II OSK 1662/07

II SA/Łd 140/07 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-05-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień
Ewa Markiewicz /sprawozdawca/
Joanna Sekunda-Lenczewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 1662/07 - Wyrok NSA z 2008-12-19
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Sędzia NSA Anna Stępień, Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2007 roku sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...],[...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Ostateczną decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy W. ustalił A Sp. z o.o. Spółki komandytowej z siedzibą we W. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie układu drogowego dróg krajowych, dróg gminnych i dróg wewnętrznych dla potrzeb obsługi Centrum Logistycznego A na działkach o nr ewidencyjnym 19, 20 w obrębie R. I i na działkach o nr ewidencyjnych 347, 348, 349, 362, 397, 398, 399, 400, 401, 404, 405, 406, 407/2, 407/3, 407/4, 408, 409, 410/1, 410/2, 411, 412, 413, 414 obręb M., gmina W.
Wnioskiem z dnia 13 czerwca 2006 roku K. M. zwrócił się do Wójta Gminy W. o wznowienie postępowania w sprawie powyższej decyzji z dnia [...] Nr [...] z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy W. odmówił wznowienia postępowania w powyższej sprawie.
W uzasadnieniu decyzji odmownej organ administracji wskazał, że K. M. w dniu 9 lutego 2006 roku zapoznał się z aktami sprawy i nie wniósł uwag do przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej, jak również został on skontaktowany z projektantem przebudowy układu drogowego upoważnionym przez inwestora do uzyskiwania uzgodnień i decyzji urzędowych w celu wyjaśnienia ewentualnych niejasności dotyczących planowanej inwestycji, po czym w dniu 13 lutego 2006 roku potwierdził ponownie, że nie będzie wnosił żadnych uwag do wyżej wymienionej decyzji lokalizacyjnej (notatka służbowa z dnia 13.02.2006 r.). Ponadto w dniu 8 marca 2006 rok w siedzibie firmy B Spółki z o.o. w M. odbyło się spotkanie dotyczące spornej inwestycji, gdzie omówiono między innymi nowe rozwiązania komunikacyjne wynikające z planowanej inwestycji oraz koncepcji projektu przebudowy układu drogowego dróg krajowych, gminnych i wewnętrznych dla potrzeb obsługi Centrum Logistycznego A wykonanego przez firmę C s.c. z Ł., na którym K. M. się nie stawił.
Na tej podstawie Wójt Gminy W. stwierdzając, że termin do złożenia przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania upłynął bezskutecznie z dniem 9 marca 2006 roku, decyzją z dnia [...] Nr [...], odmówił K. M. wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, który nie korzystając z prawa wniesienia odwołania, pozostawił ją w obrocie prawnym.
Następnie Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. Spółce komandytowej z siedzibą we W. pozwolenia na przebudowę układu drogowego dla potrzeb obsługi Centrum Logistycznego A w zakresie budowy drogi gminnej na odcinku od zjazdu na teren Centrum Logistycznego A (dz. nr ewid. 403) do istniejącego ciągu drogi gminnej (dz. nr ewid. 397) na terenie działek nr ewid. 362, 397, 398, 399, 400, 401, 403 w obrębie M. gm. W. oraz budowy odwodnienia drogi gminnej na działkach nr ewid. 398, 400, 403 obr. M. gm. W.
W odwołaniu od powyższej decyzji K. M. powołując się na fakt, że jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości o nr ewid. 402 obręb M., podniósł, iż inwestor projektowanym układem komunikacyjnym zmienia dostęp działki nr ewid. 402 do drogi krajowej Nr [...] z bezpośredniego zjazdu publicznego (wybudowanego na jego koszt), na dostęp przez odcinek 700 m drogi gminnej, równoległej do drogi krajowej Nr [...], włączonej przez nowo powstałe rondo, przez co nie zapewnia bezpośredniej obsługi obiektu handlowo – usługowego z drogi krajowej Nr [...].
