II OSK 169/16

II OSK 169/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-01-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Niżnik - Dobosz
Teresa Kobylecka
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Bk 559/15 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2015-10-06
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędzia WSA del. Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 559/15 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjna
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 559/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w S. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Jak wynika z akt sprawy, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. wystąpiła do Starosty Sejneńskiego z wnioskiem o pozwolenie na budowę elektrowni wiatrowej o mocy 2,0 MW składającej się z: jednej turbiny wiatrowej o wysokości wieży 105,00 m wraz z fundamentem, gondoli, wirnika o średnicy 90,00 m, tymczasowej drogi dojazdowej, tymczasowego zjazdu z drogi gminnej i tymczasowego placu manewrowego, do demontażu w terminie do 31 grudnia 2016 r., na działkach nr ew. gr. [...] (turbina wiatrowa z tymczasową drogą dojazdową, tymczasowym zjazdem z drogi gminnej i tymczasowym placem manewrowym) i [...] (tymczasowa droga dojazdowa, tymczasowy zjazd z drogi gminnej i tymczasowy plac manewrowy) położonych w miejscowości R., gm. S.
Starosta Sejneński decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę opisanej na wstępie elektrowni wiatrowej. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W ponownie prowadzonym postępowaniu Starosta Sejneński postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości m.in. poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Sejny. Według organu I instancji przedmiotowa inwestycja zaprojektowana została na terenie nieprzeznaczonym do tego typu inwestycji zatem jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego Gminy Sejny. Ponadto wezwano inwestora do sprecyzowania w opisie do projektu zagospodarowania terenu wpływu inwestycji na środowisko określając teren wyznaczony wokół turbiny wiatrowej, na którym: 1) zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu w porze dziennej i nocnej zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. 2) występować będzie emisja promieniowania elektromagnetycznego, 3) występować będą infradźwięki, 4) występować będzie efekt migotania cienia i efekt skroboskopowy. Zobowiązano również inwestora do zaznaczenia na części rysunkowej projektu zagospodarowania ww. obszarów oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie oraz obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego uwzględniając możliwość budowy siedlisk rolniczych na gruntach rolnych. Starosta wezwał też Inwestor do przedłożenia dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego oraz raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz do doprowadzenia do spójności wniosku i projektu budowlanego pod kątem adresu inwestycji i zakresu opracowania. Zdaniem Starosty Sejneńskiego z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany zjazd z drogi gminnej, stanowiącej działkę nr [...] nie jest na tej działce projektowany podczas gdy zakres i adres inwestycji wymieniony we wniosku i projekcie ujmują działkę nr [...]. Całość inwestycji zaprojektowano jednak na działce nr geod. [...]. Ponadto wezwano do uzupełnienia podpisów wskazanych projektantów na wyszczególnionych częściach projektu budowlanego.
W dniu 1 grudnia 2014 r. do Starosty Sejneńskiego wpłynęło pismo inwestora informujące o usunięciu nieprawidłowości projektu budowlanego zgodnie z postanowieniem z dnia [...] października 2014 r.
Następnie Starosta Sejneński decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 35 ust. 3 Pr. bud. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę w/w elektrowni wiatrowej. Zdaniem Starosty Sejneńskiego inwestor nie usunął nieprawidłowości projektu budowlanego, do czego zobowiązany był postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził też, że projekt budowlany jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreślił, że plan miejscowy był zmieniany jednak nie dokonano w nim stosownych zmian, aby inwestycje takie jak wnioskowana mogły być zrealizowane. Brak zmiany w tym zakresie organ zinterpretował jako brak potrzeby posiadania przez Gminę Sejny urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100KW. W tym zakresie organ powołał się też na opinię mgr inż. J. N. autora miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Sejny wyjaśniającą, że § 45 ust. 5 i 6 nie są wystarczającym zapisem umożliwiającym realizację farmy wiatrowej – zgodnie z przepisami o ochronie środowiska, albowiem odnoszą się do lokalnych odnawialnych źródeł energii na potrzeby własne inwestora, jako urządzenia techniczne towarzyszące inwestycji np. pompa ciepła do ogrzewania budynku, kolektory słoneczne do ogrzewania wody, mała wiatrownia do zasilania gospodarstwa rolnego. Starosta Sejneński przywołał ponadto zapisy § 49 ust. 1, § 51 ust. 1, § 45 ust. 2 planu miejscowego i wskazał, że działki w promieniu co najmniej 300 metrów wokół turbiny wiatrowej są oznaczone w planie jako tereny rolne. Tym samym, dziś użytkowane pod uprawy rolne grunty mogą być w przyszłości bliższej lub dalszej przeznaczone pod budowę siedlisk rolnych, a realizacja wnioskowanej inwestycji ograniczy te zamierzenia.
Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. do Wojewody Podlaskiego wniosła [...] Sp. z o.o.
Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], na mocy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II Instancji uznał, że Starosta Sejneński zasadnie wezwał inwestora postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, jednakże pomimo szczegółowości zobowiązania materiał nie został uzupełniony w całości. Wojewoda Podlaski zgodził się jednocześnie z organem I instancji w zakresie nałożenia na inwestora obowiązku wykazania się tytułem prawnym do dysponowania nieruchomościami leżącymi na terenie, na którym emisja hałasu będzie przekraczała standardy jakości środowiska. Wymóg posiadania tytułu prawnego do terenów gdzie występuje oddziaływanie inwestycji wynika bowiem wprost z pkt 2 decyzji Wójta Gminy Sejny z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] zmienionej decyzją Wójta Gminy Sejny z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...]. Dodatkowo Wojewoda Podlaski zauważył, iż ograniczenie w użytkowaniu terenów sąsiednich wynika również z zapisów dotyczących zasadzeń drzew i krzewów, a promień 200 m wykracza poza granice działki nr [...], a zatem ograniczenie nie dotyczy jedynie działek nr [...] i [...], co do której inwestor posiada tytuł prawny.
Wojewoda Podlaski zwrócił też uwagę, że z części rysunkowej projektu zagospodarowania wynika, iż roboty budowlane zlokalizowane są jedynie na działce nr [...], podczas gdy inwestor w części opisowej projektu budowlanego, wniosku i oświadczeniu o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane wykazuje dodatkowo działkę nr [...]. Nieścisłość w tym zakresie, pomimo iż była zasygnalizowana inwestorowi w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] października 2014 r., nie została usunięta.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższą decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. wniosła Spółka [...] Sp. z o.o. w S.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 559/15 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że nie wszystkie zasygnalizowane przez organ nieprawidłowości zostały przez inwestora uzupełnione. Przede wszystkim inwestor przedłożył tylko dwa egzemplarze projektu budowlanego. Po drugie brak jest podpisu G. W. pod opisem do zagospodarowania terenu, w metryce zagospodarowania terenu oraz w oświadczeniu projektantów, o którym mowa w art. 2 ust. 4 Pr. bud. w części zatytułowanej projekt zagospodarowania terenu. Projektant nie uzupełnił też opisu do zagospodarowania terenu o obszar oddziaływania obiektu, a przytoczył tylko zapisy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określające promienie wokół turbiny, gdzie zostaną przekroczone dopuszczalne normy. Projekt nie zawiera też danych technicznych charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystanie oraz zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, w tym przyszłe zabudowania. Na zagospodarowaniu tym oprócz masztu z fundamentem, oraz tymczasowego zjazdu, drogi dojazdowej i placu manewrowego należało określić rodzaj i zasięg uciążliwości tej inwestycji. Obszary te zostały także naniesione na mapie w skali 1:2500, tymczasem jak słusznie zauważył organ I instancji, projekt zagospodarowania terenu powinien być sporządzany na aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500 zarejestrowanej w ośrodku dokumentacji geodezyjnej. W projekcie należało też zwymiarować fundament ze wskazaniem odległości do granic działki, wskazać odległość placu składowego ze skarpami do granicy z działką ozn. nr geod. [...], wskazać odległość zjazdu i drogi dojazdowej do granicy z działką ozn. nr geod. [...], wskazać odległość placu manewrowego do granicy z drogą (działka ozn. nr geod. [...]) oraz granicy z działką [...]. Jako błędne z punktu widzenia Sądu należało też wskazanie przez projektanta, iż zakaz sadzenia drzew i krzewów dotyczy jedynie działki ozn. nr geod. [...]. Dołączona do akt postępowania decyzja Wójta Gminy Sejny o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wprowadza bowiem zakaz sadzenia drzew i krzewów w promieniu 200 m od planowanej inwestycji, który wykracza poza granice działki [...].
