II OSK 1545/12

II OSK 1545/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2013-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-06-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bożena Popowska /przewodniczący/
Wanda Zielińska - Baran
Zbigniew Ślusarczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Rz 1137/11 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2012-02-29
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 29 listopada 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Popowska Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Wanda Zielińska - Baran Protokolant starszy asystent sędziego Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 1137/11 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 1137/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w P. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lesku decyzją z dnia [...] października 2009r. nakazał Przedsiębiorstwu Usługowo – Wytwórczemu "[...]" Sp. z o.o. w P. rozbiórkę wiaty służącej do celów handlowych wykonanej w konstrukcji drewnianej, wybudowanej na działce nr [...] i [...] w miejscowości P. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że w wyniku czynności kontrolnych na działce nr [...] i [...] w miejscowości P., przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2009r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lesku ustalił, że na ww. działkach zlokalizowana jest wiata o konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,46m x 3,30m, służąca do celów handlowych, wybudowana została bez pozwolenia na budowę. Zgodnie z oświadczeniem A.K.– dyrektora PUW "[...]" – wiata została wybudowana w czerwcu 2009r.
Decyzja PINB w Lesku została uchylona przez Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r., nr [...], który jednocześnie nakazał Przedsiębiorstwu Usługowo – Wytwórczemu "[...]" Sp. z o.o. w P. rozbiórkę wiaty służącej do celów handlowych wykonanej w konstrukcji drewnianej, wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia na budowę, na działce nr [...] i [...] w miejscowości P.
W dalszej kolejności pismem z dnia [...] czerwca 2010r. Przedsiębiorstwo Usługowo – Wytwórcze "[...]" Sp. z o.o. w P. złożyło wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r.
Decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji PWINB w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2010 r.
Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] uchylił decyzję PINB w Lesku z dnia [...] października 2009 r., a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lesku decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] nakazał Przedsiębiorstwu Usługowo – Wytwórczemu "[...]" Sp. z o.o. w P. rozbiórkę wiaty służącej do celów handlowych wykonanej w konstrukcji drewnianej i wymiarach zewnętrznych 5,46m x 3,30m, wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia na budowę na działce nr [...] i [...] w miejscowości P.
W odwołaniu od powyższej decyzji Przedsiębiorstwo Usługowo – Wytwórcze "[...]" Sp. z o.o. w P. wniosło o jej uchylenie. Twierdziło, że decyzja wydana została na podstawie ustaleń z nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli w dniu [...] lipca 2009r. Wymieniona w decyzji wiata, wykonana na działce nr [...] i [...], nie istnieje. O podobnych wymiarach jest wybudowana wiata, ale na działce nr [...] położonej w P. Została ona wybudowana na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i odtworzona w miejscu wiaty, wybudowanej przez poprzedniego dzierżawcę terenu. Nie narusza ona ani ustawy o ruchu drogowym, ani przepisów o planowaniu przestrzennym.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2011r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji stwierdził, że przedmiotem postępowania jest obiekt budowlany, który stanowi wiatę. Jej konstrukcję stanowi dach jednospadowy drewniany (krokwie, łaty), pokryty płatami onduline, wsparty na słupach drewnianych o wymiarach 14 x 14 cm, które ustawione są na stopach fundamentowych betonowych osadzonych w gruncie. Od strony działki nr [...] wykonana jest ściana z desek, wymiary zewnętrzne wiaty to 5,46m x 3,30m. Obiekt usytuowany jest w odległości 0,50m od krawędzi chodnika i w odległości 6,90m od krawędzi jezdni ul. [...] w P. Przedmiotowa wiata usytuowana jest na dwóch działkach tj. nr [...] (własności Przedsiębiorstwa Usługowo – Wytwórcze "[...]" Sp. z o.o. w P.) oraz nr [...] (własności Gminy S.). W trakcie kontroli A.K. (dyrektor ww. spółki) oświadczył, że jest inwestorem przedmiotowej wiaty, wybudowanej w czerwcu 2009r. i służy ona do celów handlowych. Nie posiada zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę tego obiektu. Oświadczył, że w latach 1993-1994 przy kiosku ruchu ustawiona została wiata (zadaszenie), która w czerwcu 2009r. została rozebrana przez poprzedniego dzierżawcę, on natomiast w tym samym miejscu odtworzył wiatę.
