II OSK 1553/23

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną N.N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odrzuciło skargę na decyzję Konsula RP w Luandzie o odmowie wydania wizy krajowej do pracy. Sąd pierwszej instancji uznał, że sprawa nie podlega jurysdykcji sądów administracyjnych ze względu na wyłączenie z art. 5 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej N.N. zarzucił błędną wykładnię i zastosowanie art. 5 pkt 4 p.p.s.a., naruszenie prawa do sądu (art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 Konstytucji RP) oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych. Podniósł również, że decyzja Konsula jest decyzją administracyjną podlegającą jurysdykcji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Potwierdził, że skarga na odmowę wydania wizy krajowej do pracy nie jest dopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 5 pkt 4 p.p.s.a. Sąd wyjaśnił, że art. 5 pkt 4 p.p.s.a. wyłącza kontrolę sądów administracyjnych w sprawach wiz wydawanych przez konsulów, z wyjątkiem wiz Schengen i wiz dla członków rodzin obywateli UE. Podkreślono, że wyrok TSUE C-403/16 dotyczył wiz Schengen, a nie wiz krajowych. Wskazano, że wydawanie wiz krajowych jest regulowane prawem krajowym, a prawo UE (w tym Dyrektywa 2011/98/UE) nie nakłada obowiązku zapewnienia prawa do sądu w takich przypadkach. NSA odwołał się również do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, który dopuścił wyjątki od zasady korzystania z praw przez cudzoziemców. Stwierdzono również, że Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania w sprawach konsularnych.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający