko wód opadowych, ale i z topniejącego śniegu do rynien i wewnętrznych lub zewnętrznych rur spustowych.
Organy administracji pominęły również aspekt związany ze zgodnością liczby kondygnacji obiektu projektowanego wynikającej z decyzji o warunkach zabudowy a rzeczywistą ich liczbą wynikającą z projektu budowlanego.
Sąd zwrócił również uwagę, iż w aktach sprawy brak jest projektów branżowych i to w sytuacji, gdy w projekcie budowlanym stwierdzono, że budynek będzie wyposażony w wewnętrzne instalacje rozbudowane w nawiązaniu do istniejących instalacji wodociągowej, ciepłej wody, kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania (z piecem grzewczym). Nie został zatem spełniony wymóg, o którym mowa jest w § 11 wyżej wskazanego rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom organów projekt budowlany nie jest kompletny. Brak jest też w aktach sprawy uprawnień budowlanych mgr inż. arch. Radosława Górskiego, jak i zaświadczenia o jego przynależności do okręgowej izby architektów.
Za zgodne z kompetencjami merytoryczno - reformacyjnymi, przyznanymi przez art. 138 § 1 pkt 2 kpa Sąd I instancji uznał natomiast dokonanie przez organ odwoławczy usunięcie błędu organu l instancji w określeniu zamierzenia inwestycyjnego, którego decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę ma dotyczyć.
Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zakresie zgodności projektu z przepisami techniczno - budowlanymi, w tym z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), a także art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz kompletności projektu budowlanego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skoro bowiem niespełnione zostały wymogi wynikające z wyżej wskazanych przepisów, w świetle treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie mogło dojść do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto organy orzekające dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa zobowiązujących je do rozpatrzenia i zebrania całego materiału dowodowego, w szczególności do jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, tak aby zbudować rzeczywisty obraz sprawy dążąc do osiągnięcia prawdy obiektywnej.
W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. O., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, podniósł zarzuty:
1) naruszenia przepisów postępowania, tj.
a) art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania sądowego w sytuacji, gdy jego wynik zależał od ustaleń toczącego się postępowania w sprawie samowoli budowlanej na działce nr 1213/8;
b) art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, mimo że nie istniały ku temu powody, w szczególności zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów postępowania ani prawa materialnego;
c) § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych (...) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten dopuszcza możliwość usytuowania nowo wznoszonego budynku bezpośrednio przy granicy działki tylko wtedy, gdy wznoszona ściana przylegać będzie na całej powierzchni do ściany budynku na działce sąsiedniej;
2) naruszenia prawa materialnego, tj. § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych (...) poprzez jego niezastosowanie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, że przy wykładni § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) nie można odwoływać się wyłącznie do wykładni językowej. Skoro użyty w przepisie termin "przylegać" nie niesie w sobie żadnych informacji dotyczących wielkości powierzchni, które mają się stykać, to zaprezentowana przez Sąd I instancji wykładnia językowa przesądzająca o konieczności stykania się całą powierzchnią jest nieuzasadniona. Poprzednia regulacja normującą tę kwestię, obowiązująca do 27 maja 2004 r., wskazywała wprost na warunek przylegania projektowanego obiektu do już istniejącego budynku całą długością ściany. Pominięcie tego wymogu w aktualnie obowiązujących przepisach nie może stanowić przypadku czy przeoczenia, lecz zabieg służący efektywniejszemu wykorzystaniu gruntu.
Autor skargi kasacyjnej podniósł także, iż szerokość działki wynosi 8 m, co uniemożliwia inwestorowi zachowanie odległości określonej w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Gdyby bowiem zachować odległość 3 m od granicy działek po każdej ze stron, przestrzeń, na której lokalizowany mógłby być budynek wynosiłaby 2 m. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż projekt budowlany zgodny jest z decyzją o warunkach zabudowy, w którym odwołano się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Strona zwróciła także uwagę, iż w piśmie do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlane w Myślenicach inwestor poinformował o licznych samowolach budowlanych na działce nr [...] – przewiązka budynku wzniesiona została w odległości 2,6 m od granicy działki bez pozwolenia na budowę, podczas nielegalnej przeróbki dachu wzniesiono świetlik z oknami, dokonano zmian konstrukcyjnych, wymiany fundamentów. Sąd I instancji powinien zatem ustalić, na jakim etapie znajduje się postępowanie w sprawie samowoli budowlanej i jakie zapadły w nim decyzje. W razie niewydania decyzji przez organy nadzoru budowlane, Sąd I instancji winien zawiesić postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego do momentu wyjaśnienia, czy obiekty nie stanowią samowoli budowlanej, Sąd nie mógł wskazywać na potrzebę dostosowania projektowanego budynku do istniejącego, a tym samym stawiać organom zarzuty z tytułu nieuwzględnienia istniejącego na działce sąsiedniej bezprawnego stanu rzeczy.
