II OSK 1584/14

II OSK 1584/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-06-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący/
Dorota Dąbek /sprawozdawca/
Leszek Kamiński
Symbol z opisem
6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
II SA/Bk 749/13 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2014-03-04
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 50 par. 1, art. 141 par. 4, art. 173 par. 2, art. 185 par. 1, art. 203 pkt 1, art. 205 par. 2, art. 209
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 1998 nr 91 poz 576
art. 90 ust. 1, art. 91 ust. 1, ust. 2
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie NSA Leszek Kamiński del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2016 r.. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 749/13 w sprawie ze skargi E. M. na uchwałę Zarządu Województwa Podlaskiego w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora [...] w S. 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Województwa Podlaskiego na rzecz E. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 marca 2014r., sygn. akt II SA/Bk 749/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę E. M. na uchwałę Zarządu Województwa Podlaskiego w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora [...] w S.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Zarząd Województwa Podlaskiego uchwałą z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa oraz § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz. U. z 2012r. poz. 182), stwierdził nieważność postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora [...] w S. ze względu na zaistnienie okoliczności wskazujących na powiązania faktyczne przewodniczącego komisji konkursowej z osobą przystępującą do konkursu, które budzą uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności. Zarząd Województwa Podlaskiego wskazał, że przeprowadzone przez Centralne Biuro Antykorupcyjne postępowanie wykazało, że członkiem komisji konkursowej był m.in. C. C., pełniący funkcję przewodniczącego komisji konkursowej, który wraz z kandydatem przystępującym do konkursu – E. M., jest członkiem Rady Powiatu Suwalskiego z ramienia Platformy Obywatelskiej. W ocenie Zarządu Województwa Podlaskiego, powiązania faktyczne przewodniczącego komisji konkursowej z osobą przystępującą do konkursu – E. M., budzą uzasadnione wątpliwości co do bezstronności przewodniczącego komisji konkursowej i są wystarczającą podstawą do unieważnienia przedmiotowego postępowania konkursowego w oparciu o § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.
E. M., po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na opisaną wyżej uchwałę, zarzucając jej naruszenie § 5 ust. 1 i § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012r. poprzez niewskazanie, na czym polegają powiązania faktyczne przewodniczącego komisji konkursowej ze skarżącym i jaki to miało lub mogło mieć wpływ na ewentualną bezstronność w podejmowaniu przez komisję konkursową decyzji o wynikach konkursu. W uzasadnieniu skargi skarżący przyznał, że w dniu powoływania komisji konkursowej oraz w czasie trwania konkursu był i nadal jest wraz z Przewodniczącym Komisji Konkursowej C. C. członkiem partii Platformy Obywatelskiej, jednakże w jego ocenie fakt bycia członkiem jednej partii politycznej nie wyczerpuje przesłanki z § 5 ust.1 cytowanego rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. W pierwszej kolejności organ zwrócił uwagę na brak legitymacji skargowej skarżącego, wskazując, że autor skargi nie wykazał związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Podniesione w skardze zarzuty organ uznał za bezzasadne. Wyjaśnił, że podstawą podjęcia zaskarżonej uchwały było, po pierwsze powzięcie przez organ informacji o toczącym się wobec skarżącego postępowaniu karnym przed Sądem Rejonowym w Suwałkach, po drugie wykazanie przez CBA, że przewodniczącym komisji konkursowej był C. C., który razem ze skarżącym zasiada w Radzie Powiatu Suwalskiego Platformy Obywatelskiej. Za istnieniem stosunku faktycznego pomiędzy skarżącym, a w/w osobą przemawia dodatkowo fakt, że to właśnie C. C. wskazał skarżącego do Rady Społecznej działającej przy Szpitalu Wojewódzkim w Suwałkach. Powyższe okoliczności, zdaniem organu, uprawdopodobniają istnienie powiązań faktycznych pomiędzy wskazanymi osobami.