Sąd podkreślił, że organy trafnie zwróciły uwagę na nieprawidłowość dotyczącą projektowanego zjazdu z drogi gminnej, stanowiącej działkę ozn. nr geod. [...]. Ustalono bowiem, że ww. odcinek drogi gminnej nie pokrywa się z granicami działki ewidencyjnej stanowiącej drogę – działkę [...], ale użytkowany jest na działce prywatnej ozn. nr geod. [...]. Ponadto jak wynika z projektu zagospodarowania inwestycja oprócz wnioskowanych obiektów ma się składać również z nieutwardzonego placu składowego. Takiego zakresu inwestycji nie przewidywał natomiast wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach organ zasadnie wezwał inwestora do powtórnego przeanalizowania zakresu inwestycji i jej adresu, co miało doprowadzić do rozszerzenia obu dokumentów o nieutwardzony plac składowy oraz zmianę adresu inwestycji z działek [...] i [...] na [...], bo tylko na niej zaprojektowano inwestycję. W konsekwencji poprawić należało granice opracowania, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Kolejną okolicznością, na którą słusznie powołał się organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, był brak w opisie technicznym podpisu sprawdzającego.
W opinii Sądu organ I instancji słusznie też nałożył na Inwestora obowiązek wykazania się tytułem prawnym do dysponowania nieruchomościami leżącymi na terenie, na którym emisja hałasu będzie przekraczała standardy jakości środowiska. Wymóg posiadania tytułu prawnego do terenów, gdzie występuje oddziaływanie inwestycji, wynika bowiem wprost z decyzji Wójta Gminy Sejny z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...], zmienionej decyzją Wójta Gminy Sejny z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...], w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W pkt 2 ww. decyzji ustalono warunek, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie może powodować ograniczeń w zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów sąsiednich, a jej oddziaływanie musi być ograniczone do granic nieruchomości, do której inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto w pkt 2 ww. decyzji zawarto zapis przewidujący, że w przypadku nie dotrzymania standardów jakości środowiska (w zakresie propagacji hałasu i uciążliwości akustycznych), poza terenem do którego inwestor posiada tytuł prawny, inwestor obowiązany jest do ograniczenia uciążliwości (poprzez zastosowanie odpowiednich środków technicznych) do poziomów prawnie wymaganych. W prowadzonym postępowaniu, inwestor nie wykazał jakie środki techniczne zostały przewidziane w celu ograniczenia uciążliwości przedmiotowej inwestycji.
W ocenie Sądu ograniczenie w użytkowaniu terenów sąsiednich wynika również z zapisów ww. decyzji w części dotyczącej nasadzeń drzew i krzewów. Określony w nich promień 200 m wokół turbiny wykracza ewidentnie poza granice działki nr geod. [...], a zatem, wbrew wywodom inwestora, ograniczenie to nie dotyczy jedynie działek o nr geod. [...] i [...], co do których inwestor posiada tytuł prawny. W tych okolicznościach żądanie organu I instancji zawarte w postanowieniu z dnia 21 października 2014 r. przedłożenia tytułu prawnego do nieruchomości, na których wystąpi oddziaływanie planowanej inwestycji, należy uznać za uzasadnione.
