II OSK 1412/12

II OSK 1412/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2013-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-05-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący/
Dorota Jadwiszczok
Leszek Kamiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
VIII SA/Wa 526/11 - Wyrok WSA w Warszawie z 2012-01-31
II OZ 1094/11 - Postanowienie NSA z 2011-11-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
art. 66 ust. 1 pkt 1, pkt5, pkt6, pkt 7 lit. c, art. 82 ust.1 pkt 1 lit. b
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 526/11 w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 25 marca 2011 r. nr SKO/ŚU/5/609/11 w przedmiocie określenia uwarunkowań środowiskowych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 526/11, oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 25 marca 2011 r., nr SKO/ŚU/5/609/11, w przedmiocie określenia uwarunkowań środowiskowych. W motywach wyroku Sąd Wojewódzki powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia 15 lutego 2011 r., nr BGKR-7625/1/7/09/10/11, Wójt Gminy Kowala działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. art. 82 ust. 1 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227), zw. dalej u.i.o.ś.) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., a także § 3 ust. 1 pkt 72 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku z dnia 22 maja 2009 r. Przedsiębiorstwa ... Sp. z o.o. w Radomiu - reprezentującego gminę K. - i przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na: "budowie oczyszczalni ścieków na działce nr ew. ... w miejscowości P., gm. K., powiat radomski, województwo mazowieckie". Zgodnie z treścią tej decyzji przedsięwzięcie polega na budowie gminnej oczyszczalni ścieków komunalnych o przepustowości Qa=500 mVdobę, z możliwością rozbudowy do przepustowości Qd =1200 mVdobę dla gminy K. w miejscowości P., w optymalnej lokalizacji na działce nr ew. ..., gmina K., powiat radomski, woj. mazowieckie. Oczyszczalnia składać się będzie z kilku obiektów powiązanych ze sobą technologicznie tj. z obiektów wolnostojących oraz zespołu monolitycznych budowli żelbetowych o różnym przeznaczeniu, zagłębionych do maksymalnej głębokości 4,00 m p.p.t.
W osnowie decyzji ustalono warunki obowiązujące podczas projektowania, a następnie eksploatacji oczyszczalni, z których m.in. wynikało, że należy zastosować układ hermetycznego odbierania ścieków z wozów asenizacyjnych oraz hermetyzację pozostałych obiektów oczyszczalni, w których powstają substancje odorowe oraz zaprojektować odpowiednią wentylację zbiorników i pomieszczeń technologicznych. Przy punkcie zlewnym należy zaprojektować zawór ze złączką do przewodu giętkiego, zastosować technologię biologicznego usuwania zapachów czyli dezodoryzację, zastosować rozwiązania projektowe ograniczające emisję hałasu (np. osłony dźwiękochłonne, wibroizolatory, automatykę), przy ogrodzeniu oczyszczalni oraz wokół obiektów technologicznych zaprojektować pasy zieleni izolacyjnej średnio i wysokopiennej z drzew i krzewów o własnościach bakteriostatycznych i bakteriobójczych. Ponadto ustalono, że ścieki ze stacji odwadniania osadu należy kierować z powrotem na stanowisko przyjmowania ścieków, osad po odwodnieniu kierować do zakładu utylizacji, na składowisko odpadów lub - po sprawdzaniu i potwierdzeniu parametrów jakościowych - do wykorzystania rolniczego, nadto należy monitorować ilość ścieków odprowadzanych do odbiornika, oraz prowadzić rejestr ścieków przyjętych do stacji zlewnej, a także utrzymywać w czystości tacę najazdową w punkcie zlewnym. Ustalono też, że projektowanej oczyszczalni nie zalicza się do inwestycji o podwyższonym lub dużym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowych, a także z uwagi na to, że zastosowane rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne gwarantują dotrzymanie standardów jakości środowiska poza terenem oczyszczalni nie ma potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania na podstawie art. 135 ustawy Prawo Ochrony Środowiska.
