II OSK 1658/16

II OSK 1658/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-07-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Żak /sprawozdawca/
Marzenna Linska - Wawrzon
Paweł Miładowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1435/15 - Wyrok WSA w Krakowie z 2016-02-26
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 647
art. 20 ust. 1, art. 28, art. 17 pkt 14
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1435/15 w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 20 listopada 2013 r. Nr XC/1324/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze-Krzemionki" oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. II SA/Kr 1435/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę W. spółki z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 20 listopada 2013r. nr XC/1324/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze-Krzemionki".
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w skardze zarzucono: 1) istotne naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez zaniechanie indywidualnego rozpatrzenia uwag zgłoszonych do projektu planu oraz oddzielnego głosowania nad każdą uwagą w formie odrębnych uchwał, co stanowi istotne naruszenie trybu sporządzenia planu powodujące nieważność uchwały o planie miejscowym ; 2) istotne naruszenie § 4 pkt 9) lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez zaniechanie określenia parametrów drogi w części tekstowej uchwały; 3) istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 8 w/w ustawy w zw. z § 4 pkt 8 ww. rozporządzenia poprzez bezzasadne zaniechanie określenia szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym.
W uzasadnieniu skarżąca Spółka podała, że podczas XC sesji Rady Miasta Krakowa w dniu 20 listopada 2013 r. przed podjęciem zaskarżonej uchwały do jej projektu zgłoszone zostały liczne uwagi. Lista uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa została załączona do projektu uchwały. Uwagi nie zostały rozpatrzone przez Radę Miasta Krakowa przed podjęciem uchwały. Nie odbyły się również oddzielne głosowania nad każdą uwagą i nie zostały podjęte żadne uchwały w tym zakresie. Przewodniczący obrad oświadczył wyłącznie: "Stwierdzam odbycie II czytania projektu uchwały według druku Nr 1510, w związku z tym, że nie wpłynęły żadne poprawki dotyczące sposobu rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta stwierdzam, że Rada Miasta Krakowa dokonała rozpatrzenia uwag według listy zawartej w załączniku Nr 2 do projektu uchwały postanawiając tym samym o ich nieuwzględnieniu". Odnośnie interesu prawnego Spółki wskazano, że jest ona właścicielem znajdującej się na obszarze objętym planem miejscowym nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o nr [...]. Na skutek podjęcia uchwały obszar, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej został oznaczony symbolem ZP.2 - teren zieleni o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń urządzoną, co znacznie ogranicza możliwości wykorzystania nieruchomości, a w szczególności jej zabudowy. Uchwała wkracza zatem istotnie w sferę wykonywania prawa własności przez spółkę ze względu na wprowadzone w nim ustalenia, w tym ograniczenia w zakresie władztwa nad gruntem. Spółka posiada zatem legitymację do zaskarżenia uchwały.
W odpowiedzi na skargę Gmina Miejska Kraków wniosła o jej oddalenie.
W uzasadnieniu w sposób obszerny przedstawiła proces planistyczny zakończony podjęciem zaskarżonej uchwały i odniosła się do zarzutów skargi. Wskazała m.in., że uwagi złożone do planu zostały rozpatrzone zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa Nr 2621/2013 z dnia 9 września 2013 r. Projekt uchwały w sprawie planu został przekazany do Rady Miasta Krakowa celem uchwalenia zarządzeniem Nr 2981/2013 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 października 2013 r. Rada Miasta Krakowa w dniach 6 i 20 listopada 2013 r. odbyła l i II czytanie projektu uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze - Krzemionki" wg druku nr 1510. W dniu 20 listopada 2013 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr XC/1324/13, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Uchwała ta została zweryfikowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który nieprawomocnym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. II SA/Kr 1185/14 oddalił skargę.
