II OSK 983/20

II OSK 983/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-05-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska
Paweł Miładowski
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1406/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-11-06
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 105 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1406/19 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 kwietnia 2019 r. nr 609/19 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. Z. na rzecz O. S.A. z siedzibą w W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 listopada 2019 r., VII SA/Wa 1406/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi O. S.A. z/s w W. (Spółka) na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 29 kwietnia 2019 r., nr 609/19, w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w pkt II. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją Nr 39/2019 z 28 lutego 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. (PINB, organ I instancji) nałożył na J.Z. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą P. obowiązek usunięcia w terminie 3 miesięcy, licząc od dnia kiedy w/w decyzja stanie się ostateczna, stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowaniu dróg wewnętrznych zlokalizowanych w strefie kontrolowanej sieci gazowej wysokiego ciśnienia DN 500 usytuowanej w działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości [...] gm. [...], polegających na:
1) robotach tymczasowych - na szerokości 25 m licząc od osi gazociągu na każdą stronę trasy, zabezpieczenie dróg wewnętrznych zlokalizowanych w strefie kontrolowanej poprzez ich wygrodzenie pełnymi lub ażurowymi przęsłami stalowymi umocowanymi na stalowych słupkach z rur okrągłych lub kwadratowych o polu przekroju min. 19 cm² w rozstawie maksymalnym 3 m i wysokości minimalnej 1,6 m,
2) wykonaniu trwałego zabezpieczenia gazociągu pod drogami wewnętrznymi w uzgodnieniu z gestorem sieci GAZ-SYSTEM,
a także zakazano użytkowania dróg wewnętrznych zlokalizowanych w strefie kontrolowanej o szerokości 25 m na każdą stronę trasy, licząc od osi gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 przebiegającego w terenie działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...] do czasu wykonania nakazu nałożonego decyzją. Zakazowi użytkowania nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Dalej w wyroku VII SA/Wa 1406/19 przywołano, że odwołania od powyższej decyzji złożyli Spółka oraz J.Z., a powołaną na wstępie decyzją z 29 kwietnia 2019 r. MWINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096, K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202 ze zm., uPb) – uchylił w całości decyzję PINB i umorzył postępowanie prowadzone przed organem I instancji. Organ stopnia wojewódzkiego wskazał, że przedmiotem postępowania organ powiatowy uczynił składowanie odpadów oraz ruch kołowy prowadzony ciężkim sprzętem mechanicznym bezpośrednio na gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 oraz w jego strefie kontrolowanej przebiegającej przez działkę o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...]. Zdaniem MWINB ruch kołowy prowadzony bezpośrednio na gazociągu i w jego strefie kontrolowanej nie podlega jurysdykcji organów nadzoru budowlanego, w tym zakresie przywołano fragment uzasadnienia wyroku WSA w Kielcach z 14 lipca 2016 r., II SA/Ke 303/16. Wskazano dalej w decyzji II instancji, że z akt sprawy nie wynika, aby na przedmiotowej działce znajdowały się drogi wewnętrzne, po których prowadzony jest ruch kołowy. Ze zdjęć wykonanych w trakcie oględzin wynikać ma, że w/w nieruchomość nie jest utwardzona kostką brukową bądź w inny sposób. Organy nadzoru budowlanego mogą podjąć działania w sprawie drogi czy też utwardzenia terenu wykonanego na gazociągu (czego w sprawie nie wykazano), nie zaś w sprawie ruchu kołowego odbywającego się na gazociągu i w strefie kontrolowanej, jak to uczynił PINB. W ocenie organu wojewódzkiego zgromadzony materiał dowodowy jest w tym zakresie niewystarczający, aby przesądzić, że na terenie zakładu J.Z. znajdowało się utwardzenie gruntu, które służy jako droga wewnętrzna. Zdaniem organu odwoławczego nieprecyzyjnie sformułowano nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, organ I instancji nie określił co rozumie poprzez wykonanie trwałego zabezpieczenia. Ponadto wątpliwości wzbudził również nakaz wykonania zabezpieczenia w uzgodnieniu z gestorem sieci GAZ-SYSTEM. Właścicielem gazociągu nie jest J.Z., stąd skierowanie do niej nakazu wykonania trwałego zabezpieczenia gazociągu było nieprawidłowe. Organ odwoławczy wskazał również, że organ powiatowy wydając zaskarżoną decyzję pominął pełnomocnika strony przy doręczeniu w/w rozstrzygnięcia. W rezultacie MWINB stwierdził, że brak było podstaw do prowadzenia postępowania z zakresu nadzoru budowlanego (brak właściwości rzeczowej organu), a zatem postępowanie administracyjne należało umorzyć.
Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 1406/19 kolejno wskazano, że skargę na w/w decyzję MWINB złożyła Spółka.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów, które miało wpływ wynik sprawy, w tym w szczególności:
1. § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (dalej: "rozp. MG 2013") w zw. z art. 3 ust. 3a uPb – poprzez przyjęcie, iż droga nie stanowi obiektu budowlanego (obiektu liniowego), co miało wpływ na wynik sprawy w postaci uznania braku merytorycznej kompetencji organu nadzoru budowlanego i czego skutkiem jest umorzenie postępowania;
2. art. 84 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. – poprzez brak zastosowania i uznanie, że zaistniały stan faktyczny nie podlega kontroli przestrzegania i stosowania przepisów uPb, co miało wpływ na wynik sprawy w postaci uznania braku merytorycznej kompetencji organu nadzoru budowlanego i czego skutkiem jest umorzenie postępowania;
3. art. 7 i 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu administracji państwowej;
Podnosząc te zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę MWINB wnosił o jej oddalenie. J.Z. w złożonym piśmie procesowym również wnosiła o oddalenie skargi.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawa skargę uwzględnił.
W motywach tego orzeczenia uchylając decyzje organów obu instancji sąd wojewódzki stwierdził, że z załączonych do akt sprawy zdjęć wynika, że plac przed boksami przeznaczonymi na śmieci jest wyłożony kostką brukową lub podobnie wyglądającym materiałem. Oznaczałoby to, że dokonano utwardzenia terenu i wyłożenia materiałem przypominającym kostkę brukową. Powstał w ten sposób plac manewrowy lub urządzono drogę wewnętrzną. Roboty budowlane tego rodzaju niewątpliwie podlegają ocenie co do ich zgodności z prawem przez organy nadzoru budowlanego. Z kolei MWINB ze zdjęć wykonanych w trakcie oględzin wysnuł wniosek przeciwny, że nieruchomość uczestniczki nie jest utwardzona kostką brukową bądź w inny sposób. Jeżeli zatem organ odwoławczy nabrał wątpliwości co do ułożenia kostki brukowej, winien tę wątpliwość wyjaśnić, szczególnie, że nie jest to czynność procesowo skomplikowana. Dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego można podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie. Z tych przyczyn sąd wojewódzki uznał, że umorzenie postępowania było niewątpliwie przedwczesne.
W ocenie tegoż sądu na aprobatę zasługiwały natomiast pozostałe zarzuty organu odwoławczego do decyzji PINB. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że obowiązki nałożone na J.Z. z pewnością nie odnosiły się do stanu technicznego wskazanych w decyzji organu I instancji dróg wewnętrznych. W istocie dotyczą nakazu wykonania trwałego zabezpieczenia gazociągu. Właścicielem gazociągu nie jest J.Z. prowadząca na działce działalność gospodarczą, stąd skierowanie tak określonego obowiązku do niej było nieprawidłowe. Sąd wojewódzki podzielił również wniosek i argumentację organu II instancji co do nieprecyzyjnego określenia w decyzji nakazu nałożonego na J.Z.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła J.Z. – zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów postępowania w sposób istotnie wpływający na wynik sprawy, tj.:
1) art. 134 § 1 Ppsa, poprzez wykroczenie poza granice rozpoznawanej sprawy, przejawiające się w określeniu wskazań co do dalszego postępowania, odnoszących się do utwardzenia terenu działki, mimo że przedmiotem umorzonego postępowania administracyjnego była kwestia ruchu kołowego na terenie strefy kontrolowanej istniejącego gazociągu;
2. art. 141 § 4 Ppsa poprzez brak zawarcia wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia w zakresie, w jakim odnosiło się do naruszenia przez organy art. 7, 77 i 80 K.p.a. oraz poprzez brak spójnego wywodu co do oceny prawnej i wskazań wobec dalszego prowadzenia postępowania;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania bez jednoczesnego wykazania istotnego wpływu tych naruszeń na wynik sprawy.