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że po szczegółowym przeanalizowaniu wniosku, raportu o oddziaływaniu na środowisko wraz z uzupełnieniami, opinii i warunków wydanych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Starostę Radomskiego, a następnie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który, w związku z podnoszonymi zastrzeżeniami, dwukrotnie żądał uzupełnienia raportu, a także po przeprowadzeniu dwóch rozpraw administracyjnych z udziałem społeczeństwa i ponowieniu czynności (w związku z uwzględnieniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu zażalenia Stowarzyszenia na postanowienie o odmowie dopuszczenia tej organizacji do postępowania) i uwzględnieniu wielu zgłoszonych postulatów uznał, że oddziaływanie oczyszczalni na środowisko będzie zdecydowanie korzystne, co wynika z bilansu środowiskowego, który został szczegółowo sporządzony w raporcie oddziaływania na środowisko. W treści uzasadnienia decyzji zamieszczono w formie tabelarycznej zgłaszane przez rozprawy (w tym skarżącego) wnioski i uwagi szczegółowo odnosząc się do tych zastrzeżeń i uzasadniając rozpatrzone uwagi.
Odwołanie od tej decyzji wniósł M. B. zarzucając naruszenie art. 28 i art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie go możliwości czynnego uczestnictwa w charakterze strony, a także naruszenie art. 79 ust. 1, art. 33 ust. 1 pkt 7 i 99 i art. 42 u.i.o.ś. Odwołanie wniosło także Stowarzyszenie ... zgłaszając podobne zarzuty.
Decyzją z dnia 25 marca 2011 r. nr SKO/ŚU/5/609/11 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Kowala, która zdaniem organu odwoławczego posiada wszystkie elementy merytorycznego rozstrzygnięcia wymagane art. 82 i art. 85 u.i.o.ś. i została wydana po prawidłowym przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko. Odniesiono się w niej szczegółowo do kryterium wyboru lokalizacji oczyszczalni, a także do wszystkich wniesionych w trakcie postępowania uwag i wniosków. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności raport oddziaływania na środowisko, nie dawały podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że wprawdzie M. B. nie została doręczona decyzja Wójta Gminy Kowala, to brał on czynny udział w postępowaniu, podobnie jak Stowarzyszenie Zieloni Rzeczypospolitej Polskiej, mógł zgłaszać uwagi i wnioski, co też czynił, brał udział w rozprawie administracyjnej, a w uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do wnoszonych uwag.
Skargę do sądu administracyjnego wniósł M. B. i Stowarzyszenie ...(skarga Stowarzyszenia odrzucona postanowieniem z dnia 1 lipca 2011 r.). Zaskarżonej decyzji M. B. zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 82 u.i.o.ś., art. 66 u.i.o.ś. poprzez oparcie decyzji na ustaleniach zawartych w nieprawidłowo sporządzonym raporcie o oddziaływaniu na środowisko, naruszenie przepisów postępowania, a także art. 28 i art. 10 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i § 3 w zw. z art. 84 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak szczegółowej analizy wszystkich okoliczności sprawy, w tym zarzutów podniesionych w odwołaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga jest niezasadna. Sąd Wojewódzki wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie oczyszczalni ścieków na działce nr ... w miejscowości P. gm. K.. Zgodnie z art. 71 u.i.o.ś. będącym materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym drugim przypadku, jeśli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania został stwierdzony) jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na tę realizację. W ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia ustala się i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływania między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalni oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 u.i.o.ś).