Dalej wskazano, że sposób rozstrzygnięcia uwag podany jest w załączniku nr 2 do uchwały o planie, opracowany w oparciu o wzór stanowiący załącznik nr 9 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wraz z projektem uchwały i pozostałymi załącznikami (załącznikiem nr 1 - rysunek planu, załącznikiem nr 3 - rozstrzygnięcie o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej należących do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania), po wykonaniu przez organ wykonawczy gminy czynności planistycznych, zostaje przekazany organowi uchwałodawczemu gminy. Mając na uwadze powyższe wymogi, Prezydent Miasta Krakowa, po sporządzeniu projektu planu, zarządzeniem Nr 2981/2013 z dnia 15 października 2013 r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze - Krzemionki", przekazał organowi uchwałodawczemu projekt uchwały. Dalej organ wskazał, że ostatecznie projekt, wraz z wszystkimi załącznikami, w związku z brakiem poprawek, został przegłosowany w dniu 20 listopada 2013 r. Mając na uwadze powyższe wskazano, że Rada Miasta Krakowa dokonuje rozpatrzenia wniesionych uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa. Rozpatrzenie uwag dokonywane jest w oparciu o ustalenia zawarte w projekcie załącznika do projektu uchwały. Rozpatrzenie następuje bądź poprzez zaakceptowanie propozycji projektodawcy uchwały, albo zostaje zmienione poprzez przegłosowanie wniesionej w tym zakresie poprawki. Brak takiej poprawki oznacza, iż każdy radny, oraz Rada Miasta Krakowa w całości, uznali, iż w ich ocenie nie zaistniały przesłanki warunkujące możliwość uwzględnienia poszczególnych wniesionych uwag. Czas prac nad projektem przez organ uchwałodawczy gminy wynosi około miesiąca (w tym przypadku od 15 października do 20 listopada), w trakcie którego radni mogą zapoznać się szczegółowo z projektem, a następnie wnieść poprawkę w zakresie odmiennego, niż dokonany przez Prezydenta Miasta Krakowa, sposobu rozpatrzenia uwag. Brak stosownego działania radnych w tym zakresie jednoznacznie wskazuje, iż utożsamiają się oni z ocenami projektodawcy uchwały, który sporządza projekt załącznika do uchwały, stanowiącego o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag. Ponadto zdaniem organu przepis art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wskazuje, że czynność uchwalenia planu następuje jednocześnie z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag i z dokonaniem oceny w przedmiocie zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustawodawca nie nałożył więc na organ uchwałodawczy gminy obowiązku rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag przed podjęciem uchwały, bądź wydania przez ten organ odrębnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, jak również nie wymaga, by rada gminy podejmowała odrębną uchwałę w przedmiocie zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę wskazał, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej.
W wyroku z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. II SA/Kr 1185/14, WSA w Krakowie, oceniając tryb sporządzenia uchwały w sprawie planu miejscowego obszaru Stare Podgórze – Krzemionki, nie stwierdził, aby uchwała była przyjęta z naruszeniem przepisów w zakresie właściwości organów ani też, by została sporządzona i uchwalona z istotnym naruszeniem trybu. Charakter skargi, treść wezwania oraz badanie legalności zaskarżonego aktu prawa miejscowego co do właściwości i trybu postępowania przy rozpoznawaniu pierwszej skargi na ten akt przesądziły, że przedmiotem skargi W. spółki z o.o. z siedzibą w W. jest uchwała Rady Miasta Krakowa nr XC/1324/13 z dnia 20 listopada 2013 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Stare Podgórze - Krzemionki w Krakowie, ale jedynie w zakresie, w jakim nie była rozpoznawana wcześniej, tj. z naruszenia indywidualnego interesu strony skarżącej. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzenia planu (czego Spółka wprost nie zarzucała) lub istotnego trybu sporządzenia planu (trzy zarzuty skargi), Sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego strony skarżącej.
