II OSK 1588/21

II OSK 1588/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Jan Szuma
Paweł Miładowski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1251/20 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-01-15
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1251/20 w sprawie ze skargi R.W. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2020 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 15 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1251/20, oddalił skargę R. W. na decyzję Nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2020 r. znak [... ]w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki (PINB) decyzją nr [...] z dnia 8 czerwca 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej: P.b.) nakazał R. W. jako inwestorowi robót budowlanych wykonanych w pomieszczeniu piwnicznym nr [...], [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na dz. nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w [...] doprowadzenie ww. pomieszczeń w przedmiotowym budynku wielorodzinnym, realizowanych bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, do stanu poprzedniego, poprzez: demontaż urządzeń sanitarnych (wanny, umywalki, miski ustępowej, spłuczki) wraz z wykonanymi podejściami instalacji wod.-kan. (pomieszczenie nr [...]); demontaż ścianki działowej wydzielającej pomieszczenie łazienki wykonanej z płyty G-K wraz ze stolarką drzwiową; demontaż stolarki drzwiowej pomiędzy pomieszczeniami nr [...] a [...]; demontaż okładzin ścian wewnętrznych wykonanych z płytek ceramicznych w pomieszczeniu nr [...] i [...].
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (MWINB), decyzją Nr [...]z dnia 20 sierpnia 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania R. W., utrzymał powyższą decyzję w mocy.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie miała miejsce przebudowa dokonana w pomieszczeniu piwnicznym nr [...], [...] w przedmiotowym budynku mieszkalnym wielorodzinnym, na którą jest potrzebne uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor takiej decyzji nie posiadał. W sytuacji, gdy roboty budowlane zostały zakończone, nie wydaje się postanowienia o ich wstrzymaniu na mocy z art. 50 ust. 1 P.b (postanowienie takie byłoby w istocie fikcją), bowiem trzeba zastosować bezpośrednio tryb z art. 51 P.b. W ocenie organu odwoławczego, PINB prawidłowo rozstrzygnął niniejszą sprawę, wydając przedmiotowy nakaz w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. Powołany przepis znajduje bowiem zastosowanie w sytuacji, gdy nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i nie ma możliwości doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Organ odwoławczy podkreślił, że kwestią podstawową przy wdrożeniu trybu legalizacyjnego odnośnie robót budowlanych wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę jest wyjaśnienie kwestii, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, że R. W. nie posiadała w chwili wykonywania przedmiotowych robót budowlanych prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a ponadto – wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu – nie można uznać, iż uzyskała ona prawo do dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane poprzez ustne ustalenia z Zarządem Wspólnoty Mieszkaniowej. W ocenie organu odwoławczego, brak możliwości wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie przedmiotowej przebudowy stanowi naruszenie prawa, którego ze względu na brak zgody Wspólnoty Mieszkaniowej nie da się usunąć w postępowaniu naprawczym. Zdaniem MWINB w postępowaniu naprawczym organy nadzoru budowlanego nie mają podstawy prawnej do żądania od inwestora złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednakże nie oznacza to, iż organy nadzoru budowlanego mogą odstąpić od badania legitymowania się przez inwestora w/w prawem. Mogłoby to bowiem prowadzić do zalegalizowania robót budowlanych wykonanych z naruszeniem prawa własności osób trzecich, co inwestora realizującego samowolę wykonawczą stawiałoby w sytuacji korzystniejszej niż inwestora realizującego zabudowę z wszelkimi ograniczeniami wynikającymi z przepisów prawa. Stan niezgodności z prawem polegający na braku posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. i nakazania inwestorowi doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja wydawana w oparciu o art. 51 ust. 1 P.b. jest decyzją kończącą kolejny etap postępowania naprawczego, prowadzonego w trybie art. 50, 51 P.b.
Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż w jego ocenie organ I instancji prawidłowo adresatem decyzji nakazującej doprowadzenie ww. pomieszczeń w przedmiotowym do stanu poprzedniego (...) uczynił zgodnie z brzmieniem art. 52 P.b. inwestora przedmiotowych robót budowlanych – R. W. W ocenie organu odwoławczego, skoro Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] nie wyrażała zgody na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych, to nakładanie na nią robót budowlanych związanych z likwidacją stwierdzonej samowoli budowlanej byłoby dla niej nieuzasadnionym obciążeniem.