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Mimo tego rodzaju funkcji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzedzająca jej wydanie ocena oddziaływania na środowisko musi mieć charakter kompleksowy, pozwalający organowi na zdobycie pełnej wiedzy odnośnie do skutków środowiskowych przedmiotowego przedsięwzięcia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu, rozpatrując odwołanie skarżącego od decyzji Wójta Gminy Kowala, w ocenie Sądu Wojewódzkiego zasadnie uznało, że istniały ustawowe przesłanki do jej wydania. W wykonaniu postanowienia Wójta Gminy Kowala z dnia 23 lipca 2009 r. został przedłożony stosowny raport o oddziaływaniu na środowisko wraz z uzupełnieniami. Sąd Wojewódzki podkreślił, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z przyszłą realizacją przedsięwzięcia. Dlatego ważnym zagadnieniem jest ustalenie jego zakresu przez stosowne organy. Raport sporządzany jest na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, ale oceniany jest przez organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie przedłożony raport wraz z uzupełnieniami, wbrew zarzutom skargi, zawiera elementy określone w art. 66 u.o.i.ś i spełnia wymogi zakreślone postanowieniem Wójta Gminy Kowala oraz w pismach Starostwa Powiatowego w Radomiu z dnia 3 listopada 2009 r. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomiu z dnia 26 października 2009 r. wzywających do uzupełnienia raportu. Analiza jego treści, a zwłaszcza uzupełnienie raportu wskazują, że głównym celem przedsięwzięcia jest stworzenie trwałego, efektywnego i zgodnego z wymaganiami ochrony środowiska sposobu oczyszczania ścieków komunalnych w gminie Kowala. Przedstawiony w raporcie sposób realizacji oczyszczalni ścieków jest dostosowany do warunków przestrzenno – społecznych i można założyć, że jest optymalny dla projektowanej ilości ścieków, sposobu ich oczyszczania oraz ochrony środowiska. Na stronie 28 raportu (pkt 7) znajduje się opis wszystkich analizowanych wariantów (uzupełniony 4 stycznia 2010 r.), w tym wariantu alternatywnego. W pierwszej kolejności autor raportu stwierdził, że w przypadku zaniechania inwestycji warunki środowiska uległyby dalszemu pogorszeniu w wyniku niekontrolowanego opróżniania szamb oraz ich przeciekania, co stanowi źródło zanieczyszczeń gruntu i wód gruntowych. Analizując z kolei wariant proponowany przez wnioskodawcę autor raportu stwierdził, że proponowaną lokalizację należy uznać za korzystną z punktu widzenia położenia względem zabudowy mieszkaniowej, która koncentruje się wzdłuż drogi gminnej nr 670 na północ od terenu oczyszczalni, przy czym najbliższe zabudowania mieszczą się ok. 200 m na wschód i ok. 250 m na północny – zachód. Natomiast od strony wschodniej i zachodniej działka graniczy z gruntami rolnymi V klasy bonitacyjnej. Z kolei w celu minimalizacji niekorzystnego wpływu na ludzi i środowisko zaproponowano nowoczesne rozwiązania technologiczne – hermetyczny układ odbierania ścieków oraz dezodyrację. Wykorzystanie osadów, powstających w trakcie procesu oczyszczania ścieków, na cele rolnicze przyniesie w ocenie autora raportu dodatkowe korzyści ekonomiczne. Umieszczenie obiektów oczyszczalni w odległości 280 m od drogi asfaltowej pozwala na wprowadzenie bogatej zabudowy roślinnej od strony terenów zabudowanych. Na str. 33 raportu (pkt 10.4 i 10.5) opisany został wpływ gospodarowania odpadami na środowisko, zdrowie ludzi, przyrodę, krajobraz i dobra kultury. W ocenie Sądu Wojewódzkiego analiza raportu nie pozostawia wątpliwości, że wariant najkorzystniejszy dla środowiska został w nim opisany wraz z uzasadnieniem jego wyboru, toteż podnoszone w tym zakresie zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Sąd Wojewódzki, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 383/08, Lex nr 526577, zauważył, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu. Zastrzeżenia te jednak nie mogą być gołosłowne, lecz powinny być poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany mogłaby wskazywać na wady raportu. Podzielając to stanowisko Sąd Wojewódzki zauważył, że w toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawił żadnego dowodu przeciwko raportowi. Z pewnością przeszkodą w możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych w postaci np. opinii sporządzonej przez inną osobę posiadająca odpowiednią wiedzę w tym zakresie nie była okoliczność, że skarżącego nie zawiadomiono oddzielnie o toczącym się postępowaniu i nie doręczono decyzji organu I instancji. Jakkolwiek stanowiło to naruszenie art. 28 k.p.a., to nie w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bowiem skarżący brał czynny udział w postępowaniu, mógł zgłaszać uwagi i wnioski, co też, jak wynika z akt sprawy, czynił. Brał również udział w rozprawie administracyjnej w dniu 11 września 2009 r. (większość wniosków i uwag pochodziła od skarżącego), zaś organ I instancji odniósł się do wnoszonych przez niego zastrzeżeń (tabela nr 2 w uzasadnieniu decyzji organu I instancji). Nie został tym samym naruszony art. 10 k.p.a.
