II OSK 1385/21

II OSK 1385/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /sprawozdawca/
Mirosław Gdesz
Paweł Miładowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Rz 878/20 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2020-11-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 54 pkt 2 lit. b, art. 58 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 878/20 w sprawie ze skargi D. G. i D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 8 maja 2020 r. nr SKO.415/36/2020 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz D. G. i D. G. solidarnie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) wyrokiem z dnia 9 listopada 2020 r. w sprawie ze skargi D. G. i D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej SKO) z dnia 8 maja 2020 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego; w punkcie I, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa (dalej Prezydent) z dnia 7 stycznia 2020 r.; w punkcie II, zasądził od SKO na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych:
Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta, wydaną w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Skargę na tę decyzję wnieśli D. G. i D. G.
Zaskarżonym wyrokiem WSA uwzględnił skargę.
Sąd stwierdził, że w sprawie naruszono art. 54 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.Dz.U.2020.293 ze zm.; dalej u.p.z.p.) w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (j.t.Dz.U.2020.283 ze zm.; dalej "ustawa środowiskowa") w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t.Dz.U.2016.71; dalej "rozporządzenie z 9 listopada 2010 r."). W niniejszej sprawie do wniosku o wydanie decyzji inwestor dołączył "Analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" z lipca 2018 r. Z przedstawionej dokumentacji wynika, że wnioskowana inwestycja obejmuje realizację 8 anten sektorowych oraz 7 anten parabolicznych linii radiowych. Autor analizy stwierdził, że obszar, dla którego przekroczony zostanie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m², koncentrować się będzie przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania. Na podstawie obliczeń przyjęto, że w wariancie z pochyleniem minimalnym anten i największym zasięgu, maksymalny zasięg strefy przekraczającej ww. wartość dla anten sektorowych wyniesie 142,8 m, a dla anten parabolicznych linii radiowych - 119 m. W konsekwencji autor analizy założył, że ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, a zatem narażenie ludzi na działanie pół elektromagnetycznych ocenić można jako pomijalne, natomiast samą inwestycję należy zakwalifikować jako nie oddziaływującą w sposób negatywny na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi. W dołączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia dla instalacji radiokomunikacyjnej [...]" z lipca 2018 r., stwierdzono z kolei, że planowana inwestycja nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziałać na środowisko.
W opinii Sądu, w toku postępowania Prezydent nie dołożył należytej staranności w zakresie weryfikacji stanowiska Spółki odnośnie do kwalifikacji przedsięwzięcia. Wyrażone stanowisko organ I instancji oparł na treści pisma Zastępcy Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Rzeszowa z dnia 21 sierpnia 2018 r. W ocenie Sądu jest to niewystarczające, a wyrażoną konkluzję uznać należy co najmniej za przedwczesną. Po pierwsze, treść tego pisma stanowi przytoczenie ogólnych informacji zawartych we wniosku inwestora oraz dołączonej do niego analizy przedsięwzięcia. Również wniosek, że planowana inwestycja nie podlega procedurze przewidzianej w dziale V ustawy środowiskowej, a tym samym brak jest podstaw prawnych do przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, został sformułowany - co wskazano wprost w treści pisma - na podstawie informacji przedłożonych przez inwestora. Po drugie, w aktach nie udokumentowano jakichkolwiek innych czynności, które zostałyby podjęte w sprawie weryfikacji danych przedstawionych przez inwestora. a nadto na brak podjęcia takich czynności wskazuje uzasadnienie decyzji organu I instancji. Tymczasem było to obowiązkiem organu, zwłaszcza w kontekście zarzutów formułowanych przez strony postępowania.
Organ winien także – zdaniem Sądu – ustalić czy anteny zostały wyposażone w mechanizmy umożliwiające automatyczną zmianę położenia i w konsekwencji możliwość pochylenia poszczególnych anten, a co za tym idzie zmiany kierunku wiązki promieniowania, a ponadto czy analiza rozkładu pól elektromagnetycznych została sporządzona z uwzględnieniem faktycznie maksymalnych i minimalnych azymutów anten wskazanych przez producenta danego modelu anteny. W ocenie Sądu organ I instancji nie określił w jakikolwiek sposób w treści decyzji z dnia 7 stycznia 2020 r. zarówno zasadniczej informacji obejmującej wskazanie ilości anten, jak również danych szczegółowych odnoszących się do rodzaju anten i ich mocy. Uwzględniając wniosek inwestora rzeczą organu było wskazanie w rozstrzygnięciu decyzji z ilu anten może składać się planowana instalacja radiokomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być zamontowane i ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz w jaki sposób anteny winny być skierowane. Treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ustalającej inwestycję celu publicznego powinna być zatem sformułowana ściśle. Tymczasem decyzja Prezydenta całkowicie pomija tak istotne kwestie. Informacje na temat anten znajdują się jedynie w załącznikach do wniosku, tj. "Analizie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" oraz "Kwalifikacji przedsięwzięcia dla instalacji radiokomunikacyjnej [...]".