Skargą R. W. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucają jej naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga jest niezasadna. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, dokonały prawidłowej jego subsumcji pod hipotezę normy wynikającej z art. 50-51 P.b. W efekcie przepisy te zostały prawidłowo zastosowane, a zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Sąd podzielił przy tym stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji zasadnie odstąpił od wydania postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 P.b. z uwagi na to, iż roboty budowlane związane z przebudową pomieszczeń piwnicznych nr [...], [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na dz. nr [...] obr. [...] jedn. ewid [...] przy ul. [...] w [...] zostały w sposób faktyczny zakończone; w takim przypadku należało stosować bezpośrednio normy wynikające z art. 51 P.b. Zdaniem Sądu prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne, znajdujące odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, wskazują na wykonanie przez skarżącą robót budowlanych w pomieszczeniu piwnicznym oznaczonym na rzucie piwnic jako nr [...] oraz [...], składającym się z trzech pomieszczeń (łazienki, korytarza, pokoju) w budynku wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. [...] w [...]. Wykonane zostały roboty budowlane polegające na wykonaniu ścianki działowej z płyty G-K wydzielającej pomieszczenie łazienki wraz z zabudowa sufitu z płyty G-K oraz montażem urządzeń sanitarnych (wanny, umywalki, miski ustępowej, spłuczki). Wykonano montaż stolarki wewnętrznej drzwiowej wraz z rozbudową instalacji wod.-kan. i elektrycznej. W pomieszczeniu łazienki stwierdzono brak wentylacji. Pozostałe pomieszczenia nie posiadają otworów okiennych. Ściany wyłożone płytami G-K oraz płytkami ściennymi ceramicznymi. Roboty te wykonała skarżąca R. W. w 2013 r.
Sąd podniósł, że godnie z art. 3 pkt 7a P.b. przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zdaniem Sądu, roboty wykonane przez skarżącą R. W. w pomieszczeniu piwnicznym odpowiadają przytoczonej definicji ustawowej i zostały prawidłowo zakwalifikowane właśnie jako przebudowa. A przebudowa niewątpliwie wymagała pozwolenia na budowę, którego – co jest bezsporne – R. W. nie uzyskała.
Sąd uznał za trafne założenie, na którym zasadza się rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 50-51 P.b. organ ma obowiązek zweryfikować również to, czy inwestor w zakresie prowadzonych robót budowlanych ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym kontekście warto w ocenie Sądu zwrócić uwagę w szczególności na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r., II OPS 2/10. W sentencji tej uchwały Sąd wyjaśnił, że "przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (...) nie stanowi podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" – ale w jej uzasadnieniu przeprowadzona została dystynkcja między kwestią możliwości decyzyjnego nałożenia wspomnianego obowiązku a kwestią możliwości badania, czy inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tej drugiej możliwości Sąd nie zakwestionował, przeciwnie, zaznaczył, że w wyniku odnośnego badania podstawę rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę stanowić może ustalenie, że inwestor nie dysponuje i nie dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane, a nie to czy ma przedłożyć oświadczenie o posiadaniu takiego prawa. Sąd wskazał, że stanowisko o konieczności badania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 50 – 51 P.b. było wielokrotnie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w wyrokach powołanych w zaskarżonej decyzji – i Sąd stanowisko to podziela.
W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy MWINB zasadnie przyjął, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane uwarunkowane było zgodą Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości ul. [...], wyrażoną w przepisanej prawem formie, tj. w formie uchwały – a zgoda ta nie została wyrażona. Co więcej, z akt sprawy, choćby z pisma z dnia 31 stycznia 2020 r., wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa nie tylko nie wyrażała i nie wyraża zgody na wykonaną przez R. W. przebudowę, ale także sprzeciwia się korzystaniu z pomieszczeń piwnicznych dla celów mieszkalnych. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy zasadnie skonstatował, że stan niezgodności z prawem polegający na braku posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. i nakazania inwestorowi doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Adresatem decyzji prawidłowo uczyniono, stosownie do art. 52 P.b., R. W. jako inwestora przedmiotowych robót budowlanych.