W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie słusznie uznały, że zaistniała podstawa do wydania pozytywnej decyzji dla inwestora. W osnowie decyzji organu I instancji zamieszczone zostały szczegółowe warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Decyzja zawiera również charakterystykę przedsięwzięcia, zaś obszar inwestycji nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż plan taki nie został przyjęty. Z powyższego wynika, że wydana decyzja spełnia wymogi art. 82 u.i.o.ś., a zatem organ orzekający w sprawie wszechstronnie i prawidłowo, zdaniem Sądu, ocenił cały materiał dowodowy, a wydane rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności. Również procedura związana z przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego i uzyskaniem stosownych uzgodnień została dochowana. Organ odwoławczy wprawdzie nie wypowiedział się w kwestii podnoszonej w odwołaniu przez skarżącego co do bezstronności i niezależności autora raportu, ale uchybienie to również nie miało wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Sąd Wojewódzki podkreślił , że zastosowane w sprawie przepisy nie określają żadnych wymagań dla osób sporządzających raport o oddziaływaniu na środowisko – może to być zarówno wnioskodawca (inwestor), jak i dowolna osoba fizyczna albo prawna działająca w tym zakresie na zlecenie wnioskodawcy. Brak przeszkód prawnych, aby osobą sporządzającą był pracownik podmiotu, w którym jest również zatrudniony pełnomocnik reprezentujący wnioskodawcę (inwestora) w postępowaniu, dla potrzeb którego został sporządzony raport (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r., IV SA/Wa 15/07, Lex nr 362515).
W ocenie Sądu Wojewódzkiego niezasadne okazały się również pozostałe zarzuty naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania. Stan faktyczny został dokładnie wyjaśniony, materiał dowodowy zebrany w sposób wyczerpujący i prawidłowo rozpatrzony. Sama zaś decyzja zawiera wszystkie składniki służące pełnemu określeniu elementów stosunku prawnego (art. 107 § 1 k.p.a.).
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. B., reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd Wojewódzki, że organy naruszyli art. 7, 8,9,10,28, 78, 79, 95 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz poprzez brak wnikliwej i szczegółowej analizy wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz nie uwzględnienie przez Sąd Wojewódzki faktu, iż skarżący nie brał udziału w niniejszym postępowaniu jako strona, powyższe miało wpływ na wynik sprawy, gdyż skarżący pozbawiony został możliwości złożenia wniosków dowodowych, w szczególności powołania takich dowodów, które podważyłyby przedstawiony przez inwestora wadliwy raport, w wyniku czego została utrzymana w mocy niezgodna z prawem decyzja;
2) art. 145 §1 pkt 1 lit a w zw. z art.141 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 77 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz.1397), art.66 ust. 1 pkt 1, pkt 5, pkt 6, pkt 7 lit. c, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś., poprzez brak odniesienia się do argumentów zgłoszonych w skardze i stwierdzeniu braku uchybienia prawa materialnego, w istocie bez dokonania analizy sprawy w tym zakresie; wyjaśnienie, że Sąd Wojewódzki uznaje stanowisko organu administracji za zasadne, nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a.
3) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zw. dalej p.u.s.a. w zw. z art.3 § 1 p.p.s.a. i wskazanymi w punkcie 1 i 2 przepisami, poprzez dokonanie błędnej kontroli działalności administracji publicznej pod względem niezgodności z prawem, a w efekcie również błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ww. Sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania w petitum skargi przepisów prawa ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, dalej określenia, jaką postać miało to naruszenie (w przypadku naruszenia prawa materialnego, czy popełniono błąd interpretacyjny, czy też błąd subsumcji), uzasadnienia zarzutu odnoszącego się ściśle do wskazanych naruszeń, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada wszystkim przedstawionym wymogom, nie też zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd Wojewódzki, że organy naruszyły art. 7, 8, 9, 10, 28, 78, 79, 95 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz poprzez brak wnikliwej i szczegółowej analizy wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz nie uwzględnienie przez Sąd Wojewódzki faktu, iż skarżący nie brał udziału w niniejszym postępowaniu jako strona, powyższe miało wpływ na wynik sprawy, gdyż skarżący pozbawiony został możliwości złożenia wniosków dowodowych, w szczególności powołania takich dowodów, które podważyłyby przedstawiony przez inwestora wadliwy raport, w wyniku czego została utrzymana w mocy niezgodna z prawem decyzja jest nie tylko niezasadny w świetle materiału zawartego w aktach sprawy, ale i nie spełnia wymagań, o których mowa była wyżej. Nie spełniono bowiem obowiązku powołania w petitum skargi przepisów prawa ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd (poza art. 7, 8, 9 i 28 k.p.a.), pozostałe zaś przepisy mają co najmniej po dwa paragrafy, w petitum skargi kasacyjnej wymieniono tylko numerację artykułu. Oznacza to, że w części nie określono dostatecznie podstaw prawnych skargi kasacyjnej.
Podstawy naruszenia wymienionych w tym zarzucie przepisów skarżący kasacyjnie upatruje w pozbawieniu możliwości złożenia wniosków dowodowych, w szczególności powołania takich dowodów, które podważyłyby przedstawiony przez inwestora wadliwy raport. Nie wyjaśniono jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej co uniemożliwiało skarżącemu zgłoszenie takich dowodów, ani też nie skonkretyzowano jakie to dowody miałyby zostać przedłożone. Pomijając już nawet to, że skarżący brał czynny udział - w ramach dostępu do informacji o środowisku - w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, w tym brał udział w obu rozprawach administracyjnych, w których konkretyzował swoje zastrzeżenia, na które organ odpowiadał, to miał pełne i niezaprzeczalne możliwości wykazywania swoich racji, w tym przedkładania dowodów, w postępowaniu przed organem II instancji. Dodać też można, że nie zostało niczym poparte twierdzenie, że udział w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji wykluczał możliwość składania dowodów. Czym innym jest też żądanie strony przeprowadzenia dowodu przez organ (art.78 § 1 k.p.a.), a czym innym konieczność ustosunkowania się przez organ do dowodu przedłożonego przez stronę na poparcie swoich twierdzeń. Z akt nie wynika zaś, aby skarżący podejmował takie inicjatywy dowodowe. Ponadto procesowe uchybienia Sądu Wojewódzkiego - nawet gdyby za takie uchybienie uznać ocenę uznać niemożność pełnej wypowiedzi w postępowaniu przed organem I instancji, chociaż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczenie takie nie miało miejsca, ani też skarżący nie wykazał, że działania dowodowe podejmował – musiałyby zostać poparte wykazaniem, że miały charakter na tyle istotny, aby wpłynąć na wynik sprawy. Tymczasem wykazania takiego zabrakło w skardze kasacyjnej.
Nie okazał się również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit a w zw. z art.141 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 77 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz art. 66 ust. 1 pkt 1, pkt 5, pkt 6, pkt 7 lit. c, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś., poprzez brak odniesienia się do argumentów zgłoszonych w skardze i stwierdzeniu braku uchybienia prawa materialnego, w istocie bez dokonania analizy sprawy w tym zakresie; wyjaśnienie, że Sąd Wojewódzki uznaje stanowisko organu administracji za zasadne, nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a.
Również w tym przypadku postawiony zarzut nie spełnia wymagań, o których mowa była wyżej. Nie spełniono obowiązku powołania w petitum skargi przepisów prawa ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd. Odnosi się to do zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., który ma trzy jednostki redakcyjne oznaczone literami a-c, , a także pkt 5, który ma dwie jednostki redakcyjne oznaczone literami a,b.
