II OSK 1393/21

II OSK 1393/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak
Mirosław Gdesz /sprawozdawca/
Paweł Miładowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Gd 1/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2021-02-24
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art. 10 ust. 1 pkt. 5, art. 24
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 170, art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. P. i T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 1/21 w sprawie ze skargi H. P. i T. P. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 26 sierpnia 2004 r. nr XXVII/844/04 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 1/21 w ten sposób, że w sentencji wyroku w miejscu daty podjęcia zaskarżonej uchwały zamiast "24 sierpnia 2004 r." wpisuje "26 sierpnia 2004 r.".
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 24 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 1/21 oddalił skargę H.P. i T.P. (dalej skarżący) na uchwałę Rady Miasta Gdańska z 26 sierpnia 2004 r. nr XXVII/844/04 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Piecki-Migowo, rejon ulic Kartuskiej i Pagórkowej w mieście Gdańsku (dalej plan miejscowy).
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 1474/18 uchylił poprzedni wyrok Sądu Wojewódzkiego z 31 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 759/17, którym oddalono skargę i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał bowiem zarzuty naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa), które podważają słuszność oceny Sądu odnośnie zachowania przez Radę Miasta Gdańska granic władztwa planistycznego. Podkreślono, że dokonana ocena prawidłowości wyważenia interesów indywidualnych i interesu publicznego w kontekście ingerencji w prawo własności skarżących do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] nie jest kompletna, ponieważ nie uwzględnia okoliczności, iż w dacie uchwalenia planu skarżący dysponowali ostateczną decyzją Wojewody Pomorskiego z 25 marca 2004 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu im pozwolenia na budowę budynku usługowego o funkcji rachunkowości i porad prawnych oraz warsztatu stolarskiego na ww. nieruchomości. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały z perspektywy stanu aktualnego, nie można było pomijać "przywrócenia" do obrotu prawnego decyzji udzielającej skarżącym pozwolenia na budowę na ich nieruchomości.
W związku z powyższym na powtórzonym etapie postępowania sądowego, jego istota sprowadzała się do zbadania władztwa planistycznego i przekroczenia jego granic w kontekście praw skarżących nabytych na mocy decyzji o pozwoleniu na budowę z 25 marca 2004 r., które na skutek wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1402/04 zostało przywrócone do obrotu prawnego po wcześniejszym stwierdzeniu jego nieważności. Rozstrzygając tę kwestię Sąd orzekający uznał, że w niniejszej sprawie ograniczając sposób wykonywania prawa własności przez skarżących gmina działała w granicach tego władztwa, nie pozbawiając właścicieli działki nr [...] możliwości realizacji praw związanych z wydaną administracyjną decyzją o pozwoleniu na budowę i zagospodarowania nieruchomości zgodnie z zatwierdzoną koncepcją. Nie mają bowiem racji skarżący twierdząc, że objęta pozwoleniem na budowę z 25 marca 2004 r. inwestycja nie może być zakończona ze względu na brak jej zgodności z planem, gdyż z okoliczności sprawy wynika, że brak zgodności inwestycji z planem wynika nie z tego, iż postanowienia planu same w sobie wykluczają daną zabudowę, ale z faktu, że zabudowa objęta pozwoleniem została zrealizowana z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu, a odstępstwa te pozostawały w sprzeczności z uchwałą. Powyższe wynika z dokumentacji przedłożonej przez samych skarżących, w szczególności z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku z [...] marca 2017 r.
Mając to wszystko na uwadze, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, również uwzględnienie praw nabytych przez właścicieli w związku z decyzją Wojewody z dnia 25 marca 2004 r., do czego Sąd został zobowiązany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 1474/18, nie czyni zasadnym zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139; dalej uzp) w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego, gdyż prawa właścicieli wynikające z decyzji administracyjnej nie zostały naruszone działaniami planistycznymi gminy, lecz samych inwestorów. Ponownie rozpoznając skargę Sąd Wojewódzki nie dopatrzył się także innych naruszeń, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W szczególności uznał, że nie stanowi istotnego naruszenia prawa i nie pociąga za sobą skutku w postaci nieważności planu brak regulacji zagadnień oczekiwanych przez skarżących, wynikających z art. 10 uzp, co do których, zdaniem prawodawcy lokalnego, nie zachodziła potrzeba ich określenia.