W uzasadnieniu swojego wyroku WSA w Białymstoku odniósł się w pierwszej kolejności do podnoszonego przez organ zarzutu braku legitymacji skargowej E. M. W ocenie Sądu I instancji, skarżący jako kandydat wybrany w dniu 5 listopada 2012r. przez Komisję Konkursową na stanowisko Dyrektora [...] w S., posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały Zarządu Województwa Podlaskiego z dnia [...] kwietnia 2013r. stwierdzającej nieważność tegoż postępowania konkursowego. Interes prawny skarżącego opiera się bowiem wprost na treści art. 49 ust. 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2013r. poz. 217 z późn. zm.), w myśl którego z kandydatem wybranym w drodze konkursu lub wskazanym w trybie ust. 4, nawiązuje się stosunek pracy albo zawiera umowę cywilnoprawną na 6 lat. Zdaniem Sądu, tak kategorycznie sformułowany przepis jest źródłem roszczenia kandydata o nawiązanie stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej. Zaskarżona uchwała pozbawiając skarżącego tegoż roszczenia bez wątpienia naruszyła jego interes prawny. Przechodząc natomiast do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały WSA w Białymstoku wskazał, że po rozstrzygnięciu konkursu, zostało wszczęte postępowanie wyjaśniające przez Centralne Biuro Antykorupcyjne w zakresie powiązań faktycznych członków komisji konkursowej z osobami przystępującymi do konkursu, które wykazało, że członkiem komisji konkursowej był m.in. C. C., pełniący funkcję przewodniczącego komisji konkursowej, który wraz z kandydatem przystępującym do konkursu E. M. jest członkiem Rady Powiatu Suwalskiego z ramienia Platformy Obywatelskiej. O istnieniu pomiędzy w/w osobami powiązań faktycznych świadczy również ujawniona w toku postępowania okoliczność, iż to C. C. wskazał E. M. jako kandydata do Rady Społecznej działającej przy [...] w S. W ocenie Sądu I instancji, okoliczności przedstawione w uzasadnieniu uchwały uzasadniały unieważnienie konkursu na stanowisko dyrektora [...] w S., albowiem istniejące powiązania mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności Przewodniczącego Komisji Konkursowej. Sąd podkreślił przy tym, że wskazane przez organ powiązania faktyczne nie muszą być udowodnione, wystarczy bowiem ich uprawdopodobnienie.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku E. M. wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi WSA w Białymstoku skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:
– art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 82 ust. 1 oraz art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa w zw. z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP oraz art. 7, 8 i 77 Kodeksu postępowa administracyjnego, poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i bezpodstawne oddalenie skargi, mimo, iż zaskarżona nią uchwała z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] stwierdzająca nieważność postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora [...] w S. jest sprzeczna z prawem, gdyż została podjęta przez Zarząd Województwa Podlaskiego bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tj. wyłącznie w oparciu o pismo delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2013r., w którym wskazano jedynie, iż cyt. "Na stronie internetowej Platformy Obywatelskiej stwierdzono, iż w skład Rady Powiatu Suwalskiego PO wchodzą m.in. C. C. i E. M.", bez jakiejkolwiek weryfikacji tej informacji, a także mimo, iż w dniu [...] grudnia 2012r. organ podjął uchwałę o nr [...] w sprawie odmowy uwzględnienia wniosku G. O. o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego, w uzasadnieniu której uznał, iż tożsame okoliczności nie dowodzą istnienia powiązań faktycznych między skarżącym a Przewodniczącym Komisji Konkursowej C. C., które mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności Przewodniczącego Komisji Konkursowej.
– art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 82 ust. 1 oraz art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa w zw. z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP oraz art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i bezpodstawne oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona nią uchwała z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] jest sprzeczna z prawem, gdyż została doręczona skarżącemu bez uzasadnienia.
