II OSK 150/19

II OSK 150/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2020-03-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący/
Mirosław Gdesz
Tomasz Zbrojewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1686/20 - Wyrok NSA z 2023-05-18
VII SA/Wa 150/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-10-23
II SA/Rz 490/18 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2018-09-11
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 7,  art. 77  par. 1,  art. 156 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 1332
art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 81  ust. 1  pkt 1 lit. b
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2015 poz 1422
par. 298 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 141 par. 4,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a,  art. 145 par. 1  pkt 1  lit. c,  art. 151,  art. 153,  art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 września 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 490/18 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 11 września 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 490/18, oddalił skargę M.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Ostateczną decyzją z [...] lutego 2012 r. Prezydent Miasta R. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w R. (dalej "Wspólnota"), reprezentowanej przez zarządcę M. Sp. z o.o. z/s w R., pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie i dociepleniu ścian zewnętrznych w budynku nr [...] przy ul. [...] w R.
W następstwie interwencji M.S. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. (dalej "PINB"), wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na remoncie i dociepleniu ścian zewnętrznych w budynku nr [...] przy ul. [...] w R., zlokalizowanego na działkach nr [...],[...],[...] w R.
Postanowieniem z 18 grudnia 2015 r. organ I instancji, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 50 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn.zm. – w skrócie "Pr. bud."), wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na Wspólnotę obowiązek przedstawienia ekspertyzy technicznej określającej jakość wykonanych robót budowlanych związanych ze zwiększeniem wysokości balustrad loggi.
Po dostarczeniu wymaganej dokumentacji przez zobowiązanego, decyzją z [...] lutego 2016 r. organ I instancji, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., nałożył na Wspólnotę obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu od wewnątrz loggii dodatkowej konstrukcji stalowej w postaci balustrady o wysokości 110 cm przylegającej do istniejącej balustrady murowanej, zgodnie z ekspertyzą techniczną sporządzoną przez W.J., w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, w terminie do [...] maja 2016 r.
Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że odwołująca M.S. nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu rozstrzygnięcia organu I instancji.
Prawomocnym wyrokiem z 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 600/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję PWINB wskazując, że skarżąca posiada interes prawny w rozpatrywanej sprawie, wobec czego rzeczą organu jest rozpoznanie wniesionego odwołania.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] kwietnia 2017 r. organ drugiej instancji uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. Wskazał, że decyzją z [...] października 2016 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Pr. bud., organ I instancji stwierdził wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji z [...] lutego 2016 r. W sprawie brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania, a zatem postępowanie winno podlegać umorzeniu jako bezprzedmiotowe.
Wyrokiem z 27 września 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 737/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, uwzględnił skargę M.S. i uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z [...] kwietnia 2017 r. uznając, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził, że wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji nie czyni postępowania bezprzedmiotowym, zatem sprawa powinna zostać rozpatrzona przez organ odwoławczy w jej całokształcie.
Kontynuując postępowanie decyzją z [...] lutego 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Pr. bud. uchylił decyzję organu I instancji w całości i jednocześnie nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w R., wykonać w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym na działce nr [...] obr. [...] w R. przy ul. [...], w mieszkaniach nr [...],[...] i [...] przy murowanych częściach balustrad loggii, których wysokość podwyższono poprzez nałożenie od góry warstw styropianu - roboty budowlane polegające na wykonaniu od wewnątrz loggii dodatkowej konstrukcji stalowej w postaci balustrady o wysokości słupków 59 cm przymocowanej do istniejącej balustrady murowanej (rys. K1) - zgodnie z ekspertyzą techniczną, sporządzoną przez W.J., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w terminie do [...] maja 2018 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M.S. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Sąd I instancji orzekając o oddaleniu skargi stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom obowiązującego prawa. Z akt sprawy wynika, że w toku robót budowlanych przy remoncie i dociepleniu ścian zewnętrznych w budynku nr [...] przy ul. [...], objętych pozwoleniem na budowę z [...] lutego 2012 r. wprowadzono zmiany zakwalifikowane przez projektanta jako nieistotne. Obejmowały one m. in. wykonanie remontu loggii, polegające na zwiększeniu wysokości balustrad (do minimum 110 cm od posadzki) poprzez przyklejenie na istniejącym murku z cegły ceramicznej styropianu twardego EPS-100 o grubości do 10 cm. Zastrzeżenia organu wzbudziło to, czy spełnione zostały warunki określone w § 298 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 z późn.zm. - w skrócie "rozporządzenie"). Jak podkreślił Sąd I instancji poza sporem pozostaje, że podniesienie w ramach remontu i docieplenia budynku wykonywanego przez Wspólnotę wysokości balustrady skutkowało naruszeniem § 298 ust. 1 rozporządzenia.