W tych okolicznościach Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi. Wskazał, że wykonane przez skarżącą roboty budowlane, które zmierzały do przekształcenia pomieszczenia piwnicznego w lokal mieszkalny, z pewnością nie stanowiły remontu ani bieżącej konserwacji, lecz miały znamiona przebudowy. Przedkładana przez skarżącą umowa dzierżawy piwnic (zawarta między podmiotem reprezentowanym przez skarżącą a samą skarżącą) nie stanowi o wymaganym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do wykonanych robót budowlanych polegających na przebudowie części budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zakresie pomieszczeń piwnicznych. Wymagana była zgoda Wspólnoty Mieszkaniowej, której skarżąca nie uzyskała. Brak przy tym zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia suponowanej przez skarżącą "zgody ustnej" Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej na wykonanie w przedmiotowych pomieszczeniach piwnicznych podłączenia wod.-kan. tudzież zgody niejako dorozumianej, mającej wynikać z przyjmowania opłat i niezgłaszania uwag. W ocenie Sądu, wszystkie relewantne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione, toteż nie doszło do naruszenia art. 7, art., 77 § 1 ani art. 78 § 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę.
Skargą kasacyjną R. W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. z zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 oraz 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi pomimo, że nie dokonano wszechstronnego zbadania sprawy, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez pominięcie zbadania:
a) czy przedstawiony przez stronę skarżącą dokument w postaci umowy dzierżawy z dnia 31.10.2012 r., zawartej pomiędzy skarżącą a V Sp. z o.o. (dalej Wspólnota), dotyczący pomieszczeń w piwnicy w budynku przy ul. [...] w [...] o nr [...], [...], [...] i [...] oraz udzielona w formie ustnej zgoda Wspólnoty do dysponowania w/w pomieszczeniami na cele budowlane nie stanowiła prawa skarżącej do dysponowania nieruchomością na te cele co też zostało wyrażone wprost w § 7 w/w umowy;
b) czy przeprowadzone przez skarżącą prace w pomieszczeniach nr [...], [...], 38 i 39 stanowiły przebudowę, a nie remont, gdzie w istocie nie doszło do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego;
II. prawa materialnego przez błędne jego zastosowanie, a to:
1. art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane przez uznanie, że przeprowadzone przez skarżącą prace w pomieszczeniach nr [...], [...], [...] i [...] stanowiły przebudowę a nie remont;
2. art. 51 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez nakazanie skarżącej doprowadzenia w/w obiektu do stanu poprzedniego, wskutek braku zgody Wspólnoty na dysponowanie przedmiotową nieruchomością na cele budowlane wyrażonej w uchwale, gdzie zgoda ta została wyrażona skarżącej w formie ustnej.
Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w [...] na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako nie posiadającej usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.
Przechodząc do oceny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów podkreślenia wymaga, że zaskarżonym wyrokiem utrzymano w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 sierpnia 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – powiat grodzki z dnia 8 czerwca 2020 r. nakazującą skarżącej jako inwestorowi robót budowlanych wykonanych w pomieszczeniu piwnicznym nr [...] i [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na dz. nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w [...], doprowadzenie ww. pomieszczeń do stanu poprzedniego. Z przyjętych za podstawę wydania ww. decyzji ustaleń, w tym czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 27 września 2018 r., wynika, że skarżąca w ww. pomieszczeniach piwnicznych wykonała roboty budowlane polegające na wykonaniu ścianki działowej z płyty gipsowo-kartonowej wydzielającej pomieszczenie łazienki wraz z zabudową sufitu oraz montażem urządzeń sanitarnych (wanny, umywalki, miski ustępowej, spłuczki), montażu stolarki wewnętrznej drzwiowej wraz z rozbudową instalacji wodno-kanalizacyjnej i elektrycznej, wyłożeniu ścian płytami G-K oraz płytkami ściennymi ceramicznymi. W ocenie organów tak przeprowadzone roboty budowlane stanowią przebudowę w myśl art. 3 ust. 1 pkt 7a Prawa budowlanego, na wykonanie której konieczne było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącej natomiast stwierdzone roboty budowlane nie stanowiły przebudowy a remont, bowiem w istocie nie doszło do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego sprawę w niniejszym składzie, zakres i charakter robót budowlanych wykonanych przez skarżącą, uzasadnia wbrew jej