II OSK 1510/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną J.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Decyzja GINB utrzymała w mocy decyzję Wojewody, która z kolei odmówiła stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obory oraz zbiorników na odchody. Skarżąca kasacyjnie zarzucała rażące naruszenie prawa przy wydaniu pierwotnej decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), błędy proceduralne sądu I instancji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 170 p.p.s.a.) oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że skarga kasacyjna musi spełniać wymogi formalne, a zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. muszą być precyzyjnie uzasadnione. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 170 p.p.s.a., NSA wskazał, że przywołany przez skarżącą wyrok NSA nie odnosił się do okoliczności stanowiących podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty. Sąd podkreślił również, że nie ma automatyzmu w stwierdzaniu nieważności decyzji zależnej (pozwolenia na budowę) w sytuacji stwierdzenia nieważności decyzji ją poprzedzającej (warunków zabudowy). Każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny, uwzględniając obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego. NSA uznał, że sporna inwestycja nie narusza obowiązującego planu miejscowego, a naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. również okazał się niezasadny, gdyż uzasadnienie wyroku WSA spełniało wymogi ustawowe.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja pojęcia rażącego naruszenia prawa w kontekście stwierdzania nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy istnieje sprzeczność z planem miejscowym lub gdy decyzja poprzedzająca została wyeliminowana z obrotu prawnego.
Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji, w której obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, co może ograniczać jego zastosowanie w sprawach bez planu.
Zagadnienia prawne (4)
Czy decyzja o pozwoleniu na budowę wydana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, która następnie została stwierdzona nieważnością, również podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydana z rażącym naruszeniem prawa?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie ma automatyzmu w stwierdzaniu nieważności decyzji zależnej. Każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny, uwzględniając obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego i charakter naruszenia.
Uzasadnienie
NSA podkreślił, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zależnej jest samodzielne. Należy zbadać przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uwzględniając fakt uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wcześniejszej. Nie można a priori przyjmować, że stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy zawsze prowadzi do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę.
Czy naruszenie przepisów dotyczących pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli charakter naruszenia ani jego stopień nie mają charakteru rażącego, a obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie jest naruszony.
Uzasadnienie
NSA wskazał, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie: oczywistość naruszenia, charakter przepisu i skutki. W sytuacji obowiązywania planu miejscowego, należy ocenić zgodność pozwolenia na budowę z tym planem. Jeśli naruszenie nie jest rażące, skutki nie są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.
Czy sąd administracyjny pierwszej instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie wyroku oddalającego skargę?
Odpowiedź sądu
Nie.
Uzasadnienie
NSA stwierdził, że uzasadnienie wyroku WSA spełniało wymogi ustawowe, zawierało zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, a argumentacja była logiczna.
Czy skarżąca kasacyjnie wykazała, jakie konkretne okoliczności faktyczne nie zostały ustalone lub jakie dowody nie zostały ocenione przez organ, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w kontekście zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i przepisami k.p.a. o postępowaniu dowodowym?
Odpowiedź sądu
Nie.
Uzasadnienie
NSA uznał, że skarga kasacyjna nie spełniła wymogu wykazania konkretnych uchybień organu administracji w zakresie postępowania dowodowego i ich wpływu na wynik sprawy. Stwierdzenie, że organ nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, jest niewystarczające.
Przepisy (15)
Główne
k.p.a. art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji; wymaga oczywistości naruszenia prawa, charakteru przepisu i akceptowalnych skutków.
p.p.s.a. art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Wymogi uzasadnienia wyroku.
p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa kasacyjna - naruszenie przepisów postępowania.
p.p.s.a. art. 170
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia.
Prawo budowlane art. 32 § 4 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Warunki wydania pozwolenia na budowę.
Prawo budowlane art. 33 § 2 pkt 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Wymagane dokumenty do wniosku o pozwolenie na budowę.
Pomocnicze
k.p.a. art. 138 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 75
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.
k.p.a. art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.
k.p.a. art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek oceny według zasad doświadczenia życiowego i wiedzy zawodowej.
k.p.a. art. 106 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Postanowienie uzgodnieniowe.
p.p.s.a. art. 183 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Granice rozpoznania sprawy przez NSA.
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa orzekania przez NSA.
p.p.s.a. art. 193 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Zakres uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną.
ustawa COVID-19 art. 15zzs⁴ § 3 w zw. z ust.1
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak rażącego naruszenia prawa przy wydaniu pozwolenia na budowę w kontekście obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. • Brak automatyzmu w stwierdzaniu nieważności decyzji zależnej. • Uzasadnienie wyroku WSA spełnia wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a. • Skarga kasacyjna nie wykazała konkretnych naruszeń postępowania dowodowego przez organ administracji.
Odrzucone argumenty
Pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). • Sąd I instancji nie przeprowadził rzetelnej kontroli dowodowej i orzekał na podstawie niepełnego materiału. • Sąd I instancji nie wziął pod uwagę wiążącego wyroku NSA w zakresie bytu prawnego postanowienia uzgodnieniowego. • Uzasadnienie wyroku WSA jest wadliwe (art. 141 § 4 p.p.s.a.).
Godne uwagi sformułowania
Nie ma automatyzmu w stwierdzaniu nieważności decyzji zależnej. • Każdy przypadek, powinien być indywidualnie oceniony, przy uwzględnieniu takich okoliczności, jak choćby przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano przedmiotowo zależną decyzję. • O rażącym naruszenia prawa, które zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja. • Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom, tzn. powinna zawierać oprócz innych wymogów m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skład orzekający
Jerzy Stankowski
sprawozdawca
Paweł Miładowski
członek
Roman Ciąglewicz
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia rażącego naruszenia prawa w kontekście stwierdzania nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy istnieje sprzeczność z planem miejscowym lub gdy decyzja poprzedzająca została wyeliminowana z obrotu prawnego."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji, w której obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, co może ograniczać jego zastosowanie w sprawach bez planu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia nieważności decyzji budowlanych i ich zależności, co jest istotne dla praktyków prawa budowlanego i administracyjnego. Pokazuje złożoność oceny 'rażącego naruszenia prawa'.
“Nieważność pozwolenia na budowę – czy zawsze po uchyleniu decyzji o warunkach zabudowy?”
Sektor
budownictwo
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.