II OSK 1613/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę H. B. i P. B. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które utrzymało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakładające na skarżących obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej w kwocie 50.000 zł za samowolnie wybudowany taras o wymiarach 2,7 x 4,7 m bez pozwolenia na budowę. Sąd Wojewódzki stwierdził, że skarżący wykonali obowiązki nałożone postanowieniem w trybie art. 48 Prawa budowlanego, w tym przedłożyli wymagane dokumenty, a wyliczenie opłaty legalizacyjnej nie miało charakteru uznaniowego. Skarżący wnieśli skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie oceny wykonania obowiązków, a także naruszenie art. 49c ust. 1 i 2 Prawa budowlanego przez niezastosowanie i brak pouczenia o możliwości złożenia wniosku o rozłożenie opłaty na raty na podstawie Ordynacji podatkowej, co naruszało zasadę zaufania do władzy publicznej (art. 8 Kpa). Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając zarzuty za nieuzasadnione. Sąd wskazał, że pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków stanowiło wymagane uzgodnienie projektu, a skarżący wykonali nałożone obowiązki. NSA podkreślił również, że możliwość złożenia wniosku o rozłożenie opłaty na raty na podstawie art. 67a Ordynacji podatkowej nie jest związana terminem, a Sąd Wojewódzki nie oceniał zastosowania art. 49c Prawa budowlanego, co nie było przedmiotem zarzutu skargi kasacyjnej w odpowiednim zakresie. W konsekwencji, NSA oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 Ppsa.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający