II OSK 1421/24

II OSK 1421/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz
Mirosław Gdesz
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
IV SA/Po 113/24 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2024-03-27
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 marca 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 113/24 w sprawie ze skargi R.R. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 12 grudnia 2023 r. nr IR-IV.7721.388.2023.10 w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 27 marca 2024 r. r., IV SA/Po 113/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Poznaniu oddalił skargę R.R. (inwestor) na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 12 grudnia 2023 r. nr IR-IV.7721.388.2023.10, w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, inwestor zgłosił zamiar budowy czterech obiektów tymczasowych związanych z obsługą przystani wodnej (kat. XVIII) przy ul. [...] w Poznaniu (dz. nr [...], ark. [...], obr. [...]), dołączając do niego m. in. projekt techniczno-budowlany oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z 8 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta Poznania, na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2023, poz. 682 ze zm., uPb), zobowiązał inwestora m. in. do: 1) wskazania jakiego rodzaju obiektu budowlane są przedmiotem zgłoszenia, z treści załączonego opracowania wynika, że przedmiotem zgłoszenia jest budowa budynków służących do przechowywania pojazdów i narzędzi związanych z obsługą przystani wodnej, bowiem przed WSA w Poznaniu toczy się postępowanie z wniosku inwestora w sprawie zamiaru budowy czterech obiektów [altan] służących do przechowywania pojazdów i narzędzi, związanych z budową przystani wodnej; 2) uzupełnienia danych ewidencyjnych terenu inwestycji; 3) skorygowania daty planowanego terminu rozpoczęcia robót budowlanych; 4) doprowadzenia do zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wilczak-Czapla w Poznaniu przyjętego przez Radę Miasta Poznania uchwałą nr LVIII/758/V/2009 z 7 lipca 2009 r. (MPZP), w tym z jego § 4 pkt 1 lit. f w zakresie zakazu lokalizacji budynków - altana ogrodowa zgodnie z załączoną dokumentacją opisowo-graficzną posiada cechy budynku, oraz § 17 pkt 3 MPZP – poprzez wykazanie obowiązkowego powiązania funkcjonalnego planowanych obiektów z przystanią wodną na terenie WS.
2.2. Jak dalej w wyroku IV SA/Po 113/24 wskazano, inwestor dokonał uzupełnień wniosku oraz wyjaśnił, że pomimo analogicznego położenia inwestycja objęta poprzednim zgłoszeniem różni się od inwestycji zakładanej w ramach obecnego postępowania, albowiem inny jest charakter wskazanych obiektów, w tym zastosowane rozwiązania. Wnioskodawca wyjaśnił, że przy obecnej inwestycji zastosowano brak trwałego związania z gruntem i powołał się m. n. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2023 r. III FSK 3326/21, z którego wynika, że element trwałego związania z gruntem, podobnie jak pozostałe elementy konstytuujące normatywną definicję budynku, są jednocześnie pojęciami prawnymi, jednakże ich stwierdzenie w konkretnym przypadku jest uzależnione od okoliczności stanu faktycznego, których ocena pozwala uznać, czy w danym przypadku związanie z gruntem jest trwałe. Podkreślił, że do wypełnienia przesłanki "trwałego związania z gruntem" nie wystarczy samo wskazanie, że dany obiekt został posadowiony na fundamencie, jeżeli już sam sposób montażu nie może wskazać istnienia tego rodzaju trwałego związku z gruntem. W konsekwencji uznano, że możliwość odłączenia obiektu budowlanego od ławy fundamentowej, bez jego całkowitego zniszczenia, powoduje pozbawienie go przymiotu budynku, a to w związku z brakiem spełnienia przesłanki trwałego związania z gruntem w przedstawionym wyżej rozumieniu.
2.3. Następnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzją nr 499/2023 z 12 września 2023 r. Prezydent Miasta Poznania, na podstawie art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 pkt 2 uPb, wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako "budowa czterech obiektów tymczasowych związanych z obsługą przystani wodnej" przy ul. [...] w Poznaniu (dz. nr [...], ark. [...], obr. [...]).