W wykonaniu postanowienia organu prowadzącego postępowanie przedłożona została przez inwestora ekspertyza, która potwierdziła nieprawidłowości polegające na powiązaniu istniejącej ścianki murowanej z warstwą styropianu bez użycia jakichkolwiek elementów złącznych zespalających styropian ze ścianą. Treść powyższej ekspertyzy obligowała organ do nałożenia na inwestora obowiązku z art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., tj. wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Ekspertyza ta stanowi dowód, na którym organy orzekające w sprawie oparły swoje rozstrzygnięcie, zarówno w zakresie oceny zakresu stwierdzonych nieprawidłowości, jak i kwestii sposobu ich usunięcia uwzględniającego fakt, że proces ten musi skutkować doprowadzeniem robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ powołał się na przedstawione przez autora ekspertyzy dwa sposoby usunięcia nieprawidłowości. Pierwszy, polegał na zdemontowaniu warstwy wierzchniej płytek ceramicznych i wykonaniu kołkowania w rozstawie max. 0,20 m, z zastosowaniem kołków z wydłużoną strefą rozpierania, z przewierceniem elementu stalowego pierwotnej balustrady. Drugi natomiast obejmował wykonanie od strony wewnętrznej dodatkowej konstrukcji stalowej w postaci balustrady "wkomponowanej" w ścianę styropianową, mocowaną do budynku poprzez układ wsporników, która przenosi siły poziome na element murowany poniżej. Sąd w całości podzielił ocenę zawartych w ekspertyzie technicznej metod usunięcia nieprawidłowości dokonaną przez organy obu instancji. Zastosowanie pierwszej z nich - wykonania połączenia kołkowanego styropianu do ściany murowanej nie odnosi się do wskazanego w § 298 rozporządzenia naruszenia, nie zawiera żadnych informacji na temat możliwości przenoszenia przez wskazane kołki obciążeń poziomych balustrad, czy też ich wytrzymałości na zginanie. Zatem, zasadne stało się wybranie drugiego z zaproponowanych przez organy wariantów. Odnosząc się do pojęcia "wkomponowania", do którego ustosunkował się także organ odwoławczy, Sąd stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut podniesiony przez skarżącą wskazujący na naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., poprzez nałożenie na stronę niejednoznacznego obowiązku. Ta sprzeczność, w ocenie skarżącej, ma polegać na tym, że adresat decyzji jednocześnie zobowiązany jest do "przymocowania" stalowej konstrukcji do murku loggii, jak i jej "wkomponowania" w mur, co prowadzi do trwałej niewykonalności decyzji, a w efekcie jej nieważności. Sąd wyjaśnił, że organy rozstrzygające sprawę opierając się na dowodzie z opinii biegłego, a taki charakter posiada wspomniana wyżej ekspertyza, ma obowiązek dokonania jej oceny. Taki proces miał miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy mając na uwadze rysunek K1 będący załącznikiem do przedstawionej ekspertyzy oraz przede wszystkim jej treść dokonał prawidłowego sprecyzowania nałożonego na skarżącą obowiązku, zarówno w zakresie wyjaśnienia nieprecyzyjnego określenia "wkomponowania", jak i określenia prawidłowej wysokości konstrukcji. W ocenie Sądu powyższe rozwiązanie alternatywne spełnia wszystkie wymagania określone w § 298 ust. 1 rozporządzenia. Sposób wykonania wzmocnienia balustrady przedstawiony w alternatywnym rozwiązaniu nie przewiduje ostro zakończonych elementów dodatkowej konstrukcji stalowej. Ekspertyza zawiera obliczenia (przy obciążeniu od balustrady poziomym 1,0 kN/m), potwierdzające przeniesienie sił poziomych na element balustrady murowany. Całkowita wysokość wzmocnionej balustrady tj. 110 cm spełnia wymagania § 298 ust. 2 rozporządzenia. Wysokość i pełne wypełnienie płaszczyzn pionowych balustrad wzmocnionych dodatkową konstrukcją stalową, zapewni bezpieczeństwo dla ludzi i mienia. W celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, inwestor został zatem prawidłowo zobowiązany do wykonania w przedmiotowym budynku mieszkalnym we wskazanych mieszkaniach przy murowanych częściach balustrad loggii, których wysokość podwyższono poprzez nałożenie od góry warstw styropianu - robót budowlanych polegających na wykonaniu od wewnątrz loggii dodatkowej konstrukcji stalowej w postaci balustrady o wysokości słupków 59 cm przymocowanej do istniejącej balustrady murowanej, zgodnie z ekspertyzą techniczną.