Zdaniem odwołującego takie połączenie z drogą krajową nr [...] ograniczy w bardzo dużym stopniu dostęp do jego nieruchomości, na której prowadzi działalność handlowo – usługową pod nazwą FHU D s.c. dla klientów zewnętrznych, którzy z uwagi na konieczność zawracania zrezygnują z oferty jego firmy, a tym samym spowoduje to zagrożenie dla obecnie prowadzonej działalności oraz brak perspektyw jej dalszego rozwoju. W oparciu o przedstawioną wyżej argumentację K. M. stwierdził, że przedmiotowa decyzja nie uwzględnia interesów osób trzecich bezpośrednio zainteresowanych i będących stronami postępowania administracyjnego oraz uniemożliwia im udział w procesie budowlanym.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał między innymi, iż w sprawie dla terenu inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...] Nr [...] opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z [...] poz. [...], którego ustalenia wiążą organ architektoniczno – budowlany na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na fakt, że teren przedmiotowej inwestycji obejmował również działki nr 362 (droga krajowa Nr [...]) oraz działkę 397 (droga gminna do R.), nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania, przedmiotowa inwestycja wymagała ustalenia dla tych terenów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda [...] wskazał, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji jako wynikająca z ustaleń wyżej wymienionego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego oraz wskazanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości sąsiadujących, a projektowane roboty budowlane dotyczą tylko terenu nieruchomości, którymi zgodnie z oświadczeniami dysponuje inwestor na cele budowlane i wszakże oddziałują one na sąsiednie nieruchomości w tym nieruchomość K. M., ale w sposób zgodny z przepisami technicznymi.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego pismem z dnia 30 listopada 2006 roku Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł., jako zarządca drogi krajowej Nr [...], przedstawiła stanowisko w kwestii bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej Nr [...], w pełni akceptujące projektowane rozwiązanie komunikacyjne, jako zwiększające bezpieczeństwo w ruchu drogowym oraz poprawiające atrakcyjność świadczenia przez pobliskie firmy usług, natomiast kwestie zmiany profilu działalności przez firmę K. M. i jej funkcjonowanie w oparciu o dotychczasowe skomunikowanie z drogą krajową bez uzgodnienia z zarządcą drogi krajowej, nie mogły być wyjaśnione na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego układu komunikacyjnego, gdyż dotyczyły praw uzyskanych w innym postępowaniu administracyjnym.
W odniesieniu do zarzutu niebrania udziału w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego organ odwoławczy podniósł, że w aktach sprawy znajduje się ostateczna decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] Nr [...] odmawiająca K. M. wznowienia postępowania w sprawie decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] Nr [...] ustalającej A Sp. z o.o. Spółki komandytowej z siedzibą we W. lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji.
W konkluzji uzasadnienia decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust 1 oraz art. 32 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), jako właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej stosownie do treści art. 35 ust 4 cyt. ustawy, nie mógł odmówić wydania zakwestionowanego w odwołaniu pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją K. M. działając przez profesjonalnego pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze tej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, K. M. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane w związku z art. 50 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz naruszenie zasad postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Skarga nie jest zasadna.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (...), przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi, skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji, następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotową sprawę stwierdził, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a kwestionowana decyzja znajduje oparcie w obowiązujących, w dacie jej wydania, przepisach prawa materialnego.
Przede wszystkim należy wskazać, że przedmiotem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] Nr [...] było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie A Sp. z o.o. Spółce komandytowej z siedzibą we W. pozwolenia na przebudowę układu drogowego dla potrzeb obsługi Centrum Logistycznego A w zakresie budowy drogi gminnej na odcinku od zjazdu na teren Centrum Logistycznego A do istniejącego ciągu drogi gminnej oraz budowy odwodnienia drogi gminnej, o którym mowa w art. 32 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118). Zgodnie z tym przepisem pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:
1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i 23 a ustawy z dnia 21 marca 1991 roku – o obszarach morskich Rzeczpospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane;
2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Stosownie zaś do art. 35 ust 1 cyt. ustawy – Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska;
2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi;
3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust 7;
4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust 1, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust 7.
Jak wynika z akt sprawy, do wniosku o wydanie pozwolenia na przebudowę układu drogowego dla potrzeb Centrum Logistycznego A na przedmiotowych działkach inwestor dołączył spełniający wymogi ustawowe projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi w tym zaświadczenie o którym mowa w art. 12 ust 7 ustawy – Prawo budowlane, sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, w tym także decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] Nr [...] o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Ponadto inwestor w związku z zastrzeżeniami organu I instancji do projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu, usunął nieprawidłowości zgodnie z postanowieniem Starosty Powiatu [...] z dnia [...] Nr [...]. Zgodzić się przy tym należy ze stanowiskiem organów, że dokumentacja czyni zadość wymogom określonym w uchwale Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] w sprawie zmiany fragmentu miejscowego planu zagospodarowania gminy W. oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] i decyzji Wójta Gminy W. Nr [...] z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.
Jak wynika z treści art. 50 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to z uwagi na fakt, że teren przedmiotowej inwestycji obejmował także działki nr 362 (droga krajowa Nr [...]) i nr 397 (droga gminna do R.) nieobjętych wyżej wymienionym planem miejscowym, inwestycja ta wymagała także ustalenia dla tych terenów lokalizacji inwestycji celu publicznego w drodze decyzji.