– art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 82 ust.1 oraz art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa w zw. z § 8 ust 1 pkt 5 w zw. § 5 ust 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz. U. z 2012r. poz. 182), poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i bezpodstawne oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona nią uchwała z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] jest sprzeczna z prawem, gdyż okoliczności wskazane w treści uchwały dotyczące powiązań przewodniczącego komisji konkursowej ze skarżącym znane były komisji konkursowej oraz Zarządowi Województwa Podlaskiego przed rozpoczęciem oraz w trakcie postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora [...] w S.
– art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., opierające się wyłącznie na okolicznościach wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, a także nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku do wszystkich zarzutów wskazanych w skardze, takich jak podnoszona w skardze przez skarżącego okoliczność, iż fakty wskazane w stanowisku Zarządu Województwa Podlaskiego znane były komisji konkursowej oraz Zarządowi już przed rozpoczęciem postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora [...] w S., a także, że zaskarżona uchwała została doręczona skarżącemu bez uzasadnienia.
2. przepisów prawa materialnego, tj. § 8 ust. 1 pkt 5 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż właściwy podmiot, o którym mowa w w/w rozporządzeniu może z urzędu w każdym czasie po zakończeniu postępowania konkursowego stwierdzić nieważność postępowania konkursowego, podczas gdy przepis § 8 ust. 2 tego rozporządzenia wyraźnie stanowi, iż wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego zgłasza się do właściwego podmiotu w terminie 14 dni od dnia wybrania przez komisję konkursową kandydata na stanowisko objęte konkursem, co w konsekwencji wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności konkursu z urzędu, w każdym czasie po zakończeniu konkursu.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że już w skardze wskazywał, że był członkiem partii politycznej Platforma Obywatelska i w latach 2002-2006 był radnym Rady Miasta Suwałki z ramienia tej partii. Jednak od 2012r. skarżący kasacyjnie nie jest już w ogóle członkiem Platformy Obywatelskiej. W okresie zgłoszenia swojej kandydatury na stanowisko Dyrektora [...] w S. skarżący kasacyjnie nie był więc już ani członkiem Rady Miasta Suwałki, ani członkiem Rady Powiatu Suwalskiego Platformy Obywatelskiej. Zarząd Województwa Podlaskiego nie dokonał jednak żadnej weryfikacji powyższej informacji ani nie zwrócił się do niego z żadnym wnioskiem o odniesienie się do informacji wskazanych w piśmie delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Co więcej w dniu [...] grudnia 2012r. Zarząd Województwa Podlaskiego, w ramach tego samego postępowania konkursowego, podjął uchwałę o nr [...] w sprawie odmowy uwzględnienia wniosku G. O. o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego, w której uzasadnieniu wskazano, że przynależność Przewodniczącego Komisji Konkursowej C. C. oraz E. M. do tej samej partii politycznej oraz ich współpraca przy organizacji wyborów nie dowodzą istnienia między w/w osobami stosunków faktycznych budzących uzasadnione wątpliwości co do bezstronności.
