II OSK 1492/08

II OSK 1492/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-09-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący/
Jarosław Stopczyński
Krystyna Borkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Rz 985/07 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2008-06-06
I OSK 1492/08 - Wyrok NSA z 2009-03-30
II SA/Sz 1030/07 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2008-09-17
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 1 ust.2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska (spr.) sędzia del. WSA Jarosław Stopczyński Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 985/07 w sprawie ze skargi A. C. na uchwałę Rady Miasta Rzeszowa z dnia 25 września 2007 r. nr XVIII/290/07 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 107/15/2005 "Rzeszowskie Centrum Komunikacyjne" oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2008 roku, sygn. akt II SA/Rz 985/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. C. na uchwałę Rady Miasta Rzeszowa dnia 25 września 2007 roku nr XVIII/290/07 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 107/15/2005 "Rzeszowskiego Centrum Komunikacyjne" oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, co następuje:
Rada miasta Rzeszowa uchwałą z dnia 25 września 2007 roku, nr XVIII/290/2007 uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nr 107/15/2005 "Rzeszowskie Centrum Komunikacji".
Pismem z dnia 10 października 2007 roku A. C. wezwał Radę Miasta Rzeszowa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym do usunięcia "naruszenia jego interesu prawnego" w związku z podjęciem przedmiotowej uchwały.
Ponieważ skarżący nie uzyskał odpowiedzi na swoje pismo, w dniu 30 października 2007 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na uchwałę Rady Miasta Rzeszowa z dnia 25 września 2007 roku, nr XVIII/290/2007, domagając się stwierdzenia jej nieważności, w części dotyczącej włączenia działki nr [...], stanowiącej własność skarżącego, do terenów oznaczonych symbolami KX/ZU.1 (obszar przeznaczony pod publiczne ciągi piesze w zielenie urządzonej) oraz KX/KS (obszar przeznaczony pod publiczny plac pieszy z udziałem komunikacji samochodowej). W uzasadnieniu skargi A. C. podniósł, że Rada Miasta Rzeszowa podjęła działania mające na celu pozbawienie go prawa własności oraz utrudnienie mu prowadzenia legalnej i wieloletniej działalności gospodarczej. Skarżący podniósł także, że decyzją Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 4 października 2006 roku nr AR.I.54.7353/139/673/05/06 otrzymał pozwolenie na rozbudowę i nadbudowę tymczasowego pawilonu handlowego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej. Skarżący dokonał rozbudowy obiektu zgodnie z wymienioną wyżej decyzją.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Rzeszowa wniósł o jej oddalenie. Prezydent Miasta Rzeszowa stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzeni nie ingeruje w stosunki własnościowe, a jedynie wskazuje sposób wykonania takiego prawa. Jednocześnie, Prezydent Miasta Rzeszowa zaznaczył, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 171 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennym nie ma wpływu na realizację decyzji z dnia 4 października 2006 roku nr AR.I.54.7353/139/673/05/06.
Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2008 roku sygn. akt II SA/Rz 985/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A. C.. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotem zaskarżenia jest uchwała w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr 107/15/2005 r. "Rzeszowskie Centrum Komunikacji". Została ona wydana przez właściwy organ, w odpowiednim trybie, a jej ustalenia nie naruszają przepisów prawa materialnego.
Zaskarżoną uchwałę poprzedzała uchwała z dnia 12 lipca 2005 roku nr XLI/193/2005 o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zaopatrzona w załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem. Podjęcie tej uchwały poprzedzały z kolei wykonane przez Prezydenta Miasta Rzeszowa analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami Studium - art. 14 ust. 2 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny.
