II OSK 1431/05

II OSK 1431/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-08-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz
Włodzimierz Ryms /przewodniczący sprawozdawca/
Zygmunt Niewiadomski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 910/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-08-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Włodzimierz Ryms (spr.) Sędziowie Zygmunt Niewiadomski Alicja Plucińska-Filipowicz Protokolant Joanna Gołębiewska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "D." Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 910/05 w sprawie ze skargi Zakładów Mechanicznych "P." S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Zakładów Mechanicznych "P." Spółka Akcyjna w [...] i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o ustaleniu, na wniosek N. Sp. z o.o. w [...], warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, częścią handlowo - usługową, trafostacją oraz infrastrukturą techniczną, na działce nr ewidencyjny 11, obręb 6-07-07, przy ul. [...] w [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następuje okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podnoszonych w odwołaniu przez skarżącą Spółkę, iż teren planowanej inwestycji znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działek o numerach ewidencyjnych 8, 9 i 17, obręb 6-07-07, których wieczystym użytkownikiem jest Spółka, której przedsiębiorstwo na podstawie decyzji nr 26 Ministra Gospodarki z dnia 8 lutego 2000 r. jest "w wykazie obszarów, obiektów i urządzeń ważnych dla obronności kraju, militaryzacji przedsiębiorstwa na wypadek zagrożenia i wojny". Na terenie tych działek "uwzględniono doraźne obszary ewakuacyjne w razie zagrożenia TSP – amoniak oraz w razie powstania groźby zamachu terrorystycznego". Zdaniem organu odwoławczego przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie zakazują ustalenia warunków zabudowy w sąsiedztwie terenu zamkniętego w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.). Skoro brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie została wyznaczona dotychczas strefa ochronna wokół terenu zamkniętego, projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie wymaga uzgodnienia z właściwymi organami wojskowymi.
W ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane z naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 5 oraz art. 53 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).
Wprawdzie nie ma zakazu ustalania warunków zabudowy w sąsiedztwie terenu zamkniętego oraz nakazu uzgadniania inwestycji położonej w sąsiedztwie terenu zamkniętego z organem właściwym do spraw obronności państwa, to jednak organ nie wziął pod uwagę treści decyzji, na podstawie której przedsiębiorstwo skarżącej Spółki jest w wykazie obszarów, obiektów i urządzeń ważnych dla obronności kraju i militaryzacji przedsiębiorstwa na wypadek zagrożenia terrorystycznego i wojny, ze względu na zagrożenie życia i zdrowia potencjalnych mieszkańców planowanego osiedla, którego źródłem jest funkcjonowanie przedsiębiorstwa (stacja zgazowania amoniaku, groźba zamachu terrorystycznego). Wskazuje na to brak w aktach sprawy decyzji Ministra Gospodarki z dnia 8 lutego 2000 r., na którą powołał się skarżący.
W ocenie Sądu zawarta w aktach sprawy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] nie spełnia warunków określonych w § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., ponieważ granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w odległości mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Przyjęty w analizie obszar obejmuje teren przedsiębiorstwa skarżącej Spółki, a mimo to w analizie tej nie odniesiono się do tego, czy i jakie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, z uwagi na ewentualne skażenie TSP – amoniak oraz groźbę zamachu terrorystycznego, może wynikać z działalności skarżącej Spółki. Organ powinien się odnieść do tego, jakie znaczenie dla planowanej inwestycji ma potencjalne zagrożenie związane z terenem sąsiadującym z terenem inwestycji i ewentualnie wskazać pod jakimi warunkami może być realizowana ta inwestycja.