Dodatkowo Sąd podkreślił, że kluczowe znaczenie dla wydania zaskarżonej decyzji miała niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Sejny uchwalonego uchwałą Rady Gminy Sejny Nr XV/71/03 z dnia 19 grudnia 2003 r. (Dz.Urz. Woj. Podlaskiego dnia 23 grudnia 2003 r., Nr 136, poz. 29300). Teren objęty wnioskowaną inwestycją w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczony jest symbolem R, którego podstawowe przeznaczenie ustalone zostało jako rolne. Jak stanowi § 49 ust. 1 powoływanego planu na gruntach rolnych dopuszcza się realizację budynków gospodarstw rolniczych oraz nowych siedlisk. W § 51 ust. 1 planu określa się natomiast, że w istniejących siedliskach, położonych poza strefami ochronnymi jezior, dopuszcza się budowę nowych budynków gospodarstw rolniczych i związanych z nimi budynków mieszkalnych oraz odbudowę, rozbudowę, nadbudowę i przebudowę, a także zmianie sposobu użytkowania istniejących budynków, celem polepszenia ich standardu technicznego, użytkowego i estetycznego. Na gruntach tych można także realizować sieci i urządzenia infrastruktury technicznej o charakterze liniowym lub punktowym (...) zgodnie z przepisami szczególnymi, pod warunkiem utrzymania planowanego przeznaczenia terenu (§ 45 ust. 2). W myśl natomiast § 45 ust. 5 i ust. 6 planu dopuszcza się realizację urządzeń z infrastrukturą towarzyszącą, wykorzystujących nośniki energii odnawialnej do produkcji energii elektrycznej, cieplnej itp. zgodnie z przepisami o ochronie środowiska, ponadto dopuszcza się budowę i eksploatację innych sieci i urządzeń technicznych wymienionych w tekście uchwały, pod warunkiem spełnienia wymagań zawartych w odpowiednich przepisach szczególnych i ustaleń w/w planu.
Sąd podkreślił, że skoro przeznaczenie podstawowe terenu objętego przedmiotową inwestycją jest rolne, to urządzenia techniczne, o których mowa w § 45 ust. 5 i 6 miejscowego planu dotyczą lokalnych odnawialnych źródeł energii na potrzeby własne inwestora, a nie dotyczą jak w niniejszej sprawie producenta (dostawcy) energii. Ponadto, skoro w § 5 pkt 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Sejny ustalono tereny urządzeń technicznych oznaczone na rysunku planu symbolem TE, a więc odrębnie przewidziano tereny urządzeń technicznych, to elektrownia wiatrowa powinna być zaprojektowana na terenie do tego przeznaczonym, tj. na terenie TE. Tym bardziej, że w niniejszej sprawie sam inwestor wskazuje, że wiatrak jest urządzeniem technicznym zaopatrującym w media, tj. wytwarzającym energię służącą wszystkim, w tym stronom postępowania.
Sąd podniósł również, iż realizacja turbiny wiatrowej narzuciłaby właścicielom działek, znajdujących się w obszarze jej oddziaływania, sposób uprawiania gruntów rolnych stanowiących podstawę prowadzonych gospodarstw rolnych oraz wprowadziłaby ograniczenie dotyczące zakazu budowy siedlisk rolnych, do czego obecnie posiadają prawo właściciele tych działek oraz zakaz siania kukurydzy, sadzenia drzew i krzewów. Inwestor nie jest zaś uprawniony do ograniczania korzystania ze swej rzeczy właścicieli działek sąsiednich. Dopuszczając do powyższej sytuacji, poprzez wydanie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nie zostałby spełniony warunek cytowanego powyżej § 45 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiący o obowiązku utrzymania planowanego przeznaczenia terenu.
Konkludując Sąd doszedł do wniosku, że powołane wyżej okoliczności w sposób ewidentny świadczą o niezgodności wnioskowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co przy jednoczesnym istnieniu nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenie projekcie budowlanym, musiało skutkować wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę.
