II OSK 1408/06

II OSK 1408/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Skrzycka-Pilch
Maria Czapska -Górnikiewicz /sprawozdawca/
Maria Rzążewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Sygn. powiązane
III SA/Wr 175/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2006-06-14
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
par. 1 ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędzia NSA Barbara Skrzycka - Pilch Protokolant Magdalena Baduchowska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt III SA/Wr 175/05 w sprawie ze skargi T. Ł. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, 2) zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu na rzecz T. Ł. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
II OSK 1408 / 06
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 czerwca 2006 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę wniesioną przez T. Ł. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] września 2004 r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u T. Ł. choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż T. Ł. w warunkach narażenia na ponadnormatywny hałas pracował w latach 1962-1996. W związku z podejrzeniem choroby zawodowej T. Ł. był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. Oddział w L. W orzeczeniu lekarskim z dnia 30 listopada 1998 r. stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu spowodowanego ponadnormatywnym hałasem, a ponowna diagnostyka audiologiczna wykonana w trybie odwoławczym w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu wykazała niedosłuch odbiorczy obustronny, średnie ubytki o wielkości nie powodującej obniżenia sprawności narządu słuchu w stopniu kwalifikującym do rozpoznania choroby zawodowej.
W oparciu o powyższe orzeczenia lekarskie i charakterystykę stanowiska pracy skarżącego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. decyzją z dnia 7 kwietnia 2000 r. utrzymaną w mocy decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 10 maja 2000 r. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci ubytku słuchu spowodowanego hałasem.
Powyższa decyzja była przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 18 lutego 2003 r. (sygn. akt II SA/Wr 1268/2000) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano, że w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294) nie zasługuje na akceptację stanowisko przyjęte przez organy obu instancji, zgodnie z którym stwierdzony ubytek słuchu o wartości poniżej 30 decybeli w uchu lepiej słyszącym nie pozwala na zakwalifikowanie schorzenia jako choroby zawodowej. Brak jest podstaw prawnych do tego, żeby z prawnego pojęcia choroby zawodowej eliminować uszkodzenie słuchu wywołane hałasem ze względu na stopień uszkodzenia słuchu. Podniesiono, że w przypadku pozytywnego ustalenia, że stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych i praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie.
W toku ponownego rozpoznania sprawę przez organy administracyjne przeprowadzono kolejne badania lekarskie T. Ł.
W orzeczeniu lekarskim z dnia 5 marca 2004 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we Wrocławiu Oddział w L. stwierdził brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej - ubytku słuchu spowodowanego hałasem. W wyniku ponownego badania skarżącego w trybie odwoławczym przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr med. Jerzego Nofera w Łodzi wydano w dniu 18 sierpnia 2004r. orzeczenie lekarskie, w którym stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci ubytku słuchu spowodowanego hałasem u T. Ł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający wniesioną skargę stwierdził, że w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego organy inspekcji sanitarnej zastosowały się do wskazówek zawartych w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2003 r.
W ocenie Sądu pierwszej instancji Ośrodek Medycyny Pracy we Wrocławiu Oddział w L. orzekając - w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego - o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, w sposób należyty i zadawalający uzasadnił zajęte stanowisko. W wydanym orzeczeniu lekarskim brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej uzasadniono charakterem i typem stwierdzonego u T. Ł. ubytku słuchu. Wskazano, że rozpoznany u skarżącego przewodzeniowo - odbiorczy ubytek słuchu typu mieszanego nie jest typowy dla ubytku słuchu spowodowanego działaniem hałasu i nie został spowodowany narażeniem na hałas. Ponadto w specjalistycznym orzeczeniu w sposób obszerny scharakteryzowano cechy charakterystyczne dla ubytku słuchu spowodowanego hałasem, których to cech nie stwierdzono u skarżącego.