W wyroku przywołano, że w uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, że zgłoszone obiekty - nie przesądzając, jaki mają charakter (jakiego rodzaju są to budynki), jaki ma być sposób ich trwałego lub nietrwałego związania z gruntem - należy uznać za obiekty tymczasowe. Zdaniem organu inwestor nie wykazał powiązania tych obiektów z funkcjonowaniem przystani wodnej, gdyż w jego piśmie ograniczono się do opisania teoretycznej współzależności zgłaszanych obiektów z funkcjonowaniem przystani wodnej. Organ stwierdził, że postanowienia § 17 pkt 3 MPZP jednoznacznie formułują obowiązek funkcjonalnego powiązania terenu ZO/ZZ (w tym działki nr [...]) z terenem wód powierzchniowych WS, na których ustala się lokalizację przystani wodnej zgodnie z rysunkiem planu (§ 18 pkt 1 MPZP). Ponadto podkreślił, że przedmiotowa funkcja obiektów objętych zgłoszeniem wiąże się z korzystaniem z infrastruktury, jaką jest przystań, jednak w żaden sposób nie determinuje funkcjonalności przystani wodnej jako niezależnego obiektu.
2.4. Odwołanie od w/w decyzji Prezenta Miasta Poznania wniósł inwestor.
2.5. Dalej w wyroku IV SA/Po 113/24 przywołano, że Wojewoda Wielkopolski przywołaną na wstępie decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2023, poz. 775 ze zm., K.p.a.), utrzymał w mocy w/w decyzję Prezydenta Miasta Poznania.
Wojewoda stwierdził, że decyzja organu I instancji wydana została w terminie wynikającym z art. 30 ust. 5 uPb. Następnie wskazał na to, że zgłoszenie zamiaru budowy wpłynęło do organu w dniu 25 lipca 2023 r., a 8 sierpnia 2023 r. organ I instancji wydał postanowienie zobowiązujące wnioskodawcę do uzupełnienia zgłoszenia. Organ II instancji zaznaczył, że w takiej sytuacji termin do wniesienia sprzeciwu rozpoczął ponownie swój bieg w dniu 24 sierpnia 2023 r., tj. od dnia wpłynięcia odpowiedzi na to wezwanie. Organ odwoławczy wskazał również na to, że decyzja wnosząca sprzeciw została wydana i nadana do adresata w dniu 12 września 2023 r. Mając na uwadze przywołane przepisy i okoliczności, w tym datę wniesienia odwołania, Wojewoda stwierdził, że Prezydent Miasta wniósł sprzeciw z zachowaniem ustawowego terminu (21 dni).
Wojewoda stwierdził, że planowane zamierzenie budowlane obejmuje w rzeczywistości budowę czterech budynków gospodarczych, a trwałość związania z gruntem nie pozwala zakwalifikować projektowanych budynków jako obiektów tymczasowych. Materiał dowodowy nie zawiera żadnych treści wskazujących na to, że planowane do pobudowania obiekty są przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej. O spełnieniu tego wymogu nie stanowi deklaracja o rozbiórce planowanych obiektów, tym bardziej, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że sezonowość ich użytkowania pozostaje w oczywistej kolizji z deklarowanym sposobem wykorzystywania spornych budynków, jako obiektów do stałego przechowywania narzędzi i pojazdów, bo także poza sezonem, podczas którego korzysta się z przystani wodnej.
Ponadto organ II instancji uznał za konieczne wyjaśnienie, że działka inwestycyjna leży na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem ZO/ZZ, tj. teren zieleni otwartej ogólnodostępnej oraz sieci infrastruktury technicznej – wodociągów i kanalizacji, obszar bezpośrednio zagrożony powodzią, wobec czego nieruchomość ta nie została w planie miejscowym przeznaczona pod zabudowę, a jedynie przywołany § 4 pkt 1 lit. a MPZP dopuszcza możliwość realizacji tymczasowych obiektów budowlanych związanych z organizacją imprez i funkcjonowaniem przystani. Niemniej jednak zgłoszona inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia, o którym mowa w tym przepisie planu miejscowego.
2.6. W wyroku przywołano, że w ocenie organu II instancji wydano prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie, zgłaszając sprzeciw z uwagi na niezgodność projektowanej inwestycji z planem miejscowym, ale faktyczne podstawy tej niezgodności wykazał organ odwoławczy w przedmiotowej decyzji. W konsekwencji uznał, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie.
