II OSK 1657/07

II OSK 1657/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-10-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Bujko /przewodniczący/
Stanisław Nowakowski /sprawozdawca/
Wojciech Chróścielewski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Transport
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 642/07 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-07-13
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 86 poz 789
art. 53 i 54
Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 30 ust. 6
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia NSA Stanisław Nowakowski (spr.) Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o. o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 642/07 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o. o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu na wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji tablic reklamowych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Skarżący inwestor [...] Sp. z o.o. w W. wystąpił do organu architektoniczno-budowlanego ze zgłoszeniem robót budowlanych polegających na instalacji 8 tablic reklamowych nietrwale związanych z gruntem na obszarze kolejowym na wysokości km [...] -[...] linii kolejowej Warszawa Główna Towarowa - Warszawa Praga w rejonie stacji Warszawa Gdańska na terenie działki o nr ew. [...] w obrębie [...] w Warszawie.
Decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] został wniesiony sprzeciw, którego podstawą jest uznanie, że lokalizacja przedmiotowych tablic reklamowych znajduje się na obszarze kolejowym w rozumieniu ustawy z dnia 28 marca 2003 r. - o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 86 poz. 789). Wojewoda Mazowiecki podniósł, że stosownie do postanowień § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowania budowli i budynków, drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2004r. Nr 249, poz. 2500), budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m, z zastrzeżeniem ust. 3, zgodnie z którym przepisu ust. 1 nie stosuje się do budowli i budynków przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej oraz do obsługi przewozu osób i rzeczy, wskazując w konkluzji, iż przepis jednoznacznie określa, że na obszarze kolejowym mogą być zlokalizowane jedynie obiekty kolejowe i inne służące obsłudze ruchu kolejowego.
Odwołanie skarżącej Spółki nie odniosło zamierzonego skutku, ponieważ decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. znak [...], nr [...] decyzja organu pierwszej instancji utrzymana została w mocy. Jednakże organ odwoławczy nie podzielił podstawy meterialnoprawnej rozstrzygnięcia i podał, że inwestycja narusza przepis art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 86, poz. 789, ze zm.), który stanowi, że obszar kolejowy jest to określony działkami ewidencyjnymi obszar, na którym usytuowane są linie kolejowe oraz inne budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowych, a także służące do obsługi przewozu osób i rzeczy. Przepis ten jednoznacznie określa przeznaczenie obszaru kolejowego, którym jest wyłącznie zarządzanie, eksploatacja i utrzymanie linii kolejowych, a także obsługa przewozu osób i rzeczy. Wzniesienie na obszarze kolejowym budynków, budowli, czy też innych urządzeń, które nie są przeznaczone do realizacji tych celów stanowiłoby daleko idącą ingerencję w istotę obszaru kolejowego. Organ drugiej instancji uznał, że ustawodawca nie przewidział możliwości wzniesienia na obszarze kolejowym budynków, budowli i urządzeń, które nie byłyby przeznaczone bezpośrednio do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowych lub nie służących do obsługi przewozu osób i rzeczy.
Nadto podniesiono, że inną przesłanką, nie wskazaną w rozstrzygnięciu Wojewody Mazowieckiego, wyłączającą możliwość posadowienia projektowanej inwestycji na terenie działki o nr ew. [...] w obrębie [...] w Warszawie, jest uznanie tejże działki, na mocy decyzji Nr [...] Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz. Urz. MI Nr 11 poz. 72 ze zm.), za teren zamknięty, zastrzeżony ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 642/07 oddalił skargę Spółki [...].
Sąd pierwszej instancji podzielił stan prawny przywołany w decyzji organu odwoławczego a nadto podał, że w sprawie zastosowanie ma § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 249, poz. 2500), a nie § 1 jak błędnie przyjął Wojewoda Mazowiecki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wychodząc ze stanowiska, że ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym w art. 4 pkt 8 definiuje co to jest "obszar kolejowy" podnosi, iż zgodnie z tym przepisem obszar kolejowy to określony działkami ewidencyjnymi obszar, na którym usytuowane są linie kolejowe oraz inne budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowych, a także służące do obsługi przewozu osób i rzeczy.