Zgodnie z art. 17 pkt 4-6 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny sporządzono projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prognozę skutków finansowych jego uchwalenia, oraz uzyskano opinię miejskiej komisji urbanistyczno-architektonicznej. Projekt ten został uzgodniony z Wojewodą Podkarpackim, Zarządem Województwa Podkarpackiego, Wojewódzkim Sztabem Wojskowym, Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w Przemyślu - Delegatura w Rzeszowie, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Okręgowym Urzędem Górniczym, Miejskim Zarządem Dróg i Zieleni, Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Rzeszowie, Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w Krakowie, Urzędem Miasta Rzeszowa - Wydziałem Ochrony Środowiska i Rolnictwa - art. 17 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny. W dniach od 20 lipca do 10 sierpnia 2007 roku projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko wyłożono do publicznego wglądu oraz zorganizowano publiczną dyskusję nad przyjętymi w nim rozwiązaniami. O powyższym ogłoszono wcześniej (w dniu 12 lipca 2007 roku) w prasie lokalnej. W ogłoszeniu poinformowano o możliwości składania uwag do projektu w terminie do dnia 24 sierpnia 2007 roku - art. 17 pkt 10 i 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny.
W dniu 13 września 2007 roku Prezydent Miasta Rzeszowa rozpatrzył wszystkie uwagi wniesione do projektu - art. 17 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny Żadna z uwag nie została uwzględniona. Rozstrzygnięcie Prezydenta zawiera uzasadnienie, które rzeczowo i konkretnie wyjaśnia zajęte stanowisko. Podejmując zaskarżoną uchwałę z dnia 25 września 2007 roku, nr XVIII/290/2007 Rada Miasta, stosownie do postanowień art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny dokonała jednoczesnego rozstrzygnięcia o sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Rozstrzygnięto również o zgłoszonych do projektu planu uwagach. W części wstępnej uchwały stwierdzono zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Rozwiązanie takie nie rodzi obecnie zastrzeżeń - zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1863/2006, publ. ONSAiWSA 2008/1 poz. 14. Dotychczas poczynione rozważania potwierdzają zatem wyrażoną przez Sąd na wstępie ocenę, iż przewidziany przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny tryb podejmowania uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został zachowany.
Analizując kwestię przeznaczenia działki skarżącego w części do terenów przeznaczonych pod publiczne ciągi piesze w zieleni urządzonej - KX/ZU.1, oraz w części do terenów przeznaczonych pod publiczny plac pieszy z udziałem komunikacji samochodowej - KX/KS Sąd również nie dostrzegł naruszenia prawa. Jak wynika ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Rzeszowa - uchwała Rady Miasta Rzeszowa z dnia 4 lipca 2000 roku, nr XXXVII/113/2000 - działka skarżącego położona jest w obszarze oznaczonym nr 1 - CENTRUM. W uzasadnieniu strategicznej roli tego terenu zaznaczono, iż w jego obrębie zachodzi konieczność: 1) zabezpieczenia terenów pod realizację celów publicznych; 2) realizacji inwestycji drogowych mających na celu uzupełnienie układu komunikacyjnego i odciążenie układu istniejącego; 3) rozbudowa/modernizacja zintegrowanego węzła komunikacji zbiorowej z rozstrzygnięciem lokalizacji dworca PKS (rozbudowa istniejącego dworca na terenach kolei lub adaptacja na ten cel starej lokomotywowni). Odnosząc powołane postanowienia Studium do ustalonego w m.p.z.p. przeznaczenia terenu, na którym znajduje się działka skarżącego nie można stwierdzić w tym zakresie niezgodności. Stanowisko to potwierdzają również dalsze ustalenia Studium. W opisie do załącznika graficznego nr 42 "Tereny zabudowane wymagające rehabilitacji" stwierdza się, iż obszary Centrum wymagają przekształceń z uwagi na potrzebę reorganizacji ruchu z preferencją ruchu pieszego nad kołowym, uporządkowania terenu, podniesienia rangi obszaru ze względu na wiodącą funkcję w strukturze Miasta, modernizacji i rozbudowy infrastruktury technicznej. Z kolei w opisie do załącznika graficznego nr 55 "Projektowana struktura funkcjonalno-przestrzenna" teren, na którym położona jest działka skarżącego przeznaczono pod parkingi, dworce PKS i PKP, bazy MPK, uzupełniająco usługi