II OSK 1469/21

II OSK 1469/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Robert Sawuła /przewodniczący/
Roman Ciąglewicz /sprawozdawca/
Wojciech Mazur
Symbol z opisem
6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Straż pożarna
Sygn. powiązane
II SA/Gl 1409/20 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2021-03-05
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 797
art. 42 ust. 4b
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia NSA Wojciech Mazur Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1409/20 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia 9 czerwca 2020 r. nr WZ.5592.11.2020.MS w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 5 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1409/20, oddalił skargę [...] sp. z.o.o we W., dalej tajże: "skarżąca", "spółka", na postanowienie Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia 9 czerwca 2020 r., nr WZ.5592.11.2020.MS, w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej.
Spółka wniosła skargę kasacyjną od powołanego wyroku. Zaskarżając to orzeczenie w całości, podniosła zarzut naruszenia art. 174 § 1 i 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", w związku z art. 42 ust. 4b ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797, ze zm.), dalej: "ustawa o odpadach", poprzez oddalenie skargi - co skutkowało naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię wskazanych wyżej przepisów prowadzących do nieuprawnionego zaaprobowania postanowienia organu wydanego z naruszeniem prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W oparciu o ten zarzut spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów postępowania pełnomocnika według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie z zastosowaniem procedury jawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutu wyartykułowanego w podstawie skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Wadliwe jest wskazanie w skardze kasacyjnej, wśród naruszonych przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 174 § 1 i 2 P.p.s.a.
Przepisy art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. (a nie jak błędnie określiła skarżąca art. 174 § 1 i 2 P.p.s.a.), wskazują podstawy na jakich można oprzeć skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie są one stosowane przez sąd administracyjny rozpoznający skargę, a zatem nie można także skutecznie zarzucić takiemu sądowi błędnej wykładni tych norm.
Niezrozumiałe jest także nawiązanie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a., skoro w dalszej części opisu naruszenia jest mowa tylko o naruszeniu prawa materialnego.
Jest także niewątpliwe, że zarzut błędnej wykładni nie odnosi się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Skoro zdaniem skarżącej naruszenie miało prowadzić do nieuprawnionego zaaprobowania postanowienia wydanego z naruszeniem prawa materialnego, to w takiej sytuacji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. mogłoby polegać jedynie na niezastosowaniu dyspozycji tego przepisu.
Bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 42 ust. 4b ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (w dacie wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji: Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.; w dacie wydania zaskarżonego postanowienia: Dz. U. z 2020 r. poz. 797).
W myśl art. 42 ust. 4b ustawy o odpadach, do wniosku o zezwolenie na zbieranie odpadów oraz do wniosku o zezwolenie na przetwarzanie odpadów dołącza się:
1) operat przeciwpożarowy, zawierający warunki ochrony przeciwpożarowej instalacji, obiektu lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów, uzgodnione z komendantem powiatowym (miejskim) Państwowej Straży Pożarnej, wykonany przez:
a) rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, o którym mowa w rozdziale 2a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 620 i 1669) - w przypadku gdy organem właściwym jest marszałek województwa albo regionalny dyrektor ochrony środowiska,
b) osobę, o której mowa w art. 4 ust. 2a tej ustawy - w przypadku gdy organem właściwym jest starosta;
2) postanowienie, o którym mowa w ust. 4c.
Skarżąca nie wskazała, który z przepisów art. 42 ust. 4b ustawy o odpadach został błędnie przez Sąd pierwszej instancji zrozumiany i na czym polegać ma prawidłowa wykładnia naruszonej normy.
Niezależnie od tego można stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odczytał treść art. 42 ust. 4b pkt 1 lit. a ustawy o odpadach. Nie zakwestionował dyspozycji tej normy, nakazującej dołączenie, do wniosku o zezwolenie na zbieranie odpadów oraz do wniosku o zezwolenie na przetwarzanie odpadów, operatu przeciwpożarowego, zawierającego warunki ochrony przeciwpożarowej instalacji, obiektu lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów, uzgodnionego z komendantem powiatowym (miejskim) Państwowej Straży Pożarnej, wykonanego przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Czym innym jest prawidłowość uzgodnienia, o którym mowa w ust. 4b pkt 1, dokonywanego, zgodnie z art. 42 ust. 4c ustawy o odpadach, w drodze postanowienia komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej, na które przysługuje zażalenie.
Treść rozstrzygnięcia (postanowienia) uwarunkowana jest w pierwszym rzędzie przepisami art. 42 ust. 4d pkt 1-3 ustawy o odpadach.