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2015 r. wnieśli wniosła [...] Sp. z o.o. w S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucają mu naruszenie:
1. prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie – art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, mimo spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oraz pomimo wykonania przez inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości;
2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 7, 8, 75, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi podczas gdy Sąd powinien skargę uwzględnić i uchylić decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z uwagi na nierozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie dwóch decyzji Wójta Gminy Sejny ustalających środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej, tj. w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. (znak: [...]) i zmieniającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. (znak: [...]), a także dwóch decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach utrzymujących w mocy powyższe decyzje, tj. w decyzji dnia [...] maja 2012 r. (znak: [...]) oraz decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. (znak: [...]) oraz zaświadczenia wydanego przez Wójta Gminy Sejny o zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji pominięcie zawartych w nich rozstrzygnięć dotyczących zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także nie wskazanie dlaczego Sąd odmówił powyższym dokumentom wiarygodności i mocy dowodowej oraz czy naruszona została zasada zaufania do organów państwa poprzez wydanie decyzji w odniesieniu do tego samego adresata, w tym samym stanie faktycznym i prawnym, zawierającą całkowicie przeciwne rozstrzygnięcie dotyczące zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, niż decyzje ustalające środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia podczas gdy powinien uwzględnić wymienione decyzje i przyjąć, że projekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Białymstoku do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz uchylenie decyzji organu II jak i I instancji oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Podlaski wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów
administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
W pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzucano naruszenie zaskarżanym wyrokiem szeregu przepisów postępowania (p.p.s.a. i k.p.a.), gdyż zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w swoim rozstrzygnięciu pominął dowód z decyzji środowiskowych oraz zaświadczenia Wójta Gminy Sejmy, co doprowadziło do sytuacji, w której organy odmawiające wydania pozwolenia na budowę odmiennie oceniły zgodność projektowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, niż wynikało to z ww. pominiętych dowodów. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie powinno skutkować uchyleniem zaskarżanej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a nie oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Odnosząc się do powyższego zarzutu, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, jak i zaskarżony wyrok, dotyczą inwestycji projektowanej na działkach nr [...] i [...] położonych w R. gm. S. Natomiast decyzja środowiskowa Wójta Gminy Sejmy z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia [...] maja 2012 r. powołane w skardze kasacyjnej, dotyczą inwestycji zlokalizowanej na działce nr ewid. [...]. Trudno więc oczekiwać aby ww. decyzje mogły stanowić dowód w tej sprawie, która dotyczy inwestycji zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...].
Dowód w niniejszej sprawie, w odpowiednim zakresie, mogły jedynie stanowić decyzje środowiskowe Wójta Gminy Sejny z dnia [...] czerwca 2013 r. i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji.
Nie mogło też stanowić dowodu w sprawie zaświadczenie Wójta Gminy Sejny o zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż takiej formy stwierdzania zgodności z planem miejscowym nie przewidział ustawodawca w art. 35 Pr. bud. Zaświadczenie wójta gminy może stanowić dowód w sprawie rozpatrywanej w oparciu o przepisy art. 48-49 oraz art. 49b i art. 71 Pr. bud.
Błędny jest także pogląd autora skargi kasacyjnej, że w kwestii zgodności inwestycji z planem miejscowym, organ wydający pozwolenie na budowę jest związany w tym zakresie oceną organu wydającego decyzję środowiskową. Dla wyjaśnienia tego problemu należy odwołać się do brzmienia art. 80 ust. 2 (zdanie pierwsze) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.), dalej: u.u.i.ś., oraz brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), dalej: Prawo budowlane.