Podobnie Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr med. Jerzego Nofera w Łodzi w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że przeprowadzone badania wyraźnie wskazują pozaślimakową lokalizację ubytku słuchu nietypową dla przebiegu urazu akustycznego. Zawarte w wyżej wskazanym orzeczeniu stwierdzenie, iż sam ubytek słuchu jest niewielkiego stopnia i nie upośledza społecznej wydolności słuchu nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach (powołane wyżej przepisy nie operują pojęciem "społecznej wydolności słuchu", ponadto jest to określenie niedoprecyzowane, a przez to niezrozumiałe w kontekście rozpoznawanej sprawy). Niemniej jednak omawiane orzeczenie, zdaniem sądu pierwszej instancji, zawiera też uzasadnienie zasługujące na akceptację, wskazuje bowiem argumenty popierające przyjęcie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego, oparte na specjalistycznej diagnostyce (próba SISI, stwierdzone wysokie poziomy progowe odruchu strzemiączkowego w audiometrii impedancyjnej). Zdaniem orzeczników rozpoznanie pozaślimakowej lokalizacji ubytku słuchu obala domniemanie związku z pracą.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż organy obu instancji słusznie przyjęły, iż stwierdzony u skarżącego ubytek słuchu nie pozostaje w związku przyczynowym z wykonywaną przez niego pracą, a brak takiego związku przyczynowego został należycie ustalony przez uprawnione jednostki służby zdrowia, które wydały orzeczenia w przedmiotowej sprawie.
W ocenie Sądu dokonana przez organ odwoławczy ocena opinii lekarskich w niniejszej sprawie nie ma cech dowolności. Wskazano bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób jednoznaczny przyczyny, dla których opiniom tym dano wiarę. Zgodzić należy się według składu orzekającego z tym, że skoro wydane w sprawie przez wyspecjalizowane jednostki opinie poprzedzone zostały specjalistycznymi badaniami, (wyników których nie zakwestionowano), skoro opinie te są ze sobą spójne i nie można im postawić skutecznie zarzutu braku obiektywizmu a nadto są uzasadnione w sposób czytelny i wyczerpujący - to organ administracyjny nie miał podstaw do uznania ich za lakoniczne, nieprzekonujące i odmówienie im wiarygodności byłoby nieuzasadnione.
Zdaniem Sądu także fakt, iż ubytek słuchu stwierdzany był już w 1991 r. (co nie było sporne i do czego jednostki orzecznicze nawiązywały) nie obala stwierdzenia przez jednostki medyczne, że obraz ubytku słuchu wskazuje na spowodowanie go przez inne przyczyny niż hałas.
Ze wskazanych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./-dalej zwanej p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. Ł., zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie:
1. naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię - § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm./ - polegającą na przyjęciu, że wystąpienie samoistnych dotyczących skarżącego przyczyn występującego u niego schorzenia narządu słuchu w okresie po zakończeniu wykonywania przez niego pracy w warunkach narażenia go na hałas, co nastąpiło w 1994 r. tj. zawału mięśnia sercowego w 1999 r. oraz miażdżycy tętnic, która w 2000 r. spowodowała wystąpienie u skarżącego incydentu utraty przytomności zdiagnozowanego jako przejściową niewydolność krążenia mózgowego, a także starzenie się jego organizmu powodujące fizjologicznie uwarunkowany ubytek słuchu, są jedynymi przyczynami jego powstania, podczas gdy już 19 kwietnia 1988 r. na podstawie audiogramu stwierdzony został głęboki ubytek słuchu na oba uszy u skarżącego i od tego czasu skarżył się on na kłopoty ze słuchem, a więc na długo przed wystąpieniem wyżej opisanych wrodzonych stanów chorobowych, co zostało ostatecznie potwierdzone badaniami przeprowadzonymi w 1998 r.; ponadto do 1994 r. skarżący pracował w warunkach narażenia na hałas, co zostało bezspornie ustalone w przedmiotowej sprawie, a zatem WSA we Wrocławiu niezasadnie uznał, iż wobec wystąpienia innych czynników schorzenia narządu słuchu oprócz oczywistego w niniejszej sprawie ponadnormatywnego hałasu w miejscu pracy wykonywanej przez T. Ł. przez wiele lat oraz brak charakterystycznego obustronnego ubytku słuchu dla pracy w warunkach przekraczających dopuszczalne normy, jest jednoznaczne z wykluczeniem u skarżącego choroby zawodowej,