Wbrew sugestii Sądu I instancji okolicznością niewątpliwą jest to, że projektowany budynek znajduje się w zabudowie śródmiejskiej, gdyż definicję takiej zabudowy zawiera § 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), zaś z akt sprawy jednoznacznie wynika, że działka nr [...] przylega do Rynku Myślenickiego, który jest placem śródmiejskim.
Powołując takie zarzuty w ramach podstaw kasacyjnych autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. C., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona wskazała, iż w całości podziela ustalenia Sądu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna oparta została przede wszystkim na zarzutach naruszenia prawa materialnego, z których najbardziej istotnym jest zarzut naruszenia § 12 ust. 4 pkt 2 oraz § 12 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).
Jeśli idzie o pierwszy z zarzutów, to należy stwierdzić, iż jest on uzasadniony. Otóż, zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), jeżeli na sąsiedniej działce istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Nie ulega wątpliwości, iż z literalnego brzmienia nie wynika wprost, co należy rozumieć pod pojęciem "przylegania do istniejącej ściany". Wojewódzki Sąd Administracyjny, posiłkując się słownikowym rozumiem pojęcia "przylegać", stanął na stanowisku, iż w myśl § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia dopuszczalne jest sytuowanie ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych, jedynie jeśli ma ona przylegać całą swoją powierzchnią do istniejącej ściany. Powyższy pogląd, na tle okoliczności rozpoznawanej sprawy, nie zasługuje jednak na akceptację. Nie ulega wątpliwości, iż w pierwotnym brzmieniu § 12 (wówczas ust. 6 pkt 2 lit. a) rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) zezwalał na usytuowanie budynku ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli na sąsiedniej działce istniał już budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy, a wznoszony budynek będzie przylegał do istniejącego całą długością swojej ściany. Na mocy postanowienia § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.Nr 109, poz. 1156) § 12 rozporządzenia zmienianego uzyskał brzmienie, w świetle którego brak było wymogu przylegania ściany wznoszonego budynku całą swoją długością. Następnie, na mocy kolejnego rozporządzenia zmieniającego z dnia 12 marca 2009 r. (Dz.U.Nr 56, poz. 461), po części przywrócony został wymóg przylegania ściany budynku projektowanego całą jej powierzchnią do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce.
Analiza przepisów obowiązujących na przestrzeni lat daje podstawy do twierdzenia, iż wymogi dotyczące sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią dotyczące przylegania do ściany budynku istniejącego ulegały zmianie. Poza sporem musi natomiast pozostać fakt, iż w okresie od dnia 27 maja 2004 r. do dnia 8 lipca 2009 r. nie wynikał z nich warunek przylegania ściany projektowanej do już istniejącej na działce sąsiedniej całą długością czy też powierzchnią. Zakładając racjonalność dokonywanych zmian w obowiązujących przepisach, za niedopuszczalną należy uznać taką wykładnię przepisów, skutkiem której zmiana przepisów nie powodowałaby zmiany w sposobie ich stosowania. Jak bowiem słusznie zauważył autor skargi kasacyjnej, odwołując się do wykładni historycznej, nie sposób uznać, iż pominięcie wymogu przylegania ściany na całej długości nie stanowiło zabiegu celowego prawodawcy, lecz jedynie przypadek czy przeoczenie. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd autora skargi kasacyjnej, iż rozporządzenie w sprawie warunków technicznych (...) w okresie od dnia 27 maja 2004 r. nie wprowadzało wymogu, aby ściana wznoszonego obiektu przylegała do obiektu istniejącego na działce sąsiedniej całą swą długością.