Skarżący kasacyjnie stwierdził, że zarówno w skierowanym do Zarządu Województwa Podlaskiego wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, sygnalizował niewskazanie przez organ na czym polegają powiązania faktyczne przewodniczącego komisji konkursowej z jego osobą i jaki miało to wpływ na ewentualną bezstronność w podejmowaniu przez komisję konkursową decyzji o wynikach konkursu. Zaskarżona uchwała z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] stwierdzająca nieważność postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora [...] w S. została doręczona skarżącemu kasacyjnie bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Skarżący kasacyjnie otrzymał od Zarządu jedynie pismo przewodnie informujące o podjęciu przedmiotowej uchwały oraz treść samej uchwały, bez jakiegokolwiek uzasadnienia. O okolicznościach oraz motywach podjęcia uchwały o stwierdzeniu nieważności postępowania konkursowego skarżący kasacyjnie uzyskał informację dopiero z uzasadnienia uchwały z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] w sprawie odmowy uwzględnia sporządzonego przez niego wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący kasacyjnie ponadto wskazał, iż zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą postępowanie konkursowe jest nieważne, w przypadku ujawnienia, po zakończeniu postępowania konkursowego, że do składu komisji konkursowej powołane zostały osoby, o których mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, okoliczności wskazane w treści uchwały dot. powiązań przewodniczącego komisji konkursowej ze skarżącym kasacyjnie znane były komisji konkursowej oraz Zarządowi Województwa Podlaskiego już przed rozpoczęciem postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora [...] w S., a także w jego trakcie. Już bowiem w dniu 16 listopada 2011r. organ powziął informację od jednego z kandydatów w konkursie o rzekomej współpracy skarżącego kasacyjnie z przewodniczącym komisji konkursowej w strukturach PO i uznał, iż tego rodzaju powiązania nie dowodzą istnienia między w/w osobami stosunków faktycznych budzących uzasadnione wątpliwości co do bezstronności. Ponadto z pisma Marszałka Województwa Podlaskiego do Delegatury CBA w Białymstoku z dnia 9 stycznia 2013r. wynika, iż wybór skarżącego kasacyjnie do Rady Społecznej przy [...] w S. został dokonany na sesji Sejmiku Województwa Podlaskiego w dniu 20 czerwca 2011r., zaś kandydaturę m.in. skarżącego kasacyjnie zaproponował Członek Zarządu Województwa C. C. Potwierdza to w ocenie skarżącego kasacyjnie, że Zarząd Województwa Podlaskiego przed wszczęciem postępowania konkursowego oraz w jego trakcie posiadał już wiedzę, iż kandydaturę skarżącego kasacyjnie do w/w rady społecznej zaproponował przewodniczący komisji konkursowej C. C. Z powyższego również wynika, iż organ w żadnym wypadku nie uzyskał tej informacji dopiero z pisma delegatury CBA w Białymstoku. Tym samym okoliczność powyższa w żadnym wypadku nie ujawniła się po zakończeniu postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora [...] w S.
Odnosząc się do uchybienia Sądu I instancji w zakresie uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, nieodpowiadającego wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie wskazał, że merytoryczna ocena zaskarżonej uchwały dokonana przez Sąd opiera się wyłącznie na okolicznościach wskazanych w uzasadnieniu tejże uchwały. Tym samym, zdaniem skarżącego kasacyjnie, ocena Sądu ogranicza się jedynie do stwierdzenia, co ustalił organ, bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny. Sąd zupełnie pominął okoliczność, iż przedmiotowa uchwała została podjęta wyłącznie w oparciu o pismo delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2013r. w którym wskazano, że "Na stronie internetowej Platformy Obywatelskiej stwierdzono, iż w skład Rady Powiatu Suwalskiego PO wchodzą m.in. C. C. i E. M." bez jakiejkolwiek weryfikacji powyższej informacji.
Ponadto zdaniem skarżącego kasacyjnie, w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, w szczególności, że okoliczności wskazane w stanowisku Zarządu Województwa Podlaskiego znane były komisji konkursowej oraz Zarządowi Województwa Podlaskiego już przed rozpoczęciem postępowania konkursowego. Sąd ograniczył się natomiast jedynie do ustalenia, czy w jego ocenia powiązania faktyczne, o których mowa w uzasadnieniu spornej uchwały, budzą uzasadnione wątpliwości co do bezstronności i czy w konsekwencji uzasadniały unieważnienie postępowania konkursowego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd l instancji nie odniósł się również do okoliczności braku doręczenia mu uzasadnienia zaskarżonej uchwały z dnia 30 kwietnia 2013r.