W ocenie Sądu co może być usytuowane na obszarze kolejowym wyraźnie wynika z przepisów ustawy. Wykładnia przepisu prowadzi do stwierdzenia, że poza wymieniowymi w przepisie urządzeniami i budowlami - inne budowle i urządzenia jak, np. tablice reklamowe nietrwale związane z gruntem, nie powinny znajdować się na terenie obszaru kolejowego. Podnosi Sąd pierwszej instancji, że definicja zawarta w art. 4 pkt 8 ustawy jest definicją pozytywną obszaru kolejowego, a więc określa, co może znajdować na tym obszarze. Oznacza to, że inne urządzenia i budowle, które nie są w niej wymienione, nie mogą zostać posadowione na terenie obszaru kolejowego. Takie stanowisko potwierdza także rozdział 9 ustawy o transporcie kolejowym zatytułowany "usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych".
Analizując przepisy ustawy Prawo budowlane Sąd pierwszej instancji podnosi, że nośniki reklamowe nietrwale związane z gruntem nie są budowlą ani budynkiem (art. 3 pkt 2 i 3 ustawy), dlatego w świetle art. 30 ust. 1 pkt 2 wymagają zgłoszenia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń reklamowych nietrwale związanych z gruntem, w rozumieniu przepisów art. 53 i 54 ustawy o transporcie kolejowym w zw. z art. 3 pkt 2, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane, należałoby zakwalifikować jako "wykonywanie robót ziemnych". Dalej interpretując art. 53 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, Sąd podnosi, że jako przepis ogólny stanowi on, iż usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych może mieć miejsce w odległości niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego.
Natomiast art. 54 cytowanej wyżej ustawy, w zakresie wymagań odległości i warunków dopuszczających usytuowanie m.in. wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych (a więc w rozumieniu tej ustawy nośników reklamowych nietrwale związanych z gruntem), odsyła do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowania budowli i budynków, drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych jednoznacznie określa, że na obszarze kolejowym mogą być zlokalizowane jedynie obiekty kolejowe i inne służące obsłudze ruchu kolejowego, jako przepisów szczególnych. To rozporządzenie zostało prawidłowo wskazane - przez organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie - jako podstawa rozstrzygnięcia.
Podkreśla Sąd, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury szczegółowo reguluje kwestie związane z sytuowaniem zarówno budowli, jaki i budynków, a także drzew i krzewów oraz wykonywania robót ziemnych w określonych w tym rozporządzeniu odległościach, ale od granicy obszaru kolejowego, a nie bezpośrednio na tym obszarze. Natomiast § 5 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że roboty ziemne mogą być wykonywane w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy obszaru kolejowego, z zastrzeżeniem ust. 2. Wynika z tego wyraźnie, że na obszarze kolejowym nie można sytuować nośników reklamowych, ale też ani drzew i krzewów, ani budowli i budynków.
Sąd Wojewódzki stwierdza, że wyżej wymienione przepisy prawa wyłączają możliwość sytuowania na terenie obszaru kolejowego innych budowli i urządzeń niż tych, które miałyby służyć zarządzaniu, eksploatacji i utrzymaniu linii kolejowych, a także służących do obsługi przewozu osób i rzeczy i podsumowuje, iż Wojewoda Mazowiecki słusznie wniósł sprzeciw w sprawie dotyczącej posadowienia 8 tablic reklamowych nietrwale związanych z gruntem, które nie pełnią żadnej funkcji określonej w art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym.
Ponadto należy podnieść, że zarzut strony skarżącej, iż budowa nośników reklamowych na terenie obszaru kolejowego była uzgodniona z zarządcą, w świetle § 5 ust. 3 rozporządzenia należy uznać za bez znaczenia.
Na marginesie Sąd dodaje, że działka nr [...], na której zamierzano zrealizować przedmiotową inwestycję, na mocy decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz. Urz. MI z dnia 14 października 2005 r., Nr 11, poz. 72) została uznana za teren zamknięty ze względu na obszar bezpieczeństwa i obronności kraju (por. pkt 1564 załącznika do tej decyzji). Przepis art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne definiuje pojecie "terenu zamkniętego", przez który rozumie się tereny o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określone przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. W świetle przepisu § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 2004r. w sprawie określenia rodzajów nieruchomości uznanych za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa (Dz. U. Nr 207, poz. 2107) tego rodzaju tereny uznaje się za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa. Przedstawiony fragment rozważań Sąd pierwszej instancji traktuje jako dodatkowy argument przemawiający za tym, że na obszarze kolejowym, a szczególnie o charakterze zamkniętym ze względu na cele obronności i bezpieczeństwo państwa, nie mogą być posadowione nośniki reklamowe, bowiem nie są na te cele przeznaczone.