W ocenie Sądu skarżąca nie wskazała w jaki sposób ewentualne, zarzucane skargą, naruszenia przy procedowaniu uchwały miały, czy mogły mieć wpływ na ustalenia planu odnośnie działki, będącej jej własnością. Sąd również nie znalazł takiej zależności. Jednocześnie, rozpoznając przedmiotową skargę, Sąd nie stwierdził istotnego naruszenia procedury uchwalenia planu, które uzasadniałoby stwierdzenie jego nieważności w części dotyczącej interesu prawnego skarżącej.
W kontekście zarzutu naruszenia art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zdaniem Sądu najistotniejsze jest, aby rada gminy obradowała nad wszystkimi uwagami, które nie zostały uwzględnione przez Prezydenta. Załącznik nr 2 do kontrolowanego planu miejscowego obejmuje szczegółowo opisane poszczególne uwagi, które nie zostały przez Prezydenta uwzględnione, a które zostały przedstawione Radzie Miasta Krakowa pod obrady. Czas, tryb i sposób procedowania uchwał przez Radę Miasta został sprecyzowany w treści statutu Miasta Krakowa i został przedstawiony w odpowiedzi na skargę. W dokumentacji planistycznej znajduje się natomiast zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 października 2013 r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu, projekt tejże uchwały oznaczony jako druk nr 1510 oraz opinia Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska z dnia 4 listopada 2013 r. pozytywnie opiniująca projekt planu. Z kolei przebieg sesji przedstawiają protokoły z dnia 6 listopada 2013 r. (I czytanie projektu) i z dnia 20 listopada 2013 r. (II czytanie), w których skarżąca spółka nie uczestniczyła (protokoły dostępne na stronie internetowej UMK). Zbadanie ich treści umożliwiło ocenę przez Sąd, że doszło do rozpatrzenia uwag przedłożonych do projektu planu w sposób nie naruszający trybu uchwalenia planu, tj. przed podjęciem uchwały zatwierdzającej plan miejscowy.
Dokonując takiej oceny, Sąd pierwszej instancji miał na uwadze, że ustawodawca nie narzucił w formie normatywnej, jak powinna postępować rada gminy, poddając rozpatrzeniu poszczególne uwagi zgłoszone do projektu planu, a następnie podejmując uchwałę, co do sposobu rozstrzygnięcia w kwestii danej uwagi. Dlatego, podzielając stanowisko zajęte w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, Sąd uznał, za najbardziej właściwe dokonanie takiej oceny właśnie na podstawie protokołów z sesji poświęconej realizacji art. 20 ust. 1 w/w ustawy (tak np. wyroki NSA: z dnia 8 czerwca 2010 r. sygn. II OSK 589/2010, z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. II OSK 713/2010, z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. II OSK 1989/2011). Z protokołu sesji z dnia 6 listopada 2013 r. wynika, że przedstawiając radzie miasta projekt planu, wskazano m.in., że w "załączniku Nr 2, który Państwu przekazaliśmy zawarto propozycje indywidualnego sposobu rozpatrzenia każdej z 61 uwag". Ostateczny termin zgłaszania poprawek wyznaczono na dzień 14 listopada 2013 r. godz. 15.00. Z kolei na sesji w dniu 20 listopada 2013 r. stwierdzono, że nie wpłynęły żadne poprawki, w związku z czym przystąpiono do głosowania nad projektem uchwały "wraz z załącznikami, w tym załącznikiem Nr 2 o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu". Wobec powyższego nie można uznać, aby rada nie poddała ocenie i głosowaniu uwag, jakie zostały złożone do projektu uchwały, tylko dlatego, że nikt nie wniósł poprawki i zaakceptowano stanowisko Prezydenta. W ocenie Sądu zasadniczą kwestią jest indywidualne rozpatrzenie każdej uwagi przez radę gminy jako organ podejmujący kolegialnie decyzje, co winno znaleźć odzwierciedlenie w protokole z sesji rady gminy. Nie ma jednak przeszkód ani materialnych, ani proceduralnych, aby wszystkie rozpatrzone uwagi zostały objęte jedną uchwałą rady gminy, jeśli organizacyjnie i technicznie będzie to możliwe. Taki