2. naruszenie przepisów postępowania w sposób istotny mających wpływ na wynik sprawy - art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez:
a.) niewyjaśnienie czy istniejący u skarżącego od co najmniej 1988 r. ubytek słuchu spowodowany był jedynie następstwem innych czynników niż hałas ponadnormatywny w miejscu pracy, a na ile był następstwem właśnie tego podwyższonego hałasu w miejscu pracy skarżącego, co skutkuje tym, że nie wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione, gdyż żadna z opinii medycznych w przedmiotowej sprawie nie wypowiada się, co do tego czy i w jakim stopniu wykonywanie przez skarżącego pracy w warunkach narażenia na hałas przyczyniło się do ubytku słuchu, nie zostało także ustalone czy ubytek słuchu wywołany przyczynami niezależnymi od miejsca pracy nie nastąpił na skutek nasilenia się pozazawodowej przyczyny z uwagi na nadmierny hałas w miejscu wieloletniej pracy skarżącego,
b.) całkowite pominięcia w obu opiniach wydanych przy ustalaniu przyczyn niedosłuchu u skarżącego, a także w wydanych na ich podstawie decyzjach organów obu instancji faktu, że już w 1988 r. stwierdzony został w sposób udokumentowany na podstawie audiogramu u skarżącego obustronny ubytek słuchu, nie ma natomiast znaczenia podniesiony przez WSA we Wrocławiu w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia fakt, że w powyższych dokumentach brakuje uzasadnienia i wskazania charakteru wad słuchu, są one lakoniczne, skrótowe, co powoduje, że wg Sądu nie spełniają one wymogów orzeczeń wydanych w sprawie dotyczącej choroby zawodowej, albowiem organ wydający decyzję zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca wskazała, że w dniu 19 kwietnia 1988 r. na podstawie audiogramu stwierdzony został głęboki ubytek słuchu na oba uszy u skarżącego i od tego czasu skarżył się on na kłopoty ze słuchem, co dodatkowo zostało potwierdzone w 1991 r. oraz w 1995 r., a więc na długo przed wystąpieniem opisanych w orzeczeniach lekarskich stanów chorobowych.
Autor kasacji stwierdził, iż ani organy I i II instancji w toku postępowania administracyjnego, ani WSA we Wrocławiu w toku postępowania sądowego nie dokonały ustaleń w zakresie, czy ewentualnie istniejąca po stronie skarżącego przyczyna ubytku słuchu była jedyną przyczyną, czy do pogłębienia schorzenia przyczyniło się wykonywanie przez niego pracy w warunkach narażenia na ponadnormatywny hałas.
Co jest szczególnie istotne w przypadku schorzenia T. Ł., które rozwija się w ciągu ok. 15 lat narażenia, a od 04 lutego 1974 r. pracował on w warunkach narażenia na hałas w K. S.A. początkowo na stanowisku operatora zespołu maszyn i urządzeń przeróbczych na powierzchni, a następnie aż do 31 lipca 1994 r. maszynista urządzeń za- i wyładowczych na powierzchni. Natomiast po raz pierwszy ubytek słuchu został u niego stwierdzony w kwietniu 1988 r., a więc po upływie 14 lat od daty rozpoczęcia pracy w w/w warunkach.
Zdaniem skarżącego Sąd nie wyjaśnił czy istniejący u skarżącego od co najmniej 1988 r. ubytek słuchu spowodowany był następstwem innych czynników niż hałas ponadnormatywny w miejscu pracy, a na ile był następstwem właśnie tego podwyższonego hałasu w miejscu pracy skarżącego. Ponadto Sąd mimo regulacji zawartej w art. 77 § 1 oraz w art. 80 kpa w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. nakazującym organowi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy pominął fakt całkowitego braku w obu orzeczeniach lekarskich, a także w wydanych na ich podstawie decyzjach organów obu instancji tego, że już w 1988 r. stwierdzony został w sposób udokumentowany na podstawie audiogramu u skarżącego obustronny ubytek słuchu.