Zgodnie z art. 42 ust. 4d, uzgadniając warunki ochrony przeciwpożarowej instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów, komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej:
1) wyraża zgodę na ich zastosowanie albo
2) wyraża zgodę na ich zastosowanie pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymagań, albo
3) nie wyraża zgody na ich zastosowanie.
Sąd pierwszej instancji, aprobując zaskarżone postanowienie, trafnie ocenił, że uzgodnienie nie narusza przywołanych norm art. 42 ust. 4d ustawy o odpadach.
W punkcie 2 postanowienia nr 27/PZ/2020, Komendant Powiatowy PSP w Zawierciu wyraził zgodę na zastosowanie warunków ochrony przeciwpożarowej wskazanych w przedstawionym operacie przeciwpożarowym:
a) pod warunkiem spełnienia wymagań wymienionych w punkcie 6 pn. "Wnioski i zalecenia" oraz w punkcie 7 pn. "Ustalenia końcowe" przedmiotowego operatu,
b) z zastrzeżeniem, że dopuszcza się spełnienie wymagań wskazanych w § 5-43 rozporządzenia w sprawie odpadów w sposób zgodny z treścią wyżej wymienionego operatu przeciwpożarowego, jednak nie dłużej, niż:
i. do dnia 1 marca 2024 r. – w zakresie wymagań wskazanych w § 5-37 i § 41-43 rozporządzenia,
ii. do dnia 1 września 2020 r. – w zakresie wymagań określonych w § 38-40 tego rozporządzenia.
Spór dotyczy zastrzeżenia sformułowanego w punkcie 2 lit. b ii postanowienia. W pozostałym zakresie uostateczniło się postanowienie organu pierwszej instancji, z uwagi na wskazanie w zażaleniu skarżącej, że zaskarża postanowienie wnosząc o jego uchylenie w części opisanej w punkcie 2 lit. b. ii, tj. zakreślenia daty granicznej 1 września 2020 r.
W odniesieniu do wymagań będących przedmiotem sporu, a zatem będących przedmiotem kontroli kasacyjnej, określonych w § 38-40 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 lutego 2020 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej, jakie mają spełniać obiekty budowlane lub ich części oraz inne miejsca przeznaczone do zbierania, magazynowania lub przetwarzania odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 296), dalej: "rozporządzenie" lub "rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej", uzgodnienie nie było dokonane pod warunkiem, w rozumieniu art. 42 ust. 4d pkt 2 ustawy o odpadach.
Rozważania należy rozpocząć od spostrzeżenia, że w myśl art. 107 § 2 K.p.a., przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja.
Warunek, podobnie jak termin i zlecenie są, jako pojęcia, wytworami prawa cywilnego. Budowanie konstrukcji teoretycznych i instytucji prawa administracyjnego powinno przebiegać inaczej niż przez transponowanie do niego pojęć prawa cywilnego. Ustalenie ich treści i funkcji wymaga w pierwszej kolejności analizy przepisów obowiązującego prawa administracyjnego. Dopiero na tej podstawie mogą być podjęte próby konstruowania pojęć ogólniejszych, aparatury pojęciowej służącej interpretacji norm tego prawa i jego instytucji. W procesie tym jest możliwe i dopuszczalne odwoływanie się do porównań z konstrukcjami cywilnoprawnymi, ale może ono mieć jedynie charakter ograniczony i pomocniczy, a one same powinny być traktowane jako instytucje odrębnej gałęzi prawa, które bez wyraźnego upoważnienia ustawodawcy nie znajdują zastosowania na obszarze prawa administracyjnego. Postanowienia dodatkowe decyzji administracyjnej są rezultatem zezwolenia przez ustawodawcę na dodanie do podstawowego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji pewnych postanowień (klauzul) dodatkowych (ubocznych); które kształtują sama treść decyzji, bądź uzależniają skuteczność decyzji od wypełnienia przez jej adresata określonych dodatkowo w decyzji obowiązków, bądź ograniczają jej moc obowiązującą przez dodanie do niej okresu obowiązywania. W literaturze prawa administracyjnego, przez analogię do prawa cywilnego, postanowienia te określa się odpowiednio mianem zlecenia, warunku i terminu (patrz: Tadeusz Woś "Termin, warunek i zlecenia w prawie administracyjnym", Państwo i Prawo 1994/6/s. 22-23).