Ponadto, nie można również tracić z pola widzenia zakresu zmian wprowadzonych do § 12 mocą rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych (...) z dniem 8 lipca 2009 r. Otóż, zgodnie z aktualnym brzmieniem § 12 ust. 3 tegoż rozporządzenia warunek sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy działki w postaci przylegania całą powierzchnią ściany do ściany budynku istniejącego dotyczy wyłącznie zabudowy jednorodzinnej. Pod pojęciem zabudowy jednorodzinnej, zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia, rozumie się natomiast jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Nie sposób zatem stwierdzić, iż prawodawca powrócił do rozwiązań sprzed dnia 27 maja 2004 r., jako że wymóg przylegania ścian całą powierzchnią został ograniczony tylko do zabudowy jednorodzinnej, a takie ograniczenie dotychczas nie występowało. W konsekwencji należy przyjąć, iż w przypadku, gdy nie mamy do czynienia z terenem o zabudowie jednorodzinnej, a taka zabudowa w rozpoznawanej sprawie nie występuje, również na gruncie obecnie obowiązujących przepisów brak jest uzasadnienia dla stosowania wymogu przylegania cała powierzchnią w każdym przypadku, w którym projekt zakłada sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią.
Reasumując tę część rozważań należy uznać, iż Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), gdyż przepis ten w brzmieniu, jakie znajdowało zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, nie wprowadzał wymogu przylegania ściany projektowanego budynku całą długością bądź powierzchnią do ściany już istniejącego obiektu.
Jednocześnie warto wskazać, iż nie zasługuje na aprobatę pogląd autora skargi kasacyjnej dotyczący wzajemnych relacji między przepisami § 12 ust. 4 pkt 2 oraz § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), wyrażony w związku z zarzutem naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia.
Otóż, zdaniem pełnomocnika wnoszącego skargę kasacyjną, nawet jeśli udzielenie pozwolenia na budowę nie jest możliwe ze względu na niezachowanie warunku, o którym mowa w § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), to zastosowanie w sprawie znajduje § 12 ust. 3 pkt 1 i 2, gdyż przyjęte w projekcie usytuowanie budynku jest nie tylko dopuszczalne na mocy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale i usprawiedliwione rozmiarami działki.
Tymczasem analiza zapisów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) daje podstawy do twierdzenia, że w ust. 3 uregulowane zostało odstępstwo od zasady sytuowania budynku w odległości nie mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną w przypadku ścian bez otworów okiennych lub drzwiowych. Lokalizacja budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy może nastąpić w dwóch przypadkach: gdy takie usytuowanie wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub gdy nie jest możliwe zachowanie wymaganych odległości ze względu na rozmiary działki. Natomiast, jeżeli dopiero spełnione są przesłanki, o których mowa w § 12 ust. 3, konkretne usytuowanie dyktują przepisy § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). W konsekwencji oznacza to, iż nie jest możliwe alternatywne stosowanie powyższych przepisów, jak to sugeruje autor skargi kasacyjnej.
Za częściowo uzasadnione należy uznać również formułowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 kpa poprzez błędne uznanie, że w sprawie doszło do uchybienia innym przepisom ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz przepisom wykonawczym bądź nie nastąpiło wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
Jeżeli idzie o zarzut dotyczący wyjaśnienia - pod kątem zacienienia - wysokości budynku przesłaniającego i wysokości parapetu okna przesłanianego, to jest on uzasadniony.
Otóż, po pierwsze nie jest zrozumiałe, stawianie przez Sąd I instancji, zarzutu niezweryfikowania przez organy administracji faktu, czy projektowany budynek znajduje się w zabudowie śródmiejskiej. Podzielić należy pogląd autora skargi kasacyjnej, iż Sąd, dysponując materiałem dowodowym, mógł z łatwością ocenić, czy projektowana inwestycja znajduje się w zabudowie śródmiejskiej. Projektowany budynek jest zlokalizowany przy ul. [...] w Myślenicach, która to ulica przylega do Rynku Myślenickiego, będącego placem śródmiejskim. Śródmiejską lokalizację potwierdza ponadto decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice z dnia 30 grudnia 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie zaś z § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) pod pojęciem zabudowy śródmiejskiej należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Jak wynika z powyższej definicji, usytuowanie w zabudowie śródmiejskiej wynikać może z faktycznej lokalizacji w funkcjonalnym centrum miasta i organ może abstrahować od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Lokalizacja projektowanej inwestycji nie nasuwała zatem wątpliwości co do jej usytuowania w zabudowie śródmiejskiej, przez co dopuszczalne jest stosowanie pomniejszonych odległości przy ustalaniu, czy zachowany jest dostęp naturalnego oświetlenia w myśl § 13 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...).
Po drugie, Sąd I instancji bezpodstawnie uznał, że nie została wyjaśniona kwestia liczby kondygnacji projektowanego budynku, a organ administracji nie sprawdził w tym zakresie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Otóż, z projektu budowlanego wynika, iż dobudowana część budynku liczyć ma cztery kondygnacje, z czego jedną podziemną i trzy naziemne, w tym ostatnia z antresolą. Powyższe rozwiązanie nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice z dnia 30 grudnia 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdzie dopuszczono budynek o 3 kondygnacjach naziemnych, w tym ostatnią kondygnacją usytuowaną w całości w przestrzeni dachowej. Skoro zatem decyzja ustalająca warunki zabudowy zawierała rozwiązania jedynie w zakresie kondygnacji naziemnych, a zgodnie z § 3 pkt 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) pod pojęciem antresoli należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia, nie zaś samodzielną kondygnację, to uprawnione jest twierdzenie, że warunki decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczące liczby kondygnacji zostały zachowane. Warto w tym miejscu zauważyć, iż wyrażając wątpliwości co do liczby kondygnacji projektowanego budynku, Sąd I instancji oparł się wyłącznie na zarzutach podnoszonych w skardze i nie dokonał analizy obowiązujących w tym zakresie stosownych przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) ani też projektu architektoniczno – budowlanego.
Po trzecie, nie jest usprawiedliwiony zarzut Sądu I instancji, iż organ administracji nie sprawdził, czy poziom parapetu okna przesłanianego w rzeczywistości znajduje się na takim poziomie, jak wskazał to projektant. W tym miejscu warto posiłkować się treścią art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Jak wynika z brzmienia powyższego przepisu organ administracji ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu z przepisami techniczno – budowlanymi jedynie odnośnie zagospodarowania działki lub terenu, natomiast takiego wymogu ustawodawca nie wprowadził w zakresie projektu architektoniczno – budowlanego. Oznacza to, iż wynikający z zastrzeżeń Sądu I instancji obowiązek weryfikacji przez organ administracji wymiarów projektu budynku nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Właściwie natomiast Sąd I instancji przyjął, że zapewnienie projektanta o dostępie naturalnego oświetlenia przybrało charakter bardzo ogólnikowy, zwłaszcza że do końca nie została wyjaśniona kwestia przeznaczenia pomieszczeń zacienianych i pobytu w nich ludzi i w tym zakresie uwagi Sądu I instancji zachowują aktualność.
Na krytyczną ocenę zasługuje również skierowany przeciwko zaskarżonej decyzji zarzut Sądu I instancji dotyczący niezweryfikowania oświadczenia projektanta o zaliczeniu projektowanego obiektu do I kategorii geotechnicznej. Otóż, jak wynika z treści § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U.Nr 126, poz. 839), kategorię geotechniczną całego obiektu lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu w uzgodnieniu z osobą upoważnioną, na podstawie odrębnych przepisów, do ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektu budowlanego. Jeżeli zatem do obowiązków projektanta, wynikających z art. 20 ustawy Prawo budowlane, należy sporządzenie projektu budowlanego w zgodzie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a zakres kontroli projektu budowlanego – jak już wcześniej wskazano - został wyznaczony treścią art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, to poddawanie w wątpliwość prawidłowości każdej z poczynionych przez projektanta czynności i nakładanie obowiązku jej weryfikacji nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa.
