II OSK 1639/07

II OSK 1639/07 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2008-12-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-10-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Paweł Tarno /przewodniczący sprawozdawca/
Janina Kosowska
Roman Hauser
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 672/07 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-07-03
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy p.p.s.a.
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 161 par. 1 w zw. z art. 173
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Roman Hauser Sędzia NSA Janina Kosowska Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. i S. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 672/07 w sprawie ze skargi G. i S. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki postanawia: 1. umorzyć postępowanie kasacyjne, 2. zwrócić z budżetu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. i S. W. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tj. połowę wpisu od skargi kasacyjnej.
Uzasadnienie
post. z 16.12.08 r.
II OSK 1639/07
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 672/07 oddalił skargi G. i S. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.
W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd podkreślił, że postanowieniem z [...] grudnia 2006r. znak: [...] Wojewoda Lubelski, na podstawie art. 113 § 1 Kpa, sprostował z urzędu omyłki pisarskie w decyzji Wojewody Lubelskiego z [...] listopada 2006 r. znak: [...] uchylającej decyzję Starosty Lubartowskiego z [...] września 2006 r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego oraz umorzenia postępowania w sprawie wznowienia jako bezprzedmiotowego. Organ administracyjny sprostował swoją decyzję z [...] listopada 2006 r. w ten sposób, że w wierszu 12 na pierwszej stronie decyzji zamiast: "postępowaniu wznowionym z dnia 28 kwietnia 2006r., znak: [...] " - powinno być - "postępowaniu wznowionym z dnia 12 września 2006r., znak: [...] " oraz w wierszu 13 na pierwszej stronie zamiast: "odmawiającej uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej" - powinno być -"odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej".
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpoznaniu zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że błędne określenie w decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2006r. znak: [...] daty decyzji Starosty Lubartowskiego, od której strony wniosły odwołanie, a także pominięcie daty i znaku decyzji Starosty Lubartowskiego, którą udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę, jest oczywistą omyłką pisarską. Nie ma ona wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w przedmiotowej decyzji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli G. i S. W.. Skarżący zarzucili, iż postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest lakoniczne, wybiórcze oraz brak w nim odniesienia do ich pisma z dnia 26 stycznia 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem. Zmiana treści decyzji administracyjnej może nastąpić w drodze zmiany decyzji, sprostowania bądź uzupełnienia, przy czym każda z tych instytucji dotyczy innych kwestii, jest regulowana innymi przepisami i dokonuje się w innym trybie. W trybie art. 113 § 1 Kpa organ może jedynie sprostować decyzję. Postanowienie podjęte w tym przedmiocie może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica między "zmianą decyzji" a sprostowaniem decyzji wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną, czy też nieistotną, co decyduje również o formie rozstrzygnięcia - decyzją lub postanowieniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2002r., sygn. akt IV SA 136/02, publ. M. Praw. 2002/24/1108). W przypadku gdy decyzja dotknięta jest istotną wadą- zmiany organ dokonuje decyzją na podstawie art. 154 - 163 Kpa, natomiast w przypadku wystąpienia wady nieistotnej, tj. takiej która nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, organ administracyjny może postanowieniem w oparciu o art. 113 § 1 i 3 Kpa sprostować decyzję objętą "wadą nieistotną".
Na podstawie w/w przepisu, organ administracyjny postanowieniem może sprostować błędy pisarskie i oczywiste omyłki, które nie wpływają na zmianę rozstrzygnięcia podjętego w prostowanej decyzji. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001r., sygn. akt II SA 863/00, publ. LEX nr 75522).
Zaskarżonym postanowieniem sprostowano niewłaściwie wpisaną datę decyzji, zamiast prawidłowej [...] września 2006r. - wpisano [...] kwietnia 2006r. oraz dopisano pominiętą datę [...] kwietnia 2006r. i znak: [...]. Ponieważ były to błędy tego rodzaju, że ich oczywistość można było stwierdzić porównując treść decyzji z jego uzasadnieniem oraz zawartymi w aktach dokumentami należy uznać, że miały one charakter oczywistych omyłek. Ponadto dokonane sprostowanie w niniejszej sprawie, tj. zmiana daty oraz dopisanie daty i znaku decyzji, nie jest istotnym błędem, którego organ administracyjny dopuścił się w stosowaniu prawa, bowiem nie doszło do zmiany ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Tak więc sprostowanie to nie ma wpływu
na merytoryczną treść prostowanej decyzji, dlatego należy uznać, że organy prawidłowo zastosowały art. 113 § 1 Kpa.
