II OSK 1440/06

II OSK 1440/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Żak
Maria Czapska -Górnikiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Zygmunt Niewiadomski
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Sygn. powiązane
II SA/Rz 350/05 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2006-03-15
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
par. 8
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędzia NSA Anna Żak Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2007r.. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Rz 350/05 w sprawie ze skargi T. N. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
II OSK 1440 / 06
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę T. N. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie z dnia [...] marca 2005 r., którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] grudnia 2004 r. orzekającej o nie stwierdzeniu choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w przedmiotowej sprawie zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej pochodzi z dnia 24 listopada 2003 r. Zatem postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte w dacie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz. U. Nr 132, poz. 1115/.
W niniejszej sprawie po przeprowadzeniu u skarżącego badań Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Rzeszowie wydał orzeczenie lekarskie z dnia 30 sierpnia 2004 r. stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej uszkodzenia słuchu. Instytut Medycyny Pracy w Sosnowcu orzeczeniem z dnia 29 listopada 2004 r. wydanym na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego również stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Obie uprawnione jednostki medyczne zgodnie rozpoznały u skarżącego obustronne uszkodzenie słuchu typu odbiorczego prawe ucho - 42 dB, a lewe - 44 dB. W konsekwencji więc rozpoznane u skarżącego schorzenie wobec treści obowiązującego rozporządzenia, nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z uwagi na dokonane przez obie uprawnione jednostki medyczne rozpoznanie wobec treści § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz. U. Nr 132, poz. 1115/ nie ma podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.
Z tych względów na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm./ Sąd skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. N. zaskarżając go w całości i opierając ją na zarzucie:
- naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych w sytuacji, gdy do oceny stanu zdrowia skarżącego należało zastosować przepisy poprzednio obowiązujące tj,. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 20.11.1974 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 45 poz. 271) bądź rozporządzenia z 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 i z 1989r. Nr 61 poz. 364), ponieważ stany chorobowe skarżącego powstały w okresie obowiązywania tych aktów prawnych i dla oceny czy skarżący posiada chorobę zawodową należy stosować te właśnie przepisy.
- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 §1 i art. 80 kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego polegającą na nieuwzględnieniu faktu, że skarżący już w latach 1974-1975 miał rozpoznane uszkodzenie słuchu typu zawodowego i przepisy dotyczące kryteriów orzekania o chorobie zawodowej winny być stosowane z tego okresu, a nie późniejsze mniej korzystne dla skarżącego.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie winny mieć zastosowanie przepisy poprzedniego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, gdyż podejrzenie choroby zawodowej było już stwierdzone 8.06.1974 r. przez lekarza zakładowego WSK. Powyższe zaświadczenie stwierdzało zagrożenie uszkodzenia nerwu słuchowego i skarżący został formalnie odsunięty od pracy w hałasie jednakże nadal pracował w takich warunkach co spowodowało rozpoznanie u niego 14.03.1975r. obustronnego uszkodzenia nerwów słuchowych typu zawodowego. W ocenie strony wnoszącej kasację, skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji tego, że jego pracodawca nie dopełnił formalności związanych z uruchomieniem procedury stwierdzenia choroby zawodowej. Jest to o tyle istotne, że według kryteriów orzeczniczych z 1974 lub 1975 roku uszkodzenie słuchu skarżącego jest takiego stopnia, że kwalifikowało się do stwierdzenia choroby zawodowej. Uchybienie ze strony pracodawcy nie powinno skutkować u skarżącego pozbawieniem go możliwości stwierdzenia choroby zawodowej zwłaszcza w sytuacji spełnienia przez skarżącego kryteriów orzeczniczych do stwierdzenia choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu typu odbiorczego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż w niniejszej sprawie zastosowanie winno mieć rozporządzenie z 2002 r. w sprawie chorób zawodowych, bowiem najwcześniejsze pismo w tej sprawie nosi datę 26.11.2003 r. i jest zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej, wystawionym przez specjalistę otolaryngologa Z. Z. Orzeczenie lekarskie z 1975 r. złożone do akt stwierdzało jedynie przeciwwskazania do pracy w hałasie, a nie stanowiło zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, o których jest mowa w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i jako taka podlega oddaleniu.
Nie do zaakceptowania jest stanowisko strony wnoszącej kasację, iż zaskarżonym wyrokiem naruszono § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych w sytuacji, gdy jak to stwierdził autor kasacji "do oceny stanu zdrowia skarżącego należało zastosować przepisy poprzednio obowiązujące t.j. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 20.11.1974 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 45 poz. 271) bądź rozporządzenia z 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 i z 1989 r. Nr 61 poz. 364)."
Stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo przyjął, iż w niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115) na co wskazywał wprost § 10 tegoż rozporządzenia.
W myśl § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Wobec tego, że wskazane wyżej rozporządzenie weszło w życie w dniu 3 września 2002 r., a w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumenty pozwalającego na przyjęcie, aby postępowanie wszczęte zostało przed tą datą, to za zasadne uznać trzeba stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organy administracji, a w konsekwencji i Sąd pierwszej instancji były upoważnione do przyjęcia jako materialnopranej podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.
Podkreślić należy, iż § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. uzależnia oparcie rozstrzygnięcia na przepisach dotychczasowych od tego, kiedy postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zostało rozpoczęte, a nie od tego kiedy choroba zaistniała. Tym samym nie można też podzielić stanowiska strony skarżącej, iż w sprawie należało zastosować przepisy dotychczas obowiązujące.
Biorąc pod uwagę materialnoprawne przesłanki ustalenia istnienia choroby zawodowej w niniejszej sprawie nie można uznać, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy przytoczone we wniesionej skardze kasacyjnej.
Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na mocy art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.