Wskazując na powyższe zarzuty kasacji skarżący wniósł o:
- uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i orzeczenie co do istoty poprzez uznanie, że obustronny ubytek słuchu typu odbiorczego u skarżącego stanowi chorobę zawodową, z zasądzeniem kosztów postępowania związanego ze skargą kasacyjną, w tym kosztami zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych,
- ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazanie sprawy wymienionemu Sądowi do ponownego rozpatrzenia oraz rozstrzygnięcia o należnych skarżącemu kosztach postępowania w tym kosztach zastępstwa procesowego za wszystkie instancje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, uzasadniające przyjęcie, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa.
Stwierdzić należy, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) zasadnie zostało przyjęte jako materialnoprawna podstawa orzekania w niniejszej sprawie. Analizując przepisy tegoż rozporządzenia zauważyć trzeba, iż zgodnie z przepisem § 1 ust. 1 za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Z przepisu tego wynika więc, że o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują dwa czynniki: umieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych oraz ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy, przy czym przy ocenie działania czynnika szkodliwego należy uwzględnić okoliczności wymienione w § 1 ust. 2 tegoż rozporządzenia.
Powyższe rozporządzenie z dnia 18 listopada 1983 r. nakłada na właściwe organy obowiązek wszechstronnego zebrania materiału dokumentacyjnego, tj. informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej, na podstawie których - zgodnie z przepisami § 7 i § 8 rozporządzenia - właściwe jednostki organizacyjne do rozpoznawania chorób zawodowych wydają orzeczenie w sprawie choroby zawodowej. W myśl § 10 rozporządzenia na podstawie między innymi wskazanego wyżej orzeczenia lekarskiego właściwy organ wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia.
Odnosząc powyższe stwierdzenia do przedmiotowej sprawy za trafne uznać trzeba zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego w sposób istotny mających wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie zarzut ten sformułowany został w sposób nie wyczerpujący, ale przy uwzględnieniu wywodów przedstawionych w uzasadnieniu kasacji sprowadza się on do tego, iż w ocenie skarżącego Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił mimo regulacji zawartej w art. 77 § 1 oraz w art. 80 kpa tego, iż organ winien był w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowody budzi co najmniej wątpliwości, w szczególności zestawienie treści orzeczeń lekarskich z dnia 5 marca 2004 r. i z dnia 18 sierpnia 2004 r. oraz z dnia 30 listopada 1998 r. ze wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2003 r. (sygn. akt II S.A./Wr1268/2000), którym to wyrokiem związano zarówno Sąd Administracyjny jak i organy ponownie rozstrzygające sprawę stosownie do dyspozycji przepisu art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Zgodnie z oceną w tymże wyroku zaprezentowaną bezpodstawnym jest wyłączenie z pojęcia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu jedynie ze względu na stopień stwierdzonego uszkodzenia, a jak wskazał Sąd w niniejszej "sprawie znaczenie ma fakt rozpoznania przez właściwe jednostki służby zdrowia odbiorczego charakteru stwierdzonego u skarżącego niedosłuchu, gdyż do stwierdzenia choroby zawodowej wystarczy ustalenie, że warunki pracy stanowiły jedną z przyczyn (nie musi być to przyczyna decydująca - przeważająca) stwierdzonego schorzenia."
Analizując orzeczenia lekarskie wydane w przedmiotowej sprawie, a będące podstawą wydania decyzji kontrolowanej w przedmiotowym postępowaniu Sąd pierwszej instancji nie zwrócił uwagi na ewidentne rozbieżności zawarte w tychże orzeczeniach, a które mimo zawartego w wyroku Sądu z dnia 8 lutego 2003 r. wskazania nie zostały należycie wyjaśnione i poddane ocenie Sądu pierwszej instancji.
