II OSK 1397/07

II SA/Łd 120/07 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-05-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień /przewodniczący/
Joanna Sekunda-Lenczewska /sprawozdawca/
Jolanta Rosińska
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Sygn. powiązane
II OSK 1397/07 - Wyrok NSA z 2008-11-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Dnia 22 maja 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant pomocnik sekretarza Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2007 roku sprawy ze skargi E. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia[..] , nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] o znaku [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 kpa, art. 46a ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, po rozpoznaniu odwołania E. K. i A. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu stacji demontażu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz stanowiska czasowego gromadzenia odpadów z selektywnej zbiórki w P. przy ul. A 94/108.
W toku postępowania ustalono, co następuje.
W dniu 21 lutego 2006 roku "A" sp. j. A. M. i R. M., na podstawie art. 46 ust. 1 i art. 46a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, wystąpili do Prezydenta Miasta w P. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu stacji demontażu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz stanowiska czasowego gromadzenia odpadów z selektywnej zbiórki na działkach o nr ewidencyjnych [...],[..],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[....] w P. przy ul. A 94/108. Do wniosku spółka załączyła 2 egzemplarze kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek oraz obszaru oddziaływania przedsięwzięcia, a także w dniu 20 marca 2006 roku raport o oddziaływaniu na środowisko.
Raport o oddziaływaniu na środowisko zawierał charakterystykę całego przedsięwzięcia oraz warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, a także m. in. informacje dotyczące wpływu inwestycji na poziom emisji pyłów i gazów do atmosfery i środowiska wodnego, emisji zanieczyszczeń, poziomu hałasu czy odprowadzania ścieków. W raporcie znalazły się również wytyczne w zakresie sposobu zagospodarowania odpadami powstałymi w wyniku przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Jak wynika z charakterystyki przedsięwzięcia, w bezpośrednim sąsiedztwie nie występuje zabudowa mieszkaniowa, brak również budynków użyteczności publicznej, od strony północnej i południowej znajdują się tereny przemysłowe, od strony zachodniej - zakłady mleczarskie, od strony wschodniej - ulica A. Projektowane zamierzenie to uruchomienie zakładu ręcznego częściowego demontażu odpadów elektrycznych i elektronicznych zgodnego z ustawą o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym - jako zakład przetwarzania. Proces technologiczny polegać będzie na demontażu ręcznym selektywnym obudowy urządzeń celem pozyskania odpadów z PE, PP, PCV, PS i ABS do produkcji regranulatu, a pozyskane odpady z tworzyw sztucznych będą separowane do wydzielonych pojemników. Rozdrobnienie ma być prowadzone w hermetycznym urządzeniu, tzw. młynie. Pozbawione obudowy urządzenia mają zaś być przekazywane podmiotom poza terenem zainwestowania, ze szczególnym uwzględnieniem ochrony kineskopów zawierających luminofor. Jak wynika z charakterystyki, inwestycja przewiduje również stolarnię, służącą do wytwarzania małych elementów drewnianych lub fragmentów ozdób do renowacji mebli.
Postanowieniem z dnia [...] o znaku [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 art. 378 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw, par. 2 ust. 1 pkt 39b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, dokonał uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Organ administracji w oparciu o przedstawione materiały określił warunki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uznając, że ich dotrzymanie gwarantuje spełnienie wymogów w zakresie ochrony środowiska. W uzasadnieniu wskazano, iż inwestycja nie wymaga uzyskania pozwolenia ani dokonania zgłoszenia w myśl przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 grudnia 2004 roku w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 grudnia 2004 roku w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia. Ponadto Wojewoda [...] stwierdził, iż inwestycja nie ma znaczącego wpływu na obszary NATURA 2000, jak również nie stwierdził potrzeby określania dodatkowych obowiązków w tym zakresie.
Postanowieniem z dnia [...] o znaku [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. , na podstawie art. 3, art. 10 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 106 kpa, dokonał uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowej inwestycji w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z określonymi zastrzeżeniami. Inspektor wskazał m. in. na konieczność uwzględnienia w dokumentacji projektowej budowy zakładu wszystkich rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko, podnosząc, iż ich zastosowanie spowoduje, że przedsięwzięcie nie będzie powodowało ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko.