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez D. Spółka Akcyjna w [...], na którą przeniesiona została zaskarżona decyzja, podniesiono zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie skarżącego sporządzenie analizy funkcji obszaru, wyznaczonego do określenia warunków zabudowy bez zachowania wymogów, nie miało wpływu na ostateczny wynik sprawy, ponieważ obszar analizowany obejmował teren należący do skarżącej Spółki, organy administracji zbadały i przeanalizowały istnienie w sąsiedztwie projektowanej inwestycji "terenu zamkniętego", a Sąd pierwszej instancji nie wykazał, iż naruszenie wymogów stawianych analizie miało wpływ na wynik sprawy. Zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców ewentualnym skażeniem TSP – amoniak oraz groźbą zamachu terrorystycznego było sprawdzane, czego wyrazem jest postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 października 2004 r., który analizował projektowaną inwestycję i odstąpił od wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji. Sąd wadliwie przyjął naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prezentując stanowisko, że organy uchybiły obowiązkowi przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych, podczas gdy przepis ten nie przewiduje jakiejkolwiek wstępnej analizy. Nie jest również zasadne stanowisko Sądu, iż organy administracji powinny wziąć pod uwagę treść decyzji Ministra Gospodarki Nr 26 z dnia 8 lutego 2000, skoro decyzja ta nie została włączona do materiału dowodowego, a ponadto Sąd nie wykazał, iż nie przeprowadzenie dowodu z tej decyzji miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zasadniczym powodem uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji było stwierdzenie przez Sąd naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy administracji naruszyły ten przepis, ponieważ nie ustalono i nie rozważono, jakie może być oddziaływanie na planowane osiedle mieszkaniowe istniejącego na sąsiedniej nieruchomości przedsiębiorstwa skarżącego. Pomimo podnoszenia przez skarżącego już w toku postępowania administracyjnego, iż przedsiębiorstwo skarżącego jest zaliczane do obiektów i urządzeń ważnych dla obronności kraju oraz że na terenie przedsiębiorstwa znajduje się stacja zgazowania amoniaku, co może stanowić zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców osiedla, zwłaszcza z punktu widzenia zagrożenia terrorystycznego, organy w ogóle nie odniosły się do tej kwestii. Argumenty podnoszone w skardze kasacyjnej nie podważają trafności stanowiska Sądu. To, że skarżący nie przedłożył decyzji Ministra Gospodarki z dnia 8 lutego 2000 r. nie zwalniało organów od obowiązku ustalenia, czy taka decyzja została wydana i uwzględnienia jej treści. Nie można podzielić poglądu wnoszącego skargę kasacyjną, że naruszenie to nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Konieczne jest bowiem ustalenie, czy działalność przedsiębiorstwa skarżącego, a w szczególności jego urządzenia w postaci stacji zgazowania amoniaku mogą oddziaływać na planowane osiedle mieszkaniowe i stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców tego osiedla. Wbrew stanowisku przyjętemu w skardze kasacyjnej do tego zagadnienia w żadnym stopniu nie odnosi się także postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 21 października 2004 r. Wyniki analizy zagospodarowania obszaru również nie odnoszą się do sposobu zagospodarowania sąsiadujących z planowaną inwestycją nieruchomości skarżącego, na których znajdują się urządzenia przedsiębiorstwa. Potwierdza to dodatkowo trafność stanowiska Sądu, iż jest to konsekwencją objęcia analizą zbyt małego obszaru, z naruszeniem § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Dlatego też twierdzenie wnoszącego skargę kasacyjną, iż naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy nie jest słuszne.
Stosownie do przepisu art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy właściwy organ dokonuje analizy warunków i zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza, o której mowa w tym przepisie poprzedza wydanie samej decyzji i stanowi jej podstawę, a wobec tego w tym znaczeniu można mówić, ze jest to analiza wstępna w procesie wydawania decyzji. Wobec tego, użycie przez Sąd pierwszej instancji określenia "analiza wstępna" nie stanowi naruszenia wskazanych przepisów, ponieważ nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż używając tego określenia Sąd miał na uwadze inną analizę, niż ta, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazanie z kolei przez Sąd jedynie w sposób ogólny na warunki wynikające z przepisów odrębnych pozostaje w związku z tym, że organy nie odniosły się do tego, jaką działalność na sąsiedniej nieruchomości prowadzi przedsiębiorstwo skarżącego, jakie i w jakim miejscu usytuowane są na tej nieruchomości urządzenia przedsiębiorstwa oraz jakie jest oddziaływanie tych urządzeń na nieruchomość sąsiednią, na której przewiduje się inwestycję. Dopiero po tych ustaleniach możliwe jest precyzyjne wskazanie, czy i jakie przepisy odrębne określają warunki, które powinny być objęte analizą, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tak więc zarzut wnoszącego skargę kasacyjną, iż Sąd pierwszej instancji nie wskazał, o jakie przepisy odrębne chodzi nie jest uzasadniony.
W tym stanie rzeczy nie można przyjąć, że Sąd naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skoro uwzględnienie skargi było uzasadnione.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.