II OSK 148/06

II OSK 148/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Żak
Maria Czapska - Górnikiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Zygmunt Niewiadomski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Łd 937/04 - Wyrok WSA w Łodzi z 2005-10-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 149 §  2 , art. 148 § 2, art. 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędzia NSA Anna Żak Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Spółka z o. o. z/s w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 937/04 w sprawie ze skargi M. K., W. K., A. M. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od J. i A. M. oraz M. i W. K. solidarnie na rzecz P. Sp. z o.o. w W. kwotę 250 (słownie: dwieście pięćdziesiąt)zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
II OSK 148 / 06
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. K., W. K., A. M. i J\. M. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] sierpnia 2004 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] lipca 2004 r., którą to decyzją odmówiono wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wójta Gminy P. z dnia [...] stycznia 2003 r.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] lipca 2004r. odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na maszcie antenowym wraz z kontenerem i ogrodzeniem oraz kablem zasilającym energetycznym na działce nr [...] w P.
Sąd pierwszej instancji przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie i wskazał, że M. i W. K. oraz A. i J. M. wystąpili o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu 30 czerwca 2004r. Organ odwoławczy stwierdził, iż w powyższym wniosku podano, że strona o przedmiotowej decyzji została poinformowana przez Wójta Gminy P. w piśmie z dnia 27 maja 2004r., a pismem z dnia 18 czerwca 2004 r. o wywieszeniu zawiadomienia o podjęciu tejże decyzji na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w P., na tablicy ogłoszeń Gminnej Spółdzielni oraz na bramie wjazdowej na teren Gminnej Spółdzielni.
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu pełnomocnik wnioskodawców informację o ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej P. na działce nr [...] w P. przy ul. S. powziął z pisma Starosty Po. z dnia 27 kwietnia 2004r. doręczonego temuż pełnomocnikowi w dniu 30 kwietnia 2004r. Według organu, nie było żadnych przeszkód do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. niezwłocznie po powzięciu wiadomości o wydaniu decyzji. W ocenie organu odwoławczego, Wójt Gminy P. prawidłowo za datę powzięcia informacji o ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla stacji telefonii komórkowej na działce nr [...] w P. przyjął dzień doręczenia pisma Starosty Po., tj. dzień 30 kwietnia 2004r., a termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania ustalił na dzień 30 maja 2004r. W konsekwencji organy administracji przyjęły, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie miesięcznego terminu, co skutkowało odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający skargę wniesioną przez M. i W. K. oraz A. i J. M. stwierdził, że skarga ta jest zasadna.
Sąd stwierdził, iż informacje dotyczące badanej decyzji strona uzyskała w dacie wskazanej we wniesionej skardze tj. w dniu 1 czerwca 2004r. oraz w dniu 23 czerwca 2004r. Skoro wniosek o wznowienie postępowania skarżący złożyli w dniu 30 czerwca 2004r. to zdaniem Sądu należy przyjąć, iż nastąpiło to z zachowaniem miesięcznego terminu.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, w toku ponownie prowadzonego postępowania organy winny też wyjaśnić okoliczność, czy wniosek dotyczy decyzji ostatecznej. Wprawdzie z adnotacji umieszczonej na decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] stycznia 2003r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, iż "uprawomocniła'' się ona w dniu 14 lutego 2003r., niemniej jednak w aktach sprawy brak jest zarówno dowodu doręczenia tej decyzji stronom, jak i dowodu co do daty jej wprowadzenia do obrotu prawnego, poza zawiadomieniem z dnia 17 grudnia 2002r. o wszczęciu postępowania w sprawie przedmiotowej inwestycji, a nie ma wbrew twierdzeniom uzasadnienia decyzji organów administracji publicznej, zawiadomienia o podjęciu tejże decyzji. Z powyższych względów nie można ustalić, czy przedmiotowa decyzja została wprowadzona do obrotu prawnego, czy jest ostateczna, a w związku z tym, czy orzekanie w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jest dopuszczalne.
Uchylając się od wyjaśnienia powyższej kwestii organy administracji obu instancji naruszyły przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a., co ma wpływ na ukształtowanie całego postępowania, t. j. na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy.
Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd pierwszej instancji dopatrzył się także naruszenia innych przepisów procesowych, przede wszystkim art. 80 k.p.a.
Zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, jak i Wójt Gminy P., przekroczyły zasadę swobody oceny dowodów, na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym to organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do wyrażonego przez stronę twierdzenia co do terminu powzięcia przez nią wiadomości o wydaniu spornej decyzji, jak również nie podał przyczyn, z powodu których twierdzeniom tym nie daje wiary. W konsekwencji uchybił postanowieniom przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., bowiem w ocenie Sądu, organ ograniczył się w analizowanej sprawie, do przedstawienia stanu faktycznego nie wyjaśniając motywów, jakimi kierował się przy wydawaniu decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu naruszyło także przepis art. 81 k.p.a. i art. 10 k.p.a. Sąd wskazał na brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu potwierdzającego zawiadomienie strony o zakończeniu postępowania dowodowego i wezwania skarżących do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2004r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] lipca 2004 r. są niezgodne z prawem i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało je uchylić.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "P." Spółka z o.o. w W. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącej solidarnie od M. i W. małż. K. oraz od A. i J. małż. M. kosztów postępowania, w tym kosztów jej zastępstwa według norm przepisanych.
Zaskarżając powyższy wyrok w całości strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na zarzucie:
1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.:
a) naruszenie art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że M. i W. małż. K. oraz A. i J. małż. M. są stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] P.;
b) naruszenie rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11.08.1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i dla środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku, oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. Nr 107, poz. 676), w szczególności § 2 ust.3 oraz załącznika do rozporządzenia,
poprzez pominięcie, że określonych w rozporządzeniu dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego nie stosuje się w miejscach niedostępnych dla ludzi, a w konsekwencji przyjęcie, że nieruchomości stanowiące własność M. i W. małż. K. oraz A. i J. małż. M. (oznaczone jako działki nr [...] oraz [...]) znajdują się zasięgu oddziaływania pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez stację bazową telefonii komórkowej P.;
c) art. 143 Kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, że granice przestrzenne nieruchomości stanowiących własność M. i W. małż. K. oraz A. i J. małż. M. rozciągają się aż do wysokości, gdzie wartości promieniowania elektromagnetycznego emitowanego przez stację bazową przekraczają wartość 0,1 W/m ;
2) naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że żądanie wznowienia postępowania w sprawie pochodziło od strony;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie ustalenia, czy zasięg oddziaływania pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez stację bazową telefonii komórkowej P. w ogóle obejmuje nieruchomości stanowiące własność M. i W. małż. K. oraz A. i J. małż. M.;
c) naruszenie art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że M. i W. małż. K. oraz A. i J. małż. M. są podmiotami uprawnionymi do wniesienia skargi w sprawie;
d) naruszenie art. 148 § 1 i 2 w zw. z art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że:
- podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem miesięcznego terminu określonego w tym przepisie;
- "dowiedzenie się o decyzji", o którym stanowi art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, następuje dopiero z momentem, w którym strona dowiedziała się m.in. o dacie wydania decyzji oraz o jej numerze;
e) naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez:
* - pominięcie, że pismem z dnia 12.05.2004 r. pełnomocnik M. i W. małż. K. oraz A. i J. małż. M. wystąpił o wszczęcie postępowania w sprawie nieważności pozwolenia na budowę, wydanego w sprawie w dniu 15.04.2003 r.;
* pominięcie, że pełnomocnik M. i W. małż. K. oraz A. i J. małż. M. jest pełnomocnikiem profesjonalnym, wobec czego z posiadanej przez niego wiedzy musi wynikać, iż wydanie pozwolenia na budowę dla stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na wieży telekomunikacyjnej wymagało w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydawania tej decyzji uzyskania przez inwestora uprzedniej pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że z zebranych w sprawie dowodów wynika, że M. i W. małż. K. oraz A. i J. małż. M. nie posiadają przymiotu strony, bowiem z "Raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej P. nie wynika, aby promieniowanie emitowane przez stację bazową P. miało obejmować nieruchomości stanowiące własność tych osób. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11.08.1998 r. wartością graniczną dla pól elektromagnetycznych jest 0,1 W/m2, przy czym w odniesieniu do miejsc niedostępnych dla ludzi nie obowiązują dopuszczalne poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Zgodnie z danymi zawartymi w Raporcie z października 2002 r. promieniowanie o wartości powyżej 0,1 W/m2 wystąpi na znacznych wysokościach (minimum 41,7 m npt). W świetle art. 143 Kodeksu cywilnego należy przyjąć, że granice nieruchomości stanowiących własność małż. K. oraz małż. M. nie sięgają tak daleko. Oznacza to, że zgodnie z art. 28 KPA brak podstaw do przyjęcia, iż są oni stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji.
