II OSK 1595/07

II OSK 1595/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-12-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-10-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Marek Gorski
Maria Czapska - Górnikiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 832/07 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-07-18
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 183 par. 2, art. 145 par. 1 pkt 2, art. 184 ; art. 156 par. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz 1071). art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz /spr./ sędzia NSA Marek Gorski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 832/07 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
II OSK 1595 /07
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2006 r., którą to decyzją odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Świdnickiego z dnia [...] czerwca 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce Akcyjnej "[...]" pozwolenia na montaż stacji bazowej telefonii cyfrowej [...] Nr [...] wraz z przyłączem energetycznym, zlokalizowanej na wieży widokowej w miejscowości B., gm. D., na terenie działki nr [...], obręb D. .
W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż Wojewoda Dolnośląski na wniosek E. K. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Świdnickiego z dnia [...] czerwca 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce Akcyjnej "[...]" pozwolenia na montaż stacji bazowej telefonii cyfrowej [...], a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2006r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Świdnickiego.
Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody Dolnośląskiego złożył E. K., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty Świdnickiego z dnia [...] czerwca 2001 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi E. K. wyrokiem z dnia 5 października 2006 r. sygn. akt. VII S.A./Wa 1146/06 stwierdził nieważność decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006r. jako podjętej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny zakwestionował stanowisko GINB odnośnie braku wymogu uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na montażu stacji bazowej telefonii komórkowej wskazując, że wymóg taki formułują przepisy odrębne w szczególności ustawa z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2000r. Nr 109, poz. 1157 ). Sąd uznał, że decyzja GINB z dnia [...] kwietnia 2006r została podjęta z rażącym naruszeniem przepisów prawa ponieważ wyeliminowała z obrotu prawnego ostateczną decyzję, która nie posiada w ocenie Sądu wskazanych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. cech nieważności.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpoznając sprawę utrzymał w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2006r. i wskazując na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwnej p.p.s.a.) uznał, że kontrolowana decyzja Starosty Świdnickiego z dnia [...] czerwca 2001 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. skutkujących koniecznością orzeczenia jej nieważności.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł E. K. domagając się uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że dla projektowanej inwestycji nie istniała konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił również naruszenie art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa polegające na niedokładnym wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy co miało wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga jest niezasadna.
Sąd wyjaśnił, że w sprawie decyzji Starosty Świdnickiego z dnia [...] czerwca 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce Akcyjnej [...] pozwolenia na montaż stacji bazowej telefonii cyfrowej kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym wypowiadał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 5 października 2006r. sygn. akt. VII S.A./Wa 1146/06 zawarł ocenę prawną wiążącą w sprawie sąd oraz organ zgodnie z art. 153 p.p.s.a.
Z oceny tej wynika, że wykonanie robót budowlanych polegających na montażu przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej wymagało wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto w wyroku z dnia 5 października 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził też, że w sprawie zakończonej decyzją Starosty Świdnickiego z dnia [...] czerwca 2001 r. nie wystąpiła żadna z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 kpa.
W związku z powyższą oceną prawną ponownie rozpoznając odwołanie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo zdaniem Sądu pierwszej instancji uznał, że kontrolowana decyzja Starosty Świdnickiego nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa skutkujących koniecznością orzeczenia nieważności.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł E. K. zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie "naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i przyjęcie, że nie wystąpiła żadna z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego rażąco narusza prawo, gdyż stwierdza nieważność decyzji, której to decyzji takiej cechy nie można przypisać, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało oddaleniem skargi i błędną oceną, że kontrolowana decyzja Starosty Świdnickiego nie jest obarczona żadną z wad z art. 156 § 1 kpa., gdy w istocie decyzja ta rażąco narusza prawo, gdyż wydana została bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co stanowi rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w wersji obowiązującej w dacie wydawania decyzji."
Wskazując na powyższy zarzut kasacji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W motywach skargi kasacyjnej E. K. podniósł, że z rozstrzygnięciem Sądu nie można się zgodzić, gdyż w ocenie skarżącego decyzja wydana przez Starostę Świdnickiego z dnia [...] czerwca 2001 r. rażąco narusza przepisy prawa.
Zdaniem autora kasacji stacja bazowa telefonii komórkowej, jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko z zasady powoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu, co rodzi obowiązek ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, takie stanowisko też wyraził WSA w wyroku z dnia 08.10.2004r. sygn. akt IV SA 1043/03.
Skoro zatem jak przyjmuje Sąd, wykonanie robót budowlanych obejmujących montaż urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej wymagało wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, to tym samym przyjąć należy, iż wymagało również wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Taka decyzja nie została jednak wydana w trakcie postępowania administracyjnego i tym samym weryfikowana decyzja zawiera wadę, o której mowa w art. 156 k.p.a. powodującą konieczność stwierdzenia jej nieważności.
Nadto skarżący podkreślił, iż toczą się trzy postępowania administracyjne, których przedmiotem jest realizacja na działce o nr ew. [...] stacji bazowych telefonii cyfrowej. W jednym z tych postępowań, które toczyło się na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji GINB z dnia [...] kwietnia 2006r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na montaż stacji telefonii cyfrowej w dniu 17 listopada 2006r. zapadł wyrok WSA w Warszawie uchylający zaskarżoną decyzję (sygn. akt VII SA/Wa 1154/06). W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd stwierdził, iż decyzja dotycząca warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest kluczowym zagadnieniem w sprawie, którego ustalenie i zbadanie pozwoli na stwierdzenie, czy decyzja zawiera wadę rażącego naruszenia prawa czy też nie. W postępowaniu tym prowadzonym również przez GINB w Warszawie po przeanalizowaniu akt sprawy organ stwierdził, iż zachodzi konieczność uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2006r. oraz stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Świdnicy z dnia [...] sierpnia 1998r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na montaż stacji telefonii cyfrowej zlokalizowanej na wieży widokowej w D.-B. na terenie działki nr [...].
W ocenie skarżącego niedopuszczalne jest w świetle obowiązującego prawa i ustanowionych zasad postępowania administracyjnego, aby w odniesieniu do inwestycji, których przedmiotem jest taki sam obiekt i które realizowane są na tej samej nieruchomości zapadały zupełnie inne rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw.
Na wstępie trzeba jednak podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny był władny ocenić skargę jedynie w granicach wyznaczonych przez jej zarzuty.
Oceniając skargę kasacyjną we wskazanych wyżej granicach stwierdzić trzeba, że chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Strona skarżąca uchybienie przy tym art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. upatruje w fakcie wadliwego w jej ocenie przyjęcia, że nie wystąpiła żadna z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy jej zdaniem decyzja badana wydana została bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co stanowi rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.
Kontrolowana w przedmiotowej sprawie przez Sąd pierwszej instancji, co wielokrotnie w sprawie podkreślano, decyzja administracyjna wydana została w wyniku przeprowadzonego przez organ postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie nieważnościowym w odniesieniu do decyzji z dnia [...] czerwca 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce "[...]" pozwolenia na montaż stacji bazowej telefonii cyfrowej plus [...], zlokalizowanej na wieży widokowej w miejscowości B., gm. D. na terenie działki Nr [...] obręb D.. W związku z zarzutem kasacji stwierdzić trzeba, iż dla inwestycji objętej decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r., wydana została decyzja Wójta Gminy D. Nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym zarzut uchybienia wymogom art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane uznać trzeba za bezzasadny, a w konsekwencji nie ma też umocowania zarzut naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Wobec braku innych zarzutów kasacji i zważywszy na przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.