Wojewoda wspomniał również, że wcześniej toczyło się już postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem było zgłoszenie inwestora dotyczące budowy "czterech altan ogrodowych służących do magazynowania narzędzi i pojazdów związanych z obsługą przystani wodnej" przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. [...], obr. [...]), które w wyniku wniesienia przez niego skargi zakończyło się wyrokiem WSA w Poznaniu z 28 września 2023 r. IV SA/Po 448/23 o oddaleniu skargi.
3.1. Ryszard Ratajczak, w skardze na decyzję Wojewody wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta o sprzeciwie.
3.2. Zdaniem skarżącego kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem:
1) art. 3 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 5 uPb oraz art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że obiekty wskazane przez wnioskodawcę należy, z uwagi na ich konstrukcję i podnoszone przez organ trwałe związanie z gruntem, zakwalifikować jako budynki gospodarcze, nie zaś jako tymczasowe obiekty budowlane, a to w sytuacji, w której:
a) wnioskodawca w złożonym wniosku jednoznacznie wskazał na swój zamiar co do tymczasowego użytkowania obiektu budowlanego, a to zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
b) konstrukcja obiektów służących do magazynowania narzędzi i pojazdów związanych z obsługą przystani wodnej, a w szczególności szkielet w konstrukcji drewnianej, niepołączony trwale z gruntem - nieposiadający fundamentów, a jedynie zamocowany do podwaliny drewnianej, niepołączonej trwale z gruntem, położonej na kostce betonowej, do której nie jest przytwierdzony, nie stanowi konstrukcji uzasadniającej uznanie tych obiektów za budynki gospodarcze trwale związane z gruntem – a które to okoliczności powinny stanowić o możliwości zakwalifikowania obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu powołanych powyżej przepisów;
2) art. 139 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na niekorzyść skarżącego i uznanie, że zgłoszone przez niego obiekty stanowią budynki gospodarcze trwale z gruntem związane, w sytuacji w której:
a) organ I instancji nie kwestionował, że zgłoszone obiekty mają charakter tymczasowy i należałoby je zakwalifikować jako budynki trwale z gruntem związane,
b) kwestia charakteru obiektów "nie była podstawą odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji",
c) decyzja organu I instancji w zakresie braku kwestionowania tymczasowego charakteru zgłoszonych przez skarżącego obiektów nie narusza prawa:
3) § 4 ust. 1 lit. a MPZP poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że posadowienie obiektów budowlanych służących magazynowaniu pojazdów i narzędzi służących korzystaniu z przystani wodnej nie spełnia określonego w tym planie obiektu związanego z funkcjonowaniem przystani wodnej, podczas gdy już z wykładni językowej wskazanych postanowień jednoznacznie wynika, że jakiekolwiek powiązanie z funkcjonowaniem przystani wodnej, a tym samym korzystanie z niej zgodnie z przeznaczeniem, spełnia przewidziane tym planem kryterium związku funkcjonalnego, a nadto zarówno z treści planu oraz z uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie wynika.
3.3. Przedmiotowe zarzuty zostały rozwinięte i odrębnie umotywowane w uzasadnieniu skargi.
3.4. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Poznaniu skargę oddalił.
4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego co do tego, że organ I instancji błędnie uznał, iż planowane obiekty objęte zgłoszeniem mają charakter tymczasowy. Sąd ten w pełni też podzielił poglądy Wojewody co do rozumienia pojęcia "trwałego związania z gruntem" spornych obiektów wyrażone w związku z art. 29 ust. 1 pkt 7 uPb, który stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.
Sąd a quo wskazał na to, że Wojewoda zasadnie rozstrzygnął o charakterze planowanych obiektów, opierając się na przedłożonym projekcie techniczno-budowlanym i odnosząc do wykładni art. 29 ust. 1 pkt 7 uPb. Wobec tego zasadnie przyjęto, że zakres planowanych robót budowlanych obejmuje wykonanie czterech budynków służących do magazynowania narzędzi i pojazdów związanych z obsługą przystani wodnej, które nie mogą być uznane za obiekty tymczasowe, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 i art. 3 pkt 5 uPb.