Strona skarżąca kasacyjnie wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, nadto wnosiła o przeprowadzenie rozprawy.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie z uzasadnienia wyroku sądu I instancji nie sposób wywnioskować, czy przedmiotem rozpoznania była kwestia zabezpieczenia istniejącego gazociągu, co do którego potwierdzone zostało, że adresatem decyzji winna być Spółka, jako właściciel urządzenia przesyłowego, czy też utwardzenia terenu. W tym zakresie kwestionowany wyrok ma być niejasny i trudny do stosowania przez organy administracyjne. Wewnętrzną sprzeczność wyroku dostrzec można z jednej strony widząc ocenę prawną co do rzeczywistego wykonania utwardzenia jako placu manewrowego lub drogi wewnętrznej (sąd wojewódzki autorytatywnie stwierdza na podstawie dołączonych do akt zdjęć, że do takich robót doszło), z drugiej zaś wskazuje na konieczność ustalenia stanu faktycznego, tj. czy w strefie kontrolowanej gazociągu prowadzone były roboty budowlane.
W odpowiedzi Spółki – zastępowanej przez profesjonalnego pełnomocnika – na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na rzecz Spółki kosztów postępowania kasacyjnego obejmujących koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem Spółki w zakresie pełnej oceny materiału dowodowego sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy ocenił, że dokonano utwardzenia gruntu na działce będącej przedmiotem postępowania. Fakt ten jest oczywisty w świetle zdjęć znajdujących się w aktach sprawy, w związku z powyższym ustalenie MWINB (zgoła odmienne) nie mogło oczekiwać na poparcie ze strony sądu. W ocenie skarżącej sąd wojewódzki słusznie zauważył przy tym, iż umorzenie postępowania administracyjnego przez organ II instancji było przedwczesne.
W trakcie rozprawy on-line pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wnosił i wywodził, jak we wniesionym środku zaskarżenia, zaś pełnomocnik Spółki podtrzymał stanowisko prezentowane w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wyjaśnił ponadto, że w lutym 2923 r. PINB nałożył na J.Z. obowiązek sporządzenie ekspertyzy technicznej w sprawie zlokalizowanego na jej działce gazociągu DN 500. Pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że inne postępowania prowadzone przed organami nadzoru budowlanego, a dotyczące bezpieczeństwa w strefie kontrolowanej gazociągu DN 500 w W. dotyczą innych obiektów niż utwardzone drogi wewnętrzne i place manewrowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 259 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
A. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa w aspekcie braku wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia, w odniesieniu do naruszenia przepisów art. 7, 77 i 80 K.p.a. Wypadnie przywołać, że stosownie do art. 141 § 4 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu dlaczego stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia procedury w stopniu, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za niezgodne z prawem.
W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu lektura uzasadnienia tak skonstruowanego zarzutu wskazuje wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku, co samo w sobie nie dowodzi naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Sąd pierwszej instancji wszak nie zgodził się z organem II instancji, jakoby z ustaleń faktycznych w sprawie nie wynikać miało, aby na terenie zakładu, w którym skarżąca prowadzi działalność gospodarczą o charakterze składowo-magazynowym, odbywał się ruch kołowy pojazdów na terenie utwardzonym nad przebiegającym w ziemi gazociągiem DN 500. Wynika to niezbicie z motywów zaskarżonego wyroku, gdzie sąd a quo odwoływał się do dokumentacji fotograficznej, nadto stwierdzenia te zyskują wsparcie w treści uzasadnienia faktycznego decyzji organu I instancji. Zarazem sąd wojewódzki podzielił meriti zastrzeżenia organu wojewódzkiego co do treści decyzji PINB, a to w kontekście art. 61 uPb i rozstrzygnięcia skierowanego do skarżącej kasacyjnie odnośnie zabezpieczenia gazociągu, jak również nieprecyzyjności rozstrzygnięcia decyzji I instancji. W konkluzji wywodów sądu a quo stwierdzono, że przedwcześnie uznano (z kontekstu uzasadnienia wyroku wynika, że wadliwości tej dopuścił się organ odwoławczy – uwaga Sądu) o bezprzedmiotowości postępowania, a to w aspekcie istniejącego ruchu kołowego pojazdów w strefie kontrolowanej gazociągu (s. 9 zaskarżonego wyroku). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku przeto – wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej – jest zrozumiałe, logiczne i nie jest dotknięte wewnętrzną sprzecznością. Ustalenie zaś jakie roboty budowlane w tej strefie kontrolowanej gazociągu były wykonane, służyć będzie prawidłowemu – z punktu widzenia przepisów materialnoprawnych (Upb) – przyszłemu rozstrzygnięciu sprawy. Zbyt daleko idące jest przypuszczenie strony skarżącej kasacyjnie, jakoby wyrok VII SA/Wa 1406/19 miałby być dla organów "trudny do stosowania", przeczy temu chociażby brak jego zaskarżenia przez organ II instancji, w aktach nie ma także wniosku tegoż organu o ewentualne wyjaśnienie treści zaskarżonego wyroku.