W sprawie niniejszej bezsporne jest, iż w dniu [...] wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ta jest ostateczna, a tym samym ustalenia tej decyzji stosownie do treści art. 55 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są wiążące dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Zatem organ architektoniczno – budowlany nie był uprawniony do dokonywania wykładni takiej decyzji i ustalania jej właściwej treści, zwłaszcza wobec jej sprzeczności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tego typu zarzuty mogły być przedmiotem szczegółowych rozważań i oceny właściwego organu na etapie postępowania lokalizacyjnego. Przy czym wobec nieskorzystania przez stronę skarżącą z prawa wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej, organ wydający pozwolenie budowlane miał obowiązek badać jedynie spełnienie przesłanek wynikających z przepisów Prawa budowlanego, a ocena zgodności z przepisami planistycznymi dokonywana jest w tym postępowaniu w dość ograniczonym zakresie (art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane).
Skoro zatem omawiana inwestycja jest zgodna z ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, to w niniejszej sprawie była to ocena wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę, co oznacza, że dokonywanie przez ten organ samodzielnych ustaleń w omawianej kwestii, odbiegających od ustaleń dokonywanych w decyzji lokalizacyjnej, stanowiłoby oczywiste, rażące naruszenie prawa powołanego w art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Dopóki zatem ustalenia dotyczące lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie zostały w sposób prawnie skuteczny podważone przez stronę skarżącą, organ wydający pozwolenie budowlane miał w świetle wyżej wskazanych przepisów ocenić projekt budowlany tylko pod kątem zgodności z ustaleniami z niej wynikającymi. Na ten pogląd nie ma także wpływu fakt, że strona skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej, gdyż złożenie takiego wniosku nie wstrzymuje wykonalności decyzji, a ponadto postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, co również uniemożliwiło w świetle art. 56 p.p.s.a. zawieszenie postępowania przed tym sądem z tegoż powodu.
Okoliczność zaś, że po zrealizowaniu przebudowy układu komunikacyjnego powstaną dla skarżącego określone uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z nieruchomości, nie podważają legalności zaskarżonych decyzji, skoro utrudnienia te same przez się nie mogą prowadzić do wniosku, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa. Należy przy tym mieć na uwadze, że z reguły każda inwestycja budowlana powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo. Dla dochodzenia ewentualnych szkód spowodowanych korzystaniem przez inwestora ze wspólnej drogi właściwy jest tryb postępowania przez sądem powszechnym, natomiast obawy skarżącego zgłaszane w kwestii ochrony interesów osób trzecich, w świetle wyjaśnień zawartych w piśmie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 30 listopada 2006 roku Nr [...] okazały się nieuzasadnione i subiektywne. W piśmie tym wyjaśniono, że w zakresie skomunikowania planowanej inwestycji z drogą krajową nr [...] zarządca drogi uznał, że najwłaściwszym rozwiązaniem z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jest budowa nowego skrzyżowania typu rondo, które zapewnia możliwość włączenia w/w ruchu do drogi krajowej, przy jednoczesnym zminimalizowaniu negatywnego oddziaływania na płynność ruchu tranzytowego. Ponadto z opinii tej wynika, że wprowadzone zmiany nie spowodują ograniczenia możliwości prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, a przez poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla realizacji związanych z dojazdem do obu firm, poprawią atrakcyjność świadczonych usług.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, powyższe okoliczności niewątpliwie czynią zasadnym ustalenie organu odwoławczego, iż przedłożona dokumentacja projektowa spełniała wymogi określone w art. 35 ust 1 ustawy prawo budowlane. Konsekwencją zaś ustalenia tego faktu stosownie do treści art. 35 ust 4 tej ustawy, było zobowiązanie organu do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie bowiem z tym przepisem, w razie spełnienia wymagań określonych w ust 1 oraz art. 32 ust 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Czyniąc zadość temu obowiązkowi Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. Spółce komandytowej z siedzibą we W. pozwolenia na przebudowę układu drogowego dla potrzeb obsługi Centrum Logistycznego A w zakresie budowy drogi gminnej na odcinku od zjazdu na teren Centrum Logistycznego A (dz. nr ewid. 403) do istniejącego ciągu drogi gminnej (dz. nr ewid. 397) na terenie działek nr ewid. 362, 397, 398, 399, 400, 401, 403 w obrębie M. . gm. W. oraz budowy odwodnienia drogi gminnej na działkach nr ewid. 398, 400, 403 obr. M. gm. W.
W tym stanie rzeczy biorąc pod uwagę okoliczność, iż ustalony w sprawie stan faktyczny spełniał hipotezę normy określonej w art. 35 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę należało uznać, że organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. prawidłowo utrzymał w mocy wyżej powołaną decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...]. Tym samym za niezasadne należało uznać zarzuty podniesione w skardze o naruszeniu przepisów art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane w związku z art. 50 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz naruszenie zasad postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.