II OSK 1475/23

II OSK 1475/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak
Anna Szymańska
Tomasz Bąkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Sygn. powiązane
II SA/Ol 856/22 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2023-03-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Syndyka masy upadłości U. S.A. w upadłości z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 856/22 w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości U. S.A. w upadłości z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 30 września 2022 r., nr SKO.73.494.2022 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 856/22, oddalił skargę Syndyka masy upadłości U. S.A. w upadłości z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 30 września 2022 r., nr SKO.73.494.2022 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy wydaną na wniosek J.Ł. – przedstawicielki Urzędu Miasta w D. decyzję Burmistrza D. z 9 sierpnia 2022 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (PSZOK) wraz z niezbędnymi urządzeniami i obiektami towarzyszącymi oraz infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działce nr [...] w obrębie [...] miasta D., dla której inwestorem jest Gmina D.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Syndyk masy upadłości U. S.A. w upadłości z siedzibą w Warszawie, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 oraz 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 z poźn. zm., dalej: "u.p.z.p.") przez błędne zastosowanie i uznanie, że lokalizacja inwestycji celu publicznego w postaci Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych została prawidłowo ustalona w oparciu o przepisy odrębne, podczas gdy planowana inwestycja została ustalona z pominięciem warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, w tym w szczególności z przepisów ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm., dalej: "u.p.w.") i ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2022 r. poz. 1072 z późn zm., dalej: "p.g.g.");
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. art. 161 ust. 2 pkt 2 p.g.g. przez błędne zastosowanie i uznanie, że dokonano prawidłowych uzgodnień i weryfikacji w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, podczas gdy nie dokonano właściwej oceny potencjalnego wpływu lokalizacji inwestycji celu publicznego na istniejące ujęcia wody pitnej;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225, dalej: "rozporządzenie budynkowe") przez błędne uznanie, że przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, co skutkowało brakiem zbadania czy PSZOK jest zlokalizowany w odpowiedniej odległości (tj. 15 m) od studni głębinowej znajdującej się na działce nr 10/30;
4. art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niedopełnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązku rozpoznania skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w granicach skargi, nierozpoznanie w pełnym zakresie wszystkich okoliczności sprawy, które zostały błędnie ocenione, tj.:
– brak powtórnego merytorycznego rozpoznania sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zakresie dokumentacji dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych,
– braku dostatecznej weryfikacji czy organ zwrócił się do właściwego organu administracji geologicznej w celu dokonania uzgodnień w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych,
co w konsekwencji doprowadziło do błędnego rozpoznania istoty sprawy, zwłaszcza przez nieuprawnione i dowolne przyjęcie przez Wojewódzki Sad Administracyjny, że organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Źródłem podniesionych zarzutów jest zakwestionowanie legalności lokalizacji planowanej inwestycji celu publicznego w pobliżu ujęcia wody w postaci studni głębinowej. Sąd I instancji, kontrolując pod tym kątem zaskarżoną decyzję, słusznie przyjął, że decyzja ta, w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., pozostaje w zgodzie z przepisami odrębnymi, do których w niniejszej sprawie zaliczył przepisy: ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.), ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.), ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.), p.g.g. oraz u.p.w. Potwierdzają to znajdujące się w aktach sprawy odpowiednie dla tego rodzaju inwestycji uzgodnienia projektu decyzji, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w zakresie weryfikacji zgodności tegoż projektu z wymienionymi wyżej przepisami odrębnymi.
Natomiast, wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd słusznie nie uznał za przepisy odrębne, w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., przepisów rozporządzenia budynkowego, ponieważ decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie odnosi się do kwestii technicznych, co oznacza że przywołany przez skarżącego kasacyjnie § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia budynkowego będzie mógł mieć zastosowanie dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego, to jest w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.
Ponadto w kwestii przeprowadzonych uzgodnień nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, zarzucającym Sądowi I instancji błędną ocenę uzgodnienia projektu decyzji w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. Otóż wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, to nie starosta lecz marszałek województwa jest organem właściwym do zajęcia stanowiska w sprawie w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Zgodnie bowiem z art. 161 ust. 1 p.g.g., organem administracji geologicznej pierwszej instancji (co do zasady) jest marszałek województwa, z wyjątkiem spraw określonych w ust. 2-4. W przywołanym tu ust. 2 wskazuje się co prawda na starostę jako na organ właściwy, ale jego właściwość została ściśle określona i ograniczona do spraw związanych z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi. Natomiast w przepisie tym nie mam mowy o uzgadnianiu projektów decyzji o lokalizacji celu publicznego.
Z przedstawionych powyżej powodów nieuzasadnionymi okazały się zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia budynkowego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. art. 161 ust. 2 pkt 2 p.g.g.
Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Sąd trafnie ocenił przebieg postępowania oraz kompletność uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której w sposób wystarczający przedstawiono ustalenia stanu faktycznego, wskazano okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia jak również przepisy mające zastosowanie w sprawie, dokonując prawidłowej interpretacji ich treści. Również przeprowadzone postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy zostało przeprowadzone przez organy administracji zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., która wymaga, aby organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Wypada przy tym zaznaczyć, że organ II instancji powtórnie merytorycznie rozpatrując sprawę nie ma obowiązku ponownego gromadzenia (nowego) materiału dowodowego jeżeli ten, zgormadzony w postępowaniu przed organem instancji, jest zupełny, a co za tym idzie, nie wymaga uzupełnienia, lecz jedynie dokonania ponownej oceny.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.