II OSK 1634/21

II OSK 1634/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Antas
Jerzy Siegień
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1376/20 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-02-16
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 27, art. 33
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: inspektor sądowy Monika Ciura po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1376/20 w sprawie ze skargi J. F. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 29 września 2020 r. nr 825/2020 znak: WSE.7722.86.2019.MZEG w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 lutego 2021 r., II SA/Kr 1376/20, oddalił skargę J. F. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej WINB) z dnia 29 września 2020 r. w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego – ziemskiego w Krakowie (dalej PINB) postanowieniem z dnia 24 października 2019 r. (sprostowanym postanowieniem z dnia 6 grudnia 2019 r.) na podstawie art. 34 § 4 i 5, art. 17 § 1 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.) w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej p.b.) uznał za niezasadne zarzuty zgłoszone przez J. F. w sprawie postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego budowli służącej do gromadzenia wody tzw. oczka wodnego o ścianach murowanych z kamienia i betonowym dnie oraz głębokości 1,0 m, oznaczonego na potrzeby postępowania WINB nr 20, wybudowanego na działce nr [...] w Z., objętego tytułem wykonawczym z dnia 21 lipca 2015 r.
Na to postanowienie zażalenie wniósł J. F.
Zaskarżonym postanowieniem WINB utrzymał w mocy ww. postanowienie PINB.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. F.
WSA w Krakowie oddalił wniesioną skargę.
Sąd podał, że w niniejszej sprawie odpis tytułu wykonawczego z dnia 21 lipca 2015 r. doręczony został zobowiązanemu w dniu 30 lipca 2015 r. W terminie 7 dni J. F. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Podstawowym zarzutem było to, ze w treści tytułu wykonawczego nie podano danych identyfikacyjnych (pesel, regon) oraz brak dołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Odnosząc się do tych zarzutów Sąd w całości podzielił argumentację użytą przez organ w zaskarżonym postanowieniu. Przede wszystkim zwrócił uwagę, że w art. 27 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, a nadanym tekstem jednolitym u.p.e.a. z dnia 20 listopada 2014 r. (Dz.U.2014.1619) określone zostały obligatoryjne elementy tytułu wykonawczego. Zgodnie z tym przepisem danymi identyfikującymi zobowiązanego, które powinny się znaleźć w tytule wykonawczym są: imię i nazwisko lub firma zobowiązanego, adres zobowiązanego, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy, jeżeli wierzyciel posiada taką informację (art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). W tytule wykonawczym z dnia 21 lipca 2015 r. wpisane zostały: imię i nazwisko zobowiązanego oraz jego adres, co jest wystarczające dla uznania, że tytuł ten spełnia określone wyżej wymogi formalne. Pozostałe dane identyfikacyjne zobowiązanego, przewidziane w formularzu tytułu wykonawczego, takie jak: data urodzenia zobowiązanego, imię ojca, imię matki, NIP, REGON, PESEL, przedsiębiorstwo, zajęcie, zawód lub pracodawca zobowiązanego, telefon, w dacie wydania przedmiotowego tytułu wykonawczego były danymi o charakterze fakultatywnym. Organ egzekucyjny mógł zatem wpisać te dane do tytułu wykonawczego, jeśli nimi dysponował. Jeżeli jednak organ nie wpisał wskazanych danych lub wpisane w tytule dane w tym zakresie były nieprawidłowe, przy jednoczesnym wskazaniu prawidłowego imienia, nazwiska i adresu zobowiązanego (w przypadku zobowiązanego będącego osobą fizyczną), to brak jest podstaw by przyjąć, iż tytuł taki jest wadliwy i nie może stanowić podstawy wszczęcia egzekucji administracyjnej. Sąd dodał, iż art. 27 § 1 ust 1 pkt 2 u.p.e.a. znowelizowany został ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz.U. poz. 1269 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. nadając mu brzmienie: "wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także numeru identyfikacji podatkowej (NIP) lub numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), jeżeli zobowiązany taki numer posiada". Zgodnie jednak z art. 68 ww. ustawy - do postępowań wszczętych skargami lub wnioskami złożonymi przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 39, w brzmieniu dotychczasowym, i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa ta zawierała także regulację zamieszczoną w art. 70 ust. 1, zgodnie z którą do tytułu wykonawczego wystawionego przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy art. 27 § 1 ustawy zmienianej w art. 39, w brzmieniu dotychczasowym. Uznać należy zatem tytuł wykonawczy wystawiony w dniu 21 lipca 2015 r. za prawidłowy i w oparciu o ten tytuł organ ma prawo prowadzić postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego.
