II OSK 1404/09

II OSK 1404/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-08-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący/
Krystyna Borkowska /sprawozdawca/
Teresa Kobylecka
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Wr 500/08 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2009-04-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 185 § 1, art. 203 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 138
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Borkowska (spr.) Sędzia del. NSA Teresa Kobylecka Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 500/08 w sprawie ze skargi W. we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od W. we Wrocławiu na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu kwotę 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia [...] stycznia 2008 r. ustalającą na wniosek M. Dz. warunki zabudowy dla zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi i garażem podziemnym na działce nr [...]; części działki nr [...], położonych przy ul. S. we Wrocławiu.
Zaskarżony wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. ustalił na rzecz M. Dz. warunki zabudowy przy ul. S. (dz. [...] i części działki [...]) we Wrocławiu dla inwestycji obejmującej budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi i garażem podziemnym oraz elementami infrastruktury technicznej.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że do dnia 31 grudnia 2003 r. na terenie objętym powyższą inwestycją obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego m. Wrocławia. Obecnie przystąpiono do sporządzenia nowego planu. Organ I instancji ustalił, że teren planowanej inwestycji nie leży na obszarach przeznaczonych w tym planie do realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważył też, że działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej, są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu. Ponadto stwierdził, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a teren jest oznaczony w ewidencji gruntów jako zabudowany. Żaden z przepisów odrębnych nie sprzeciwia się realizacji inwestycji objętej niniejszą decyzją. Podkreślił też, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1588) organ wyznaczył wokół działki nr 43/1 objętej wnioskiem obszar analizowany. Szerokość frontu tej działki wynosi 75 m, a więc przyjęta zgodnie z postanowieniami powyższego rozporządzenia minimalna szerokość obszaru analizowanego wynosi co najmniej 3 x 75 m, tj. 225 m w każdą stronę od wszystkich granic tych działek, z uwzględnieniem pełnego obrysu działek skrajnych, leżących na obrzeżu tego obszaru. Nie uwzględniono jedynie obszaru Ogrodu Botanicznego, którego sposób zagospodarowania i zabudowy nie wpływa na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Na tak wyznaczonym obszarze organ dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o którym mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze powyższe uregulowania organ I instancji ustalił obowiązującą linię zabudowy: – 5 m od granicy z działką nr [...] jako kontynuację linii zabudowy budynku przy ul. S., na działce nr [...], [...]. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy ustalono do 0.47, a szerokość elewacji frontowej – od 17 m do 25 m dla elewacji usytuowanej na obowiązującej linii zabudowy od strony ul. S. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczono do 23 m od strony ulicy S. Ponadto organ lokalizacyjny ustalił dach płaski – odpowiednio do wielkości występujących na obszarze analizowanym.
W analizie nie uwzględniono jedynie obszaru Ogrodu Botanicznego, którego sposób zagospodarowania i zabudowy – jak stwierdził organ I instancji – nie wpływa na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Wyższa Szkoła [...] we Wrocławiu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W ocenie skarżącej obszar analizowany został wyznaczony w sposób arbitralny i całkowicie dowolny, bowiem obejmuje nie tylko działki sąsiednie, ale także działki niepozostające w stosunku sąsiedztwa do działki objętej decyzją, poza tym zarzucono, że analiza została przeprowadzona w sposób wybiórczy. Organ nie zbadał bowiem, czy spełniona zostanie przesłanka ładu przestrzennego i dobrego sąsiedztwa w relacji do Ogrodu Botanicznego, jako obszaru zabytkowego, o szczególnych walorach naturalnych i specyficznej zabudowie.
