II OSK 1482/06

II OSK 1482/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot-Mładanowicz
Ludwik Żukowski /sprawozdawca/
Zygmunt Niewiadomski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1737/02 - Wyrok WSA w Krakowie z 2006-03-20
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.106 par.3, art  141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie: Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędzia NSA Ludwik Żukowski (spr.) Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. J. i M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1737/02 w sprawie ze skargi G. J. i M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (zwany dalej WSA, Sądem lub Sądem pierwszej instancji) wyrokiem z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1737/02 oddalił złożoną przez G. J. i M. J. skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nr [...] w sprawie nakazu rozbiórki parterowego budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [...] w Z., w Gminie S.-N.. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że orzekające w sprawie organy właściwie ustaliły, iż zaszły określone w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U . z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) przesłanki wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Organy nadzoru budowlanego obydwu instancji poprawnie ustaliły stan faktyczny, dochodząc do przekonania, że budynek objęty nakazem rozbiórki został wzniesiony po wejściu w życie -Prawa budowlanego z 1994 r. i jako taki wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Słusznie organy odmówiły wiarygodności oświadczeniom G.
i M. J., którzy usiłowali wykazać, że budynek został wykonany jeszcze przed wejściem w życie Prawa budowlanego, tj. w roku 1993. Skarżący aż trzykrotnie składali odmiennej treści oświadczenia co do daty wzniesienia spornego budynku; początkowo twierdzili, że wybudowano go i rozpoczęto jego użytkowanie w 1994 r., następnie, że budowa trwała przez lata 1993-1994 i prace wykończeniowe realizowano w 2000 r., a końcowo - że wszystkie roboty budowlane sfinalizowano już w 1993 r. W postępowaniu administracyjnym przekonywująco odmówiono wiarygodności twierdzeniom skarżących, wywodzonych z fotografii, na której utrwalono fragment budynku oraz z rachunków zakupu materiałów budowlanych. Przedstawione rachunki, wystawiane w okresie od czerwca 1993 r. do sierpnia 1994 r. nie mogły wskazywać na zakup materiałów służących do budowy spornego budynku, skoro skarżący twierdzili, że fotografię z budynkiem wykonano już w dniu [...] maja 1993 r. Porównanie tych dat prowadzi do wniosku, że fotografia z opisem daty, mogła zostać sfałszowana, gdyż budynku nie można było wznieść przed zakupem materiałów do jego budowy. Ze względu na tak daleko idące rozbieżności w oświadczeniach stron i przedstawionych przez nie dowodach z dokumentów prywatnych, zasadnie organy trafnie uznały prymat wiarygodności dokumentom urzędowym, wynikom oględzin i zgodnym zeznaniom świadków. Trafnie również stwierdzono w motywach zaskarżonej decyzji, że z porównania danych zawartych w szkicu inwentaryzacyjnym, sporządzonym w dniu [...] listopada 1993 r. przez uprawnionego geodetę oraz danych ustalonych w protokole oględzin z dnia [...] października 2000 r. jednoznacznie wynikało, że budynek objęty zaskarżoną decyzją nie jest tym samym budynkiem, który znajdował się na działce skarżących w roku 1993. Pierwotny budynek miał wymiary diametralnie inne niż budynek aktualnie usytuowany (pierwszy: 5,90 m x 4,90 m, a drugi: 6,15 m x 5,85 m), a ponadto był oddalony od wschodniej i północnej granicy działki w innych odległościach (pierwszy, odpowiednio: 0,55 m i 0, 65 m, a drugi, odpowiednio: 0,70 m i 0,85 m). Wbrew twierdzeniom skarżących, żadne prace wykończeniowe ani ociepleniowe nie mogły spowodować tak znaczącej zmiany rozmiarów budynku oraz zmiany jego lokalizacji na działce. Poprawnie przyjęto, że treść zeznań świadków niespokrewnionych ze stronami postępowania wzmacnia te ustalenia faktyczne. Orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego ustaliły, że budynek stanowiący przedmiot nakazu rozbiórki nie jest tym samym budynkiem, który skarżący wybudowali przed wejściem w życie -Prawa budowlanego z 1994r. Na rozpoczęcie budowy budynku wzniesionego w drugiej kolejności wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, zaś budynek wzniesiony bez takiego pozwolenia podlega rozbiórce, stosownie do art. 48 -Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania ostatecznej decyzji.