sposób załatwienia uwag nie wpłynie na zakłócenie ich indywidualnego rozpoznania, a wydatnie usprawni pracę organów gminy. Z kolei akt zawierający rozstrzygnięcie w sprawie uwag stanowi załącznik do uchwały w sprawie planu poprzez zestawienie wykazu uwag sporządzonym zgodnie z załącznikiem nr 9 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W dalszej części uzasadnienia Sąd odniósł się do zarzutów naruszenia § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. oraz art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 8 ww. rozporządzenia uznając je za nieusprawiedliwione.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku W. spółka z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości, zarzuciła naruszenie prawa materialnego : art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że:
• "zasadniczą kwestią jest indywidualne rozpatrzenie każdej uwagi przez radę gminy jako organ podejmujący kolegialne decyzje, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w protokole z sesji rady gminy" i "nie ma przeszkód ani materialnych, ani proceduralnych, aby wszystkie uwagi zostały rozpatrzone jedną uchwałą, jeśli organizacyjnie i technicznie będzie to możliwe";
• stwierdzenie przez przewodniczącego sesji Rady Miasta Krakowa w dniu 20 listopada 2013 r., iż "związku z tym, że nie wpłynęły żadne poprawki dotyczące sposobu rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta stwierdzam, iż Rada Miasta Krakowa dokonała rozpatrzenia uwag według listy zawartej w załączniku nr 2 do projektu uchwały postanawiając tym samym o ich nieuwzględnieniu" stanowiło prawidłowe rozpatrzenie uwag zgłoszonych do projektu planu miejscowego,
podczas gdy podjęcie zaskarżonej uchwały w sprawie planu miejscowego nie zostało poprzedzone rozpatrzeniem zgłoszonych do jego projektu uwag, w szczególności nie odbyły się oddzielne głosowania nad każdą uwagą i nie zostały podjęte żadne uchwały w tym zakresie, a zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych każda ze zgłoszonych uwag musi być rozpatrzona indywidualnie i w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie musi mieć charakter indywidualnej uchwały; zaniechanie indywidualnego rozpatrzenia uwag stanowi więc istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego skutkujące nieważnością podjętej w tym zakresie uchwały.
Dodatkowo w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania: art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędne ich zastosowanie oraz art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez ich niezastosowanie i oddalenie skargi.
W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a nadto o zasądzenie kosztów.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na wyroki NSA w sprawach II OSK 2587/10, II OSK 1989/11, II OSK 240/13, a także wyrok w sprawie II OSK 2635/13 dotyczący miejscowego planu uchwalonego przez Radę Miasta Krakowa dla obszaru Młynówka Królewska – Grottgera oraz na wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych dla poparcia poglądu reprezentowanego w skardze kasacyjnej, że stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż nie ma przeszkód, aby wszystkie rozpatrzone uwagi zostały objęte jedną uchwałą rady gminy, jest nieuprawnione.
W konsekwencji, zdaniem skarżącej przy uchwalaniu kwestionowanego planu miejscowego doszło do istotnego naruszenia trybu jego uchwalania, tj. art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które powoduje nieważność zaskarżonej uchwały. Spółka podkreśliła, że WSA w Krakowie w sprawie II SA/Kr 1185/14 nie badał prawidłowości rozpatrzenia uwag do projektu uchwały w sprawie planu miejscowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r.,poz.846 ) dalej jako Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane w art. 183 § 2 Ppsa. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.