Podniesiony w skardze przez skarżących zarzut, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się w zaskarżonym postanowieniu do treści zażalenia, jest bezzasadny. Podniesione w zażaleniu argumenty dotyczą bezpośrednio decyzji o pozwoleniu na budowę (zarzut niezgodności wydanego pozwolenia na budowę z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) oraz wad postępowania, natomiast nie dotyczą sprostowania oczywistej omyłki. Dlatego pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.
W skardze kasacyjnej z 28 września 2007 r. zaskarżono powyższy wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 113 § 1 kpa w związku z art. 107 § 1 kpa przez niesłuszne zaaprobowania poglądu, że pod pozorem "oczywistej omyłki" organ administracji publicznej może całkowicie zmienić rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej, a konkretnie najpierw w rozstrzygnięciu decyzji w postępowaniu wznowieniowym uchylić w całości decyzję Starosty Lubartowskiego z dnia [...] kwietnia 2006 roku, znak: [...] o pozwoleniu na budowę, a następnie "prostować" postanowieniem to rozstrzygnięcie w ten sposób, że tak naprawdę to nie uchyla się tej decyzji..., tylko odmawia się jej uchylenia...
W uzasadnieniu podniesiono, że nie jest prawdą, że "przedmiotem sprostowania w niniejszej sprawie była data decyzji Starosty Powiatowego w Lubartowie z dnia [...] września 2006 roku oraz opuszczenie daty i znaku decyzji Starosty z dnia [...] kwietnia 2006 roku",por.k.3 uzasadnienia wyroku. Przedmiotem sprostowania w niniejszej sprawie było bowiem rozstrzygnięcie w decyzji Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2006 roku, znak: [...]. Z rozstrzygnięcia, a więc najważniejszego składnika decyzji wydanej w postępowaniu wznowieniowym wynika expressis verbis, że po rozpatrzeniu odwołania G. i S. małż. W. w postępowaniu wznowieniowym uchyla się w całości decyzję Starosty Lubartowskiego z dnia [...] kwietnia 2006 roku, znak: [...] i umarza postępowanie wznowieniowe. Próba zmiany przez LUW postanowieniem z [...] grudnia 2005 roku tego rozstrzygnięcia decyzji w takim kierunku, że tak naprawdę...,to nie uchyla się tamtej decyzji, tylko inną...,a uchylonej się nie uchyla, na podstawie art. 113 § 1 kpa nie może być uznane za postępowanie zgodne z prawem.
Jeśli rzeczywiście decyzja w II Instancji w postępowaniu administracyjnym jest dotknięta wadą, to byłaby to wada oczywiście istotna, to należałoby rozstrzygać nie postanowieniem na podstawie art. 113 § 1 kpa, tylko decyzją w sprawie nieważności, art. 158 § 1 kpa.
W zaskarżonym wyroku WSA argumentuje, że "oczywistość" błędu "można było stwierdzić porównując treść decyzji z jego uzasadnieniem oraz zawartymi w aktach dokumentami",por.k.3 uzasad. Jeśliby się trzymać tego postulatu, to mielibyśmy wątpliwość czy jakakolwiek decyzja procesowa (wyrok, postanowienie, decyzja administracyjna, itp.) w swoim najważniejszym składniku (sentencji, rozstrzygnięciu, osnowie) jest prawdziwa.,... bo z akt... lub uzasadnienia... może wynikać coś innego. Na marginesie wspomnę, że w konkretnej sprawie nawet z uzasadnienia "prostowanej" decyzji wcale nie wynika, że nie uchyla się tej decyzji o której mowa w rozstrzygnięciu. Skoncentrowano się tam jedynie na tym, co nie było przedmiotem odwołania, mianowicie na postanowieniu wznowieniowym z dnia [...] lipca 2006 roku.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających go postanowień.
Pismem z dnia 14 listopada 2008 r., doręczonym Sądowi 28 listopada 2008 r. skarżący cofnęli skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 161 § 1 w zw. z art. 173 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania kasacyjnego, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę kasacyjną. Skoro cofnięcie skargi kasacyjnej, ani nie zmierzało do obejścia prawa, ani też nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, to należało orzec jak w sentencji.
O zwrocie połowy wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.