komercyjne. Założenia te korespondują z rozwiązaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z § 59 zaskarżonej uchwały teren oznaczony symbolem KX/KS przeznacza się pod plac publiczny z parkingiem samochodów osobowych i zielenią urządzoną oraz usługami. Na terenie wydzielonym KS dopuszcza się dwupoziomowe rozwiązanie placu; parkingi, postoje taksówek, dowóz zaopatrzenia z uwzględnieniem ruchu rowerowego oraz pieszych na poziomie dolnym, natomiast na poziomie górnym przewidziano elementy zieleni urządzonej. Całość powyższego uzasadnia zatem twierdzenie, iż przyjęte postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozwiązania są zgodne ze Studium. W konsekwencji, przesądza to o niezasadności podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 21 Konstytucji. Ograniczenie uprawnień skarżącego w stosunku do będącej jego własnością działki nr [...] nastąpiło bowiem w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny. Zarówno Prezydent, jak i Rada Miasta Rzeszowa odnosząc się do uwag zgłoszonych przez skarżącego do projektu Planu w sposób konkretny i przekonywujący wyjaśnili dlaczego jego żądania nie mogą zostać uwzględnione. Stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 1 - 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym trzeba uwzględnić między innymi: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, walory ekonomiczne przestrzeni, prawo własności, potrzeby interesu publicznego. Przy podejmowaniu konkretnych rozwiązań wartości te nie zawsze są równoważne. Nadając jednej z nich charakter nadrzędny niezbędne jest wskazania podstaw takiej decyzji. W stosunku do działki skarżącego wymagania te zostały spełnione. Wyjaśniono w szczególności, iż włączenie jej do terenu oznaczonego na rysunku Planu symbolem KX/KS podyktowane była tym, że jest ona położona w bezpośrednim sąsiedztwie dworców PKP i PKS. Tereny te stanowią przestrzeń o szczególnym znaczeniu dla miasta, co zobowiązuje do wyjątkowej dbałości o jej kształt. Argumentując odmowę włączenia działki skarżącego do terenu oznaczonego symbolami U.5. i UKS.2 wskazano, iż jest ona położona zdecydowanie poza jego granicami a ponadto jest zbyt mała. Podano również, że istniejąca na niej zabudowa ma charakter tymczasowy i znacznie odbiega od tej znajdującej się na nieruchomościach oznaczonych tymi symbolami.
Odnosząc się do zarzutu nie wzięcia pod uwagę zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń (uwag) do Planu trzeba podkreślić, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że zostały one szczegółowo rozpatrzone najpierw w dniu 13 września 2007 roku przez Prezydenta Miasta Rzeszowa, a następnie przez Radę Miasta Rzeszowa w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały. W kwestii obaw skarżącego, iż uchwalony Plan uniemożliwi mu realizację inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miast Rzeszowa z dnia [...] października 2006 roku, nr [...] trzeba powołać - jak trafnie uczynił to organ -art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może zniweczyć skutki wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy jedynie wówczas, gdy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Ponieważ w stosunku do skarżącego sytuacja taka nie zachodzi, jego zastrzeżenia w tym zakresie również należy uznać za niezasadne.
Od powyższego wyroku A. C. wniósł skargę kasacyjną domagając się uchylenia go w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.
W skardze podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj.
art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez pominięcie przy ocenie sprawy prawa własności skarżącego do terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nadanie wiodącej istoty innym zasadom kształtowania ładu przestrzennego, co skutkowało brakiem zachowania zasady parytetu i kompromisu przy kształtowaniu regulacji prawnej;
art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie doszło do ograniczenia wykonywania prawa własności przez uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędne przyjęcie, iż przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie doszło do naruszenia zasad jego sporządzenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doszło do naruszania zasad jego uchwalania w konwencji naruszania reguł obiektywizmu i racjonalności w kształtowaniu planowanej przestrzeni.