Podejmując próbę zakwalifikowania rozstrzygnięcia zawartego w spornym punkcie 2 lit. b ii postanowienia, z uwzględnieniem art. 107 § 2 K.p.a., należy najpierw zgodzić się z klasyfikacją prezentowaną i zaakceptowaną w piśmiennictwie, a mającą swoje genezę w przywołanym wyżej wywodzie doktrynalnym. Według tego stanowiska, do decyzji może być dodany termin początkowy (decyzja obowiązuje po upływie pewnego czasu) albo termin końcowy, po upływie którego traci ona moc wiążącą, jak również może być dodany warunek uzależniający skutek decyzji od zdarzenia przyszłego i niepewnego albo będzie to warunek zawieszający (uzależnienie rozpoczęcia mocy obowiązującej decyzji od określonego zdarzenia) albo też warunek rozwiązujący , którego ziszczenie się powoduje wygaśnięcie decyzji. Może to być także zlecenie, którego istotą jest spowodowanie określonego zdarzenia przy wykonywaniu decyzji. Zlecenie nie zawiesza skuteczności decyzji do której zostało dodane, nie odracza możliwości jej wykonywania, ale zobowiązuje adresata decyzji do jej wykonywania zgodnej ze zleceniem, przy czym organ administracji może wykonywanie tych obowiązków wymusić (patrz: Tadeusz Woś, op. cit. s. 29-31; Barbara Adamiak/Janusz Borkowski [w:] "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 594).
Dostrzec należy także szczególny, w porównaniu z decyzją administracyjną, charakter czynności procesowej jaką stanowi postanowienie, o którym mowa w art. 42 ust. 4c ustawy o odpadach. Uzyskanie przez stronę uzgodnienia stanowi jeden z wymogów wydania decyzji o pozwoleniu na zbieranie odpadów lub decyzji o pozwoleniu na przetwarzanie odpadów. Postanowienie o uzgodnieniu nie nakłada zatem na stronę obowiązków ani nie przyznaje uprawnienia. Nie jest aktem załatwiającym sprawę administracyjną co do istoty. Zaaprobowanie uzgodnienia przez organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na zbieranie lub przetwarzanie odpadów następuje poprzez wydanie stosownej decyzji. Z uwagi na "konsumowanie" uzgodnienia w postępowaniu o udzielenie pozwolenia, nie ma możliwości uznania zobowiązania nałożonego w postanowieniu za warunek zawieszający, czy też rozwiązujący, w rozumieniu wyżej przedstawionym, rozstrzygnięcie o uzgodnieniu. Podobnie, z uwagi na relację między uzgodnieniem a decyzją główną, nie można ustalać terminu, po którym uzgodnienie przestanie obowiązywać.
W pewnym stopniu warunek spełnienia dodatkowych wymagań, o którym mowa w art. 42 ust. 4d pkt 2 ustawy o odpadach, jest zbliżony do warunku zawieszającego i jednocześnie zlecenia, którego realizację sprawdza organ prowadzący postępowanie o pozwolenie na zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Ocena o niespełnieniu warunku (w niniejszej sprawie określonego w punkcie 2 lit. a) oznaczałaby, że warunki ochrony przeciwpożarowej nie są spełnione, a zatem następstwem braku realizacji warunku byłaby nie tyle utrata mocy wiążącej postanowienia o uzgodnieniu ile niespełnienie przesłanki uzyskania pozwolenia.
Przechodząc do spornego obowiązku nałożonego w punkcie 2 lit. b ii postanowienia, także należy najpierw wskazać, że niedostosowanie się do obowiązku określonego w tej części postanowienia nie wywołałoby skutku w postaci utraty mocy postanowienia. Nie można tego obowiązku traktować jako warunku w rozumieniu powyżej opisanym. Nadto, nałożenie obowiązku stosowania wskazanych przepisów rozporządzenia od daty wynikającej z § 45 pkt 1 lit. b rozporządzenia, nie tamuje wydania decyzji o pozwoleniu.
W konsekwencji, egzekwowanie zachowania wymogów rozporządzenia (§ 38-40), nie następuje również, co do zasady, w postępowaniu o wydanie pozwolenia. Nie jest to więc warunek, o którym mowa w art. 42 ust. 4d pkt 2 ustawy o odpadach.
Nie można jednak przyjmować, że rozstrzygnięcie w tym zakresie pozbawione jest jakiegokolwiek znaczenia normatywnego. Wskazuje, że po dacie 1 września 2020 r., pomimo pozostawania postanowienia o uzgodnieniu w obrocie prawnym, z mocy § 45 pkt 1 lit. b rozporządzenia, w miejsce wymagań wskazanych w § 38-40 w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, należy stosować wymagania określone w rozporządzeniu. Pełni zatem z jednej strony, jak uznał Sąd pierwszej instancji, rolę informacyjną, w rozumieniu art. 9 K.p.a., a z drugiej określa stanowisko organu właściwego w sprawach ochrony przeciwpożarowej, co do obowiązków adresata postanowienia w zakresie ochrony przeciwpożarowej związanej z obiektami w których prowadzona będzie działalność polegająca na zbieraniu lub przetwarzaniu odpadów, po 1 września 2020 r. Nie jest element dodatkowy postanowienia nakładający obowiązek o charakterze zlecenia administracyjnego, ale wprowadza w tej mierze pewność obrotu prawnego. Wskazuje, że w odniesieniu do adresata postanowienia, po dacie 1 września 2020 r., właściwe organy będą egzekwować od adresata zachowanie wymagań określonych w § 38-40 rozporządzenia, a nie wymagania określone w operacie przeciwpożarowym w inny sposób.