Decyzją z dnia [...] nr[...] , znak [...] Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 4b, art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 56 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 7 i ust. 8, art. 57 ust. 1 i art. 378 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 104 kpa, określił na rzecz "A." sp. j. A. M., R. M. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazując rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, a także wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż stosownie do treści art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Obszar przedsięwzięcia objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulic: A, B, C w P., zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta P. z dnia 26 czerwca 2000 roku Nr XXVIII/295/2000 (Dz.Urz.Woj.[...] Nr 111, poz. 599). Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego obszar objęty wnioskiem przeznaczony jest pod zakłady produkcyjne, składy, magazyny, obsługę komunikacji samochodowej, usługi, dopuszcza się przy tym obiektu administracyjne, socjalne, zieleń izolacyjną i parkingi. Na terenie tym obowiązuje zakaz realizacji budowy mieszkaniowej i innych funkcji chronionych, a także zakaz modernizacji, rozbudowy i realizacji nowych obiektów, w których jest prowadzona działalność szkodliwa dla środowiska lub mogąca pogorszyć stan środowiska przez emisję odorów. Prezydent Miasta P. uznał, iż lokalizacja planowanego przedsięwzięcia zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo organ wskazał, iż charakterystyka przedsięwzięcia zawarta w "Raporcie..." stanowi załącznik do decyzji.
E. K. i A. K. odwołali się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący się podnieśli zarzut naruszenia art. 107 par. 1 i par. 3 kpa poprzez wskazanie jako strony wyłącznie wnioskodawcy oraz brak w uzasadnieniu decyzji oceny wpływu inwestycji na środowisko, warunki życia ludzi i dobra materialne, a także wzajemne oddziaływania między tymi czynnikami. Ustalenia w tym zakresie powinny, zdaniem skarżących, znaleźć się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, gdyż są merytoryczną podstawą uwzględnienia wniosku. Pominięcie tego elementu decyzji pozbawia stronę możliwości merytorycznej polemiki. Odwołujący się zauważyli również, iż art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska dopuszcza wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujący plan miejscowy dla terenu objętego wnioskiem, przewiduje zakaz realizacji nowych obiektów, w których prowadzona jest działalność szkodliwa dla środowiska lub mogąca pogorszyć stan środowiska przez emisję odorów. Z samego zakresu prowadzonego postępowania administracyjnego, w szczególności obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, iż inwestycja może w sposób znaczący oddziaływać na środowisko. Organ administracji powinien zatem w sposób szczególnie wnikliwy ocenić, czy zamierzona inwestycja może być szkodliwa dla środowiska lub czy może pogorszyć stan środowiska poprzez emisję odorów. Zdaniem odwołujących się plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza zwiększenia uciążliwości lokalizowanych na terenie nim objętych. Ponadto raport o oddziaływaniu na środowisko pomija oddziaływanie tymczasowego składowiska odpadów na zwiększenie uciążliwości inwestycji w stosunku do istniejącego zagospodarowania terenu, w szczególności w zakresie specyficznych odorów. Odwołujący podnieśli także, iż charakterystyka przedsięwzięcia, która stanowi załącznik do decyzji nie została im doręczona.
Decyzją z dnia [...] o znaku [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 kpa, art. 46a ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż bezspornym jest, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, które wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zgodnie z par. 2 ust. 1 pkt 39b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Kolegium podkreśliło, iż raport taki został dołączony do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ wskazał również na treść art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu o oddziaływania na środowisko wydaje się po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska oraz państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, podkreślając, iż w rozpoznawanej sprawie takie uzgodnienia miały miejsce. Kolegium zwróciło uwagę, iż postanowienia w/w organów wydane w trybie uzgodnień nie były kwestionowane przez odwołujących się.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, iż decyzja organu I instancji została skierowana do wszystkich stron postępowania administracyjnego, zaś dla prawidłowości rozstrzygnięcia bez znaczenia pozostaje, czy oznaczenie stron nastąpiło na początku czy na końcu decyzji.