Sąd za chybiony uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. Podkreślił, że materiał dowodowy został rozpatrzony rzetelnie a przyjęcie wariantu alternatywnego nie pogarsza warunków użytkowych loggii i nie stwarza zagrożenia dla osób na niej przebywających. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż wskazany przez skarżącą sposób wykonania podniesienia balustrady tj. materiałem ceramicznym, nie jest możliwy do wykonania, ze względu na możliwość przeciążenia płyty stropowej loggii, co z kolei mogłoby mieć nieodwracalny wpływ na konstrukcję. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie zachodziły przesłanki do wezwania autora ekspertyzy do jej uzupełnienia i wyjaśnienia, albowiem brak było technicznych i interpretacyjnych wątpliwości, a ekspertyza w przedłożonym kształcie pozwalała organowi na wybór jednego z zaproponowanych tam rozwiązań.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M.S. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, co w konsekwencji uniemożliwia jego pełną kontrolę kasacyjną, polegające na nie odniesieniu się do jednego z podstawowych zarzutów skargi, a mianowicie zarzutu pominięcia przez organ zalegającego w aktach sprawy administracyjnej opracowania technicznego z 2014 r. pod nazwą "Rysunek wzmocnienia uszkodzonego czoła balkonów w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w R. przy ul. [...]", autorstwa rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. A.S., stworzonego na potrzeby robót wzmacniających płyty balkonowe, wykonanych między innymi w lokalu należącym do skarżącej, które to opracowanie całkowicie przeczy twierdzeniom organu, że nie można podnieść murku loggii do wymaganej wysokości 110 cm z użyciem materiału ceramicznego, a jedynie z użyciem styropianu i nieestetycznej stalowej konstrukcji przykręconej do murku loggi;
2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i w efekcie pozostawienie w obrocie prawnym decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., pomimo że została wydana z mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.:
a) przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i pominięcie zalegającego w aktach sprawy opracowania technicznego z 2014 r. pod nazwą "Rysunek wzmocnienia uszkodzonego czoła balkonów w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w R. przy ul. [...]", autorstwa rzeczoznawcy budowlanego o specjalności konstrukcyjno-budowlanej mgr inż. A.S., stworzonego na potrzeby robót wzmacniających płyty balkonowe, prowadzonych między innymi w lokalu należącym do skarżącej, przewidującego podwyższenie murku z wykorzystaniem wyłącznie materiału ceramicznego, czyli zgodnie z żądaniem skrzącej, a sprzecznie do twierdzenia organu o niedopuszczalności takiego sposobu wykonania prac dostosowawczych;
b) przez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego wskutek zaniechania przesłuchania lub wezwania autora ekspertyzy inż. W.J. do jej uzupełnienia w celu usunięcia wątpliwości technicznych organu w stosunku do wariantu podstawowego ekspertyzy oraz wątpliwości interpretacyjnych odnośnie wariantu alternatywnego, i dopiero tylko na tej podstawie dokonanie właściwego wyboru sposobu wykonania prac naprawczych nakazanych inwestorowi;
3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i w efekcie pozostawienie w obrocie prawnym decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., pomimo że została wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego, to jest:
a) naruszeniem § 298 ust. 1 rozporządzenia, przez nakazanie wykonania inwestorowi mającej pełnić rolę balustrady stalowej kratownicy, składającej się z rur zakończonych w dolnej części ostrymi krawędziami, czyli sprzecznie z tym przepisem, ponieważ zakłada on, że balustrady przy schodach, pochylniach, portfenetrach, balkonach i loggiach nie powinny mieć ostro zakończonych elementów.
b) naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b Pr. bud., przez bezzasadne nałożenie obowiązku podwyższenia murku loggii według wariantu alternatywnego ekspertyzy, ponieważ nie doprowadził on wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a wręcz przeciwnie, rezultatem nakazanego sposobu prac jest metalowa konstrukcja będąca przyczyną zranień, stłuczeń oraz niszczenia garderoby skarżącej, i w efekcie tego organ, który z ustawy ma pilnować przestrzegania warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, swoim nieprzemyślanym działaniem sam sprowadza zagrożenie dla zdrowia i mienia;
4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. i w efekcie pozostawienie w obrocie prawnym decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. trwale niewykonalnej, a więc nieważnej wskutek wewnętrznej sprzeczności rozstrzygnięcia, które nakłada na adresata decyzji konieczność wykonania czynności wzajemnie się wykluczających, a mianowicie nakłada obowiązek "przymocowania" stalowej konstrukcji do murku loggii, i jednocześnie zobowiązuje inwestora do wykonania tej pracy zgodnie z alternatywnym wariantem ekspertyzy budowlanej, która z kolei nie przewiduje przymocowania, tylko "wkomponowanie" stalowej konstrukcji w ścianę;
5. naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi zasługującej na uwzględnienie wobec skali i rażącego charakteru naruszeń prawa przez organ nadzoru budowlanego;
6. naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez wydanie wyroku bez uprzedniej analizy podnoszonych w skardze zagrożeń, które stwarzają wystające i ostro zakończone elementy balustrady (dowodem tego jest całkowity brak w uzasadnieniu rozważań na ten temat), czyli sprzecznie ze wskazaniem co do dalszego postępowania wyrażonym w wyroku WSA w Rzeszowie z 27 września 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 737/17, uchylającym poprzednią i wydaną w tej samej sprawie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki skutkujące nieważnością postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Nietrafny jest przede wszystkim zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji posiada wymagane przepisem ustawy elementy, jest więc kompletne z technicznego punktu widzenia. Jego treść jest jasna, logiczna i spójna, dzięki czemu możliwa jest jego kontrola instancyjna. Błędne jest przy tym stanowisko autora skargi jakoby Sąd nie odniósł się do jednego z podstawowych zarzutów skargi, a konkretnie pominięcia opracowania technicznego z 2014 r. pod nazwą "Rysunek wzmocnienia uszkodzonego czoła balkonów w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w R. przy ul. [...]" autorstwa rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. A.S. Sąd na str. 15 uzasadnienia wyroku, ustosunkował się do podniesionego, w ramach zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., nierzetelnego rozpatrzenia materiału dowodowego i pominięcia wspomnianego wyżej rysunku, wskazując jasno, że zarzutów tych nie podziela, ponieważ w jego ocenie materiał dowodowy został rozpatrzony rzetelnie a przyjęcie wariantu alternatywnego nie pogarsza warunków użytkowych loggi i nie stwarza zagrożenia dla osób na niej przebywających. Zauważył przy tym, że organ odwoławczy wyjaśnił skarżącej, iż wskazany przez nią sposób wykonania podniesienia balustrady (materiałem ceramicznym), mający co należy podkreślić swoje oparcie właśnie w tym rzekomo pominiętym w toku postępowania administracyjnego dokumencie, nie jest możliwy do wykonania, ze względu na możliwość przeciążenia płyty stropowej loggi, co z kolei mogłoby mieć nieodwracalny wpływ na konstrukcję.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie organ zebrał kompletny materiał dowodowy, który poddał wnikliwej i wszechstronnej ocenie. Na jego podstawie ustalił niewadliwie stan faktyczny sprawy. W podjętym rozstrzygnięciu organ rzeczowo wyjaśnił z jakich powodów uwzględnił dowód w postaci ekspertyzy technicznej autorstwa W.J. Dokonał także wnikliwej oceny zaproponowanych w tej ekspertyzie wariantów doprowadzenia wykonanych prac do stanu zgodnego z prawem (podstawowego i alternatywnego). Wskazał również z jakich przyczyn nie jest możliwie wykonanie podniesienia balustrady w sposób preferowany przez skarżącą kasacyjnie. Jego stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe i nie budzi zastrzeżeń. Sam fakt, że stanowisko organu co do zakresu robót budowlanych koniecznych do wykonania celem doprowadzenia balustrad logii do stanu zgodnego z prawem, trafnie zresztą zaaprobowane przez Sąd I instancji, jest odmienne od prezentowanego przez skarżącą, nie świadczy o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu rzutującym na wynik sprawy. Dodać nadto trzeba, że podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestie estetyki pozostają bez jakiegokolwiek wypływu na rozstrzygnięcie sprawy, w tym na ocenę zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, który orzekając o oddaleniu skargi, nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku nie mogły również odnieść zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Nietrafny jest zarzut naruszenia § 298 ust. 1 rozporządzenia. Treść nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku przeczy stanowisku autora skargi, jakoby inwestorowi nakazano wykonanie mającej pełnić rolę balustrady stalowej kratownicy, składającej się z rur zakończonych w dolnej części ostrymi krawędziami. Zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z § 298 ust. 1 rozporządzenia, a przytoczona w skardze kasacyjnej argumentacja dotycząca sposobu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji, negatywnie ocenianego przez skarżącą kasacyjnie i ewentualnych skutków w postaci zranienia, uszkodzenia nogi itd., nie stanowiły przedmiotu kontroli i rozważań Sądu I instancji. Ocena wykonania obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją dotyczy kolejnego etapu postępowania, o którym mowa w art. 51 ust. 3 Pr. bud.