W rezultacie należy uznać, że stanowisko organów nie narusza przepisów art. 42 ust. 4b, art. 42 ust. 4c i art. 42 ust. 4d ustawy o odpadach oraz § 45 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie odpadów.
Bezpodstawna jest teza o naruszeniu, poprzez zastosowanie przepisu § 45 pkt 1 lit. b rozporządzenia, zasady lex retro non agit. Zgodnie z § 48, rozporządzenie weszło w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia. Rozporządzenie ogłoszono 25 lutego 2020 r., a więc weszło ono w życie 4 marca 2020 r. Strony, których postępowania postępowania w sprawie uzgodnienia warunków, ochrony przeciwpożarowej instalacji obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów, zostały wszczęte ale nie zostały zakończone, nie zostały postawione w sytuacji nagłej zmiany wymagającej dostosowania się do zmienionych wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Mogły dostosować się do zmienionej sytuacji prawnej w okresie prawie 6 miesięcy po wejściu rozporządzenia w życie. Z tego punktu widzenia nie można zatem mówić o naruszeniu wywodzonej z art. 2 Konstytucji zasady bezpieczeństwa prawnego i powiązanej z nią zasady ochrony interesów w toku, tym bardziej, że przed uzyskaniem pozwolenia nie jest możliwe legalne rozpoczęcie działalności w zakresie zbierania lub przetwarzania odpadów.
Sytuacja, w której strona nie uzyskała jeszcze uprawnienia, przyznawanego w drodze decyzji, nie pozwala na zakwalifikowanie zmiany jako naruszenia zasady ochrony praw nabytych.
Natomiast ocena zgodności przepisu intertemporalnego § 45 pkt 1 lit. b rozporządzenia z art. 2 Konstytucji RP z punktu widzenia zakazu retroakcji nie może być oderwana od charakteru zmienianych norm prawnych. Jest oczywiste, że normy z zakresu bezpieczeństwa pożarowego mają na celu ochronę życia i zdrowia ludzkiego. W dziedzinie zbierania i przetwarzania odpadów nie można także pomijać zagadnienia ochrony środowiska. Ochrona tych wartości, w świetle art. 31 ust. 3 Konstytucji RP uprawnia do ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw.
Warto odnotować, że taki charakter norm z zakresu ochrony przeciwpożarowej stanowi racjonalizację dla norm powszechnie obowiązujących nakładających obowiązek stosowania aktualnych wymagań z tej dziedziny, bez względu na okres powstania obiektu budowlanego. Tego rodzaju obowiązki wynikają z art. 4 pkt 1-7 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (w dacie wydania postanowienia przez Komendanta Powiatowego PSP: Dz. U. z 2019 r. poz. 1372 ze zm.). Warto podkreślić, że na art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej powołano się w postanowieniu organu pierwszej instancji.
Podobny charakter ma zastrzeżenie zawarte w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w dacie wydania postanowienia przez Komendanta Powiatowego: Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). W myśl § 2 ust. 1 tego aktu normatywnego, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.
Natomiast zgodnie z § 207 ust. 2, przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi.
Zauważyć jeszcze można, że ta sama reguła intertemporalna dotyczy sytuacji dalej idącej. W myśl 45 pkt 1 lit. a rozporządzenia, w stosunku do obiektów budowlanych lub ich części oraz innych miejsc przeznaczonych do zbierania, magazynowania lub przetwarzania odpadów, dla których:
1) przed dniem wejścia w życie rozporządzenia:
a) uzgodniono warunki ochrony przeciwpożarowej instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów, na podstawie art. 42 ust. 4c i 4d pkt 1 albo 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, dopuszcza się spełnienie wymagań wskazanych w § 5-37 oraz § 41-43 w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do tych uzgodnień, jednak nie dłużej niż do dnia 1 marca 2024 r., a wymagań wskazanych w § 38-40 w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do tych uzgodnień, jednak nie dłużej niż do dnia 1 września 2020 r.
Skarżąca złożyła wniosek o uzgodnienie operatu przeciwpożarowego przed wejściem życie rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej, tj. przed 4 marca 2020 r. Postępowanie w sprawie uzgodnienia operatu nie zakończyło się jednak przed tą datą. W konsekwencji, nie tylko wykładnia, ale także zastosowanie § 45 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie odpadów nie narusza prawa.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.