Opisany wyrok WSA z dnia 20 marca 2006r. zaskarżony został skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika skarżących G.i M. J.. Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w postaci art. 106 § 3 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U . Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a .; w skardze kasacyjnej nie podano miejsca publikacji cyt. ustawy) .) w związku z art. 244 § 1 i art. 252 k.p.c. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że Sąd z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. nie odniósł się do dowodu, jakim jest szkic inwentaryzacyjny sporządzony przez geodetę A. M., podczas gdy skarżący powoływali się na jego treść w postępowaniu administracyjnym. W inwentaryzacji powykonawczej z 1993 r. wykazano, że obiekt budowlany został wykonany przed lipcem 1994 r. Dokument ten został włączony do zasobów Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. i przez to korzysta z przymiotu dokumentu urzędowego. Treść tego dowodu nie została przez żadną ze stron obalona, zatem obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było przyjęcie wynikających z niego faktów. Odstępując od treści tego dokumentu Sąd naruszył art. 106 § 3 p.p.s.a . w związku z art. 244 § 1 i art. 252 k.p.c.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Uczestnicy postępowania: W. S., M. S., A. K. i M. K. - nie wnieśli odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U . Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona przez należycie umocowanego pełnomocnika skarżących, w rozumieniu art. 175 § 1 p.p.s.a.
Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może zostać uwzględniony. Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżących, Sąd pierwszej instancji w pełni wywiązał się z wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązku wyjaśnienia jakie znaczenie dla wyniku sprawy miał szkic inwentaryzacji budynku gospodarczego sporządzony w dniu
[...] listopada 1993 r. przez uprawnionego geodetę, przyjęty następnie [...] listopada 1993r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Urząd Wojewódzki w K. - Wojewódzki Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej (k. nr KI-35 akt administracyjnych pierwszej instancji). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono, że dokument ten stanowił dowód tego, iż w dniu [...] listopada 1993 r., na należącej do skarżących działce nr [...] znajdował się budynek o wymiarach 4,90 m x 5,90 m, usytuowany w odległości 0,65 m od północnej granicy działki i w odległości 0,55 m od wschodniej granicy działki. Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżących, Sąd nie pominął treści tego dokumentu; nie zakwestionował faktu, że w dacie [...] listopada 1993 r. opisany w szkicu budynek w istocie na działce skarżących się znajdował. Faktem, na którym oparły się orzekające w sprawie organy, a następnie WSA było to, że po wejściu w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane tj. zgodnie z art.108 powołanej ustawy po dniu 1 stycznia 1995r. (Dz.U . z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nie wcześniej pobudowany obiekt ale inny, później wzniesiony na działce nr [...] budynek był tym, którego dotyczył nakaz rozbiórki. W uzasadnieniu wskazanego stanowiska Sąd pierwszej instancji wszechstronnie wyjaśnił, że zarówno gabaryty budynku, który zmierzono podczas oględzin w dniu [...] października 2000 r., jak i jego lokalizacja w obrębie granic działki nr [...], wyraźnie wskazywały, że był to inny budynek, aniżeli ten, którego wybudowanie potwierdził siedem lat wcześniej ([...] listopada 1993 r.) geodeta w szkicu inwentaryzacyjnym.
Pełnomocnik skarżącego w nieuprawniony sposób twierdzi, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd mógł z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania. Jak już wcześniej wykazano, rozpoznając badaną sprawę Sąd pierwszej instancji oparł się na treści szkicu inwentaryzacyjnego sporządzonego przez geodetę w dniu [...] listopada 1993 r. Przytoczył jego treść oraz wyjaśnił jakie znaczenie ma dla wyniku sprawy ten dokument. W całości przy tym udzielił mu wiarygodności przyjmując, że w istocie, w dniu [...] listopada 1993 r., zgodnie z oceną geodety, na działce należącej do skarżących wzniesiono budynek o wymiarach i lokalizacji odzwierciedlonych w szkicu. Podkreślić jednak należy, iż dokument ten nie należał do uzupełniających dowodów, dopuszczanych przez sąd administracyjny w drodze wyjątku na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a . Dowód ten stanowił część zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego i jako taki był podstawą oceny legalności działania organu przez Sąd. Szkic inwentaryzacyjny wchodził w skład akt sprawy w znaczeniu art. 54 § 2 i art. 133 § 1 p.p.s.a . (k. nr KI-35 akt administracyjnych pierwszej instancji).
Przy wydawaniu zaskarżonego wyroku nie doszło także do zarzucanego przez pełnomocnika skarżących naruszenia przez Sąd przepisów art. 244 § 1 i art. 252 k.p.c. Zgodnie z art. 106 § 5 p.p.s.a. odpowiednie stosowanie przez sąd administracyjny przepisów k.p.c. może odbywać się tylko w stosunku do wymienionych w art. 106 § 3 p.p.s.a. uzupełniających dowodów z dokumentów. Jak już wykazano wcześniej dowód, jakim jest szkic inwentaryzacji z dnia [...] listopada 1993 r. nie należał w badanej sprawie do dowodów, które Sąd dopuścił w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Do dowodu tego nie było więc możliwe odpowiednie stosowanie jakichkolwiek przepisów k.p.c., w tym także wskazanych jako podstawy kasacyjne art. 244 § 1 i art. 252 k.p.c. Skoro Sąd nie zastosował żadnego z tych przepisów, nie można twierdzić, że dopuścił się naruszenia któregokolwiek z nich.
Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a ., wobec nieustalenia żadnego z przypadków określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz art.181 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.