Podkarpacki WINB w Rzeszowie powołując się na art. 28 ust. 1, art. 29 i art. 30 oraz 3 pkt 6 Prawa budowlanego uznał, że przedmiotowa wiata, której powierzchnia zabudowy wynosi 18,02m², wymagała dokonania zgłoszenia właściwemu organowi, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, którego inwestor nie posiada. Organ wskazał, że działka nr [...] w P., położona jest na terenie, na którym od 6 października 2008r. obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "Uzdrowiska Polańczyk", zatwierdzony Uchwałą nr XXI/189/08 Rady Gminy Solina z dnia 29 lipca 2008r. (Dz.Urz. Woj. Podkarp. Nr 70 poz. 1706 z dnia 5 września 2008r.). Z wypisu i wyrysu tego planu wynika, że działka nr [...] leży w terenie oznaczonym symbolem KDI – tereny komunikacji – droga publiczna klasy lokalnej. Organ wskazał, że na podstawie mapy sytuacyjno-wysokościowej Gminy S. obręb P., na którą naniesiono przedmiotową wiatę, stwierdzić można, że wiata ta usytuowana jest w przeważającej części na działce nr [...] w miejscowości P., a więc w liniach rozgraniczających drogę publiczną według MPZP "Uzdrowiska P.". W ocenie organu wybudowanie wiaty w terenie nie przeznaczonym dla tego typu zabudowy stanowi naruszenie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleń ww. obowiązującego MPZP. Nadto wiata, z uwagi na usytuowania w znacznej część na działce nr [...] tj. w pasie drogowym, narusza art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Przedmiotowa wiata nie spełnia wymogów art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, zatem jej rozbiórka jest w pełni zasadna.
Skargę na tą decyzję złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Przedsiębiorstwo Usługowo – Wytwórcze "[...]" Sp. z o.o. w P., wnosząc o jej uchylenie i powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu. Podniosła w szczególności, że wiata znajduje się na działce nr [...] a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Uzdrowiska P. " dopuszcza usytuowanie na tej działce altan ogrodowych i wiat do 25m². Dlatego przedmiotowa wiata spełnia wymogi z art. 29 ust. 1 pkt. 2 oraz 49b pkt. 2 Prawa budowlanego do jej legalizacji.
W odpowiedzi na skargę Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę wskazał, że nie jest trafny zarzut skargi, jakoby kwestionowana w niej decyzja została wydana na podstawie wadliwie przeprowadzonej kontroli w dniu [...] lipca 2009 r. Tak sformułowany zarzut nie wskazuje wprawdzie "naruszenia przepisów", bez wątpienia jednak kwalifikowany być musi jako odnoszący się do naruszenia obowiązków proceduralnych ciążących na organach orzekających w sprawie. Sąd stwierdził, że postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w powołanym wyżej art. 145 § 1 pkt 1 litera c p.p.s.a. Skarżący zawiadomiony został o kontroli w dniu [...] lipca 2009 r., której przedmiotem było sprawdzenie legalności budowy wiaty (zawiadomienie doręczono w dniu [...] lipca 2009 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru), również w sposób prawidłowy zawiadomiony został o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy wiaty, jak również o możliwości – przed wydaniem decyzji – zapoznania się z całym materiałem zebranym w sprawie oraz złożenia wniosków i zastrzeżeń w ciągu 7 dni od otrzymania zawiadomienia. Z akt sprawy nie wynika więc, aby prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu było naruszane, względnie naruszone w takim stopniu by mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący uczestniczył w przeprowadzonym w dniu [...] lipca 2009 r. sprawdzaniu legalności budowy wiaty i sporządzony wówczas protokół podpisał bez jakichkolwiek uwag i zastrzeżeń. Stąd też kwalifikowanie przez skarżącego tej kontroli jako wadliwej, nie mogło odnieść spodziewanego przez niego skutku i to również z tego względu, że argumentacja skarżącego została już oceniona przez organ orzekający w drugiej instancji, jak też nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zebranym w sprawie.