Z tych wszystkich powyżej wyłuszczonych powodów, nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, brak zgadzania się przez skarżącą kasacyjnie z motywami zaskarżonego wyroku nie dowodzi naruszenia cyt. przepisu.
B. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa poprzez wykroczenie poza granice sprawy. WSA w Warszawie uwzględniając skargę Spółki i uchylając decyzje obu instancji w żadnym przypadku nie wykroczył poza granice sprawy administracyjnej. Umyka uwadze stronie skarżącej kasacyjnie, że w cyt. przepisie określającym m. in., że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zarazem stanowi się, iż sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (zastrzeżenie odnoszące się do art. 57a Ppsa nie dotyczy niniejszej sprawy – uwaga Sądu). Przedmiotem sprawy administracyjnej była kwestia prawidłowości prowadzenia składowiska odpadów na terenie przedsiębiorstwa skarżącej, gdzie po utwardzonych drogach prowadzony jest ruch kołowy pojazdami mechanicznymi, gdy pod powierzchnią działki nr [...] w W. zlokalizowany jest gazociąg DN 500, a w strefie kontrolowanej tego gazociągu znajdują się obiekty budowlane, wykonywany jest także ruch kołowy pojazdów mechanicznych. Poza taki przedmiot sprawy zaskarżonym wyrokiem sąd pierwszej instancji nie wykroczył, istotą tej sprawy jest wszak kwestia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, a to w kontekście potrzeby uwzględnienia tzw. strefy kontrolowanej gazociągu. Skarżąca kasacyjnie w motywach swego środka zaskarżenia nawet dopuszcza prowadzenie postępowania według wytycznych zawartych w zakwestionowanym orzeczeniu, domaga się jednak, aby nastąpiło to "w zupełnie nowym postępowaniu prowadzonym od początku według prawidłowej procedury administracyjnej". Sąd Naczelny nie widzi racjonalnych, a przede wszystkim prawnych powodów, dla których takie oczekiwanie tej strony, nie mogłoby zostać zaspokojone w następstwie wykonania przez PINB zaleceń wynikających z wytycznych zaskarżonego wyroku. Niezwłoczne przystąpienie do zrealizowania zaleceń sądu pierwszej instancji niewątpliwie służyć będzie potrzebie doprowadzenia do zapewnienia przestrzegania bezwzględnie obowiązujących przepisów technicznych dotyczących gazociągów, a to w aspekcie ochrony wszystkich użytkowników zakładu strony skarżącej, być może nieświadomych zlokalizowania na jego terenie sieci gazowej pod powierzchnią oznaczonych obiektów budowlanych.
C. W konsekwencji nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Wprawdzie sąd pierwszej instancji nie dość jednoznacznie, bo nie przywołując stosownej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.), wystarczająco jednak dał wyraz temu, że przedwczesne było uznanie przez MWINB, że wszczęte postępowanie w przedmiotowej sprawie administracyjnej stało się bezprzedmiotowe. Wskazuje na to końcowa argumentacja zaskarżonego wyroku, gdzie nakazuje się organowi I instancji ustalić rodzaj robót budowlanych prowadzonych w strefie kontrolowanej gazociągu, nadto przesądzenie, że w pojęciu ruchu pojazdów (a pojęcie to odnoszono – jak można sądzić – w aspekcie zarzutu skargi Spółki co do naruszenia przepisów rozp. MG 2003 i twierdzeń co do istnienia nad gazociągiem urządzonych i utwardzonych dróg – uwaga Sądu) mieścić się będzie plac manewrowy lub droga wewnętrzna. W zaskarżonym wyroku – raz jeszcze to wypadnie przypomnieć – zarazem zgodzono się z częścią wywodów organu II instancji, a to w zakresie wadliwego rozstrzygnięcia decyzji nakazowej PINB. Z tych względów zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa jest chybiony.
D. Oddalenie skargi kasacyjnej nastąpiło na podstawie art. 184 Ppsa.
E. O kosztach postępowania kasacyjnego, uwzględniając odpowiedź strony skarżącej na nią sporządzoną przez fachowego pełnomocnika, jak również jego udział w rozprawie, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 Ppsa.