Za nie w pełni uzasadnione uznać wypada również zastrzeżenia Sądu I instancji co do autorstwa i zakresu opracowania projektu budowlanego. Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.Nr 120, poz. 1133) wymaga, aby w projekcie budowlanym na stronie tytułowej zamieścić imiona i nazwiska projektantów opracowujących wszystkie części projektu, wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalność i numeru posiadanych uprawnień budowlanych, a także datę opracowania i podpisy. Istotnie na stronie tytułowej projektu budowlanego jako projektanci zostali wskazani R. G. oraz R. G., przy czym ten ostatni posiadaniem stosownych uprawnień się nie wykazał. Jednakże już choćby pobieżna analiza projektu wskazuje (autoryzacja na każdej karcie projektu), iż projektantem był mgr inż. arch. R. G., a ponadto projekt został sprawdzony przez mgr inż. arch. L. S. zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Uchybienie w postaci wskazania jako autora projektu na karcie tytułowej R. G., nielegitymującego się wymaganymi uprawnieniami, nie jest zatem tego rodzaju, iż mogłoby podważać legalność projektu budowlanego.
Ponadto, podzielić należy pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej, iż chybionym jest stawiany przez Sąd I instancji zarzut, że organ II instancji nie wypowiedział się w kwestii zawilgocenia, korozji biologicznej i odprowadzania wód. Żaden z przepisów regulujących proces związany z uzyskaniem pozwolenia na budowę nie nakłada na organ administracji obowiązku ustosunkowania się do każdego elementu zatwierdzanego projektu budowlanego. Przyjąć natomiast należy, iż jeżeli w wyniku badania przedłożonych przez inwestora dokumentów organ dojdzie do przekonania, iż nie odpowiadają one wymogom przepisów ustawy czy przepisów wykonawczych, ma obowiązek uzasadnienia swojego stanowiska za pomocą jurydycznej argumentacji. Zatem, w sytuacji, gdy w decyzji organu brak jest odniesienia do konkretnego elementu stanu faktycznego, uzasadnione jest domniemanie, iż według organu element ten nie narusza obowiązującego prawa. Brak jest natomiast przeszkód, aby w ramach dokonywanej oceny legalności zaskarżonych aktów, Sąd I instancji podważył przyjęte ustalenia organów administracji.
Uznanie powyższych zarzutów skargi kasacyjnej za zasadne nie może jednak wywołać zamierzonego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Niezależnie od powyższego, należy bowiem podzielić wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odnoszące się do kompletności złożonego projektu budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza kompletność projektu budowlanego, którego zakres wynika z postanowień cytowanego wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Otóż, przepis § 11 ust. 2 pkt 7 tego rozporządzenia wymaga, aby opis techniczny określał rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano – instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: sanitarnych, grzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych, gazowych, elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi i punkty pomiarowe, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń budowlanych. Natomiast § 12 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia wymaga z kolei, aby część rysunkowa projektu przedstawiała podstawowe urządzenia instalacji ogólnotechnicznych i technologicznych lub ich części oraz zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiające użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym m. in. instalacje oraz urządzenia budowlane: sanitarne, grzewcze, wentylacyjne i gazowe.
Tymczasem, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w aktach sprawy znajduje się tylko projekt instalacji elektrycznej, brak jest zaś innych projektów branżowych, mimo że budynek ma być w różne inne instalacje wyposażony. Powyższe ustalenie uprawnia do twierdzenia, że złożony przez inwestora projekt budowlany nie jest kompletny, co powodowało, iż brak było podstaw do jego zatwierdzenia przez właściwy organ.
Skarga kasacyjna zawiera również zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania w sytuacji, gdy jego wynik zależał od ustaleń postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej na działce nr 1213/8. Zarzut ten również nie może być uznany za usprawiedliwiony. Przepis
art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje możliwość zawieszenia postępowania w przypadku występowania zagadnienia o charakterze prejudycjalnym. W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, nie można przypisać cech zagadnienia wstępnego, uzasadniającego zawieszenie postępowanie przed sądem administracyjnym, kwestii legalności przeprowadzenia robót budowlanych na działce sąsiedniej.
Reasumując, należy uznać, iż mimo zasadności części zarzutów skargi kasacyjnej, nie mogą one wywołać rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Sąd I instancji zasadnie bowiem uznał, iż projekt budowlany nie jest kompletny, jak również, że kwestia zacienienia nie została wyjaśniona w sposób zadowalający i odpowiadający wymogom rozporządzenia w sprawie warunków technicznym (...). Powyższe powoduje, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uchylający zaskarżoną decyzję mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.