Organ odwoławczy stwierdził także, że przedmiotem analizy w postępowaniu były wszystkie warunki określone w treści art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zostały one bowiem szczegółowo omówione w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. W złożonym raporcie dokonano także analizy oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska, tj. na zdrowie ludzi, zwierzęta, rośliny, powierzchnię ziemi, wodę, powietrze, klimat, dobra materialne, dobra kultury i krajobraz. Organ podkreślił, iż autorzy raportu wskazali na ścisłe wzajemne oddziaływanie komponentów środowiska, przy czym brak negatywnego oddziaływania inwestycji na jeden komponent środowiska eliminuje negatywne oddziaływanie na wszystkie jego elementy.
Odnosząc się do zarzutu, iż odwołujący się pozbawieni byli możliwości merytorycznej polemiki z zaskarżonym rozstrzygnięciem, organ II instancji stwierdził, iż raport zawierający charakterystykę przedsięwzięcia znajduje się w aktach sprawy, zatem strony miały prawo zapoznania się z jego treścią.
Kolegium wskazało także, iż postanowienia miejscowego planu zagospodarowania terenu dla rejonu objętego wnioskiem wprowadzają zakaz modernizacji, rozbudowy i realizacji nowych obiektów, w których jest prowadzona działalność szkodliwa dla środowiska lub mogąca pogorszyć stan środowiska przez emisję odorów. Zdaniem organu zakaz taki ograniczony został wyłącznie do tych przedsięwzięć, szkodliwych dla środowiska lub mogących pogorszyć jego stan, których działalność wiąże się z emisją odorów. W konsekwencji tylko ten element oddziaływania inwestycji na środowisko może stanowić przeszkodę do jej lokalizacji, gdyż plan dopuszcza lokalizację inwestycji szkodliwych. Jednocześnie organ zauważył, iż jak wynika z raportu o oddziaływaniu na środowisko źródłem emisji mającym wpływ na czystość powietrza będzie kotłownia wyposażona w kocioł opalany drewnem, zaś inne źródła powstawania emisji (młynek, stolarnia, stanowisko montażu obudów śmieciarek i silniki pojazdów) z uwagi na brak wentylacji i wyposażenie w filtry nie będą miały wpływu na stopień zanieczyszczenia powietrza. Natomiast w wyniku spalania drewna nie będą wytwarzane żadne substancje odoroczynne. Podzielając pogląd odwołujących się, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu I instancji w zakresie zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miało charakter lakoniczny, Kolegium uznało, że okoliczność ta nie może stanowić podstawy uchylenia rozstrzygnięcia, a organ I instancji prawidłowo ustalił, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Kolegium wskazało ponadto, iż brak jest podstaw do twierdzenia, iż charakterystyka przedsięwzięcia nie była odwołującym znana, gdyż została ona zawarta w raporcie o oddziaływaniu na środowisko.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. K. i A. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, podnosząc zarzuty przytoczone już wcześniej w odwołaniu. Ponadto skarżący wskazali na wadliwą interpretację postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących zakazu inwestycji szkodliwych dla środowiska lub inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska przez emisję odorów. Skarżący zwrócili również uwagę na błędne utożsamianie przez Kolegium emisji zanieczyszczeń (pyłów) z emisją odorów, wskazując, iż oczywistym jest, że emisja taka musi następować z rozebranych urządzeń elektrycznych i elektronicznych wystawionych na oddziaływanie czynników środowiska. Strona skarżąca podniosła także, iż plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza lokalizacji składowisk odpadów na terenie planowanego przedsięwzięcia, który to teren przeznaczony jest pod przemysł. Ponadto skarżący podnieśli, że sieć kanalizacyjna łącząca nieruchomość wnioskodawców z miejską siecią kanalizacyjną należy do skarżących, którzy nie wyrazili zgody na jej wykorzystywanie przez inwestora, co powoduje, że nieruchomość objęta wnioskiem nie ma dostępu do miejskiej sieci kanalizacyjnej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu.
