II OSK 1568/13

II OSK 1568/13 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2015-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-06-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska
Małgorzata Dałkowska - Szary /przewodniczący/
Marek Wroczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Lu 1030/12 - Wyrok WSA w Lublinie z 2013-02-07
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art. 32 ust. 4 art. 35
Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 30 stycznia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. WSA Marek Wroczyński /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. i L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 1030/12 w sprawie ze skargi W. K. i L. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Syg. akt II OSK 1568/13
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 roku, syg. akt II SA/Lu 1030/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę W. K.
i L. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2012 roku, nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego
i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] września 2012 roku utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2012 roku, który zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych na terenie już istniejącej stacji LPG, na działkach nr [...],[...] położonych przy ul. Z. w L. – obejmującej budowę zbiornika podziemnego paliw V= 25m³, dystrybutora paliw płynnych, studzienki zlewowej i odbioru oparów, wysepki dystrybutorowej, zadaszenia nad stanowiskami tankowania, zewnętrznych instalacji technologicznych paliw i kanalizacji deszczowej na rzecz inwestora M. M..
W ocenie organu przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zgodny jest z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, jest kompletny, posiada wymagane opinie i sprawozdania oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust.1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane( DZ.U z 2010 roku, nr 243, poz. 1623 ze zm. dalej jako ustawa prawo budowlane), a także o których mowa w art. 12 ust.7 ustawy prawo budowlane.
Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, należące do właściwych izb samorządu zawodowego, zawiera oświadczenia projektantów wymagane przez art. 20 ust. 4 ustawy prawo budowlane o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcę do spraw sanitarno – higienicznych oraz przez Z. L..
Do projektu zostały dołączone, zgodnie z art. 34 ust.3 pkt 3 ustawy prawo budowlane oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostawy mediów. Inwestor złożył również wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Organ wskazał, że decyzja jest zgodna z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 roku o ustaleniu warunków zabudowy dla realizacji stacji paliw płynnych na terenie istniejącej stacji LPG.
Wskazywano, że projekt zawiera rysunek obrazujący strefy ograniczonej możliwości zabudowy, związane z istniejącą stacją paliw gazu propan – butan oraz strefy związane z projektowanymi urządzeniami stacji paliw płynnych. Zostały one określone zgodnie z § 111 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie( DZ.U nr 75, poz. 690 ze zm. dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków i usytuowania budynków).
Zostały zachowane wymogi określone przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie( DZ.U nr 243, poz. 2063 ze zm. dalej jako rozporządzenie ). Według organu zachowana została wynikająca z § 124 ust.1 pkt 3 i 4 tego rozporządzenia, odległość 30 m od odmierzacza gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorników gazu płynnego do budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz 60 m do obiektów użyteczności publicznej, budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego. Zachowano stosownie do § 98 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia odległość 10 metrów od odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych do budynków o konstrukcji niepalnej.
Zdaniem organu zaprojektowanie usytuowania instalacji i urządzeń technologicznych np. rurociągów oddechowych w odległości 5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...] powoduje, że na sąsiedniej działce budynek o konstrukcji niepalnej może być usytuowany w odległości 5 m od granicy, czyli większej niż wymagane 3-4 m przez § 12 ust.1 rozporządzenia. Jednocześnie organ zauważył, że istniejąca stacja gazu propan – butan wprowadza na działki sąsiednie znacznie większą strefę ograniczonej zabudowy, a zatem strefa nowo- projektowanych urządzeń zawiera się w strefie istniejącej. Z tego względu projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zabudowie sąsiednich nieruchomości większych niż istniejące.
Zdaniem organu skoro zostały spełnione wymogi z art. 35 ust.1 ustawy prawo budowlane, nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organ podnosił, że inwestor został zobowiązany w trakcie postępowania do uzupełnienia braków i nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji. Fakt nie powiadomienia ponownie wszystkich stron postępowania, po otrzymaniu uzupełnionej dokumentacji, zdaniem organu nie może stanowić o uchybieniu art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku( DZ.U z 2010 roku, nr 243, poz. 1623 dalej jako k.p.a.) Strony wiedziały jaki termin został wyznaczony inwestorowi na uzupełnienie braków i miały możliwość zapoznania się z aktami po ich uzupełnieniu.