W ocenie Wyższej Szkoły [...] nie uzasadniono również przyjęcia znacznie większej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, niż wynosi średnia wysokość występująca na obszarze analizowanym. Organ przyjął bowiem wysokość 23 m w części centralnej projektowanej zabudowy, która to wysokość przekracza o prawie 6 m (2,5 kondygnacji) średnią wysokość wynikająca z przeprowadzonej analizy. Przyjęcie jako punktu odniesienia dwóch najwyższych budynków w całym obszarze analizowanym, które nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji – stanowi zdaniem strony – naruszenie § 7 powołanego już rozporządzenia.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ powołał się w uzasadnieniu na przepis art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym nie można odmówić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Jak wynika z art. 52 ust. 3 tej ustawy, nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Organ odwoławczy podał, że z przedstawionej analizy wynika, iż parametry planowanej zabudowy ustalone w decyzji lokalizacyjnej są zgodne z określonymi parametrami obszaru analizowanego. Kolegium podkreśliło, że stosownie do postanowień § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wszelkie parametry planowanej budowy zostały spełnione.
Także ustalona wysokość budynku – zdaniem organu II instancji odpowiada regułom określonym w § 7 ust. 1, 3 i 4 powyższego rozporządzenia. W niniejszej sprawie średnia wysokość budynków wynosi 17 m, jednakże w obszarze analizowanym występują budynki o wysokości 19 m (np. działka nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]); 20-21 m (np. działki o numerach [...], [...], [...]) oraz budynki o 23 m (np. działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]). Skoro w obszarze analizowanym występują budynki o wysokości w przedziale od 19 m do 23 m i wyższe, to ustalenie w decyzji lokalizacyjnej wysokości planowanego obiektu na poziomie 23 m, w żaden sposób nie naruszy ładu przestrzennego. Nie można bowiem stwierdzić, aby projektowany budynek stał się dominantą w obszarze analizowanym i przez to zakłócił dotychczasowe uwarunkowania architektoniczne i urbanistyczne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu stwierdziło też, że granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone zgodnie postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury, czyli w odległości około 225 m (75 m x 3 = 225 m) od każdej z granic działki. W ten sposób zakreślony teren pozwolił z kolei na obiektywne zbadanie zabudowy sąsiedzkiej. W ocenie organu odwoławczego za niezasadny należy uznać zarzut niewyjaśnienia i nieuzasadnienia sposobu wyznaczenia granic obszaru analizowanego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Wyższa Szkoła [...] we Wrocławiu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła: "naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. niedostatecznego wyjaśnienia i braku stanowiska organu co do zarzutów postawionych w odwołaniu. Podniesiono też zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wszechstronnej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji pod kątem zapewnienia ładu przestrzennego. Naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), - poprzez ustalenie zakresu terenu objętego analizą w sposób dowolny, w szczególności z wyłączeniem terenu Ogrodu Botanicznego, a także naruszenie § 3 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 3, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4, § 8 cytowanego rozporządzenia – poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak ustalenia w treści decyzji o warunkach zabudowy elementów objętych tymi przepisami.
Ponadto strona skarżąca podniosła, że informacje podane przez organ odwoławczy dotyczące wysokości budynków w obszarze analizowanym nie znajdują jednak potwierdzenia w treści analizy, którą strona otrzymała jako załącznik do decyzji organu I instancji, co powinno skutkować uchyleniem decyzji przez organ odwoławczy, a nie przeprowadzeniem analizy na nowo przez ten organ. Ponadto Kolegium, jak podniosła skarżąca, nie wskazało, skąd pochodzą dane o wysokości budynków na poszczególnych działkach, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W złożonej na powyższą skargę odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że decyzja wydana w pierwszej instancji jest zgodna z postanowieniami art. 61 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestią sporną jest natomiast czy decyzja ta jest zgodna z ust. 1 pkt 1 i 5 powyższego przepisu. Przedmiotem kontrowersji jest ustalenie, czy planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ponadto, w ocenie sądu decyzja I instancji nie spełnia wymogu zgodności z przepisami odrębnymi, w tym przypadku z postanowieniami § 3, § 6, § 7, § 8 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.
Strona skarżąca podniosła zarzut nieuwzględnienia w analizie, będącej podstawą rozstrzygnięcia zawartego w kwestionowanej decyzji I instancji – obszaru Ogrodu Botanicznego, choć z załącznika graficznego nr 3 do decyzji wynika, że obszar analizowany obejmuje teren Ogrodu Botanicznego. Jeżeli jednak organ uznał, że teren Ogrodu Botanicznego nie ma wpływu na określenie wymagań dla nowej zabudowy, to powinien to stanowisko szczegółowo uzasadnić w podjętej decyzji.