Strona skarżąca formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Jednak przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek ich argumentacji pozostaje w ścisłym związku, koncentrując się na treści art. 20 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.z 2012r, poz.647 j.t.) - zwanej dalej "ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", którego wadliwa wykładnia doprowadziło do podjęcia zaskarżonej uchwały bez indywidualnego rozpatrzenia każdej uwagi przez Radę Miasta Krakowa. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze zarzuty poddane zostaną kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podejmowana w trybie określonym przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które szczegółowo określają procedurę, jaka jest wymagana przy tego rodzaju uchwałach. Przy czym wskazać należy, że zgodnie z art. 28 tej ustawy naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wskazany przepis ustanawia, zatem dwie podstawowe przesłanki zgodności uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa - przesłankę materialnoprawną, nakazującą uwzględnienie zasad sporządzania planu oraz przesłankę formalnoprawną, nakazującą zachowanie procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Ostatnia z wymienionych przesłanek odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia miejscowego planu, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Pojęcie zasad sporządzania planu należy natomiast wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc jego zawartością (część tekstowa, graficzna i załączniki), przyjętych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08; z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08, (wszystkie publ.:orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zarzut naruszenia art.20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy zatem procedury planistycznej. Podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu poprzez to, że Rada Miasta Krakowa przed podjęciem zaskarżonej uchwały nie przeprowadziła odrębnych głosowań i nie podjęła odrębnych rozstrzygnięć odnośnie każdej uwagi zgłoszonej do projektu planu nie jest uzasadniony.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 tej ustawy, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.
Z przepisu tego nie wynika, aby każda uwaga do projektu planu musiała być rozpatrywana oddzielnie. Ostatnie zdanie tego przepisu wskazuje wręcz, że rozstrzygnięcia dotyczące uwag do projektu planu stanowią załącznik do uchwały. Ponadto - stosownie do art. 17 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - organ wykonawczy gminy przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. W świetle tych przepisów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu, a taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. (por. wyroki NSA: z dnia 17 czerwca 2016 r., II OSK 3099/14, z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. II OSK 437/13, z dnia 31 maja 2012 r. II OSK 1405/12, z dnia 22 września 2011 r., II OSK 1317/11, z dnia 5 października 2011 r., II OSK 1435/11, z dnia 1 grudnia 2010 r., II OSK 1947/10, z dnia 28 stycznia 2010 r., II OSK 1893/09, wszystkie publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z protokołu obrad Rady Miasta Krakowa w dniu 6 listopada 2013r. wynika, że wraz z projektem planu, Radzie Miasta przedstawiono w załączniku nr 2 propozycje indywidualnego rozpatrzenia każdej z uwag i wyznaczono termin zgłaszania poprawek do 14 listopada 2013r. Na sesji w dniu 20 listopada 2013r. stwierdzono, że nie wpłynęły żadne poprawki w związku z czym przystąpiono do głosowania nad projektem uchwały w sprawie miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego wraz z załącznikiem nr 2 dotyczącym sposobu rozpatrzenia uwag do projektu planu. Powyższe wskazuje na to, że Rada Miasta Krakowa poddała swojej ocenie i głosowaniu uwagi jakie zostały zgłoszone do projektu planu.
Z dokumentacji planistycznej wynika, że "Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu" stanowi załącznik nr 2 do zaskarżonej uchwały, w którym wymieniono każdą uwagę, wskazano czy została uwzględniona czy nie i z jakich powodów. W załączniku tym Rada Miasta Krakowa odniosła się również do uwagi skarżącej Spółki dotyczącej terenu ZP.2 i określenia zbyt wysokiego wskaźnika terenu biologicznie czynnego na jej działce nr [...], a także uwag do projektu planu innego podmiotu dotyczących także nieruchomości skarżącej Spółki. Z tych też względów nie można uznać za uzasadniony podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W tej sytuacji brak było podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z powodu naruszenia art.21 ust.1 tej ustawy, ponieważ jak słusznie to ustalił Sąd pierwszej instancji przy uchwalaniu zaskarżonego aktu prawa miejscowego nie doszło do naruszenia tego przepisu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa oddalił skargę kasacyjną.