Zgodnie z ust. 2 art. 80 u.u.i.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jak wynika z porównania powyższych przepisów zakresy ich regulacji nie pokrywają się, gdyż czym innym jest "zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", niż "zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie musi oznaczać, że projekt budowlany przedstawiany przez inwestora jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Ponieważ zakres stwierdzania zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organu wydającego decyzję środowiskowa (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.) jest inny niż organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), nie można tu mówić o wiążącym charakterze decyzji środowiskowej w rozumieniu art. 86 u.u.i.ś., co błędnie przyjmuje się w skardze kasacyjnej (pkt 2). Poza tym, błędna wykładnia ust. 2 art. 80 u.u.i.ś. nie może prowadzić do pozbawienia kompetencji organu właściwego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wynikających z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w tym przypadku w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podobnie jak Sądu pierwszej instancji była zgodna z prawem, gdyż przedstawiany przez inwestora projekt budowlany nie był zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 45 ust. 2, § 49 ust. 1 i § 51 ust. 1 m.p.z.p.), nie usunięto też wskazanych w postanowieniu Starosty Sejneńskiego z dnia 21 października 2014 r. nieprawidłowości, co musiało skutkować konsekwencjami z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.
Nie ulega wątpliwości, że teren, na którym została zaprojektowana przedmiotowa elektrownia wiatrowa o mocy 2,0 MW w obowiązującym planie miejscowym – ustalono przeznaczenie rolne (R) jako podstawowe przeznaczenie, jednak przewidziano również budowę, rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynków gospodarstw rolniczych oraz nowych siedlisk. Natomiast na terenie tym dopuszcza się realizację urządzeń infrastruktury technicznej o charakterze liniowym lub punktowym, wykorzystujące nośniki energii odnawialnej do produkcji energii elektrycznej, cieplnej itp. jednak pod warunkiem utrzymania planowanego, podstawowego przeznaczenia terenu i spełnienia wymagań zawartych w przepisach szczególnych.
Usytuowanie projektowanej elektrowni wiatrowej zgodnie z założeniami projektu budowlanego na tym terenie, przekraczałoby obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, do którego to terenu inwestor miał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego). Taka lokalizacja elektrowni wiatrowej o mocy 2,0 MW mogłaby uniemożliwić realizację zabudowy siedliskowej na tym terenie, a więc podstawowego przeznaczenia ustalonego w m.p.z.p. Nie do przyjęcia jest więc pogląd zamieszczony na s. 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej, że "w projekcie budowlanym, nie ma tez miejsca na dywagacje, wnioski czy refleksje dotyczące przyszłości w zakresie zagospodarowania przyległych terenów".
Sprawdzanie – przez organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ma właśnie na celu między innymi sprawdzenie, czy projektowane przedsięwzięcie nie będzie kolidowało w przyszłości z przeznaczeniem terenów przyległych, przewidzianym w m.p.z.p.
Poza tym jak zauważono w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku (s. 13) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Sejny w § 5 pkt 16 przewidywał na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem TE – tereny urządzeń technicznych, gdzie mogłaby zostać zlokalizowana tego typu inwestycja jak elektrownia wiatrowa.
Niejako na marginesie należy też zauważyć, że postanowieniami art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2010 r. Nr 155, poz. 1043) zostały w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dodane art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a. Przepisy te dotyczą konieczności uwzględnienia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w planie miejscowym obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Zmiany te weszły w życie z dniem 25 września 2010 r., było więc wystarczająco dużo czasu aby dokonać stosownych zmian w postanowieniach studium i planu miejscowego do czego obligują organy gminy przepisy art. 32 i 33 u.p.z.p. (patrz wyrok NSA z 20 stycznia 2017 r., II OSK 1106/15).
Mając na uwadze powyższe rozważania nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego zamieszczony w pkt 1 skargi kasacyjnej, gdyż w stanie faktycznym tej sprawy powyższe przepisy zostały właściwie zastosowane.
Reasumując nie było więc żadnych podstaw do uchylenia przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, jedynym i właściwym rozstrzygnięciem było oddalenie skargi (art. 151 p.p.s.a.).
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.