Sąd uwzględnił także podniesiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia § 7 ust. 4 powoływanego wielokrotnie rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Stosownie do postanowień ust. 1 tegoż przepisu wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wyznaczenie innej wysokości jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo, w sytuacji, w której wynika to z przeprowadzonej przez organ administracji analizy. W ocenie Sądu, organ I instancji nie wskazał, które konkretnie obiekty, o wysokości ponadprzeciętnej w obszarze analizowanym, wzięte zostały pod uwagę przy uzasadnieniu dopuszczalności realizacji przedmiotowej inwestycji, w zakresie wysokości wznoszonych w jej ramach budynków, co uzasadnia zarzut dowolności w działaniu organów rozstrzygających. Ten brak szczegółowego wskazania konkretnych budynków, będących podstawą do ustalenia wysokości planowanej inwestycji, został dopiero uzupełniony przez organ odwoławczy, co należy uznać za praktykę niedopuszczalną i w istocie pozbawiającą strony możliwości skorzystania, w tym zakresie, z odwołania się do organu II instancji.
W ocenie Sądu materiały, którymi dysponowały organy w postępowaniu administracyjnym nie dawały podstaw do rzetelnego zbadania obszaru analizowanego, co oznacza, iż organy te nie uczyniły zadość obowiązkowi wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, które przy orzekaniu należało wziąć pod uwagę. Podjęcie rozstrzygnięcia bez pełnej znajomości stanu faktycznego sprawy prowadzi niewątpliwie do naruszenia art. 7 i 7 K.p.a. Sąd nie miał wątpliwości, że naruszenie powyższych przepisów proceduralnych i nie wyeliminowanie ich przez organ odwoławczy mogło mieć istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie merytoryczne.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzucając naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., art. 141 § 4 P.p.s.a., a w kwestii prawa materialnego art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 7 ust. 1,3 i 4 wyżej wymienionego rozporządzenia.
Wskazując na powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wyżej wymienionemu Sądowi ewentualnie uchylenia w całości zaskarżonego wyroku sądowego i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisy postępowania administracyjnego nie zostały naruszone i tym samym nie było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. i uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Wrocławia.
Zauważono, że w istocie spór w niniejszej sprawie koncentruje się na zasadności nieuwzględnienia terenu Ogrodu Botanicznego. Uzasadnienie Sądu w tej części nie jest dość precyzyjne. Konstrukcja uzasadnienia nie pozwala stwierdzić jaki błąd organ popełnił czy bezzasadnie nie uwzględnił cech zabudowy Ogrodu Botanicznego, czy też tylko nie dość wyczerpująco umotywował swoje stanowisko. Powołując się na dorobek orzecznictwa podał, że nie można wykluczyć możliwości nieuwzględnienia – do wyznaczania kontynuacji funkcji i cech zabudowy – działek znajdujących się w pobliżu terenu inwestycji. Nie każda z działek z uwagi na możliwość wystąpienia braku powiązań o charakterze funkcjonalnym, gospodarczo-społecznym, kompozycyjno-estetycznym, kulturowym będzie składała się na urbanistyczną całość, przydatną, w ramach danego obszaru analizowanego, do wyznaczania warunków dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Taka sytuacja zaistniała w przypadku terenu Ogrodu Botanicznego. Mimo to Sąd podzielając prezentowany wyżej pogląd o czym świadczy stwierdzenie, że działka sąsiednia stanowiąca podstawę kontynuacji ładu przestrzennego winna charakteryzować się związkiem funkcjonalnym, gospodarczym i geograficznym, zarzuca organom, iż nie uwzględniły terenu Ogrodu Botanicznego. Odnośnie ustalonej wysokości budynku zauważono, że organ I instancji wskazał jakie budynki są podstawą wyznaczenia wysokości. Uzupełnienie tego wątku uzasadnienia przez organ odwoławczy nie kwalifikowało decyzji organu I instancji do uchylenia i nie stanowi łamania zasady dwuinstancyjności postępowania. Reasumując stwierdzono, że wewnętrzne sprzeczności zawarte w uzasadnieniu wyroku, jego ogólnikowość, nieprecyzyjność w określaniu ewentualnych uchybień organu stanowi w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Wyższa Szkoła Filologiczna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:
1. Za uzasadniony należało uznać w szczególności zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. i to nie tylko ze względu na wykazane w skardze kasacyjnej niekonsekwencje w argumentacji.