Podniesiono też, że zaskarżony wyrok posiada sprzeczność logiczną, ponieważ z jednej strony wskazuje na brak realnej ingerencji w prawo własności skarżącego, gdyż dysponuje on decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku, zaś z drugiej strony dopuszcza plan zagospodarowania przestrzennego, który na tym samym terenie przewiduje ciągi piesze. Przy powołanych dla uzasadnienia takiego poglądu normach prawnych, niewątpliwie doszło do przekroczenia przy statuowaniu planu zagospodarowania przestrzennego zasad jego uchwalania, gdyż przy normatywnym zapewnieniu skarżącemu (zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) możliwości zabudowy budynkowej, na tym samym terenie wskazuje się na realizację ciągu pieszego. Uchwalenie i opublikowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla określonego obszaru oznacza ukształtowanie sposobu wykonywania prawa własności dla terenu nieruchomości znajdujących się na tym obszarze. W analizowanym przypadku to ukształtowanie ma zatem sprzeczny i błędny charakter.
Skarżący już w czasie statuowania miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego korzystał ze swojego prawa, jednak zostało ono naruszone i wprowadzony został dysonans pomiędzy zalegalizowanym prawem do budowy - a ustaleniami planu, przewidującego realizację na tym terenie ciągu pieszych. Działka nr [...] bezpośrednio graniczy z terenami oznaczonymi wymienionymi symbolami, budynki nie są tymczasowe, gdyż jak sąd zasadnie stwierdził wydane co do ich wzniesienia zostało pozwolenie na budowę, natomiast jej mały charakter i znaczenie tego elementu dla możliwości objęcia terenem U.5. i UKS.2 - jest do dnia dzisiejszego niewyjaśnione i niezrozumiałe. Obszar KX/ZU.1 jak wynika z dokumentów planistycznych jest terenem o dużej powierzchni i zapewnia prawidłową komunikacje, zatem tworzenie kolejnego ciągu pieszego kosztem działki skarżącego jest niewątpliwym naruszeniem prawa własności.
Stosownie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2007r. sygn. akt. II OSK 604/2007 - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być zbyt szczegółowe. Przy przyjętym i zaakceptowanym przez Sąd pierwszej instancji założeniu, iż prawo własności skarżącego na badanym terenie obejmuje prawo do budowy budynku, kształtowanie normy prawnej o charakterze prawa miejscowego w przedmiocie realizacji na terenie skarżącego ciągu pieszego- jest decydowaniem przeciw jego woli i interesom.
W zaskarżonym orzeczeniu w sposób lapidarny uzasadniono brak przekroczenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sposób statuowania zakresu przedmiotowego tej normy prawnej wskazuje, iż w przeciwieństwie do reguł podstawowych, ustawodawca dla badania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie uściślił katalogu elementów objętych badaniem, a wręcz przeciwnie uregulował katalog oparty na szerokim pakiecie warunków w przedmiocie kształtowania ładu przestrzennego. Ochrona własności na gruncie kształtowania norm prawa miejscowego nie może być iluzoryczna, a faktyczna i realna. Ocena zamierzeń gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego nie winna być bezkrytyczna. Przy przyjętym przez Sąd poglądzie w przedmiocie zasad oceny tych uchwał, analizie mógłby podlegać jedynie zakres proceduralny sporządzenia plany. Takie stanowisko nie może być akceptowane, gdyż przy uchwalaniu tego planu winny być oceniane w sposób racjonalny i obiektywny zasady - w tym gwarancje wynikające z prawa własności.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu.
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej . Oznacza to, iż Sąd ten związany jest wskazanymi w niej podstawami i wnioskami, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw.