Przeprowadzając kontrolę, Sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie, niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Stosownie do przepisów art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco wpływać na środowisko jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które przeprowadza się dla przedsięwzięcia. W ramach tego postępowania, jak wynika z art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska, określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami oraz dostępność do złóż kopalin, a także możliwość oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko czy też wymagany zakres monitoringu. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ właściwy zobowiązany jest na mocy art. 48 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska do uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, w tym m. in. z organem ochrony środowiska. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych w toku postępowania takie uzgodnienia zostały przeprowadzone, o czym świadczą stosowne postanowienia Wojewody [...] oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. wydane w trybie art. 106 kpa. Istotne jest również, iż warunkiem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest, stosownie do art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, iż inwestycja polegająca na uruchomieniu stacji demontażu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz stanowiska czasowego gromadzenia odpadów z selektywnej zbiórki stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i jako takie, na podstawie par. 2 ust. 1 pkt 39b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), wymagała raportu o oddziaływaniu na środowisko.
Nie ulega również wątpliwości, iż wymagany raport został przez wnioskodawcę - "A" sp. j. A. M., R. M. dołączony do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, jednak rozważenia wymaga, czy raport ten spełnia wszystkie wymogi przewidziane przepisami prawa.
Ustawodawca określił szczegółowo w treści art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska elementy, jakie powinien zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z przywołanym przepisem raport powinien zawierać:
1) opis planowanego przedsięwzięcia, w szczególności charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych i przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia;
2) opis elementów przyrodniczych środowiska, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia;
2a) opis istniejących w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;
3) opis analizowanych wariantów, w tym wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru;
4) określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko;
5) uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na ludzi, zwierzęta, rośliny, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, wzajemne oddziaływanie między w/w elementami;
6) opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływanie na środowisko wynikające z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystania zasobów środowiska, emisji oraz opis metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę;
7) opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko (...);
9) wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich;
10) przedstawienie zagadnień w formie graficznej (...);
11) analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem;
12) przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji;
13) wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano opracowując raport;
14) streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie;
15) nazwisko osoby lub osób sporządzających raport;
16) źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu.
Dokonując analizy raportu o oddziaływaniu na środowisko punktu widzenia cytowanego przepisu, Sąd dopatrzył się szeregu nieprawidłowości, które mogą mieć wpływ na rzetelność opracowania, a także na prawidłowość rozstrzygnięcia, wydanego w oparciu o tenże raport.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż występując z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, "A" sp. j. A. M., R. M. wskazała, iż przedmiotem wniosku jest "stacja demontażu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz stanowisko czasowego gromadzenia odpadów z selektywnej zbiórki". Tymczasem raport o oddziaływaniu na środowisko dotyczy, jak czytamy w tytule, "zakładu produkcji demontażu sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz stanowisk czasowego gromadzenia odpadów z selektywnej zbiórki". Powstaje zatem wątpliwość, co tak naprawdę ma być przedmiotem inwestycji. Godzi się zauważyć, iż ustawa z dnia 29 lipca 2005 roku o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U.Nr 180, poz. 1495) określająca zasady postępowania ze zużytym sprzętem w celu ograniczenia ilości odpadów powstałych ze sprzętu, nie posługuje się pojęciem "stacji demontażu". Ustawodawca powierzył przetwarzanie zużytego sprzętu zakładom przetwarzania, przyjmując w art. 5 ustawy zasadę, iż demontaż zużytego sprzętu, obejmującego usunięcie z tego sprzętu składników niebezpiecznych, materiałów i części składowych, określonych w załączniku nr 2, może być prowadzony wyłącznie w zakładzie przetwarzania. Z kolei w przywołanym załączniku nr 2 do ustawy odnaleźć można wiele składników, materiałów czy części składowych, które będą przedmiotem demontażu przez wnioskodawcę, m. in. elementy zawierające rtęć, baterie czy choćby tonery i cartridge. Zdaniem Sądu, organ administracji wydając zaskarżoną decyzję nie podjął się wyjaśnienia rzeczywistego charakteru przedsięwzięcia, w szczególności z uwzględnieniem przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, czym dopuścił się naruszenia art. 7 i art. 77 kpa. Jest to o tyle istotne, że zaskarżone rozstrzygnięcie ma charakter uwarunkowań środowiskowych inwestycji, której funkcjonowanie wzbudza wątpliwości zwłaszcza pod kątem spełnienia warunków, jakim muszą odpowiadać zakłady przetwarzania na gruncie ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.