Opisany wyrok zaskarżony został do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą kasacyjną sporządzoną przez pełnomocnika strony skarżącej – adwokata - w której zarzuca się:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności: art. 4 pkt 8; art. 53 ust. 1; art. 54 ustawy o transporcie kolejowym i § 5 rozporządzenia z dnia 10 listopada 2004 r. oraz § 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 24 sierpnia 2004 r.; art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:
- art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), polegające na wykroczeniu poza materiał dowodowy sprawy;
- art. 141 § 4, art. 134 § 1 P.p.s.a., polegające na pominięciu w uzasadnieniu wyroku, przy przedstawianiu stanu sprawy stanowiska skarżącego w sprawie, okoliczności faktycznych i prawnych oraz pominięciu badania tych zarzutów i istotnych okoliczności, które mają znaczenie do oceny legalności zaskarżonej decyzji, między innymi nierozpoznanie zarzutu naruszenia art. 7, 77 i 136 k.p.a.;
- art. 134 § 1 P.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu "z urzędu" okoliczności istotnych, które mają znaczenie do oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Wskazując na wymienione zarzuty pełnomocnik wnosi o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2007 r. w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kładzie się na pierwszym miejscu akcent na to, że Sąd pierwszej instancji bezzasadnie i nie mając ku tego ustaleń określił, że posadowienie reklam nietrwale związanych z gruntem należy kwalifikować jako roboty ziemne.
W ocenie pełnomocnika skarżącego naruszenie art. 133 § 1 mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ związek przyczynowy między naruszeniem tego przepisu postępowania a wynikiem sprawy polega na tym, że dokonując powyższego ustalenia, Sąd niewłaściwie zastosował przepisy art. 54 ustawy o transporcie kolejowym oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r., które stanowią, że roboty ziemne mogą być wykonywane w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy obszaru kolejowego i na tej podstawie stwierdził, iż na obszarze kolejowym nie można sytuować m. in. nośników reklamowych nie związanych trwale z gruntem oraz nie mają znaczenia uzgodnienia skarżącego z zarządcą. Wynika to stąd, że stosownie do § 5 ust. 3 rozporządzenia, uzgodnienia z zarządcą mogą dotyczyć jedynie wykonywania robót ziemnych w odległości od 4 do 20 m od granicy obszaru kolejowego, a tym samym uznaje, że przepisy prawa nie dają możliwości wyrażenia zgody przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. To było, zdaniem skargi kasacyjnej, powodem zastosowania niewłaściwego przepisu prawa materialnego.
W ocenie skarżącego, w przypadku, gdy istnieje konieczność dokonania nowych ustaleń faktycznych, nie dokonanych w decyzjach administracyjnych, Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego. W przypadku dokonywania ustaleń faktycznych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, skarżący pozbawiony jest możliwości udziału w postępowaniu dowodowym i jego prawa strony są całkowicie pominięte. Podkreśla nadto pełnomocnik skarżącej Spółki, że prace polegały na montażu reklam a nie na pracach ziemnych.
Z kolei zaskarżony wyrok narusza art. 141 § 4 P.p.s.a., ponieważ w jego uzasadnieniu, przy omówieniu stanu sprawy, głównie przedstawiona została treść decyzji organu I i II instancji, natomiast skarga opisana jest jednym zdaniem, w którym przepisano zarzuty skargi z pominięciem ich uzasadnienia pomimo, że ocena dokonywana przez Sąd pierwszej instancji, powinna głównie dotyczyć przedmiotu skargi, a stanowiska pozostałych stron są powoływane w dalszej kolejności. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, wbrew przepisom art. 141 § 4 P.p.s.a. nie zawiera przedstawienia istotnych elementów stanu sprawy opisanych w zarzutach podniesionych w skardze oraz ich wyjaśnienia. Powyższe stanowi również naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. ponieważ zaskarżony wyrok nie zawiera, zdaniem pełnomocnika, rozpoznania istotnych okoliczności, wynikających z materiału dowodowego, wskazanych w skardze.
Skarżąca Spółka podnosi, że w toku postępowania nie zostały ustalone i uwzględnione podstawowe dane, dotyczące przedmiotowego terenu działki jak: powierzchnia, rodzaj użytków i rodzaj zabudowań. W przypadku, gdy przedmiotowa działka ewidencyjna jest zabudowana innymi obiektami, niż wskazane w art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym, to zdaniem pełnomocnika należy uznać, że nie stanowi obszaru kolejowego, gdyż wówczas nie jest przeznaczona wyłącznie na cele wskazane w art. 4 pkt 8.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuję: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Istota sporu zamyka się w tym, że stosownie do art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym określone zostało jakie obiekty w tym obszarze mogą się znajdować. Obszar ten został określony przez ustawę, tj. ustawodawca określił jak należy go kwalifikować, gdyż stwierdza, że za obszar kolejowy uważa: "określony działkami ewidencyjnymi obszar, na którym usytuowane są linie kolejowe oraz inne budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowych, a także służące do obsługi przewozu osób i rzeczy".