Uzasadniając z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie stwierdził, że przepisy § 8 ust. 1 pkt 5 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012r. nie pozwalają właściwemu podmiotowi na unieważnienie postępowania konkursowego w każdym czasie po jego zakończeniu, gdyż § 8 ust. 2 w/w rozporządzenia zakreśla wyraźnie 14-dniowy termin do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego. W ocenie skarżącego kasacyjnie, zastosowana przez Zarząd Województwa Podlaskiego wykładnia o instrukcyjnym charakterze terminu do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego, co w konsekwencji umożliwia unieważnienia postępowania przez właściwy podmiot w każdym czasie, jest wykładnią contra legem i umożliwia działanie organom administracji publicznej wbrew zasadzie legalności. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, właściwy podmiot, o którym mowa w w/w rozporządzeniu, nie został wyposażony przez ustawodawcę w uprawnienie do stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego z urzędu, w każdym czasie po zakończeniu postępowania konkursowego, jeżeli ujawni się jedna z przesłanek, o której mowa § 8 ust. 1 rozporządzenia. Prawidłowa wykładnia przepisów § 8 ust. 1 pkt 5 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012r. nie pozwalała Zarządowi Województwa Podlaskiego na podjęcie z urzędu w dniu [...] kwietnia 2013r. zaskarżonej uchwały nr [...] o stwierdzeniu nieważność postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Ośrodka Rehabilitacji w Suwałkach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej wyznaczonych wskazanymi w niej podstawami, którymi zgodnie z art. 174 p.p.s.a. może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bierze jednak z urzędu pod uwagę przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nieważność postępowania, którą Sąd bada w fazie merytorycznego rozstrzygania skargi kasacyjnej, zachodzi m.in. wówczas, gdy droga sądowa była niedopuszczalna (art. 183 §2 pkt 1 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny może ponadto z urzędu badać, czy skarga kasacyjna została wniesiona przez stronę, zgodnie z art. 173 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uchwale z dnia 11 kwietnia 2005r., OPS 1/04, Lex nr 151232, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skutek wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego drugiej instancji może nastąpić, jeśli skarga kasacyjna została wniesiona przez uprawniony podmiot (art. 173 § 2 p.p.s.a.). Niedopełnienie tego warunku czyni skargę niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie wówczas, gdy nie ma wątpliwości, że została ona wniesiona przez podmiot, który w ogóle nie może być stroną w rozumieniu art. 12 w związku z art. 32 i 33 p.p.s.a. Wyjątek stanowi sytuacja, kiedy skarga kasacyjna została wniesiona przez podmiot niebędący stroną, ale wcześniej dopuszczony do udziału w postępowaniu jako strona - wówczas wymagane jest merytoryczne rozpoznanie sprawy w kontekście posiadania przez skarżącego interesu prawnego w sprawie.
Oceniając z urzędu uprawnienie E. M. do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący kasacyjnie miał legitymację skargową w rozumieniu art. 173 § 2 p.p.s.a. E. M. był traktowany jako strona w postępowaniu przed Sądem administracyjnym I instancji, należy jednak zauważyć, że przed Sądem I instancji skoncentrowano się na zbadaniu przesłanek związanych z wykazaniem przez skarżącego naruszenia przez zaskarżoną uchwałę jego interesu prawnego, nie odniesiono się natomiast do istnienia w tej sprawie pozostałych przesłanek wynikających z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (j.t.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1392 z późn. zm.), uzasadniających status E. M. jako strony postępowania w tej sprawie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była uchwała organu wykonawczego samorządu województwa stwierdzająca nieważność postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, a zatem uchwała organu samorządu województwa podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie będąca aktem prawa miejscowego. Badanie zatem czy skarżący kasacyjnie był legitymowany do wniesienia skargi wymaga uwzględnienia przesłanek określonych w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, stanowiącego lex specialis wobec art. 50 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 90 ust. 1 przewiduje, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Ustawa o samorządzie województwa, w przeciwieństwie do innych ustaw samorządowych, w art. 90 ust. 1 wprowadza zatem generalną zasadę zaskarżalności jedynie aktów stanowiących prawo miejscowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść powyższego przepisu należy interpretować przez pryzmat prawa do sądu i potrzeby objęcia kontrolą jak najszerszego obszaru działania administracji publicznej. Podzielić należy pogląd, że "Zachowanie konstytucyjnej zasady prawa do sądu, o jakiej mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, jest przesłanką traktowania jako zaskarżalne czynności prawne aktów z zakresu administracji publicznej o charakterze zewnętrznym skierowane do określonego kręgu podmiotów, które to akty nie są aktami prawa miejscowego" (wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011r., II GSK 616/10, LEX nr 1083319). Uwzględniając zatem wyniki wykładni celowościowej i systemowej należy przyjąć, że w trybie art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa dopuszczalne jest zaskarżanie uchwał z zakresu administracji publicznej. Wniosek o dopuszczalności wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę organu samorządu województwa uzasadnia dodatkowo także treść art. 91 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie województwa, zgodnie z którymi "1. Przepisy art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego". Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że E. M., powołując się na naruszenie swojego interesu prawnego na skutek stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego, w którym został wybrany na stanowisko dyrektora samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, był legitymowany do wniesienia skargi na uchwałę Zarządu Województwa Podlaskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności tego postępowania konkursowego, a w konsekwencji także skargi kasacyjnej. Nie zachodziła zatem w niniejszej sprawie przesłanka nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny mógł rozpoznać wniesioną przez E. M. skargę kasacyjną, w granicach wyznaczonych wskazanymi w niej podstawami, na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a.