Analiza raportu o oddziaływaniu na środowisko nasuwa również inne wątpliwości wywołane może nie tyle błędami merytorycznymi jego autorów, co ich brakiem precyzji lub należytej staranności, co jednak nie może pozostać bez wpływu na ocenę jego przydatności. Przede wszystkim warto wskazać na stronę 6 raportu, którego lektura nasuwa podstawowe pytanie, czy na terenie inwestycji i w jej sąsiedztwie znajdują się m. in. obiekty zabytkowe, obiekty cenne z przyrodniczego punktu widzenia bądź inne formy ochrony przyrody. Dopiero dalsza uważna lektura raportu pozwala na przyjęcie, że np. obiektów zabytkowych na terenie objętym planowanym przedsięwzięciem jednak nie ma. Poważne wątpliwości wzbudza także opis wariantu planowanego przedsięwzięcia ujętego w pkt 5.1 raportu (niepodejmowanie przedsięwzięcia). Wskazany punkt raportu zawiera bowiem zdanie, iż "funkcjonująca ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym nie daje podstawę do uruchomienia tj. punktu przyjęcia zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego na terenie m. P.". Z powyższego sformułowania nie sposób wywieść, czy planowana przez wnioskodawcę inwestycja jest dopuszczalna czy też dopuszczalna nie jest, trudno także odnaleźć uzasadnienie dla przyjętej tezy. Również organ administracji publicznej wydając decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowań nie odniósł się do powyższej kwestii.
Niezależnie od powyższych niejasności, okolicznością przesądzającą o niekompletności sporządzonego raportu o oddziaływaniu na środowisko, a co za tym idzie o wadliwości postępowania a w konsekwencji i kwestionowanych decyzji jest fakt, iż w sposób niedostateczny wyjaśniona została kwestia emisji odorów. W ocenie składu orzekającego zagadnienie takie winno znaleźć się w raporcie o oddziaływaniu na środowisko z uwagi na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i podzielić należy w tym miejscu zarzut skarżących, że nie można utożsamiać z pojęcia emisji odorów z pojęciem emisji pyłów ( zanieczyszczeń ) wymienionych w raporcie.
Jak już wspomniano wcześniej, w myśl art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niezbędne jest stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.
Dla nieruchomości objętych wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulic: A, B, C w P., zatwierdzony uchwałą Rady Miasta P. z dnia 26 czerwca 2000 roku o znaku XXVIII/295/2000. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego obszar objęty wnioskiem przeznaczony jest pod zakłady produkcyjne, składy, magazyny, obsługę komunikacji samochodowej, usługi, dopuszcza się przy tym obiekty administracyjne, socjalne, zieleń izolacyjną i parkingi. Na terenie tym obowiązuje zakaz realizacji zabudowy mieszkaniowej i innych funkcji chronionych, a także zakaz modernizacji, rozbudowy i realizacji nowych obiektów, w których jest prowadzona działalność szkodliwa dla środowiska lub mogąca pogorszyć stan środowiska przez emisję odorów.