Przepis ten określa jakie wymogi powinno spełniać uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego. Z wymienionych tam elementów (części) uzasadnienia najistotniejsze są te, które dotyczą podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Stan sprawy jest bowiem znany stronom, bo otrzymały decyzje obu instancji oraz odpisy pism strony przeciwnej. Część uzasadnienia obejmująca te elementy powinna być przedstawiona – jak to stanowi przepis – zwięźle. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nastąpiło odwrócenie proporcji. Spośród 18 stron uzasadnienia 2/3 to część historyczna. W pozostałej części, niespełna 4 strony wywodów odnosi się do realiów rozpoznawanej sprawy, reszta to rozważania o charakterze ogólnym. Najbardziej kontrowersyjną w sprawie kwestię związaną z terenem Ogrodu Botanicznego rozstrzygnięto stwierdzeniem, że organ nie może nie uwzględnić obiektu, który znajduje się w sąsiedztwie planowanej inwestycji i na obszarze objętym analizą (s. 15). Stwierdzeniu temu zaprzecza ostatnie zdanie na tej samej stronie, że obiekt ten może nie mieć wpływu na określenie wymagań dla nowej zabudowy, ale należy to szczegółowo uzasadnić. Takie właśnie uzasadnienie zostało zamieszczone na stronie 9 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Taki sposób uzasadnienia wyroku nie daje podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji uwzględniając "koronny argument strony skarżącej" należycie rozważył sprawę w tym aspekcie.
Wewnętrzna sprzeczność zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacji i niewskazanie jednoznacznych motywów prawnych, które zadaniem sądu czyniły koniecznym uchylenie kontrolowanych decyzji, nie pozwala na merytoryczną ocenę wyroku przez sąd kasacyjny i już tylko z tej przyczyny zaskarżony wyrok nie może się ostać.
2. Również uzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w związku ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami K.p.a. oraz cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zamieszczoną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentację należało podzielić w całej rozciągłości.
Wprawdzie Sąd nie powołał wprost art. 138 K.p.a. ale wyrażony na stronie 17 motywów wyroku pogląd, co do niedopuszczalnej praktyki uzupełniania braków uzasadnienia decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy, pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią tego przepisu. Pogląd ten gdyby go podzielić – wykluczałby możliwość wydania decyzji reformatoryjnej, mimo że – co nie budzi żadnych wątpliwości – organ ten rozpoznaje sprawę ponownie w takim samym zakresie jak to miało miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Z powyższego wynika wręcz obowiązek naprawienia dostrzeżonych przez organ odwoławczy błędów, tym bardziej że przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania może mieć miejsce jedynie wówczas gdy błędów tych nie można usunąć.
Lakoniczne i ogólnikowe motywy wyroku odnoszące się do przyjętej przez organy "wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej" nie są w stanie przeciwstawić się przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji, wskazującej na poprawność poczynionych przez organy w tym zakresie ustaleń. Argument, że decyduje tu wysokość sąsiednich budynków a nie zabudowa Ogrodu Botanicznego wydaje się nie do odparcia. Zatem i w tym aspekcie sprawa wymaga ponownej – pogłębionej – kontroli sądowej.
3. Wskazane wyżej uchybienia powodują, że za przedwczesne należy uznać rozważanie w tej sytuacji zarzutu naruszenia prawa materialnego. Ubocznie jedynie zauważyć należy, że błędna interpretacja oraz niewłaściwe zastosowanie to dwa odrębne sposoby naruszenia prawa.
4. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.