Nie można podzielić stanowiska wyrażonego w skardze kasacyjnej, że skoro na obszarze kolejowym są już inne obiekty aniżeli te, które z mocy przepisu ustawy mogą się tam znajdować, to nie jest to już "obszar kolejowy". To byłaby dowolność, nie mająca żadnego uzasadnienia ani w wykładni prawa ani też w rozumowaniu potocznym. W takim rozumieniu organ administracji publicznej pozbawiony by był nawet możliwości nakazania rozbiórki niezgodnie z prawem wzniesionych na obszarze kolejowym obiektów.
Nie mają także usprawiedliwienia pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił rozważania zmierzające do wykazania, że nawet w sąsiedztwie obszaru kolejowego nie można posadowić "nośników reklamowych nie związanych trwale z gruntem". Każdy nośnik, każda praca związana z posadowieniem czegoś na gruncie wymaga choćby minimalnych ale jednak prac ziemnych i te zapewne miał na myśli Sąd pierwszej instancji. Nie ma to w sprawie istotnego znaczenia z tego względu, że żadne nośniki reklam nie mogą znajdować się w obszarze przeznaczonym na inne cele, w którym ustawodawca ściśle ustalił co jedynie może się znajdować. Analiza obszaru sąsiadującego z obszarem kolejowym ma jedynie to znaczenie, że wzmacnia sam zakaz budowania i posadowienia czegokolwiek poza wymienionymi w pkt. 8 art. 4 ustawy. Nie ma mowy o naruszeniu prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji w tym, że podjął się tej analizy.
Nie występuje także naruszenie przepisów postępowania, ponieważ nie chodzi w sprawie o kwalifikowanie budowy na działce sąsiadującej z obszarem kolejowym, co by wymagało zarówno ustalenia odległości jak i tego co jest przedmiotem inwestycji na działce sąsiedniej. Dlatego nie chodzi w tym przypadku o dokonanie przez sąd ustaleń faktycznych a jedynie o analizę stanu prawnego. Sąd pierwszej instancji w żadnej mierze nie wyszedł poza materiał sprawy a zarzuty skargi kasacyjnej są tak formułowane jak gdyby inwestorowi chodziło o posadowienie reklam na działce sąsiadującej z obszarem kolejowym a nie wewnątrz tego obszaru. Przedmiotem postępowania nie są roboty ziemne ale posadowienie nośników reklamowych na obszarze kolejowym. To, że montowane na gruncie nośniki nie wiążą się z pracami ziemnymi w istocie strona skarżąca w skardze kasacyjnej nie wykazuje, a nie ma logicznych argumentów do podważania przedstawionego przez Sąd Wojewódzki rozumowania w tym przedmiocie. Podkreślić trzeba, że analiza rozporządzenia, które ogranicza zabudowę sąsiadującej z obszarem kolejowym działki przewiduje nawet takie szczegóły jak posadzenie drzew i krzewów, co dobitnie wskazuje na to, jak ustawodawca chroni obszar kolejowy, przed ingerencją budowlaną i inną w zakresie zagospodarowania działek sąsiadujących.
Natomiast ewentualny brak ustaleń co do istnienia przesłanek z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie określenia rodzajów nieruchomości uznawanych za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, które jedynie pomocniczo (ale nie było to koniecznie) powołano w tej sprawie nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Przedstawiona w części ogólnej ustawy definicja "obszaru kolejowego" nie pozwala na żadne odstępstwa od ściśle określonego charakteru tego obszaru. Przepis ten ma aż nadto jasne przesłanie o wyjątkowym jego charakterze i wszelkie próby rozszerzenia tego pojęcia szczególnie w rodzaju "nie zabrania się" są pozbawione podstaw.
W skardze kasacyjnej nie przedstawiono zarzutów, które by w najmniejszym stopniu podważały sens zakazu budowy czy innej działalności inwestycyjnej, w tym posadowienie nośników reklamowych na obszarze kolejowym. Wszelkie próby podważenia argumentacji jaką trafnie przeprowadził Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazują jedynie na to, że w skardze kasacyjnej nie dostrzega się istoty sprawy, gdyż skupia się uwagę na rzekomych brakach w ustaleniach stanu faktycznego, gdy w rzeczywistości jest on jasny i wyczerpująco ustalony.
Z tych więc względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.