Odnosząc się do zarzutu, wokół którego koncentruje się skarżący, to jest niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, Sąd stwierdził, że jest on pozbawiony podstaw prawnych. Według skarżącego fakt, że nie jest on już właścicielem podlegającego egzekwowanemu obowiązkowi rozbiórki obiektu budowlanego czyni niewykonalnym nałożony obowiązek. Z tak postawioną tezą Sąd się nie zgodził. Z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z. wynika, że od dnia 29 listopada 2011 r. do dnia 28 maja 2014 r. właścicielem nieruchomości była G. Spółka z o.o. w organizacji z siedzibą w K. (kapitał zakładowy spółki został w całości pokryty przez J. F. aportem w postaci nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z. - vide § 8 kopii aktu notarialnego nr Rep. [...]). Następnie na podstawie umowy z dnia 28 maja 2014 r. prawo własności nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z., w związku z rozwiązaniem oraz uproszczoną likwidacją G. Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w K., zostało przeniesione na rzecz J. F., który umową z tego samego dnia, tj. 28 maja 2014 r., przeniósł własność nieruchomość na rzecz G. z o.o. w organizacji z siedzibą w Z., będącej aktualnym właścicielem według treści odpisu księgi wieczystej. Sąd zgodził się z organem, że treść księgi wieczystej [...] pozwala domniemywać, że w dacie wystawienia wobec J. F. tytułu wykonawczego wszczynającego postępowanie egzekucyjne nie był on już właścicielem nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z. Odnosząc się do tej kwestii Sąd wskazał, że okoliczność, iż inwestor, który był stroną w postępowaniu, w którym została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę, po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę nie jest już właścicielem nieruchomości, na której wybudowano obiekt objęty nakazem rozbiórki nie oznacza, że obowiązek wykonania decyzji już go nie obciąża. Wprawdzie zgodnie z art. 28a u.p.e.a., w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy, jednak zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. Powołany przepis nie reguluje kwestii podstaw przejścia egzekwowanego obowiązku na inną osobę, lecz wprowadza możliwość kontynuowania postępowania egzekucyjnego w stosunku do innej osoby niż ta, przeciwko której wystawiony został tytuł wykonawczy, jeżeli na tę inną osobę, jako następcę prawnego zobowiązanego, w toku postępowania egzekucyjnego, przeszedł obowiązek objęty tytułem wykonawczym. W ocenie Sądu przepis ten nie znajdzie zastosowania do sytuacji skarżącego, bowiem ustanawia on wyłącznie zasadę i warunki obciążenia nowego podmiotu (nabywającego wskutek czynności cywilnoprawnych prawo zobowiązanego) obowiązkiem administracyjnym związanym z rzeczą, która zmieniła właściciela. Nie zawiera jednak jakichkolwiek regulacji dotyczących losów postępowania egzekucyjnego prowadzonego względem zbywcy rzeczy. W przedmiotowej sprawie skarżący pomimo dwukrotnego już przenoszenia prawa własności nieruchomości obejmującej działkę nr [...] na zakładane przez siebie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, nadal ma decydujący wpływ na zarząd tą nieruchomością. Ich założycielem i jedynym wspólnikiem stanowiącym zgromadzenie wspólników pozostawał przez cały okres obowiązywania umów spółek J. F.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. F., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. wadę kwalifikowaną skutkująca nieważnością postępowania, co miało postać przekroczenia granic sprostowania, o której mowa w art. 144 w zw. z art. 183 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) i orzeczenie w sprawie, która została już prawomocnie osądzona. Do powyższego doszło poprzez sprostowanie wyroku z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1376/20 wydanym w sprawie skargi J. F. na postanowienie WINB z dnia 29 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 23 marca 2021 r. sygn. akt: II SA/Kr 1376/20 postanowił: "sprostować oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 2021r., sygn. akt: II SA/Kr 1376/20 w ten sposób, że w wersie czternastym od góry błędnie wskazany numer i znak postanowienia " nr 824/2020 znak WSE.7722.6.2020.MZEG" zastąpić prawidłowym "nr 825/2020 znak: WSE.7722.86.2019.MZEG".