W orzeczeniu lekarskim z dnia 30. 11.1998 r. zawarto wynik badania laryngologicznego, w którym stwierdzono: "ubytek słuchu nie pozwalający na rozpoznaje zawodowego uszkodzenia słuchu", oraz w tymże orzeczeniu jako wynik konsultacji audiologicznej stwierdzono: "ubytek słuchu przewodzeniowo-odbiorczy w części związany z przewlekłym oddziaływaniem hałasu". To ostatnie badanie wykonane zostało przez audiologa, a więc lekarza specjalistę w dziedzinie audiologii tj. nauki o właściwościach i działaniu zmysłu słuchu oraz o jego zaburzeniach. Na powyższą rozbieżność ocen lekarzy specjalistów zwrócił uwagę Sąd w wyroku z dnia 8 lutego 2003 r. Odnosząc się do tych rozbieżnych wniosków w kolejnych orzeczeniach lekarskich wydanych w toku ponownego rozpoznania sprawy przez organy administracji stwierdzono w orzeczeniu lekarskim z dnia 5.03. 2004 r., iż treść konsultacji podana przez audiologa "jest przekłamaniem i nie oddaje wiernie treści wniosku z konsultacji". W dalszej części tegoż orzeczenia stwierdzono "audiogramy wykonane w 1988 i 1991 r. wykazały głęboki ubytek słuchu w częstotliwości 4 tys. Hz". Zauważyć trzeba, iż wynik badania wskazany w audiogramie jest wynikiem obiektywnym, tymczasem w kolejnym zdaniu tegoż orzeczenia podaje się, że "subiektywne poczucie gorszego słuchu pacjent podaje od 1988 r." Są to ewidentne sprzeczności które nie zostały poddane analizie przez Sąd pierwszej instancji.
W sytuacji gdy ustalono, że pierwsze badanie audiometryczne przeprowadzono w 1988 r., a wykonany audiogram wykazał ubytek słuchu to nie jest zrozumiałe kolejne zawarte w tym orzeczeniu stwierdzenie, że przyczynę ubytku słuchu stanowi "nagłe wystąpienie pogorszenia słuchu w 4 lata po ustaniu narażenia zawodowego na hałas oraz przebycie dwóch incydentów naczyniowych związanych z miażdżycą naczyń tętniczych," co w konsekwencji wskazuje w ocenie lekarza, iż istniejący u skarżącego przewodzeniowo- odbiorczy ubytek słuchu typu mieszanego nie został spowodowany narażeniem na hałas."
Z kolei Instytut Medycyny Pracy w Łodzi w orzeczeniu lekarskim z dnia 18 sierpnia 2004 r. stwierdził, "Jak wynika z dokumentacji lekarskiej w czasie okresowych badań profilaktycznych w latach 1962-1987 pacjent nie zgłaszał skarg na niedosłuch; dopiero w 1998 r. wykryto po raz pierwszy ubytek słuchu w postaci załamka audiometrycznego przy 4000 Hz". To ustalenie Instytutu, nie odnoszące się też do badań z 1988 r. na jakie wskazano w orzeczeniu z dnia 5.03. 2004 r. czyni niezrozumiałym stwierdzenie, iż "nagłe pogorszenie słuchu po upływie 2 lat po zakończeniu zatrudnienia przemawia przeciwko zawodowej etiologii niedosłuchu - uszkodzenie słuchu spowodowane hałasem rozwija się w ciągu ok. 15 lat narażenia, kiedy osiąga maksimum w postaci zaawansowanego znacznego stopnia ubytku słuchu i zdaniem Instytutu, wśród przyczyn, które mogły doprowadzić do ubytku słuchu należy uwzględnić proces starzenia się słuchu oraz zaburzenia ukrwienia ucha wewnętrznego."
Oczywista rozbieżność powyższych orzeczeń lekarskich poddaje też w wątpliwość trafność wniosków wyprowadzone z tak przyjętych ustaleń faktycznych.
W tej sytuacji za zasadny uznać trzeba zarzut strony skarżącej, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do przytoczonych wyżej różnic w zakresie ustaleń związanych z przebiegiem podawanej przez skarżącego dysfunkcji słuchu.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji, przy uwzględnieniu uwag wyżej przedstawionych winien poddać analizie zaskarżoną decyzję w zestawieniu z treścią przepisów rozporządzenia i materiałów stanowiących podstawę jej wydania, w szczególności wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich, przy uwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2003 r., która w dalszym ciągu pozostaje dla Sądów i organów wiążąca.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.
O kosztach orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 p.p.s.a.