II OSK 1407/06

II OSK 1407/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-10-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Borkowska
Marzenna Linska - Wawrzon
Zygmunt Niewiadomski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Bd 134/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2006-04-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art. 2 ust. 2, art. 43, art. 46a ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. i G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 134/06 w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bd 134/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi "[...]" Sp. z o.o. w W., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...], orzekającą o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na działce nr [...] oraz przyłącza energetycznego do stacji we wsi R. – Z.
W dniu [...] listopada 2002 r. B. i G. S. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania nadzwyczajnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. stwierdziło nieważność ww. decyzji wskazując, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr [...] nastąpiło w sposób sprzeczny z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co narusza przepis art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Przedmiotowa nieruchomość usytuowana jest bowiem na terenie jednostki planistycznej o symbolu [...] określonej w planie jako "zakład rolny podlegający przedsiębiorstwu PGR w Ł.". W części opisowej planu stwierdzono także, iż "plan nie przewiduje powiększenia obecnej powierzchni zakładu z przeznaczeniem na obiekty inwentarsko-gospodarcze". Z planu wynika zatem, że funkcje inne niż rolnicza nie mogą być na tym obszarze realizowane.
Na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. skargę złożyła "[...]" Sp. z o.o. w W. Skarga ta została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 16 września 2004 r., jednakże skarżąca Spółka złożyła od tego wyroku skargę kasacyjną. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 251/05 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu NSA wskazał, iż przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji może być tylko oczywista sprzeczność między ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Taka sprzeczność w ocenie NSA nie została wykazana, przy czym nie ma podstaw do stwierdzenia, że omawiany plan zabraniał na spornym terenie lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych.
Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargę, wywodząc, że opis zawarty w planie, iż "plan nie przewiduje powiększenia obecnej powierzchni zakładu z przeznaczeniem na obiekty inwentarsko-gospodarcze" nie określa przeznaczenia ani zasad zagospodarowania terenu. W związku z likwidacją PGR-ów treści te utraciły zresztą swoje znaczenie. Sąd stwierdził także, iż z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika, aby na spornym terenie obowiązywał zakaz lokalizacji urządzeń służących do komunikacji – czy to stacjonarnej czy też komórkowej. Zakazów takich nie wprowadzono także w odniesieniu do urządzeń służących doprowadzaniu energii.
Od wyroku z dnia 25 kwietnia 2006 r. skargę kasacyjną złożyli B. i G. S. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję SKO w T. z dnia [...]. B. i G. S. wnieśli o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 43 w związku z art. 2 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez bezzasadne uznanie, iż wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z kilkudziesięciometrową wieżą nadawczą na działce nr [...], było zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] (Dz. Urzęd. Woj. [...] z [...] r. Nr [...], poz. [...]). Zarzucono także błędną wykładnię art. 46a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy oraz niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że dla stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu konieczne było wykazanie, aby decyzja w tym przedmiocie pozostawała "w oczywistej i rażącej sprzeczności" z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skutkowało to wydaniem orzeczenia sprzecznego z przepisem art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który za wystarczającą przesłankę stwierdzenia nieważności uznaje każdego rodzaju sprzeczność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jako kolejną podstawę skargi kasacyjnej powołano zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
– art. 141 § 4 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez pominięcie w toku postępowania i przy wydaniu wyroku wskazań zawartych w wyroku NSA z dnia 24 listopada 2005 r., dotyczących konieczności analizy treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
– art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie uchylenia decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...], jako wydanej w ramach postępowania, w którym B. i G. S. nie brali udziału bez własnej winy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Wbrew bowiem twierdzeniom skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji dokonał analizy treści przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego nie tylko fragmentarycznie, ale w całości, uwzględniając także część ogólną planu zatytułowaną "zasady polityki przestrzennej i zagospodarowania gminy", co zauważa sama strona skarżąca, bezzasadnie wyciągając jednak z tego wniosek, że sąd pierwszej instancji pominął wskazania zawarte w tej mierze w wyroku NSA z dnia 24 listopada 2005 r. (II OSK 251/05). Jeżeli tak to traci na znaczeniu zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Tak samo zresztą jak traci na znaczeniu zarzut naruszenia przez ten sąd art. 135 ww. ustawy w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sytuacji gdy fakt niebrania udziału w postępowaniu przed organem administracji I instancji, orzekającym w sprawie podnoszony na tym etapie postępowania sądowego nie został bliżej odniesiony do okoliczności z tym związanych, zwłaszcza pod kątem wykazania ich wpływu na wynik sprawy.
Co do zaś zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego to i one nie mogą odnieść zamierzonych skutków. Sąd ten prawidłowo zinterpretował i zastosował w sprawie zarówno przepis art. 43 w związku z art. 2 ust. 2 pkt 1-3 jak i art. 46a ust. 1 pkt 1 mającej zastosowanie w sprawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny, orzekający w niniejszym składzie, podziela pogląd wyrażony w przywołanym wyżej wyroku NSA, którym notabene WSA w Bydgoszczy podejmując zaskarżony wyrok był związany, jak również w innych orzeczeniach NSA podejmowanych w sprawach związanych z wykładnią przywołanych wyżej przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, że nie można stosować zawężającej wykładni tych przepisów (zob. np. wyrok NSA z 6 stycznia 2006 r. sygn. akt II OSK 379/05). Rozwój techniki prowadzi do rozwoju i zmian w infrastrukturze technicznej również w komunikacji społecznej. Także rozwój telefonii komórkowej służy całej społeczności. Nie ma podstaw do twierdzenia, że telefonia komórkowa nie ma żadnego związku z działalnością usługową i produkcyjną rolnictwa, albowiem oznaczałoby to wyłączenie rolnictwa z możliwości korzystania z telefonii komórkowej. Wobec tego brak jest podstaw do przyjęcia, iż ustalenia planu o przeznaczeniu terenu pod urządzenia usługowo-produkcyjne rolnictwa wykluczają możliwość lokalizacji wieży stacji bazowej telefonii komórkowej. W rezultacie nie można mówić o sprzeczności tej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
Mając to wszystko na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 przywołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co do kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 ww. ustawy mając na uwadze okoliczności sprawy.