Organ uznał, że dla sprawy nie ma znaczenia prawidłowość decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 1997 roku zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. M. pozwolenia na budowę stacji dystrybucji gazu płynnego propan – butan, gdyż jest to odrębna inwestycja.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. K. i L. K. zarzucili decyzji Wojewody Lubelskiego rażące naruszenie art. 10 k.p.a., nakazującego zapewnienie stronom czynny udział w postępowaniu oraz możliwość przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Obowiązku tego zaniechano wobec W. K. przez co uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego już po uzupełnieniu braków i nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. Skarżący jako błędne uznali również stanowisko organu wobec toczącego się postępowania o stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej w 1997 roku. Jeśli bowiem okazałoby się, że jest ona nieważna, to organ ustalając ingerencję budowy na nieruchomości sąsiednie, musiałby odnieść się do diametralnie innych przesłanek.
Ich zdaniem rozstrzygnięcie o udzieleniu pozwolenia na budowę stacji w sytuacji, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie, iż pierwotne pozwolenie może być uchylone należało uznać za co najmniej przedwczesne.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę wskazał, że według przepisu art. 10 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postepowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Faktycznie po zawiadomieniu skarżących pismem z dnia 23 sierpnia 2012 roku o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na dzień 24 września 2012 roku, przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie wezwano skarżących do zapoznania się z zebranym materiałem w sprawie.
W ocenie Sądu uchybienie temu obowiązkowi przez organ odwoławczy nie może automatycznie prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wspomniane naruszenie jest kwalifikowane jako naruszenie przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi( DZ.U z 2012 roku, poz. 270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) tylko wówczas, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazuje się, że dla skuteczności podnoszone zarzutu strona winna wskazać czynności procesowe, których na skutek zaniechania organu nie była w stanie wykonać.
W ocenie Sądu z treści skargi nie sposób wywieść jakich konkretnie skarżący nie mogli dokonać przez zarzucane zaniechanie, zwłaszcza, że wiedzieli iż organ zobowiązywał inwestora do uzupełnienia braków w dokumentacji. Zatem skarżący mogli postarać się o uzyskanie dostępu do akt, zwłaszcza, że pismem z 23 sierpnia 2012 roku zostali powiadomieni o nowym terminie załatwienia sprawy. W tych okolicznościach zdaniem Sądu naruszenie dyspozycji art. 10 k.p.a. przez organ odwoławczy nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Przedłożony projekt budowlany jest kompletny, sporządzony przez uprawnionych projektantów. Znajdują się wymagane oświadczenia P. SA o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci dystrybucyjnej, oświadczenie Przedsiębiorstwa W. w L. w sprawie dostawy wody i odprowadzania ścieków.
Projekt został zaopiniowany przez rzeczoznawców do spraw sanitarno – higienicznych, spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz Z. L..
Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję Prezydenta miasta L. z dnia [...] czerwca 2011 roku o warunkach zabudowy dla realizacji stacji paliw płynnych na istniejącej stacji LPG, w tym realizacji podziemnego zbiornika magazynowego paliw płynnych, dystrybutora LPG, rurociągów technologicznych i armatury, rozbudowy zadaszenia nad stanowiskiem tankowania samochodów oraz likwidacji dwóch naziemnych zbiorników gazu i realizacji podziemnego zbiornika gazu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 roku Prezydent Miasta L. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Ustalenia projektowe zarówno co do usytuowania nowego zbiornika na benzynę i olej napędowy, jak i jego technologii odpowiadają przepisom rozporządzenia.
Prawidłowo ustalono m.in. sposób oddzielenia stacji od krawędzi jezdni gdzie zgodnie z §100 rozporządzenia odległość od budynku obsługi stacji wynosi 5,5 m, a więc o metr więcej niż wynosi strefa zagrożenia wybuchem( § 98 ust.1 pkt 1 rozporządzenia)określona w pkt 10.1 tom 2 projektu, odległość od istniejących zbiorników gazu płynnego – 7,5 m( według § 124 ust.1 ma być 6 m, przy czym dla zbiornika podziemnego, jak w tym przypadku 3 m.
Zachowana została również odległość odmierzacza paliwa, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego od granicy działki nr [...] i wynosi ona 5,5 m.
Sąd administracyjny nie zgodził się, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma będące w toku postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 1997 roku o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. M. pozwolenia na budowę na tych samych działkach stacji dystrybucji gazu płynnego.