Odnosząc się zatem do pozostałych części tego zarzutu w aspekcie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a, w zw. z art.141 § 1 p.p.s.a., gdyż zarzut sformułowano przez powołanie w petitum art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, niezrozumiałe staje się powołanie lit a pkt 1 art. 145 § 1 p.p.s.a., który stanowi dla Sądu Wojewódzkiego podstawę uchylenia decyzji przy stwierdzeniu naruszeń prawa materialnego. Sąd Wojewódzki nie stosował jednak tego przepisu, gdyż oddalając skargę powołał się na art. 151 p.p.s.a. Tym samym nie mógł naruszyć wymienionego w zarzucie art. 145 § 1 pkt 1 lit a. Zupełnie też nie przystaje do treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przywołanie w jej petitum naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a., który mówi o terminie sporządzenia uzasadnienia wyroku, przez Sąd Wojewódzki i którego ewentualne naruszenie i tak nie mogłoby mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Dopiero powołanie w końcowej części zarzutu, iż nie jest, zdaniem skarżącego, wystarczające - dla spełnienia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. - uznanie za zasadne przez Sąd Wojewódzki stanowiska organu administracji. Stanowisko to nie zostało jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej omówione, poza gołosłownym stwierdzeniem o nie wzięciu pod uwagę przez Sąd Wojewódzki "całokształtu sprawy".
Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sąd Wojewódzki w pełni podzielił ustalenia dokonane przez organy administracji i powołując się na tak ustalony stan faktyczny dokonał analizy zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego oceniając, iż ograny wszechstronnie oceniły zebrany materiał dowodowy, czemu dano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyraz, m.in. oceniając raport w świetle art. 66 u.i.o.ś..
W odniesieniu do tego zarzutu wskazać należy, że czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama w sobie nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy. Odpowiadająca prawu jest natomiast teza, iż uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce, i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Uzasadnienie wyroku poza zwięzłym przedstawieniem sprawy winno zatem także obejmować odniesienie się do ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego przez prowadzący je organ. Nadto, skoro elementem uzasadnienia jest przytoczenie zarzutów skargi, sąd winien do tych zarzutów się odnieść. Nie oznacza to jednak, że wypełniając ten nakaz sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu, obowiązek ten należy jednak uznać za spełniony, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Sąd Wojewódzki konsekwentnie prezentował pogląd, że organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, wykazując, w węzłowych punktach stanowiących oś sporu pomiędzy organem i skarżącym, prawidłowość zastosowania tych przepisów. Nie musiał zatem dodatkowo odnosić się do każdego argumentu strony formułowanego na poparcie swojego stanowiska co do sposobu zastosowania określonych przepisów. Dodać też trzeba, że stosowanie przepisów związanych z ochroną środowiska, w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, w tym również podnoszonych obecnie w skardze kasacyjnych, znajduje swoje odzwierciedlenie w raporcie, który, jak to powiedziano wcześniej, był nie tylko poddawany w procedurze uzgodnieniowej ocenie organów dysponujących profesjonalną wiedzą na ten temat, ale też na ich żądanie kilkukrotnie uzupełniany co do istotnych elementów, a następnie ponownie przez nie oceniany, co znalazło pełne odbicie w decyzji wydanej przez organ I i II instancji. Te okoliczności podlegały też ocenie Sądu Wojewódzkiego, który reasumując swój wywód uznał, że zaskarżona decyzja spełniała wymagania stawiane przez art. 82 u.i.o.ś. oceniając zarazem, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, o których mowa w skardze kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w kontekście sprawozdawczego charakteru, o którym mowa wyżej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku uznać należy za odpowiadające wymogom stawianym przez art. 141 § 4 p.p.s.a., a zatem zarzut nie okazał się usprawiedliwiony.
Nie mógł zatem okazać się również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art.3 § 1 p.p.s.a. i wskazanymi w punkcie 1 i 2 przepisami, poprzez dokonanie błędnej kontroli działalności administracji publicznej pod względem niezgodności z prawem, a w efekcie również błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, ponieważ jak wykazano wyżej wyrok Sądu Wojewódzkiego nie naruszył przepisów wymienionych w zarzutach skargi kasacyjnej, wobec czego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.