2. Skarżący wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono:
1) naruszenie następujących przepisów postępowania:
a) art. 141 § 4 w zw. z art. 113 § 1 i art. 151 Ppsa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jaki stan Sąd przyjął za podstawę orzekania i z jakich powodów oraz poprzez niepełne, a więc niezgodne ze stanem rzeczywistym przedstawienie stanu faktycznego sprawy;
b) art. 106 § 3 w zw. z art. 190 Ppsa wskutek jego niezastosowania, ponieważ Sąd po powtórnym przekazaniu mu sprawy przez NSA, celem wypełnienia w całości wytycznych, winien był z urzędu przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, bowiem było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie;
c) art. 134 § 1 Ppsa poprzez oddalenie skargi we wskazanym wyroku w sytuacji, w której z uwagi na zaistnienie w sprawie naruszenia prawa, godzącego w interes prawny skarżących, skarga zasługiwała na uwzględnienie w całości, a została oddalona, ponieważ Sąd rozstrzygnął w granicach danej sprawy będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną;
d) art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi we wskazanym w wyroku zakresie w sytuacji, w której z uwagi na zaistnienie w sprawie naruszenia prawa, godzącego w interes prawny skarżących, skarga zasługiwała na uwzględnienie w całości;
e) art. 170 Ppsa - wskutek jego błędnej wykładni odnośnie zakresu związania Sądu wyrokiem WSA w Warszawie z 24 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1402/04, na mocy którego decyzja stwierdzająca nieważność udzielonego pozwolenia na budowę została uchylona, skutkiem czego skarżone zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny mieć zastosowania względem skarżących z uwagi na przysługujące im prawa nabyte wynikające z treści ww. decyzji Wojewody Pomorskiego;
f) art. 190 Ppsa - ponieważ Sąd, któremu sprawa została przekazana, błędnie dokonał wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez NSA, co skutkowało bezzasadnym uznaniem w skarżonym wyroku, iż organ nie przekroczył granic władztwa planistycznego wskutek zachowania zasady proporcjonalności, co miało skutkować rzekomo brakiem naruszenia praw nabytych skarżących wskutek wejścia w życie ustaleń planu miejscowego;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego:
a) art. 3 pkt 1 i 2 uzp w zw. art. 140 Kc oraz w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, zm. z 2004 r. Nr 6, poz. 41, dalej upzp), na mocy którego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny oraz do ochrony własnego interesu, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych w zw. z § 5 - karta terenu [...] - skarżonej uchwały, w zw. z art. 7, art. 87 ust. 1 i 2 i art. 94 ustawy z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucji RP i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności - poprzez zaniechanie przeprowadzenia kontroli administracji publicznej w sytuacji, w której działania organu były przejawem arbitralnego ograniczenia zasady państwa prawa i wyprowadzanych z niej zasad ochrony praw nabytych, dobrej administracji i proporcjonalności, jak również poprzez naruszenie zasady ochrony własności i innych praw majątkowych;
b) art. 4 ust. 1 uzp na mocy którego ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy w zw. z art. 2 ust. 1 uzp w zw. z art. 85 ust. 2 uzpz w zw. z § 5 - karta terenu [...]- skarżonej uchwały w zw. z art. 2, art. 7, art. 8 pkt 2, art. 32, art. 87 ust. 1 i 2 i art. 94 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 140 Kc oraz art. 64 ust. 1 i 2 i art. 94 Konstytucji RP) - poprzez błędne uznanie, iż Rada Miejska w Gdańsku nie nadużyła władztwa planistycznego, co z kolei doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że nie doszło do niezgodnego z prawem ograniczenia prawa własności skarżących jak i naruszenia ich praw nabytych wynikających z ww. prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Wojewodę Pomorskiego, w postaci przeznaczenia pasa działki nr [...] o szerokości 3 metrów na ulicę dojazdową w klasie D, o przekroju 2 pasy ruchu z jednostronnym chodnikiem, ponieważ zgodnie z w/w zapisami skarżonej uchwały określono szerokości w liniach rozgraniczających maksymalnie na 12 metrów, natomiast do momentu wejścia w życie zapisów przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego szerokość tej drogi na wysokości działki [...] wynosiła 4 metry;
c) art. 33 uzp, na mocy którego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości - poprzez błędne uznanie, iż Rada Miejska w Gdańsku nie nadużyła władztwa planistycznego, co z kolei doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że nie doszło do niezgodnego z prawem ograniczenia prawa własności skarżących jak i naruszenia ich praw nabytych wynikających z prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez ww. Wojewodę Pomorskiego w postaci przeznaczenia pasa działki nr [...] o szerokości 3 metrów na ulicę dojazdową w klasie D, o przekroju 2 pasy ruchu z jednostronnym chodnikiem;
d) art. 35 ust. 1-3 upz w zw. z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, iż pomimo wydania na rzecz skarżących ww. decyzji Wojewody Pomorskiego to z dniem wejścia w życie objętego skargą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wygasła stanowiąca załącznik do tejże decyzji decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jako sprzeczna z ustaleniami tego planu i to pomimo faktu, iż nie wydano w tym przedmiocie żadnej decyzji administracyjnej, co doprowadziło do błędnego uznania, iż według skarżonych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscu inwestycji budowlanej skarżących ma przebiegać publiczna droga dojazdowa, przez co naruszono prawa nabyte skarżących wynikające z decyzji o pozwoleniu na budowę;