W ocenie Sądu budowa stacji paliw płynnych na terenie istniejącej stacji LPG, na działkach [...],[...] przy ul. Z. w L. jest odrębną inwestycją, której warunki techniczne oparte są na samodzielnych przepisach rozporządzenia, w tym z zachowaniem odległości od działek sąsiednich. Nawet ewentualna nieważność decyzji z 1997 roku nie będzie miała wpływu na ocenę legalności projektowanej budowy. Z treści art. 35 ust.4 ustawy prawo budowlane wynika obowiązek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia przesłanek z art. 35 ust.1 oraz art. 32 ust.4 powołanej ustawy. W tym kontekście trudnym do zrozumienia byłoby stanowisko, według którego dla zakwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w oparciu o niewadliwy projekt budowlany wystarczające byłoby powołanie się na inne postepowanie o niewiadomym terminie zakończenia i trudnym do przewidzenia skutku, nie pozostające z nim w żadnym związku.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpili W. K. i L. K. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorzy wskazywali, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał rację skarżącym, iż w toku postępowania doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a.
Zasada określona w wyżej powołanym przepisie jako zasada czynnego udziału stron w postępowaniu ma fundamentalne znaczenie w toku postępowania administracyjnego, bowiem okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu mogłaby stanowić podstawę wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Podnosili również, że zasada ta ma odzwierciedlenie w szeregu przepisów szczególnych. W przedmiotowej sprawie organ naruszył tzw. prawo ostatniego słowa, czyli umożliwienie stronie wypowiedzenia się w kwestii materiału dowodowego przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie, określone w art. 81 k.p.a.
Zdaniem skarżących zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą ,, okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji, nie mogą być uznane za udowodnione – art. 81 k.p.a. ‘’( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 kwietnia 1996 roku, syg. akt SA/Wr 2294/95).
Następnie skarżący powołali się na pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 24 września 2009 roku, syg. akt II SA/Lu, który stwierdził, że istota uprawnienia strony, przewidzianego w art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. polegającego na końcowym na końcowym zapoznaniu się z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego polega bowiem na tym, że przed wydaniem decyzji ma ona możliwość dowiedzieć się jakie okoliczności faktyczne, wynikające z zebranych dowodów organ będzie uwzględniał przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Strona nie powinna dowiadywać się o tych faktach dopiero z uzasadnienia decyzji. Tylko wiedza o całokształcie okoliczności, które będzie brał organ pod uwagę przy wydawaniu decyzji, zapewnia należytą gwarancję ochrony jego praw.
Według autorów skargi odebranie stronie możliwości ustosunkowania się do danej okoliczności faktycznej( w tym przypadku zapoznanie się z projektem budowy po naniesionych poprawkach) stanowi podstawę do uchylenia przez organ drugiej instancji decyzji wydanej w postępowaniu, w którym do takiego uchybienia doszło.
Zdaniem skarżących takie uchybienie miało bez wątpienia istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący został pozbawiony wypowiedzenia się co do ostatecznej wersji projektu, który miał duże znaczenie dla funkcjonalności działki, znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej budowy. Nie przeprowadzono wizji lokalnej, która pozwoliłaby na zestawienie planów budowy z faktycznym ulokowaniem już istniejących budynków na przedmiotowej nieruchomości, a także odmierzenie rzeczywistej odległości od sąsiednich działek. Skarżący w wyniku naruszenia zasady postępowania został pozbawiony swojego prawa, które mógłby wykorzystać poprzez przedstawienie nowych dowodów( np. zweryfikowania projektu z aktualnym stanem w terenie) lub wypowiedzenie się co do ostatecznie zebranego materiału dowodowego tuż przed rozstrzygnięciem w sposób kwestionujący poprawność zebranego materiału dowodowego.
Wskazywano, że należy przyjąć, że naruszenie tej zasady jest naruszeniem wywołującym głębokie skutki w zakresie oceny poprawności całego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy art. 145 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ten sposób, że dokonując rozstrzygnięcia na podstawie udokumentowanego stanu faktycznego zobowiązany był uwzględnić skargę i uchylić ostateczną decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.
W postępowaniu prowadzonym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje zasada związania jej granicami( art. 183 § 2 p.p.s.a.), a z urzędu sąd drugiej instancji bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., ale żadna z nich nie miała miejsca.
Należy zwrócić uwagę, że skarga kasacyjna jest środkiem sformalizowanym i winna odpowiadać standardom przewidzianym przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do unormowania art. 176 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej ma obowiązek, między innymi przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.
Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszeniu przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawnych o charakterze materialnym bądź procesowym, które zostały naruszone.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie jest, co do zasady przepisem, który można naruszyć w toku postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż reguluje on sposób rozstrzygnięcia sprawy. Skuteczność skargi kasacyjnej w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego zależy od wykazania, że sąd administracyjny popełnił błąd w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia, oceniając wadliwie przepisy regulujące materię lub tryb postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego aktu( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2014 roku, syg. akt II OSK 2313/12). Koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji, jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu( paragrafu, ustępu, punktu) ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz, że miało istotny wpływ na wynik sprawy( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 lipca 2014 roku, syg. akt I OSK 718/14).
Uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor w ramach artykułowanego zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nawiązuje do naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a.
Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że złożony w rozpatrywanej sprawie środek odwoławczy nie do końca odpowiada wymaganiom stawianym skardze kasacyjnej. Zważywszy jednak, że popełnione przez pełnomocnika procesowego uchybienia nie są na tyle istotne, aby uniemożliwiły ustalenie granic wniesionej skargi kasacyjnej, a z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywieść zarzut naruszenia wyżej powołanego przepisu art. 10 § 1 k.p.a.. Mając jednak na względzie wskazania wypływające z uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 roku, I OPS 10/09 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że została ona sporządzona w stopniu umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie.
Autorzy skargi kasacyjnej wskazywali, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. miało bez wątpienia istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ skarżący zostali pozbawieni możliwości wypowiedzenia się co do ostatecznej wersji projektu budowlanego, nie przeprowadzono wizji lokalnej, która pozwoliłaby na zestawienie planów budowy z faktycznym ulokowaniem już istniejących budynków na przedmiotowej nieruchomości, a także odmierzenie rzeczywistej odległości od sąsiednich działek. Skarżący zostali pozbawieni swojego prawa, które mogliby wykorzystać poprzez przedstawienie nowych dowodów( np. zweryfikowania projektu z aktualnym stanem w terenie).
W odniesieniu do stawianego zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. należy na wstępie podkreślić, że w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który Sąd w niniejszym składzie podziela, że naruszenie przywołanego przepisu przez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków( w tym wniosków dowodowych) ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy( wyrok NSA z 18 maja 2006 roku, syg. akt II OSK 831/05; wyrok NSA z 24 maja 2007 roku, syg. akt II GSK 4/07, wyrok NSA 23 listopada 2007 roku, syg. akt I OSK 1614/06, uchwała 7 sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 roku, syg. akt FPS 6/04, podjęta na gruncie analogicznej, do zawartej w art. 10 § 1 k.p.a., regulacji art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa).
Z akt sprawy administracyjnej wynika, że faktycznie skarżący przed organem pierwszej instancji, po uzupełnieniu przez inwestora złożonej dokumentacji poprzez złożenie pisma wyjaśniającego i ustosunkowującego się do wątpliwości organu nie zostali w trybie art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomieni o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Jednocześnie należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy operował na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu prowadzonym przed organem pierwszej instancji, a strona na etapie postępowania odwoławczego nie wnioskowała( czy w odwołaniu, czy w odrębnych pismach ) o przeprowadzenie innych jeszcze dowodów, niż te które zostały już tam zgromadzone.
Z tego względu w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że skarżącym uniemożliwiono zgłaszanie wniosków
( w tym wniosków dowodowych) w pozostaje w sprzeczności z biernym zachowaniem na etapie postępowania odwoławczego.
Wywiedziona skarga nie wskazuje aby na tym etapie postępowania nie istniała możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wnioskowania o uzupełnienie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Należy równocześnie zauważyć, iż skarżący znali treść postanowienia Prezydenta Miasta L. z dnia 15 maja 2012 roku o zobowiązaniu inwestora do uzupełnienia braków dokumentacji budowlanej, a więc wiedzieli w jakim zakresie powinna być ona uzupełniona.
To na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy oraz że uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowane nimi stosunki administracyjno-prawne materialne lub procesowe
( por. wyrok NSA z 18 grudnia 2012 roku, syg. akt II OSK 1490/11).
Samo naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w toku postępowania przed organem pierwszej instancji poprzez uniemożliwienie ewentualnego zgłoszenia wniosku dowodowego, w sytuacji gdy taka możliwość istniała w toku postępowania odwoławczego, a strona z tej możliwości nie skorzystała, nie może być skutecznie podniesione jako skuteczny zarzut skargi kasacyjnej w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Nadto strona składająca skargę kasacyjną winna wykazać, a czego nie uczyniła, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania – art. 10 § 1 k.p.a., to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne, zwłaszcza, że nie kwestionowała stanowiska i nie postawiła zarzutu kasacyjnego w postaci naruszenia prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 32 ust.4 i art. 35 ust.1 prawa budowlanego w zakresie spełniania wymagań do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Z tych też względów biorąc za podstawę art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna jako niezasadna podlegała oddaleniu.