Z tych samych powodów za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b Pr. bud. Nałożony zaskarżoną decyzją obowiązek umożliwi doprowadzenie wykonanych przy remoncie loggii, sprzecznie z pozwoleniem na budowę z [...] lutego 2012 r., robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Sposób wykonania wzmocnienia balustrady przedstawiony w alternatywnym rozwiązaniu, co trafnie zauważył Sąd I instancji, nie przewiduje ostro zakończonych elementów dodatkowej konstrukcji. Wysokość i pełne wypełnienie płaszczyzn pionowych balustrad wzmocnionych dodatkową konstrukcją stalową, zapewni bezpieczeństwo dla ludzi i mienia.
Skontrolowana przez Sąd I instancji decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest również dotknięta wadą nieważności w postaci trwałej niewykonalności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., a co za tym idzie brak jest podstaw ażeby skutecznie twierdzić, że Sąd naruszył art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. W tej sprawie skarżąca kasacyjnie błędnie upatruje trwałej niewykonalności decyzji w tym, że organ nie wezwał autora ekspertyzy – W.J. do wyjaśnienia wątpliwości interpretacyjnych jakie wywołuje użyte w tym opracowaniu wyrażenie "wkomponować w ścianę". Odnosząc się do tej kwestii stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy dokonał oceny dowodu z opinii biegłego i mając na uwadze rysunek K1 będący załącznikiem do ekspertyzy doprecyzował treść nałożonego uprzednio decyzją organu I instancji obowiązku. Ustosunkował się także do użytego przez organ I instancji w treści rozstrzygnięcia nieprecyzyjnego określenia "wkomponowania", określił przy tym prawidłową, bo zgodną z załączonym do ekspertyzy rysunkiem, wysokość stalowej konstrukcji, która ma wynosić 59 cm. W stanie faktyczny sprawy nie zachodzi zatem nieusuwalna przeszkoda techniczna lub prawna w wykonaniu decyzji. Ubocznie ponieść trzeba, że obowiązek określony poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją został już, co przyznaje sama skarżąca, wykonany. Zatem zarzut trwałej niewykonalności jest niezrozumiały.
Nieskuteczny jest z kolei zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter wynikowy. Jest on swoistą instrukcją dla Sądu, jakie rozstrzygnięcie wydać, gdy stwierdzi, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Naruszenie art. 151 p.p.s.a. jest zawsze rezultatem naruszenia innych przepisów obowiązującego prawa procesowego bądź przepisów prawa materialnego. Analizowany zarzut nie został jednak powiązany przez autora skargi kasacyjnej z żadnym z tych przepisów, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jego merytoryczną kontrolę.
Także zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zastosował się do zaleceń wynikających z przywołanego wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego z 27 września 2017 r. II SA/Rz 737/17. Wskazał mianowicie, że sposób wykonania wzmocnienia balustrady przedstawiony w alternatywnym rozwiązaniu nie przewiduje ostro zakończonych elementów dodatkowej konstrukcji stalowej. Z kolei Sąd I instancji trafnie zaznaczył, że kontrolowana przezeń decyzja nie dotyczy oceny wykonania nałożonego obowiązku, czyli kolejnego etapu postępowania, lecz prawidłowości nałożenia obowiązku wykonania konkretnych robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Uzyskanie stanu zgodnego z prawem nie zawsze musi oznaczać stan zgodny z oczekiwaniami wszystkich stron postępowania, w tym wypadku z preferencjami skarżącej kasacyjnie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.