e) art. 47 uzp w zw. z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, na mocy którego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę - wskutek błędnego ustalenia przez Sąd I instancji, iż treść wydanej na rzecz skarżących prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę Wojewody Pomorskiego nie może w stanie faktycznym niniejszej sprawy wywierać skutków prawnych, skutkiem czego według skarżonych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscu inwestycji budowlanej skarżących ma przebiegać publiczna droga dojazdowa, przez co naruszono prawa nabyte skarżących wynikające z tej decyzji;
f) art. 10 ust. 1 pkt 5 uzp, na mocy którego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb, zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury, co skutkowało wyznaczeniem drogi dojazdowej przez północną część działki skarżących, wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji za zasadne, a nie popartych żadnymi dowodami, wyjaśnień Rady Miasta Gdańska;
g) art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 2003 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207, poz. 216) w zw. z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez pominięcie przez Sąd I instancji faktu, że według skarżonych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscu inwestycji budowlanej objętej www. prawomocną decyzją Wojewody Pomorskiego o pozwoleniu na budowę, ma przebiegać publiczna droga dojazdowa, skutkiem czego naruszono prawa nabyte skarżących wynikające z tej decyzji.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Ponadto w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o odroczenie rozpoznania sprawy i przedstawienie zaproponowanego przez skarżących zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
3.3. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że legalność planu miejscowego należy oceniać w świetle przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle regulacji przyjętej w tej ustawie punktem wyjścia dla oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego związanych z naruszeniem władztwa planistycznego musi być przywołanie treści art. 24 uzp uprawniającego każdego, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu miejscowego do wniesienia zarzutu. Celem zarzutu była właśnie ochrona interesu indywidualnego obywateli (jednostek organizacyjnych) w procesie planowania przestrzennego. W niniejszej sprawie skarżący wnieśli zarzut do projektu planu, a Rada Miasta Gdańska go odrzuciła. Przedmiotem tego zarzutu było zmniejszenie zabudowy działki nr [...]wskutek przeznaczenia jej części pod drogę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA/Gd 1168/03, oddalił skargę skarżących na uchwałę w sprawie odrzucenia zarzutu.
3.4. W związku z powyższym kwestia legalności przebiegu drogi w planie i zastosowania władztwa planistycznego została przesądzona w ww. wyroku z 7 kwietnia 2004 r. i niedopuszczalna była ponowna ocena tej kwestii. Na mocy art. 170 Ppsa wiążąca jest bowiem ocena tego zagadnienia przedstawiona w wyroku, z której wynika, że przeznaczenie części północnego pasa działki nr [...] o szerokości około 3 m pod drogę dojazdową odbyło się zgodnie z prawem. W tym zakresie nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 5 uzp co do dopuszczalności wyznaczenia drogi dojazdowej przez północną części działki skarżących. Istota sprawy sprowadzała się wyłącznie do zbadania władztwa planistycznego i przekroczenia jego granic w kontekście praw skarżących nabytych na mocy ww. decyzji Wojewody Pomorskiego o pozwoleniu na budowę z 25 marca 2004 r.
3.5. Dokonując oceny tej kwestii, Sąd Wojewódzki po pierwsze wypełnił zgodnie z art. 190 Ppsa wskazania wynikające z ww. wyroku NSA z 17 listopada 2020 r., a po drugie wykazał jednoznacznie, że ograniczając sposób wykonywania prawa własności przez skarżących gmina działała w granicach tego władztwa, nie pozbawiając właścicieli działki nr [...] możliwości realizacji praw związanych z wydaną administracyjną decyzją o pozwoleniu na budowę i zagospodarowania nieruchomości zgodnie z zatwierdzoną koncepcją. Decyzja o pozwoleniu na budowę, jako przyznająca jej adresatom określone uprawnienia, podlega wykonaniu na podstawie zasady ochrony praw nabytych niezależnie od ustaleń nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 upzp). Inwestor, który dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę może więc niezależnie od ustaleń nowego planu zrealizować planowaną przez siebie inwestycję (por wyroki NSA z: 30 sierpnia 2019 r. sygn. akt II OSK 2378/17 i 15 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 258/22). Skarżący posiadali zatem prawną możliwość zrealizowania inwestycji zgodnie z uzyskanym uprzednio pozwoleniem na budowę i uchwalenie planu nie zmieniło ich sytuacji w tej kwestii. Kontrola legalności aktu prawa miejscowego polega na badaniu legalności zaskarżonego aktu według stanu prawnego i faktycznego z daty jego podjęcia. Ocena legalności zaskarżonego planu miejscowego nie mogła zatem sprowadzać się do oceny czy skutków zrealizowania inwestycji z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu.