Autor skargi kasacyjnej stwierdził, iż gdyby nawet uznać małż. K. oraz małż. M. za strony postępowania, to występujący w ich imieniu pełnomocnik wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania z naruszeniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 KPA, bowiem w dniu 30.04.2004 r. (dzień doręczenia pisma Starosty Po. z dnia 27.04.2004 r.) pełnomocnik skarżących dowiedział się o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu.
W ocenie strony wnoszącej kasację Sąd I instancji przyjmując, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 148 KPA, mimo iż w sprawie zachodzą podstawy do przyjęcia odmiennego wniosku, naruszył zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 KPA.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżących M. K., W. K., A. M. i J. M. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz M. K., W. K,, A. M. i J. M. kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wniesionej odpowiedzi pełnomocnik skarżących wskazał, że skarga kasacyjna dotknięta jest wadami, które powinny spowodować jej odrzucenie bowiem została jednoznacznie skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podczas gdy skarga kasacyjna przysługuje do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Ponadto, zdaniem skarżących wnosząca skargę P. Sp. z o.o. nie występowała w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi jako strona, a w skardze kasacyjnej nie wykazała interesu prawnego do jej wniesienia. Pełnomocnik skarżących stwierdził też, iż brak jest podstaw, aby odmówić skarżącym przymiotu strony w sytuacji, gdy są oni właścicielami nieruchomości bezpośrednio sąsiednich dla przedmiotowej inwestycji i występują w ochronie swych uzasadnionych interesów i mogących doznać ograniczeń w związku z inwestycją P.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione w części podstawy, uzasadniające przyjęcie, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa.
Na wstępie należy odnieść się jednakże do kwestii wskazanych przez skarżących w odpowiedzi na skargę kasacyjną, a dotyczących braku posiadania przez "P." Spółkę z o.o. interesu prawnego do wniesienia w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej i pominięcia udziału tegoż podmiotu w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
Stwierdzić trzeba, iż strona wnosząca skargę kasacyjną "P." Spółka z o.o. jest inwestorem, jest też podmiotem na rzecz którego nastąpiło wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc decyzji w odniesieniu do której skarżący wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania, była też informowana o czynnościach podejmowanych przed Sądem pierwszej instancji. Nie można w żadnym wypadku takiemu podmiotowi odmawiać ani przymiotu strony, ani też posiadania w niniejszej sprawie interesu prawnego do wniesienia kasacji. Gdyby zaakceptować pogląd pełnomocnika skarżących, iż inwestor został pominięty w postępowaniu przed sądem, to byłaby to podstawa do uwzględnienie z urzędu nieważności postępowania sądowego oznaczająca konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku już tylko ze względu na to, że strona została pozbawiona możności obrony swych praw, a to wyczerpywałoby dyspozycję art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej zwanej p.p.s.a. Taka sytuacja jednak w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca i wywody pełnomocnika skarżących w tym zakresie uznać należy za bezzasadne.
Odnosząc się z kolei do zarzutów kasacji należy stwierdzić, iż trafny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, w sytuacji gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie więc Sądu oparte na wskazanej wyżej podstawie prawnej wymaga nie tylko ujawnienia uchybień procesowych, ale i wskazania, czy stwierdzone wady miały istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie nie sposób odmówić zasadności wywodom strony wnoszącej kasację, iż Sąd pierwszej instancji nie wykazał, aby ujawnione wady procesowe miały istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja administracyjna wydana w oparciu o art. 149 § 2 w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. odmawiająca wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. Istotne przy tym było to, iż organy administracji wydając zaskarżoną decyzję ustaliły, że pełnomocnik małżonków K. i M., będących skarżącymi w niniejszej sprawie, informację o ostatecznej decyzji Wójta Gminy P. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej P. na działce nr [...] w P. przy ul. S. powziął z pisma Starosty Po. z dnia 27 kwietnia 2004r., a doręczenie temuż pełnomocnikowi powyższego pisma nastąpiło w dniu 30 kwietnia 2004r. W konsekwencji organy administracji wydające kontrolowaną przez Sąd pierwszej instancji decyzję przyjęły, iż pełnomocnik skarżących składając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania z dnia 29 czerwca 2004 r., a który to wniosek wpłynął do organu w dniu 30 czerwca 2004 r. uchybił terminowi jednego miesiąca, bowiem termin do złożenia tego wniosku upłynął w dniu 30 maja 2004 r. Mając takie ustalenia organu Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął w oparciu o dane wynikające z wniesionej skargi datę 1 czerwca 2004 r., jako datę w jakiej strony uzyskały informację o decyzji z dnia 6 stycznia 2003 r. Sąd nie wskazał też przyczyn dla jakich ustalenia organów zakwestionował.