W skardze kasacyjnej wskazano, iż w sprawie prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pod sygnaturą II SA/Kr 1372/20 wydany został wyrok z dnia 11 lutego 2021r., w którym Sąd ten orzekł: "w sprawie ze skargi J. F. na postanowienie nr 824/2020 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 29 września 2020r., znak: WSE.7722.6.2020.MZEG"
Tym samym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – w sposób oczywisty doszło do orzeczenia w przedmiocie już rozstrzygniętym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem wydanym pięć dni wcześniej;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 38 Kodeksu cywilnego (dalej k.c.) w zw. z art. 151, art. 161, art. 162, art. 164, art. 169, art. 170, art. 201, art. 204 i art. 208 § 2 Kodeksu spółek handlowych (dalej K.s.h.) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie wbrew przepisom ustaw, iż możliwe jest reprezentowanie przez skarżącego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji w likwidacji z pominięciem obowiązującej w polskim systemie prawnym teorii organów, której to emanacją są m.in. wyżej wymienione normy. Stosowanie uproszczenia polegającego na możliwości pominięcia odrębnej podmiotowości prawnej nie znosi konfrontacji z jednolitym w orzecznictwie poglądem, iż z nakazu art. 162 K.s.h. wynika, że wspólnik nie może reprezentować spółki, nawet gdyby osiągnął status zarządu. Pozostaje więc jedyna możliwość reprezentowania przez pełnomocnika. Jedynym wyjątkiem dotyczącym czynności reprezentacyjnych jest możliwość zgłoszenia spółki do sądu rejestrowego (tak m.in. w wyroku NSA z dnia 24 stycznia 2020 r., II GSK 2541/17). Sąd I instancji błędnie przyjął, iż można przyjąć że skarżący może działać za spółkę i może wykonać obowiązek wskazany w tytule wykonawczym;
III. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów było sprzeczne z przepisami prawa w zakresie w jakim Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli sądowej sposobu wykładni przepisów art. 38 k.c. w zw. z art. 151, art. 161, art. 162, art. 164, art. 169, art. 170, art. 201, art. 204 i art. 208 § 2 K.s.h., uznając iż organy dokonały ich prawidłowej wykładni i zastosowania;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postanowienia wydane zostały z naruszeniem prawa, to jest naruszenie art. 113 § 1 i art. 110 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez przekroczenie kompetencji określonej w tymże przepisie polegającym na zmianie sentencji postanowienia w taki sposób, iż doszło do zmiany merytorycznej postanowienia, zaś dokonanej zmiany nie można w żaden sposób zakwalifikować jako błędu pisarskiego lub rachunkowego ani innej oczywistej omyłki. Nadto poprzez naruszenie art. 156 w zw. z art. 157 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez pominięcie w toku kontroli sądowej okoliczności, iż w trakcie postępowania zażaleniowego okoliczności złożenia przez J. F. wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia PINB z dnia 24 października 2019 r. i wydania przez organ II stopnia postanowienia w przedmiocie, który nie powinien być rozstrzygnięty przed rozpoznaniem wniosku o stwierdzenie nieważności, skoro zostało ono wszczęte przez WINB pod sygnaturą WSE.771.1.2020.MZEG, o czym skarżącego powiadomiono pismem z 11 maja 2020 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023.1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie NSA granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Podniesiony w skardze kasacyjnej jako pierwszy zarzut naruszenia art. 144 p.p.s.a. w zw. z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie jest uzasadniony. W rozpatrywanej sprawie nie doszło do orzeczenia w przedmiocie już rozstrzygniętym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem wydanym w dniu 11 lutego 2021 r. w sprawie II SA/Kr 1372/20, bowiem wyrok ten zapadł w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, a niniejsza sprawa toczy się w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Przedmioty tych spraw są więc różne. Pomimo błędnego przywołania numeru zaskarżonego postanowienia w zaskarżonym wyroku, później sprostowanego, nie budzi wątpliwości, które z postanowień podjętych w dniu 29 września 2020 r. podlega rozpoznaniu w niniejszej sprawie – jest to postanowienie nr 825/2020, gdyż jego przedmiotem jest ocena zasadności zarzutów podniesionych w postępowaniu egzekucyjnym i taki też jest przedmiot niniejszej sprawy.
Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 38 k.c. w zw. z art. 151, art. 161, art. 162, art. 164, art. 169, art. 170, art. 201, art. 204 i art. 208 § 2 K.s.h. Abstrahując nawet od faktu, że zarzut ten jest wadliwie sformułowany, bowiem nie precyzuje prawidłowo przepisów, które – zdaniem skarżącego kasacyjnie – zostały naruszone, gdyż art. 151, art. 161, art. 164, art. 169, art. 170, art. 201 i art. 204 K.s.h. dzielą się na paragrafy, a w zarzucie tym nie sprecyzowano, które z konkretnych jednostek redakcyjnych przywołanych artykułów miały zostać naruszone, zarzut ten uznać należy za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Zauważyć trzeba, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena prawidłowości zarzutów podniesionych przez podmiot zobowiązany do wykonania ostatecznej decyzji o rozbiórce.
Zawarte w skardze kasacyjnej wywody wskazują, że skarżący kasacyjnie uważa. Iż treść art. 38 k.c. w zw. z art. 151, art. 161, art. 162, art. 164, art. 169, art. 170, art. 201, art. 204 i art. 208 § 2 K.s.h. ma uzasadniać jego stanowisko, że fakt, iż przedmiotowa nieruchomość nie stanowi obecnie jego własności sprawia, że nałożony na niego obowiązek rozbiórki jest niewykonalny. Wywody te w swej istocie wiążą się z podniesionym przez niego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutem naruszenia art. 33 pkt 5 u.p.e.a., "poprzez egzekwowanie obowiązku niewykonalnego bowiem obowiązany nie jest już właścicielem spornego obiektu i nie posiada również żadnego prawa obligacyjnego do jego dysponowania. Podjęte przez zobowiązanego kroki zmierzające do skłonienia właściciela do usunięcia spornego obiektu okazały się bezskuteczne".
Rozważając tę kwestię wskazać należy, że egzekwowany obowiązek został na skarżącego kasacyjnie nałożony decyzją WINB z dnia 28 października 2011 r. Decyzją tą nakazano skarżącemu kasacyjnie jako inwestorowi wykonanie rozbiórki "obiektu budowlanego budowli służącej do gromadzenia wody tzw. oczka wodnego o ścianach murowanych z kamienia i betonowym dnie oraz głębokości 1,0 m, oznaczonego na potrzeby postępowania WINB nr 20, wybudowanego na działce nr [...] w Z.".
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2012 r., II SA/Kr 52/12, WSA oddalił skargę wniesioną na tę decyzję przez skarżącego kasacyjnie, a wyrokiem z dnia 8 października 2014 r., II OSK 1106/13, NSA oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku.
Powyższy obowiązek został zatem nałożony prawomocnym rozstrzygnięciem i wobec jego niewykonania wszczęto postępowanie egzekucyjne.