Sąd Wojewódzki stwierdził, że w świetle materiału zebranego w sprawie wynika, że na działce nr [...] i [...] w P., własności – odpowiednio skarżącego i Gminy S., znajduje się wiata, której konstrukcję stanowi dach jednospadowy drewniany pokryty płytami onduline, wsparty na słupach drewnianych o wymiarach 14 x 14 cm, ustawionych na słupach fundamentowych betonowych. Wymiary zewnętrzne wiaty wynoszą 5,46 x 3,30 m, a usytuowana jest ona w odległości 0,5 m od krawędzi chodnika i 6,9 m od krawędzi jezdni ul. [...]. Nie jest też kwestionowane, że skarżący inwestor zrealizował wiatę w czerwcu 2009 r. bez wymaganego zgłoszenia. Obowiązek dopełnienia zgłoszenia takiego obiektu (wiaty o pow. zabudowy 18,02 m2, czyli do 25 m2) właściwemu organowi wynika z przepisów art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), a które to przepisy zwalniają z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Sąd nie zgodził się z poglądem skarżącego, że przedmiotowa wiata spełnia wymagania art. 29 pkt 2 oraz art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego. Powoływanie się na art. 29 pkt 2 Prawa budowlanego jest błędne, gdyż taki przepis nie istnieje (zapewne chodzi o art. 29 ust. 1 pkt 2). Z kolei twierdzenia o zgodności z wymaganiami określonymi w art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego nie są trafne. Przepis ten umożliwia w istocie wszczęcie postępowania naprawczego, jeżeli budowa obiektu bez wymaganego zgłoszenia zgodna jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podał, że z ustaleń dokonanych zaskarżoną decyzją, znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w sprawie wynika, że sporna wiata usytuowana jest "w przeważającej części na działce nr [...]", czyli w liniach rozgraniczających drogę publiczną klasy lokalnej. Stosownie bowiem do wypisu i wyrysu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "Uzdrowiska Polańczyk", zatwierdzonego uchwałą Nr XXI/189/08 Rady Gminy Solina z dnia 29 lipca 2008 r. w/w działka położona jest w terenie o symbolu KDI – tereny komunikacji – droga publiczna klasy lokalnej, na którym obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów: 1) teren przeznaczony dla lokalizacji drogi publicznej klasy lokalnej o zmiennej szerokości w liniach rozgraniczających jednak nie mniejszej niż 20 m i jej elementów, takich jak: jezdnia o szerokości 6 m, chodniki, obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z funkcjonowaniem drogi i obsługą ruchu; 2) w przypadku realizacji nowych obiektów infrastruktury technicznej, obowiązek ich realizacji poza terenem jezdni; 3) dopuszcza się realizację zieleni urządzonej w liniach rozgraniczających drogi. Zatem zdaniem Sądu pierwszej instancji trafny jest pogląd organów o niespełnieniu wymagań określonych w art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego, skoro sporna wiata znajduje się na terenie, który w obowiązującym planie miejscowym nie został przeznaczony pod taką zabudowę. Trafnie też przy tym zaakcentowano naruszenie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.).
Sąd Wojewódzki wskazał ponadto, że powoływanie się w skardze na normę prawną art. 31 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) nie jest trafne i tym samym nie mogło mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, ani tym bardziej – prowadzić do wzruszenia tej decyzji. Wspomniany przepis znajduje zastosowanie w postępowaniu rozgraniczeniowym i nie był, co oczywiste, stosowany przez organy orzekające w sprawie niniejszej.
W skardze kasacyjnej działająca przez profesjonalnego pełnomocnika Przedsiębiorstwo Usługowo-Wytwórcze [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. zaskarżyła w całości w/w wyrok, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c .ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r, poz. 270, ze zm.) w związku z art. 151 tej ustawy przez oddalenie przez WSA skargi spółki w sytuacji kiedy decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7,8, 77 § 1 k.p.a. uzasadniającym ich uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania prowadzące do ewidentnie błędnych ustaleń faktycznych stanowiących, że:
- wiata, której dotyczy nakaz rozbiórki została wzniesiona przez skarżącą na działce [...] i [...] w miejscowości P., czyli liniach rozgraniczających drogę publiczną według MPZP, podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowa wiata znajduje się w granicach działki [...], czego dowodzi protokół kontroli robót budowlanych z dnia [...] lipca 2009 r. oraz szkic sytuacyjny kontroli z dnia [...].07.009 r.,
- wiata, której dotyczy nakaz rozbiórki jest położona w Miejscowym Planie Zagospodarowanie Przestrzennego "Uzdrowiska P." w terenie oznaczonym symbolom KDI, podczas gdy w przedmiotowym MPZP takiego oznaczenia nie ma;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 przez oddalenie przez WSA skargi spółki w sytuacji kiedy decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniającym ich uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania polegające na niezawieszeniu postępowania mimo proceduralnej obligatoryjności takiego rozstrzygnięcia i wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego pozwalającego by ustalić sporne granice działki nr [...].