W kontekście wskazanych zapisów planu, kwestia emisji odorów w związku z realizowaniem i eksploatacją planowanego przedsięwzięcia winna być przedmiotem prawidłowo sporządzonego raportu, gdyż nie powinno ulegać żadnym wątpliwościom, czy przedsięwzięcie takie odory będzie emitować i czy w stopniu mogącym pogorszyć stan środowiska, jako że plan miejscowy wyklucza realizację takiej inwestycji. Sąd wyraża przekonanie, iż kwestia emisji ewentualnych odorów i co najważniejsze problem wyjaśnienia pojęcia czym w ogóle są odory, w szczególności na tle specyfiki omawianego przedsięwzięcia, nie powinna pozostawać przedmiotem gołosłownego sporu między organem administracji publicznej a stroną skarżącą, lecz winna być poddana analizie podmiotu upoważnionego do wydawania takich ocen.
Należy przy tym jednak podzielić pogląd skarżących co do błędnej interpretacji dokonanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowień par. 4 ust. 1 pkt 4 uchwały o miejscowym plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulic: A, B i C w P. Mianowicie, nie znajduje uzasadnienia w brzmieniu przepisu twierdzenie, iż na terenie oznaczonym symbolami P, S, KS i U dopuszcza się działalność szkodliwą dla środowiska, o ile szkodliwość ta nie jest wywołana emisją odorów. W ocenie Sądu, mimo posłużenia się w treści przepisu spójnikiem "lub", alternatywy tej nie należy odnosić do dwóch rodzajów działalności, z których każda emituje odory (szkodliwej dla środowiska i mogącej pogorszyć stan środowiska), lecz do dwóch rodzajów działalności, z których jedna jest szkodliwa dla środowiska a druga może pogarszać jego stan poprzez emisję odorów.
Jednocześnie wypada podkreślić, iż z samego faktu, że określone przedsięwzięcie jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymaga raportu o oddziaływaniu na środowisko nie można wywodzić twierdzenia, iż jest to przedsięwzięcie szkodliwe dla środowiska czy nawet mogące pogorszyć jego stan. Podobny pogląd wyraził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 28 października 2005 roku w sprawie o sygn. VII SA/Wa 403/05 (dostępnym w programie Lex nr 191301). Warto zwłaszcza mieć na uwadze, iż co do zasady sama idea planowanego przedsięwzięcia ma na celu ochronę środowiska przed nadmierną ilością odpadów pochodzących ze zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Sąd nie podziela także stanowiska skarżących, iż organy pominęły w swoich rozważaniach aspekt uciążliwości projektowanej inwestycji dla terenów sąsiednich, gdyż przedsięwzięcie obniża wartość nieruchomości sąsiednich o znacząco odmiennym sposobie zagospodarowania, co nie znalazło odzwierciedlenia w sporządzonym raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Nie dość bowiem, że odmienność przedsięwzięcia sama w sobie nie może być traktowana w kategoriach uciążliwości, to tak rozumiana uciążliwość nie może przekraczać granic działki, na której występuje. W konsekwencji nie do przyjęcia jest pogląd zaprezentowany w skardze, iż z uwagi na tak traktowaną uciążliwość przedsięwzięcie należy uznać za niedopuszczalne w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Nadto zauważyć należy, iż organ administracji dopuścił się również naruszenia przepisu art. 56 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym charakterystyka całego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Co prawda decyzja organu I instancji zawiera adnotację o załączniku, odwołując się w tym zakresie do raportu, jednakże charakterystyka przedsięwzięcia nie została doręczona skarżącym jako stronom postępowania. Tymczasem załącznik stanowi integralną część decyzji i powinien zostać doręczony stronie. Zaniechania tego nie usprawiedliwia fakt, iż charakterystyka stanowi część raportu o oddziaływaniu na środowisko, z którym strony miały możliwość zapoznania się w toku postępowania administracyjnego zwłaszcza wobec jednoznacznego brzmienia przywołanego wyżej przepisu art. 56 ust. 3.
Rozpatrując ponownie sprawę, organ winien przede wszystkim ustalić precyzyjnie jaka inwestycja jest przedmiotem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i jaki jest charakter tegoż przedsięwzięcia. Dopiero wówczas winien dokonać jego oceny w myśl wskazanych wyżej wywodów a przede wszystkim z punktu widzenia wymogów art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska, jak również wyjaśnić i ocenić, czy inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla tego terenu.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) a także art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.