II OSK 1473/21

II OSK 1473/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący/
Grzegorz Rząsa
Tomasz Bąkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 342/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-11-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 778
art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2016 poz 23
art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80 oraz art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 342/20 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 listopada 2019 r., nr KOA/2940/Ar/18 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 342/20 oddalił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 listopada 2019 r., nr KOA/2940/Ar/18 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją Nr 51/1/2016 z dnia 25 marca 2016 r. Burmistrz wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia ustalania warunków zabudowy dla części działki o nr ewid. nr [...]1, położonej w miejscowości J., gmina G., znajdującej się na obszarze dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z Uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] 2008 r. oraz ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków bliźniaczych i pięciu budynków mieszkalnych, przewidzianych do realizacji na terenie części działki o nr ewid. [...]1, o pow. 13100 m kw., położonej w miejscowości J., gmina G.
Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: J. T., A. S., M. K., A. i D. C., E. i M. G. Odwołujący podnieśli, że organ I instancji ustalał warunki zabudowy w oparciu o kopię dokumentów, ponieważ oryginały znajdowały się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie. Podniesiono również, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Burmistrza z dnia 29 stycznia 2013 r., którą to odmówiono E. G. i A. C. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków bliźniaczych i pięciu budynków mieszkalnych na terenie działki ewid. [...]2 położonej w miejscowości J. w gminie G.
Decyzją z dnia 25 listopada 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zaznaczył, że na dzień orzekania do rozpatrzenia pozostał wniosek Inwestorek złożony w dniu 21 czerwca 2011 r., a decyzją z dnia 25 marca 2016 r. po rozpatrzeniu ww. wniosku, organ I instancji orzekł w przedmiocie umorzenia warunków zabudowy dla części działki o nr ew. [...]2 oraz jednocześnie ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu.
Organ odwoławczy uznał, że Burmistrz przeprowadził analizę urbanistyczną w sposób pozwalający na ustalenie parametrów nowej zabudowy. Obszar analizowany został wyznaczony jako trzykrotność frontu działki objętej wnioskiem, przy czym za front działki przyjęto odcinek (A 13) przylegający do drogi gminnej. Średni wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 14,2 procenta. Organ odwoławczy podał, że dla przedmiotowej inwestycji wskaźnik wielkości zabudowy przyjęto nie więcej niż 14 procent. Szerokość średniej elewacji frontowej wynosi 17.8 m, dla planowanej inwestycji przyjęto 15 m z tolerancją do 20% dla budynku mieszkalnego, średnia wysokość elewacji wynosi 5,6 m natomiast maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego liczoną od średniego poziomu terenu w obrysie rzutu do górnej krawędzi gzymsu lub dolnej krawędzi połaci dachowej ustalono na nie większą niż 6,0 m. Maksymalną wysokość budynku mieszkalnego ustalono się nie więcej niż 10,0 m, mierzoną od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do linii kalenicy lub najwyższego punktu pokrycia dachowego.
Ponadto SKO wskazało, że w obszarze analizowanym występują działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudów oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ odwoławczy zaznaczył, że planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację funkcji zabudowań występujących na obszarze analizowanym, a zatem możliwe było określenie jego podstawowych parametrów według parametrów już istniejącej zabudowy.
Organ II instancji zaznaczył, że z uwagi na fakt, iż wnioskowano o ustalenie warunków na działce o nr ewid. [...]2, a część tej działki objęta jest planem miejscowym i w planie określona jest jako teren rolny oznaczony symbolem 69Re, na którym obowiązuje nakaz utrzymania 100% powierzchni biologicznie czynnej, organ I instancji prawidłowo umorzył ustalanie warunków zabudowy dla tej części działki, a w pozostałej, nieobjętej planem miejscowym ustalił wnioskowane warunki.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 14 stycznia 2020 r. (data stempla) wniósł A. S., wskazując, że argumentację skargi przedstawi w terminie późniejszym.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 4 listopada 2020 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik Inwestorek wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że popiera argumentację wskazaną przez organ II instancji w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, w sposób który uzasadniałby uwzględnienie skargi.
Na wstępie Sąd zaznaczył, że sprawa dotyczy wniosku inwestorek o ustalenie warunków zabudowy złożonego w 2011 r. W sprawie tego wniosku zapadły dwie uchylone później decyzje Burmistrza Miasta i Gminy G. odmawiające ustalenia warunków zabudowy (z dnia 6 września 2011 r. i z dnia 29 stycznia 2013 r.), trzy decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (z dnia 20 kwietnia 2012 r., z dnia 29 listopada 2013 r. i z dnia 25 listopada 2019 r.), trzy wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1223/12, z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 315/14 oraz z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 600/17) i trzy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2512/13, z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 46/15 i z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3159/17).
Następnie Sąd wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest trzecia decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 listopada 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję z dnia 25 marca 2016 r. w przedmiocie umorzenia ustalenia warunków zabudowy dla części działki o nr ewid. [...]2, położonej w miejscowości J., gmina G., znajdującej się na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z Uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] 2008 r. oraz ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków bliźniaczych i pięciu budynków mieszkalnych, przewidzianych do realizacji na terenie części działki o nr ewid. [...]2, o pow. 13100 m kw., położonej w miejscowości J. gmina G.