twierdzeniom tezę o przebudowie ww. pomieszczeń piwnicznych, gdyż– w świetle okoliczności ustalonych przez organy, których skarżąca nie zdołała podważyć – nastąpiła zmiana parametrów zarówno użytkowych, jak i technicznych tych pomieszczeń, o czym stanowi art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem, że w wyniku wykonanych w ww. pomieszczeniach robót budowlanych doszło do wydzielenia w nich nowych pomieszczeń - o funkcji higieniczno-sanitarnej (łazienki), pokoju i korytarza, zainstalowania w nich nowych urządzeń i rozbudowania instalacji zarówno wodno-kanalizacyjnej jak i elektrycznej. Innymi słowy, wykonane roboty budowlane w istocie pozwoliły zaadaptować pomieszczenia dotychczas wykorzystywane jako pomieszczenia piwniczne na cele mieszkaniowe. Wykonanych robót budowlanych w żaden zatem sposób nie można zakwalifikować jako remontu, w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, gdyż roboty te nie polegały na odtworzeniu stanu pierwotnego przedmiotowych pomieszczeń a na zupełnej zmianie ich parametrów użytkowych oraz technicznych. Tym samym zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty niewszechstronnego zbadania sprawy i w związku z tym wadliwego zakwalifikowania wykonanych robót budowlanych, tj. podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. (przepis ten w ustawie p.p.s.a. nie ma żadnych § - przypomnienie NSA) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 107 § 4 k.p.a. oraz art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego - uznać należy za chybione.
Przedmiotowa przebudowa ta miała natomiast charakter samowoli budowlanej bowiem jak wynika z akta sprawy skarżąca kasacyjnie nie uzyskała formalnego zezwolenia na jej wykonanie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 określających wyjątki do tej zasady, które jednak nie obejmują przedmiotowych robót budowlanych. Zasadnie w tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku przesądził o prawidłowości zastosowania przez organy trybu z art. 50-51 Prawa budowlanego regulującego tzw. postępowanie naprawcze, którego celem jest zbadanie przez organ nadzoru budowlanego, czy prowadzone lub już wykonane w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane spełniają wymogi sformułowane w przepisach prawa oraz czy są zgodne z zasadami wiedzy technicznej, a w sytuacji stwierdzenia uchybień w tym zakresie zobligowanie inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego do doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z ww. wymogami. Przeprowadzone natomiast w tej sprawie postępowanie naprawcze prawidłowo wykazało, iż niemożliwe jest doprowadzenie przedmiotowych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Okazało się bowiem, że skarżąca kasacyjnie nie dysponowała wymaganym prawem do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Należy podzielić wyrażone przez organ odwoławczy i przyjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stanowisko, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w której roboty budowlane polegały na przebudowie części budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zakresie pomieszczeń piwnicznych, prawo do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane uwarunkowane było zgodą Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...]. Zgoda ta powinna być wyraźna (a nie milcząca, ustna czy dorozumiana), wyrażona w formie uchwały, zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (aktualnie Dz.U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.) w zw. z art. 22 ust. 3 pkt 5 tej ustawy. Przy czym jak wynika z akt, niewątpliwie taka uchwała w niniejszej sprawie nie została podjęta. W tych okolicznościach zasadnie orzekające w sprawie organy nakazały skarżącej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przywrócenie spornych pomieszczeń do stanu poprzedniego, bowiem prawidłowo uznały, że tylko w taki sposób może zostać osiągnięty cel jakim jest zgodność spornej przebudowy z prawem. Podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 107 § 4 k.p.a., a także art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, również zatem nie mogły odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku.
Przedstawiona powyżej ocena prowadzi do wniosku, iż skarga kasacyjna i jej wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja w pełni odpowiadała prawu zaś Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli jej legalności i trafnie zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako nie zasługującej na uwzględnienie. Tym samym przedstawione zarzuty skargi kasacyjne nie mogły doprowadzić do weryfikacji zaskarżonego wyroku zgodnie z wnioskami skargi kasacyjnej.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi kasacyjnej.