Rozpoznając skargę kasacyjną E. M. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zatem zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
Oceniając zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania należy uznać, że są one uzasadnione.
Skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów skargi oraz niewyjaśnienie istotnych elementów stanu faktycznego, niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz brak jego właściwej oceny. Przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie orzeczenia nie sprowadza się jedynie do rekapitulacji przebiegu postępowania i prezentacji stanowiska sądu, jakie ten zajął w sporze między stronami, a więc wyłącznie do funkcji wyjaśniającej i nie jest instytucją wtórną w stosunku do postępowania przeprowadzonego przed sądem administracyjnym. Jakkolwiek sąd najpierw przeprowadza określone rozumowanie, potem wydaje wyrok, a dopiero w dalszej kolejności go uzasadnia, to jednak następstwo czasowe nie zmienia faktu, że uzasadnienie wyroku jest odzwierciedleniem procesu myślowego sędziów i ewentualne błędy rozumowania zostają ujawnione dopiero po ich utrwaleniu na piśmie (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSA WSA 2010, nr 3, poz. 39; także B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 476; J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 349-350). Istotą uzasadnienia jest bowiem wykazanie trafności podjętego rozstrzygnięcia, a nie opis wyników narady (por. J. Wróblewski: op. cit., s. 308; także wyroki NSA z dnia: 8 grudnia 2005r. sygn. akt II FSK 25/05, 30 sierpnia 2006 r. sygn. akt II OSK 1109/05). Dokonując kontroli legalności, sąd administracyjny nie może bezkrytycznie przyjmować ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym przez organ, zwłaszcza jeżeli ustalenia te są kwestionowane przez stronę postępowania. Stanowisko sądu co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w przypadku sporu w tym zakresie pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego, powinno zawierać odniesienia do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i przez skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie (por. wyrok NSA dnia z 13 stycznia 2009 r. sygn. akt I FSK 1904/07). Tak przeprowadzona ocena stanu faktycznego sprawy pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji sądu, a w dalszej perspektywie umożliwi dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, albo gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy sąd nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakiego powodu (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012; także wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 §4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zasadny, albowiem uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera braki w zakresie przedstawienia stanu sprawy, wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne, ogranicza się tylko do kilku wątków podniesionych w skardze, nie wskazuje precyzyjnie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej nie wyjaśnia, poprzestając na przytoczeniu treści § 8 ust. 1 oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012r. w sprawie sposobu przeprowadzenia konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz. U. z 2010r., poz. 182, zwane dalej rozporządzeniem w sprawie przeprowadzania konkursu) oraz treści zaskarżonej uchwały i fragmentów jej uzasadnienia w zakresie opisania stanu faktycznego sprawy.
Trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera braki w zakresie przedstawienia stanu sprawy i podstawy prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do zarzucanego przez skarżącego nieustosunkowania się do podnoszonej przez niego okoliczności, że przesłanka faktycznych powiązań pomiędzy skarżącym a przewodniczącym komisji konkursowej, na którą powołano się stwierdzając nieważność postępowania konkursowego, była organowi znana już w czasie postępowania konkursowego, a zatem nie była okolicznością ujawnioną po zakończeniu postępowania konkursowego, jak tego wymagają przepisy stanowiące postawę do unieważnienia postępowania konkursowego. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ogóle się do tego zarzutu nie ustosunkował. Z tak skonstruowanego uzasadnienia wyroku Sądu nie wynika zatem dlaczego WSA uznał za dopuszczalne stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego z powodu istnienia powiązań faktycznych skarżącego z przewodniczącym komisji konkursowej, skoro Sąd nie wyjaśnił dlaczego uznał, że spełniony został przewidziany w § 8 ust. 1 pkt 5 cyt. powyżej rozporządzenia w sprawie przeprowadzania konkursu wymóg "ujawnienia po zakończeniu postępowania konkursowego, że do składu komisji konkursowej powołane zostały osoby, o których mowa w §5 ust. 1", a więc podlegające wyłączeniu. Brak odniesienia się przez Sąd I instancji do twierdzeń skarżącego uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustalenie, dlaczego Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że w tej sprawie zachodziła podstawa do unieważnienia postępowania konkursowego. Nie wiadomo zatem jakimi przesłankami kierował się Sąd przyjmując, że powiązania faktyczne zostały ujawnione dopiero po zakończeniu postępowania konkursowego. W skardze skarżący obszernie wywodził, że poczynione przez organ ustalenia faktyczne w tej sprawie nie są prawidłowe oraz że informacja uzyskana z Centralnego Biura Antykorupcyjnego nie została zweryfikowana, gdyż skarżący od 2012r. nie jest w ogóle członkiem Platformy Obywatelskiej, a także że okoliczności dotyczące powiazań faktycznych były organowi znane już w czasie postępowania konkursowego. Zupełny brak wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, a w konsekwencji brak jasnego i precyzyjnego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu i jej wyjaśnienia powoduje, że zaskarżony wyrok w istocie uchyla się od kontroli jego legalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył zatem art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie tylko nie przedstawił należycie stanu faktycznego sprawy, lecz również nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Zarzut naruszenia art. 141 §4 p.p.s.a. jest uzasadniony także w odniesieniu do podnoszonego przez skarżącego kasacyjnie braku ustosunkowania się przez Sąd I instancji do kwestii zachowania w niniejszej sprawie wymogów przewidzianych w § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu przeprowadzenia konkursu. Przepis ten przewiduje, że "Wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego zgłasza się do właściwego podmiotu w terminie 14 dni od dnia wybrania przez komisję konkursową kandydata na stanowisko objęte konkursem". Sąd w ogóle nie odniósł się do podniesionej przez skarżącego okoliczności, że w dniu 11 grudnia 2012r., a więc 5 miesięcy przed podjęciem zaskarżonej uchwały, Zarząd Województwa Podlaskiego rozpoznawał wniosek G. O. o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego z tych samych powodów tj. istnienia powiązań faktycznych z przewodniczącym komisji konkursowej i w wyniku rozpoznania tego wniosku podjął uchwałę nr [...], w której odmówił uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności. Sąd tego zarzutu nie rozpoznał, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wiadomo zatem, czy Sąd badał w niniejszej sprawie przez kogo był złożony wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego, który doprowadził do podjęcia zaskarżonej uchwały, a także czy wniosek ten został wniesiony z zachowaniem powyższego terminu. W uzasadnieniu wyroku Sąd w ogóle nie rozważał kwestii dochowania w niniejszej sprawie terminu umożliwiającego stwierdzenie nieważności postepowania konkursowego. Sąd I instancji nie dokonał również oceny prawnej wyrażonego przez organ w tej sprawie poglądu dotyczącego charakteru prawnego tego terminu oraz skutków jego niedochowania. Także zatem w tym zakresie, całkowicie pomijając wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia Sądu, a w konsekwencji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, zaskarżony wyrok w istocie uchyla się od kontroli jego legalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył zatem art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie wyjaśniając okoliczności podstawowych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, uchybił obowiązkowi wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Sąd I instancji nie wyjaśnił też podstawy zawartego w końcowej części uzasadnienia wyroku stwierdzenia, że postępowanie wyjaśniające prowadzone przez Centralne Biuro Antykorupcyjne wykazało, że E. M. jest "członkiem Rady Powiatu Suwalskiego z ramienia Platformy Obywatelskiej". Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma CBA Delegatury w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2013r. wynika jedynie, że "Na stronie internetowej Platformy Obywatelskiej stwierdzono, że w skład Rady Powiatu Suwalskiego PO wchodzą m.in. C. C. i E. M.". W piśmie tym wskazano zatem, że E. M. jest członkiem powiatowego organu partii politycznej Platforma Obywatelska, a nie że jest on członkiem organu stanowiącego samorządu terytorialnego - Rady Powiatu Suwalskiego z ramienia Platformy Obywatelskiej. Także ta część uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie spełnia zatem wymogów przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a.
Art. 141 § 4 p.p.s.a. wprowadza m.in. wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyroku "zwięzłego przedstawienia stanu sprawy". Ta część uzasadnienia wyroku powinna obejmować kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego podania pozostałych zagadnień stanowiących, w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a., kolejne elementy uzasadnienia wyroku, tj. zwłaszcza podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Nie wystarczy ograniczyć się do wskazania co ustalił organ, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie. Powyższe stanowisko potwierdza pośrednio uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSA WSA 2010, nr 3, poz. 39, stwierdzająca, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. "Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy", o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., powinno zatem obejmować także odniesienie się do ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego przez prowadzący je organ (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04, ONSA WSA 2006, nr 1, poz. 9). W niniejszej sprawie Sąd I instancji tego wymogu nie spełnił, gdyż nie odniósł się do przedstawionego stanu faktycznego.
Zasadny jest także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nienależytego wykonania przez Sąd I instancji obowiązku kontroli zaskarżonej uchwały. Sąd I instancji w ogóle nie ustosunkował się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących sprzeczności z prawem zaskarżonej uchwały z powodu jej doręczenia bez uzasadnienia. W aktach sprawy brak też dowodów, że Sąd I instancji przeprowadził kontrolę zachowania w niniejszej sprawie wymogów procedury uchwałodawczej, wynikających z ustawy o samorządzie województwa oraz z obowiązującego w województwie podlaskim statutu.
Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia bowiem przewidzianych w tym przepisie wymogów. Sąd I instancji nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny. Całkowicie pominięto podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia prawa, naruszono zasady zwięzłego przedstawienia w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy, nie wskazano w sposób prawidłowy podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nie dokonano jej wyjaśnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest na tyle ogólne, że wymyka się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku ze wskazanymi naruszeniami przepisów postępowania przedwczesna jest zatem ocena podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a.
Powyżej wskazane naruszenia prawa o charakterze proceduralnym, których dopuścił się Sąd I instancji, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. na prawidłowość przyjętego przez Sąd poglądu, że uchwała w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego jest zgodna z prawem. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach, uchylił wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.
W ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny winien zatem wskazać, jaki stan faktyczny przyjmuje za podstawę swojego rozstrzygnięcia oraz jaka jest podstawa prawna tego rozstrzygnięcia i wyczerpująco tę podstawę prawną wyjaśnić. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I Instancji winien uwzględnić treść obowiązujących przepisów materialnych i proceduralnych do oceny legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały, odnosząc je do oceny stanu faktycznego w tej sprawie, w tym w szczególności do przeprowadzonej w sprawie procedury uchwałodawczej, z uwzględnieniem przesłanek przewidzianych w cytowanym powyżej rozporządzeniu w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą .
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.