W podstawach skargi kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, sprowadzający się do "błędnej wykładni ora niewłaściwego zastosowania" przez Sąd I instancji art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 1 i art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić w dwojaki sposób: przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Pierwszy sposób naruszenia prawa materialnego polega na mylnym zrozumieniu treści zastosowanego przepisu, a więc wadliwej interpretacji normy prawnej, wynikającej z przepisu objętego zarzutem naruszenia. Nieodzownym elementem uzasadnienia tej podstawy kasacyjnej będzie więc wyraźne wskazanie na czym polega wadliwa interpretacja danego przepisu przez Sąd, a także jak - zdaniem skarżącego- przepisy te powinny być rozumiane. Natomiast naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie to kwestia prawidłowego odniesienia norm prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego, sprawa właściwego skonfrontowania okoliczności stanu faktycznego z hipotezą odnośnie normy prawnej i poddanie tego stanu ocenie prawnej, na podstawie treści danej normy.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jednoznacznie, że autor skargi kasacyjnej formułując zarzut naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego nie miał na uwadze błędnej interpretacji tych przepisów przez Sąd, lecz włącznie niewłaściwe ich zastosowanie.
W skardze kasacyjnej zarzucono bowiem Sądowi nieuwzględnienie istnienia pewnych faktów i okoliczności, które wskazują na przekroczenie przez Radę Miasta Rzeszowa, przy stanowieniu przedmiotowego planu miejscowego, przysługującego jej władztwa planistycznego. Zauważyć w tym miejscu należy, że kwestionowanie poczynionych przez organy i zaakceptowanych przez Sąd ustaleń faktycznych możliwe jest tylko w ramach tzw. drugiej podstawy kasacyjnej, czyli zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt. 2 P.p.s.a.). Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna tego rodzaju zarzutu nie zawiera, wobec czego dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności zarzutów naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydania zaskarżonego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dokonując kontroli uchwały Rady Miasta Rzeszowa z dnia 25 września 2007 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdził, iż nie została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa, w szczególności dotyczących zasad i trybu jej stanowienia. Zdaniem Sądu projekt przedmiotowego planu posiadał wszystkie wymagane uzgodnienia, został wyłożony do publicznego wglądu i rozpatrzone zostały wszystkie uwagi wniesione do niego. Zawarte w nim rozstrzygnięcia planistyczne są zgodne z postanowieniami studium. Powyższe stwierdzenia nie zostały z wskazanych wyżej powodów w skuteczny sposób zakwestionowane .
Już tylko ubocznie należy zauważyć, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest konkretnych wskazań na poparcie postawionych w petitum skargi zarzutów. Zawiera ona ogólniki i zarzucając Sądowi, np. naruszenie zasad uchwalania planu, nie wskazuje w jaki sposób doszło do ich naruszenia, a także nie odnosi tego zarzutu do konkretnych faktów i stwierdzeń przejętych przez Sąd. Stąd też zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym również i z tego względu nie mógłby odnieść zamierzonego skutku. Zwrócić należy w tym miejscu uwag, także na fakt, iż mimo że przepis ten składa się z dwóch ustępów, w petitum skargi kasacyjnej autor nie wskazał o który z tych ustępów chodzi. Sąd kasacyjny nie jest uprawniony samodzielnego konkretyzowania zarzutów, ani też stawiania hipotez co do tego jakiego przepisu dotycz podstawa kasacji. Niezależnie od powyższego, również i z tego względu, powyższy zarzut należałoby uznać za chybiony.
Należy również - już tylko ubocznie - zauważyć, że trafne są stwierdzenia Sądu I instancji odnoszące się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia przysługującego mu prawa własności. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 9 cytowanej ustawy, przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać należy między innymi; wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, walory ekonomiczne przestrzenni, prawo własności, potrzeby interesu publicznego. Zgodzić należy się ze stwierdzeniem Sądu, iż przy podejmowaniu konkretnych rozwiązań planistycznych wartości te nie zawsze są równoważne. Dopuszczalne jest nadanie jednej z nich nadrzędnego charakteru, pod warunkiem uzasadnienia tego rodzaju stanowiska. W niniejszej sprawie, podzielić należy stanowisko Sądu, iż wymieniony wyżej wymóg został spełniony. Pozbawione podstaw są też obawy skarżącego, iż postanowienia planu uniemożliwią mu realizację uzyskanej decyzji pozwalającej na budowę. Kwestię tę rozstrzyga w sposób korzystny dla skarżącego treść art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 cytowanej ustawy.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.