Sąd podkreślił, że Skarżący w dniu 14 stycznia 2010 r. składając skargę nie sformułował w niej żadnych zarzutów w stosunku do zaskarżonej decyzji. Stwierdził wprawdzie, że argumentacja skargi zostanie uzupełniona w późniejszym terminie, jednakże do dnia rozpoznania niniejszej sprawy i wydania wyroku w sprawie nie wpłynęła do Sądu owa uzupełniająca argumentacja.
W dniu 10 listopada 2020 r. (po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie w dniu 9 listopada 2020 r.) do Sądu wpłynęło pismo Skarżącego z dnia 6 listopada 2020 r. (data stempla pocztowego). W piśmie tym Skarżący, tytułem uzupełnienia skargi, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:
1) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: "k.p.a.");
2) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oraz § 6 ust. 1 pkt 5 i 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] 2007 r. w sprawie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (dalej: "rozporządzenie Wojewody").
W piśmie Skarżący przywołał treść przepisów art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") oraz w sposób ogólny wskazał na naruszenie przez SKO zasad postępowania administracyjnego. Ponadto Skarżący podniósł, że teren, na którym planowana jest inwestycja, wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W ocenie strony, jakiekolwiek prace budowlane podejmowane na terenie objętym wnioskiem prowadzić będą do zmiany naturalnej rzeźby terenu oraz likwidacji naturalnie występujących obszarów wodno – błotnych. Skarżący podniósł, że pomimo braku zmiany stanu faktycznego i prawnego, organ dokonał zmiany stanowiska, uznając że omawiany zamiar inwestycyjny spełnia przesłankę zawartą w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., a w szczególności jest zgodny z § 6 rozporządzenia Wojewody.
Sąd zaznaczył, że z akt sprawy wynika, że strona była zawiadomiona prawidłowo o terminie rozpoznania niniejszej sprawy. Skarżący wniósł pismo za pośrednictwem poczty. Pomimo tego, że zostało ono nadane przed terminem rozpoznania sprawy, do Sądu wpłynęło po wydaniu wyroku w sprawie. Z tych względów argumenty zawarte w tym piśmie nie były znane Sądowi w dniu wyrokowania. Pomimo powyższego zarzuty podnoszone przez Skarżącego były przedmiotem rozważań zarówno organów, jak sądów rozpoznających sprawę wszczętą z wniosku Inwestorek z 2011 r.
Jeżeli chodzi o twierdzenia strony co do tego, że inwestycja, wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne Sąd zauważył, że w ostatecznej decyzji SKO w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2012 r. organ uchylając decyzję organu pierwszej instancji zaznaczył, że czynnikiem decydującym o charakterze i funkcji nieruchomości jest wpis do ewidencji gruntów i budynków. Uznał również, że z decyzji organu pierwszej instancji z dnia 25 marca 2016 r. wraz z załącznikami wynika, że nieruchomość, na której ma powstać inwestycja nie jest oznaczona jako leśna. Przy czym Sąd wskazał, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy była uzgodniona m.in. ze Starostą Powiatu G. – w sprawach ochrony gruntów rolnych oraz Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w W., która nie zgłosiła do przedłożonego projektu żadnych uwag. Wskazał też, że decyzja organu, w którym uznał on, że omawiany zamiar inwestycyjny nie spełnia przesłanki zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. została uchylona, a sprawa wszczęta wnioskiem Inwestorek z 2011 r. była rozpoznawana ponownie, dlatego też organ miał prawo i obowiązek dokonać ponownej analizy i oceny stanu sprawy oraz zmienić swoje stanowisko pomimo braku zmiany stanu faktycznego i prawnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A. S. zaskarżając go w całości.
Wyrokowi zarzucił naruszenie:
- na podstawie art. 174 pkt 2 oraz art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na podstawie powyższych zarzutów Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Uzasadniając Skarżący kasacyjnie wskazał, że pierwotnie Burmistrz G. decyzją z dnia 6 września 2011 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla omawianej inwestycji, wskazując, że nie spełnia ona wymogów o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. W ocenie organu nie został spełniony wymóg zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi. Organ podniósł, że teren objęty wnioskiem położony jest na terenie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu ustanowionego rozporządzeniem nr [...] Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr [...] poz. [...] z późn. zm.).
Zdaniem Skarżącego kasacyjnie organ I instancji w decyzji dnia 6 września 2011 r. prawidłowo ustalił, iż ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ew. [...]2 położonej w obrębie geodezyjnym [...] w gminie G., znajdującej na terenie strefy zwykłej Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, naruszałoby zakazy zawarte w § 6 ust. 1 pkt 5 i 7 ww. rozporządzenia. Zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy (w tym przeprowadzona wizja lokalna wraz z dokumentacją fotograficzną) potwierdza, że teren działki nr [...]2 jest obszarem wodno – błotnym, z bogatą szatą roślinną z dużym udziałem wysokiego drzewostanu o charakterze podmokłego lasu liściastego. Obszar działki stanowi miejscowe obniżenie ze stale występującymi naturalnymi lustrami i licznymi zabagnieniami, pokryty jest roślinnością złożoną z gatunków charakterystycznych dla terenów podmokłych. Jakiekolwiek prace budowlane podjęte na terenie działki prowadzić będą do zmiany naturalnej rzeźby terenu, będą również prowadzić do likwidacji naturalnie występujących obszarów wodno – błotnych. Tym samym do omawianego terenu zastosowanie mają zakazy o których mowa § 6 ust. 1 pkt 5 i 7 ww. rozporządzenia.