Powyższa sytuacja spowodowała, iż za zasadny uznać trzeba zarzut naruszenia przepisów o postępowaniu, który sprowadza się do tego, że Sąd wydając zaskarżony wyrok przyjął jako stan faktyczny sprawy ustalenia, które nie wynikają z ustaleń dokonanych przez organy administracji i zgromadzonego materiału dowodowego. Stwierdzić należy, iż Sąd nie jest upoważniony w ogóle do dokonywania samodzielnych ustaleń faktycznych i to jeszcze odmiennych, niż przytoczone przez organy obydwu instancji.
Ustalenie daty w jakiej strony wnoszące skargę do Sądu pierwszej instancji dowiedziały się o decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. ustającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu miało podstawowe znaczenie dla wydania zaskarżonej decyzji. Tymczasem Sąd w zaskarżonym wyroku do tych ustaleń organów nie odniósł się, czyniąc własne ustalenia, co było rzeczą niedopuszczalną.
Zauważyć też należy w związku z uwagami Sądu pierwszej instancji co do braku wyjaśnienia przez organy administracji, czy decyzja badana posiada przymiot decyzji ostatecznej, iż w oparciu o tą decyzję wydano pozwolenie na budowę, do czego jest niezbędne posiadanie przez decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania tereny przymiotu ostateczności, pominięcia przez Sąd faktu, iż zarówno skarżący, jak i inwestor tej decyzji nie wskazywali, aby takie wątpliwości mieli, a w końcu pominięcia tego, iż w aktach administracyjnych stwierdzono "prawomocność" tej decyzji. Nie było żadnych przeszkód, aby złożenia stosownej dokumentacji w tej kwestii Sąd zażądał od organu, stosownie do dyspozycji art. 62 pkt 1 p.p.s.a.
Ponadto stwierdzić trzeba, iż Sąd pierwszej instancji nie wskazał, jaki i to istotny wpływ na wynik sprawy może mieć fakt, uchybienia zdaniem Sądu przez organ administracji dyspozycji przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Istotnym jest przy tym zestawienie treści tych przepisów z zakresem uchybienia w stosunku do przedmiotu sprawy i istotnego wpływu stwierdzonych uchybień na wynik sprawy.
Tym samym w skardze kasacyjnej trafnie zwrócono uwagę, że Sąd pierwszej instancji uchybił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 148 k.p.a. i z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.
Natomiast chybione są zarzuty kasacji dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 28 k.p.a., a także naruszenia rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11.08.1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i dla środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku, oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. Nr 107, poz. 676) i naruszenia art. 143 k.c. Fakt bezpośredniego sąsiedztwa nieruchomości skarżących z nieruchomością objętą przedmiotową inwestycją czyni niezasadnym zarzut, iż skarżący nie są stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej.
Nie jest też zasadny zarzut kasacji dotyczący naruszenie art. 50 §1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że M. i W. małż. K. oraz A. i J. małż. M. są podmiotami uprawnionymi do wniesienia skargi, bowiem postępowania administracyjne wszczęte zostało właśnie na wniosek M. i W. małż. K. oraz A. i J. małż. M. i do nich była adresowana decyzja kontrolowana następnie przez Sąd pierwszej instancji.
W toku ponownego rozpoznawania sprawy konieczne jest dokonanie przez Sąd pierwszej instancji oceny ustaleń przyjętych przez organ w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności co do tego, czy organ wyjaśnił te wszystkie okoliczności, które mogą stanowić podstawę orzekania w oparciu o art. 148 k.p.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zasądzając je na rzecz strony wnoszącej skargę kasacyjną od skarżących na mocy art. 203 pkt 2 p.p.s.a.