4.3. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że przeanalizowany przez Wojewodę zakres prac związanych z wykonaniem przedmiotowego przedsięwzięcia, wynikający z projektu techniczno-budowlanego, wskazuje na to, że planowane obiekty gospodarcze nie są obiektami tymczasowymi, niepołączonymi trwale z gruntem. Z uwagi na powyższe sąd wojewódzki nie stwierdził po stronie organu odwoławczego naruszenia przepisów art. 3 pkt 2 i 5, art. 29 ust. 1 pkt 7 ani art. 30 ust. 5 oraz art. 30 ust. 6 uPb. Zdaniem tegoż sądu w sprawie nie miało też miejsca naruszenie przepisów prawa miejscowego, w tym podnoszonego w skardze § 4 ust. 1 lit. a MPZP.
5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.
5.2. Na podstawie art. 176 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634, Ppsa) inwestor wnosi o jego uchylenie, ewentualnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania, w każdym przypadku o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
5.3. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 5 uPb wraz z przepisami postępowania określającymi zakres postępowania dowodowego oraz okoliczności wymagających ustalenia, tj. art. 7, 77 K.p.a., poprzez błędne uznanie, iż obiekty wskazane przez inwestora należy, z uwagi na ich konstrukcję i podnoszone przez organ trwałe związanie z gruntem, zakwalifikować jako budynki gospodarcze, nie zaś jako tymczasowe obiekty budowlane, a to w sytuacji, w której:
a. wnioskodawca w złożonym wniosku jednoznacznie wskazał na swój zamiar co do tymczasowego użytkowania obiektu budowlanego, a to zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
b. konstrukcja obiektów służących do magazynowania narzędzi i pojazdów związanych z obsługą przystani wodnej, a w szczególności szkielet w konstrukcji drewnianej, niepołączony trwale z gruntem - nieposiadający fundamentów, a jedynie zamocowany do podwaliny drewnianej, niepołączonej trwale z gruntem, położonej na kostce betonowej, do której nie jest przytwierdzony, nie stanowi konstrukcji uzasadniającej uznanie tych obiektów za budynki gospodarcze trwale związane z gruntem, a które to okoliczności powinny stanowić o możliwości zakwalifikowania obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu powołanych powyżej przepisów.
5.4. Na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 139 K.p.a., poprzez uznanie, że w sprawie nie doszło do naruszenia przez organ II instancji zakazu polegającego na orzekaniu na niekorzyść skarżącego i uznanie, że zgłoszone przez skarżącego obiekty stanowią budynki gospodarcze trwale z gruntem związane, w sytuacji w której:
a) organ I instancji nie kwestionował, że zgłoszone obiekty mają charakter tymczasowy i należałoby je zakwalifikować jako budynki trwale z gruntem związane.
b) kwestia charakteru obiektów, nie była podstawą odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji,
c) decyzja organu I instancji w zakresie braku kwestionowania tymczasowego charakteru zgłoszonych przez skarżącego obiektów nie narusza prawa.
5.5. W skardze kasacyjnej sformułowano ponadto zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. § 4 ust. 1 lit. a MPZP poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że posadowienie obiektów budowlanych służących magazynowaniu pojazdów i narzędzi służących korzystaniu z przystani wodnej nie spełnia określonego tym planem obiektu związanego z funkcjonowaniem przystani wodnej, podczas gdy już z wykładni językowej wskazanych postanowień jednoznacznie wynika, iż jakiekolwiek powiązanie z funkcjonowaniem przystani wodnej, a tym samym korzystanie z niej zgodnie z przeznaczeniem, spełnia przewidziane tym planem kryterium związku funkcjonalnego, a nadto zarówno z treści planu oraz z uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie wynika.
5.6. W uzasadnieniu starano się rozwinąć tak sformułowane podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w toku całego postępowania przed organami skarżący kasacyjnie pozbawiony został możliwości wyjaśnienia, jakie cechy obiektów przesądzają o tym, że są one związane z funkcjonowaniem przystani, a jakie cechy obiektów tę funkcjonalność wykluczają. Postępowanie przed sądem również nie doprowadziło do wyjaśnienia tych okoliczności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia, oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd pierwszej instancji, określenia w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, jaką postać miało to naruszenie, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim. Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi drugiej instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.