Skarżący kasacyjnie podkreślił, że w analizie urbanistycznej będącej podstawą wydania decyzji I instancji, wskazano, że działka leży na terenie przyrodniczo chronionym, jednakże w żaden sposób się do tego nie ustosunkowano. W zaskarżonej decyzji z dnia 25 listopada 2019 r., znak: KOA/2940/Ar/18, SKO w żaden sposób nie odniosło się do ww. kwestii.
W ocenie Skarżącego kasacyjnie, pomimo braku zmiany stanu faktycznego i prawnego, organ dokonał zmiany stanowiska, uznając że omawiany zamiar inwestycyjny spełnia przesłankę zawartą w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., a w szczególności jest zgodny z § 6 rozporządzenia nr [...] Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] 2007 r. w sprawie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczki postępowania, A. C. oraz E. G., wniosły o odrzucenie skargi kasacyjnej, a w przypadku nieprzychylenia się do tego wniosku, o oddalenie skargi kasacyjnej Skarżącego jako pozbawionej podstaw.
W uzasadnieniu uczestniczki podniosły m.in., że mimo podniesienia przez Skarżącego zarzutów o charakterze procesowym, Skarżący nie wskazał na czym miało polegać naruszenie przez Sąd I instancji przepisów k.p.a.. Analiza skargi wskazuje, że Skarżący nie tyle zarzucił naruszenie przepisów p.p.s.a., co uzasadnił naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Uczestniczki zaznaczyły też, że w zaskarżonym wyroku wyjaśniono, dlaczego organ dokonując oceny wniosku inwestorów mógł ponownie rozpoznać sprawę: "sprawa wszczęta wnioskiem inwestorek z 2011 r. była rozpoznawana ponownie, dlatego też organ miał prawo i obowiązek dokonać ponownej analizy i oceny stanu sprawy oraz zmienić swoje stanowisko pomimo braku zmiany stanu faktycznego i prawnego".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem sformułowanym w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że Skarżący zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przywołanych w zarzucie przepisów postępowania, nie uzasadnił w dostateczny sposób, na czym polegały te naruszenia. Skarżący skoncentrował się natomiast na art. 61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p., który jego zdaniem został naruszony, poprzez – jak można to wywieść z uzasadnienia skargi kasacyjnej – nieuwzględnienie przepisów § 6 ust. 1 pkt 5 i 7 rozporządzenia Wojewody.
Niezależnie od wskazanej niespójności zachodzącej pomiędzy zarzutem i jego uzasadnieniem, należy zauważyć, że z przytoczonego przez Skarżącego rozporządzenia Wojewody, którego treść § 6 ust. 1 została przywołana w decyzji Burmistrza G. z dnia 25 marca 2016 r., nie można wyprowadzać bezwzględnego zakazu lokalizacji obiektów budowlanych na terenie znajdującym się, tak jak działka Inwestorek, w strefie zwykłej Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Skarżący powołując się na § 6 ust. 1 pkt 5 (wprowadzający zakaz "wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych") i 7 (wprowadzający zakaz "likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno – błotnych") rozporządzenia Wojewody, nie wziął pod uwagę § 6 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, w strefie zwykłej Obszaru zakazuje się "lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 20 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej; w przypadku m. st. Warszawy w odniesieniu do lokalizowania obiektów budowlanych zakaz ten obowiązuje w odległości mniejszej niż 10 m oraz ogrodzeń w odległości mniejszej niż 5 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej".
Z przytoczonej treści wynika, że strefa zwykła Obszaru została objęta zakazem lokalizacji obiektów budowlanych jedynie w zakresie określonym w § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody. Oznacza to, że z zastrzeżeniem ograniczeń wskazanych w tym przepisie (jak również z uwzględnieniem pozostałych uregulowań określonych w § 6) istnieje możliwość zabudowy w strefie zwykłej Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.
W pozostałym zakresie należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, który oceniając zaskarżoną decyzję w świetle zgromadzonego materiału dowodowego uznał, że brak jest podstaw do postawienia organom orzekającym zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując, podstaw do orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego, o co wnosili uczestnicy postępowania w odpowiedzi na skargę kasacyjną, oddalił wniosek uczestników. Zgodnie bowiem z art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania ze swoim udziałem w sprawie. Natomiast przepis ten ani inny przepis szczególny nie przewiduje zwrotu tych kosztów uczestnikom postępowania. (por. wyrok NSA z 16.04.2019 r., II GSK 739/17, LEX nr 2680200).