Pismem z dnia 30 lipca 2015 r. skarżący kasacyjnie wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Jednym z zarzutów było naruszenie art. 33 pkt 5 u.p.e.a., w sposób opisany wyżej.
W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 33 pkt 5 u.p.e.a.
Skoro przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem postanowienia podjętego w sprawie zarzutów podniesionych w postępowaniu egzekucyjnym, to podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty należało powiązać z konkretnym przepisem ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to jest tym, który był podstawą zarzutu podniesionego w postępowaniu egzekucyjnym.
Brak takiego powiązania – niezależnie od nieprawidłowego sformułowania zarzutu naruszenia art. 38 k.c. w zw. z art. 151, art. 161, art. 162, art. 164, art. 169, art. 170, art. 201, art. 204 i art. 208 § 2 K.s.h. – również świadczy o wadliwości omawianego zarzutu.
Niemniej jednak, oceniając merytorycznie możliwość wykonania przez skarżącego kasacyjnie nałożonego na niego obowiązku rozbiórki tzw. oczka wodnego zauważyć należy, iż – jak trafnie wskazał Sąd I instancji – z księgi wieczystej nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z. wynika, że od dnia 29 listopada 2011 r. do dnia 28 maja 2014 r. właścicielem nieruchomości była G. Spółka z o.o. w organizacji z siedzibą w K. (kapitał zakładowy spółki został w całości pokryty przez J. F. aportem w postaci nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z., co wynika z § 8 aktu notarialnego). Następnie na podstawie umowy z dnia 28 maja 2014 r. prawo własności nieruchomości obejmującej ww. działkę, w związku z rozwiązaniem oraz uproszczoną likwidacją G. Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w K., zostało przeniesione na rzecz J. F., który umową z tego samego dnia, tj. 28 maja 2014 r., przeniósł własność nieruchomość na rzecz G. Spółki z o.o. w organizacji z siedzibą w Z., będącej aktualnym właścicielem według treści odpisu księgi wieczystej.
Powyższe ustalenia, zwłaszcza jak się weźmie pod uwagę, że obowiązek rozbiórki nałożono na skarżącego kasacyjnie w dniu 28 października 2011 r., a w dniu 29 listopada 2011 r. właścicielem przedmiotowej nieruchomości została spółka utworzona przez skarżącego, której kapitał zakładowy został w całości pokryty przez niego, jednoznacznie wskazują, że podejmowane przez skarżącego kasacyjnie działania powodujące, iż formalnie właścicielem obiektu budowlanego przeznaczonego do rozbiórki były inne podmioty, w rzeczywistości tworzone przez niego, miały na celu doprowadzenie do uniknięcia wykonania nałożonego na niego obowiązku rozbiórki.
Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, iż wymienione w omawianym zarzucie przepisy – w dodatku przywołane wadliwie, bo w sposób nie precyzujący ich jednostek reakcyjnych – w przytoczonych wyżej okolicznościach nie świadczą o niewykonalności obowiązku. Zarzut ten jest więc bezzasadny.
W konsekwencji powyższego nie są też zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Omówiona wyżej niezasadność zarzutu naruszenia art. 38 k.c. w zw. z art. 151, art. 161, art. 162, art. 164, art. 169, art. 170, art. 201, art. 204 i art. 208 § 2 K.s.h. sprawia, że Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 38 k.c. w zw. z art. 151, art. 161, art. 162, art. 164, art. 169, art. 170, art. 201, art. 204 i art. 208 § 2 K.s.h. pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw.
Fakt, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zasadności zarzutów podniesionych w toku postępowania egzekucyjnego, a nie kwestia sprostowania omyłki, sprawia, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 113 § 1 i art. 110 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. jest chybiony. Sąd I instancji nie naruszył też art. 156 w zw. z art. 157 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., ponieważ przepisów tych nie stosował, ani nie oceniał ich stosowania przez organy administracyjne.
W tym stanie rzeczy, skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.