6.2. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w powiązaniu z art. 139 K.p.a., poprzez uznanie, że w sprawie nie doszło do naruszenia przez organ II instancji zakazu polegającego na orzekaniu na niekorzyść skarżącego. Trafnie sąd pierwszej instancji wskazał, że utrzymując w mocy decyzję o sprzeciwie organ II instancji nie pogorszył obiektywnie sytuacji strony odwołującej się. Nawet odmienne między organami kwalifikowanie zgłaszanych obiektów przez inwestora, nie prowadzi jednak do wnioskowania, że dojść miało do naruszenia zakazu reformationis in peius, statuowanego w normie art. 139 K.p.a., skoro zapadła w postepowaniu odwoławczym decyzja opierająca się na dyspozycji art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.
6.3. W skardze kasacyjnej jako zarzut naruszenia prawa materialnego powołano art. 3 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 5 uPb, przy czym jako formę jego naruszenia wskazano – "poprzez błędne uznanie". Z art. 174 pkt 1 Ppsa wynika, że zarzut naruszenia prawa materialnego w skardze kasacyjnej polegać ma na jego "błędnej wykładni" lub "niewłaściwym zastosowaniu", nie zaś na "błędnym uznaniu". Autor skargi kasacyjnej użył sformułowania, które wskazuje, że w istocie chodzi stronie skarżącej kasacyjnie o tę drugą formę naruszenia prawa materialnego. Wadliwie dodatkowo w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 Ppsa, skarżący kasacyjnie powołuje art. 7 i 77 K.p.a., nadto nie dostrzegając, że drugi z nich ma charakter rozbudowanej regulacji, dzieląc się na szereg paragrafów, sama zaś skarga kasacyjna dodatkowo nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak skonstruowanej i o wskazanym zakresie podstawy kasacyjnej. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371; 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17; 22 marca 2022 r., II OSK 946/21; 5 lipca 2022 r., II OSK 2723/21; CBOSA.nsa.gov.pl).
Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 3 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 5 uPb. Oba przepisy mają charakter definicyjny na użytek uPb, określając odpowiednio pojęcie "budynku" oraz "tymczasowego obiektu budowlanego". Sąd pierwszej instancji nie naruszył tych przepisów, niesporne jest wszak, że zgłoszone obiekty budowlane miały posiadać dach, przegrody budowlane wydzielające go z przestrzeni. Sporne jest, czy – uwzględniając złożony projekt techniczno-budowlany – można mówić, że miały być trwale związane z gruntem oraz posiadać fundamenty. W tym aspekcie Sąd Naczelny podziela w całości stanowisko zajęte w zaskarżonym wyroku (s. 13 i n.) i tam powołaną judykaturę, z której wynika m. in., że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem przez obiekt budowlany istotne znaczenie ma posadowienie tegoż obiektu na tyle trwale, aby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania, opierania się czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przemieszczenie. Nie ulega wątpliwości, że w konstrukcji spornych obiektów przewidywano użycie tzw. podwaliny, która konstrukcyjnie pełni rolę fundamentu dla ścian budynku. Na okoliczność wykluczenia spornych obiektów jako tymczasowych obiektów przemawia natomiast zadeklarowana w zgłoszeniu inwestora wola stałego wykorzystywania tych budynków dla przechowywania w nich narzędzi i samochodów, także poza sezonem korzystania z przystani wodnej.
6.4. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia § 4 ust. 1 lit. a) MPZP poprzez jego błędną wykładnię. Z cyt. przepisu wynika zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów związanych z organizacją imprez i funkcjonowaniem przystani wodnej na terenach ZO/ZZ i KP/ZP/K/ZZ oraz na terenach zielenie urządzonej ogólnodostępnej oraz sezonowych obiektów gastronomicznych sytuowanych na terenach 1-ZP/K?ZZ i 1-ZP/K/ZZ, z zastrzeżeniem § 23 pkt 1. Skoro trafnie sąd pierwszej instancji uznał, że chodzi o budynki nie mające charakteru obiektów tymczasowych, to tak skonstruowana podstawa kasacyjna jest chybiona.
7. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa orzeczono, jak w sentencji.