3.6. W związku z powyższym oraz z brakiem ingerencji poprzez plan miejscowy w prawa nabyte wynikające z ww. decyzji o pozwoleniu na budowę nieusprawiedliwione są wszystkie zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 3 pkt 1 i 2 uzp w zw. art. 140 Kc oraz w zw. z art. 85 ust. 2 upzp w zw. z § 5 - karta terenu [...]planu miejscowego, art. 4 ust. 1 uzp w zw. z art. 2 ust. 1 uzp w zw. z art. 85 ust. 2 uzpz w zw. z § 5 - karta terenu [...] planu miejscowego w zw. z art. 2, art. 7, art. 8 pkt 2, art. 32, art. 87 ust. 1 i 2 i art. 94 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 140 Kc oraz art. 64 ust. 1 i 2 i art. 94 Konstytucji RP, art. 33 uzp, art. 35 ust. 1-3 upz w zw. z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 47 uzp w zw. z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1 pkt 5 uzp, art. 28 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Oczywista możliwość realizacji przez skarżących inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę oznacza, że w ogóle nie naruszono praw nabytych, dobrej administracji i proporcjonalności, jak również zasady ochrony własności i innych praw majątkowych. Nie doszło do niezgodnego z prawem ograniczenia prawa własności skarżących jak i naruszenia ich praw nabytych wynikających z ww. prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Błędne stanowisko Sądu I instancji co do wygaśnięcia stanowiącej załącznik do ww. pozwolenia na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie miało przy tym jakiegokolwiek wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
3.7. Niezasadne są również wszystkie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Po pierwsze, nie został naruszony art. 190 Ppsa, gdyż w powołanym wyroku z 17 listopada 2020 r. NSA nie zawarł wiążącej wykładni przepisów prawa materialnego nakazując ocenić, czy badany plan miejscowy nie narusza praw nabytych wynikających z ww. pozwolenia na budowę, co zostało dokonane w zaskarżonym wyroku. Po drugie, nie było jakiejkolwiek potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 Ppsa na okoliczność wykazania, że niezbędnym i celowym było ustanowienie publicznej drogi dojazdowej jedynie przez nieruchomość skarżących, ponieważ kwestia dopuszczalności takiego wyznaczenia drogi została przesądzona w ww. wyroku WSA w Gdańsku z 7 kwietnia 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 1168/03. Po trzecie, uprawnione było odwołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku z [...] marca 2017 r., co potwierdza pośrednio wyrok NSA z 17 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1205/20. Po czwarte, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie narusza art. 141 § 4 Ppsa. Sąd Wojewódzki ocenił bowiem legalność zaskarżonego planu oraz wypowiedział się w zakresie istotnych dla rozpoznania sprawy zarzutów i argumentów, wskazał podstawę prawną wyroku, a z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, dlaczego skargę oddalono. Po piąte, nie naruszono art. 170 Ppsa wykazując, że zakres związania wyrokiem WSA w Warszawie z 24 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1402/04 sprowadza się do uznania, że wyrok ten przywrócił do obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym (ex tunc) ww. pozwolenie na budowę wydane przez Wojewodę Pomorskiego, które formalnie nie pozostawało w obrocie prawnym w dniu uchwalenia planu, lecz zostało przywrócone do obrotu prawnego po wyeliminowaniu stwierdzenia jego nieważności. Wreszcie po szóste, wskutek niezasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego niezasadne są zarzuty naruszenia art. 134 § 1 oraz art. 151 Ppsa.
3.8. Zaskarżony wyrok jest zatem zgodny z prawem, a wskazane podstawy skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione.
3.9. Jako bezprzedmiotowy należało przy tym ocenić wniosek skarżących o przedstawienie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA, ponieważ takie zagadnienie w tej sprawie nie wystąpiło.
3.10. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, oddalił skargę kasacyjną. Oczywistą omyłkę zawartą w zaskarżonym wyroku sprostowano w oparciu o art. 156 § 1 i 3 Ppsa.