II OSK 1664/07

II OSK 1664/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-10-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Bujko /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Nowakowski
Wojciech Chróścielewski
Symbol z opisem
6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne
Kombatanci
Sygn. powiązane
II SA/Ke 251/07 - Wyrok WSA w Kielcach z 2007-07-05
Skarżony organ
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 251/07 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich we wznowionym postępowaniu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę E. S. wniesioną na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], wydaną w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
E. S. otrzymał w 1984 r. uprawnienia kombatanckie decyzją ZW ZBOWiD w Kielcach za "utrwalanie władzy ludowej" w okresie swojej służby wojskowej w KBW od 27 listopada 1948 r. do 31 grudnia 1948 r. Pismem z dnia [...] lutego 2000 r. został on zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania o zweryfikowanie przyznanych mu uprawnień. Decyzją z dnia [...] maja 2000 r. utrzymaną w mocy przez decyzję z [...] sierpnia 2000 r. organ pozbawił E. S. uprawnień kombatanckich. Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. podjętą na podstawie art. 154 § 1 i § 2 K.p.a. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylił własne decyzje z dnia [...] maja 2000 r. i [...] sierpnia 2000 r. i orzekł o zachowaniu przez E. S. uprawnień kombatanckich.
Kolejnym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. organ wznowił postępowania zakończone decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r., gdyż uzyskał nowy dowód w postaci informacji Instytutu Pamięci Narodowej stwierdzającej, iż jednostka wojskowa, w której E. S. odbywał służbę wojskową, nie walczyła z UPA, lecz zwalczała polskie podziemie niepodległościowe. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylił własną decyzję z dnia [...] stycznia 2005 r. i pozbawił E. S. uprawnień kombatanckich przyznanych mu decyzją ZBOWiD z dnia [...] maja 1984 r. Jako prawne podstawy decyzji organ podał przepisy art. 145 § 1 pkt 5, art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 1 ust. 2 pkt 6, art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c/ i art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż z nowych dowodów, uzyskanych po dniu 27 stycznia 2005 r. wynika, że E. S. nie walczył z oddziałami UPA, lecz w składzie jednostki KBW zwalczał oddziały niepodległościowego podziemia. Zgodnie więc z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej decyzji pozbawia się go uprawnień kombatanckich jako osobę wykonującą zadania związane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.
E. S. wniósł o ponowne rozpoznanie jego sprawy i Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, decyzją z dnia [...] lutego 207 r., utrzymał w mocy własną decyzję z [...] sierpnia 2006 r.
Wymienioną ostatnio decyzję E. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zarzucając jej dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego. Wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 5 lipca 2007 r. Wojewódzki sąd Administracyjny w Kielcach skargę oddalił. Sąd I instancji w pełni podzielił zasadność stanowiska organu rozpoznającego sprawę co do istnienia podstaw do wznowienia postępowania oraz pozbawienia skarżącego praw kombatanckich, które uzyskał on wyłącznie za działalność uznaną za "utrwalanie władzy ludowej", czyli zbrojne zwalczanie polskiego podziemia niepodległościowego.
Wymieniony wyrok zaskarżył E. S. skargą kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego Z. D.. Nie wskazując naruszonych przez Sąd I instancji przepisów skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i zaniechania jego uzupełnienia w postępowaniu sądowym. Uchybienie to spowodowało – zdaniem skarżącego – błędne uznanie, że w sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji pozostawiającej mu prawa kombatanta. W ten sposób został naruszony przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Skarżący zarzucił następnie naruszenie przepisu art. 86 K.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań strony, co spowodowało nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Wobec tych zarzutów wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) wynika, że skargę kasacyjną można oprzeć na każdej z dwu wymienionych tym przepisem podstaw:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dla skutecznego powołania należycie określonej podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez Sąd I instancji przepisu prawa, uzasadnienie zarzutu jego obrazy (art. 176 P.p.s.a.) a w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. konieczne jest nadto wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie SN z 11 marca 1997 r. sygn. akt III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114 i postanowienie NSA z 8 marca 204 r. sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 9). Wymogi należytego sformułowania podstaw zaskarżenia są uzasadnione, między innymi, obowiązkiem sporządzenia skargi kasacyjnej przez wykwalifikowanego prawnika (art. 175 § 1 P.p.s.a.). Należy przy tym zauważyć, że skoro skarga kasacyjna służyć ma podważeniu wyroku sądu administracyjnego, to zarzuty sformułowane zgodnie z art. 174 P.p.s.a. winny dotyczyć postępowania sądowoadministracyjnego i wydanego w nim orzeczenia a nie zakończonego wcześniej postępowania administracyjnego i aktu, który go zakończył.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał w podstawie zaskarżenia żadnego naruszonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przepisu prawa materialnego ani żadnego przepisu postępowania mającego zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej wskazuje, że odnoszą się one nie do postępowania sądowego, lecz poprzedzającego go postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej do WSA decyzji administracyjnej. Powołane w tej skardze przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego były stosowane przez organ prowadzący postępowanie administracyjne a nie przez sąd I instancji. W obecnie obowiązującym stanie prawnym sądy administracyjne prowadzą postępowanie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie stosują przepisów K.p.a., gdyż ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie odsyła do K.p.a. ani wprost, ani też odpowiednio. Nie stosując przepisów tego Kodeksu Sąd I instancji nie mógł też – w oczywisty sposób – ich naruszyć. Skarżący nie wskazał przy tym na żadne naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach określonych podstawami skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Związanie granicami skargi kasacyjnej pozwala Sądowi tylko na badanie czy – oprócz istnienia przyczyn nieważności – rzeczywiście doszło do naruszenia wskazanych w podstawie kasacyjnej przepisów. Sąd nie może natomiast ustalać, czy w postępowaniu sądowym doszło do naruszenia innych, oprócz wskazanych w skardze kasacyjnej, norm prawa. Sąd nie może też samodzielnie konkretyzować, uściślać czy w inny sposób korygować zarzutów skargi (por. uzasadnienie postanowienia SN z 16 października 1997 r. sygn. akt II CKN 4004/97, OSNC 1997, nr 4, poz. 59). Skoro więc rozpoznawana skarga kasacyjna nie podniosła żadnych uzasadnionych zarzutów do postępowania sądowego i zaskarżonego wyroku podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.