W oparciu o te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku w całości, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z obowiązującymi normami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.,) w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Podstawowym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzucenie Sądowi pierwszej instancji, że w wyniku nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd ten oddalił skargę nie zauważając, że organy administracji naruszając przepisy postępowania dokonały ewidentnie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, iż przedmiotowa wiata została wybudowana na dwóch działkach w tym na należącej do Gminy S. Z tym zarzutem nie można się zgodzić. Prawdą jest, jak twierdzi skarżąca kasacyjnie, że w protokole z kontroli robót budowlanych z dnia [...] lipca 2009 r. wskazano, iż na działce nr [...] należącej do inwestora znajduje się wiata. Jednak zwrócić należy uwagę na to, że zapis ten sporządzono na podstawie oświadczenia inwestora które nie było wówczas weryfikowane, ponieważ kontrola ta była prowadzona jedynie pod kątem tego czy wiata była wybudowana na podstawie pozwolenia lub zgłoszenia. Wówczas nie było konieczności weryfikacji położenia wiaty wskazanego przez inwestora. Ponadto wbrew twierdzeniom kasatora na szkicu załączonym do protokołu kontroli nie określono numerów działek i ich granic na terenie na którym zaznaczono położenie wiaty. Dopiero w toku postępowania administracyjnego zmierzającego do legalizacji wybudowanej bez zgłoszenia wiaty, organy nadzoru budowlanego zobowiązane były do ustalenia na jakich działkach jest ona położona. Na podstawie mapy znajdującej się na karcie 12 akt administracyjnych ustalono, że wiata znajduje się w przeważającej części na działce nr [...] będącej własnością Gminy S. a tylko częściowo na działce nr [...] będącej własnością spółki. Potwierdzeniem tej okoliczności jest inna mapa z naniesioną na niej wiatą znajdująca się na karcie 42 akt sądowych. Z wyciągu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Uzdrowiska P." znajdującego się na karcie 26 akt administracyjnych wynika, że działka nr [...] na której jest posadowiona wiata jest terenem oznaczonym KDL. Teren ten jest przeznaczony pod komunikację – drogę lokalną. W obliczu tych dowodów i braku innych wniosków dowodowych ze strony inwestora organy administracji były uprawnione do przyjęcia, że zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy był wystarczającym do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej gołosłowne twierdzenia inwestora o tym, że wiata jest posadowiona tylko na jego działce bez przedstawienia potwierdzających te okoliczność dowodów lub chociażby wniosków dowodowych, nie nakładały obowiązku na organy nadzoru budowlanego dopuszczania dowodu z opinii biegłego geodety. Gołosłowność zarzutów Spółki potwierdza to, że na żadnym etapie dotychczasowego długotrwałego postępowania nie złożyła nawet najprostszego kontrdowodu potwierdzającego położenie wiaty jedynie na działce nr [...], choćby w postaci zaktualizowanej mapy sporządzonej przez geodetę na zlecenie inwestora.
W konsekwencji nie można postawić organom nadzoru budowlanego skutecznego zarzutu naruszenia art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. a Sądowi Wojewódzkiemu niewłaściwego zastosowania art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi.
Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej polegającego na przeprowadzeniu przez Sąd niewłaściwej kontroli zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi w sytuacji gdy organy nadzoru budowlanego powinny zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy stwierdzić, że i ten zarzut w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest trafny. Stosownie do treści przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z postępowania administracyjnego wynika, że inwestor kwestionował położenie wiaty na działce należącej do Gminy S., jednak nigdy nie twierdził że granica między jego działką o nr [...] a działką o nr [...] należącą do Gminy S. jest sporna. Zatem już chociażby z tego powodu nie można było wymagać od organów nadzoru budowlanego aby jak to twierdzi kasator co najmniej zasugerował wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego. Tym bardziej nie można uznać, że organy te były zobowiązane w realiach niniejszej sprawy do spowodowania wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego z urzędu. Inicjatywa wszczęcia takiego postępowania była po stronie inwestora a skoro takiej nie podjął to brak było podstaw do zwieszenia postępowania administracyjnego. W konsekwencji nie można też uznać, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie oddalił skargę naruszając art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a.
Z wyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a ją oddalił.