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. sp. z o.o. z/s w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucono:
1. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz § 2 w zw. z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2018.1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez uwzględnienie skargi zamiast jej oddalenia w wyniku:
i. niedostrzeżenia konieczności zastosowania przez organ II instancji przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i w rezultacie uchylenia decyzji organów obu instancji, pomimo iż odpowiadały one prawu;
ii. błędnego zastosowania art. 7, 8, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. i w rezultacie uchylenia decyzji organów obu instancji w wyniku błędnego stwierdzenia, że inwestycja nimi przewidziana wymagać może uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy właściwa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz treści uzasadnień decyzji organów I i II instancji wskazuje, iż organy poddały dogłębnej analizie przedstawione przez skarżącą kasacyjnie kwalifikację i analizę środowiskową, o czym świadczy w szczególności uzasadnienie decyzji organu II instancji - co zasadnym czyni zarzut, iż wyrok sądu I instancji wydany został po nienależytym zbadaniu materiału zgromadzonego w postępowaniu, a jednocześnie czyni zasadnym zarzut naruszenia zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej oraz niewłaściwej oceny kompletności uzasadnień uchylonych decyzji;
iii. niezastosowania art 16 k.p.a. i w rezultacie niedostrzeżenia bezprzedmiotowości postępowania środowiskowego, pomimo że wniosek taki jest konieczny wobec zakończenia ostatecznym i pozostającym w obrocie prawnym rozstrzygnięciem organu ochrony środowiska (pismo Zastępcy Dyrektora Wydziału Środowiska Urzędu Miasta Rzeszowa z dnia 21 sierpnia 2018 r.) postępowania środowiskowego, które jako ostateczne i niewycofane z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym wiązało i nadal wiąże nie tylko organy I i II instancji, ale również sąd I instancji, który w żadnej mierze nie był uprawniony skarżonym wyrokiem do ich kontroli i kwestionowania ich ustaleń;
iv. niezastosowania art. 12 k.p.a. i pominięcia, że działanie organu było zasadne w świetle konieczności działania przez organy administracji w sprawie "wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia";
b. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez "ewidentnie błędne precyzyjnych wskazania" dla organów I i II instancji co do konieczności rozważenia zawieszenia postępowania na podstawie art. 58 ust. 1 u.p.z.p., podczas gdy w okolicznościach sprawy od dnia 8 sierpnia 2019 r. organ I instancji nie ma już do tego prawa;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a. art. 54 pkt 2 lit. b) u.p.z.p. w związku z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 63 ust. 1 i 2 oraz 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. poprzez:
i. błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie organ winien rozważyć uzależnienie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od uprzedniego przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy postępowanie w sprawie wydania tejże decyzji w odniesieniu do przewidzianej przez skarżącą kasacyjnie inwestycji jest bezprzedmiotowe, jako że nie stanowi ona "przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko", co wynika z poddanej analizie organów kwalifikacji i analizy środowiskowej, którą organy rozważyły przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia z 9 listopada 2010 r.;
ii. nakazanie poddawania analizie przez organy I i II instancji innych parametrów inwestycji niż te, które zamierza realizować skarżąca kasacyjnie i które objęte są wnioskiem, co jest niedopuszczalne;
b. art. 58 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nakazywanie organom rozważenia zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej z tego tylko powodu, że prowadzone są prace na uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy przepis ten nie nakłada na organ takiego obowiązku, a jedynie daje mu taką możliwość i to wyłącznie w przypadku, jeśli prace nad uchwaleniem planu miejscowego są na tyle zaawansowane, że jest w ogóle szansa na uchwalenie planu w terminie 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce w dniu 8 sierpnia 2018 r. - a więc jest oczywistym, że ewentualność zawieszenia postępowania ustała z dniem 8 sierpnia 2019 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący w I instancji, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli o jej oddalenie w całości i zasądzenie na ich rzecz od skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023.1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części (por. np. wyroki NSA z 17 maja 2011 r., I OSK 113/11; z 20 stycznia 2006 r., I OSK 344/05 i I OSK 345/05). Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., II GSK 221/10).
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na podstawach, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego wyroku, ponieważ treść zaskarżonego wyroku odpowiada prawu, chociaż jego uzasadnienie nie w pełni jest trafne. Podkreślić przy tym trzeba, że dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych sądy administracyjne biorą pod uwagę stan prawny i faktyczny zachodzący w chwili podejmowania kontrolowanego aktu.
Badając w powyższym zakresie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stwierdzić należy, iż zostały one podjęte z naruszeniem obowiązującego w czasie ich wydawania prawa i to w stopniu wymagającym ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Pomimo zatem, że niektóre podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty były zasadne, nie mogły one doprowadzić w uchylenia zaskarżonego wyroku, gdyż zawarte w nim rozstrzygnięcie – uchylenie decyzji obu organów – było prawidłowe.
W decyzji organu I instancji, określając warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego charakteryzujące planowaną inwestycję, podano w szczególności, że obejmuje ona osiem anten sektorowych (dyfuzyjnych) nadawczo-odbiorczych o wysokości 38,3 m n.p.m. (środek elektryczny anten), służących do bezpośredniego przesyłu sygnału pomiędzy instalacją radiokomunikacyjną a telefonami komórkowymi, znajdującymi się w zasięgu działania stacji oraz siedem anten parabolicznych linii radiowych o wysokości 36,2 m n.p.m. i 35,4 m n.p.m. (środek elektryczny anten). Nie podano jednak żadnych dalszych parametrów tych anten i ich charakterystyk. Parametrów tych nie sprecyzowano również w decyzji organu odwoławczego.
Zgodnie z art. 54 pkt 1 i pkt 2 lit. b) u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w czasie podejmowania zaskarżonej decyzji, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej.
Przedstawiona wyżej charakterystyka inwestycji zawarta w decyzji lokalizacyjnej, w szczególności w zakresie opisu anten, jest zbyt ogólnikowa, aby mogła spełniać wymogi zawarte w przywołanych wyżej unormowaniach. Jeżeli ustawodawca zobowiązuje organy administracyjne do określenia rodzaju inwestycji oraz wskazania określonych warunków (m in. w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, co jest szczególnie podnoszone w sprawach dotyczących budowy stacji bazowych telefonii komórkowej), to te warunki nie mogą być opisane ogólnikowo bez nawiązania do konkretnych parametrów technicznych, tym bardziej w sytuacji, gdy parametry techniczne przedsięwzięć determinowały i uzasadniały warunki wynikające z wymagań ochrony środowiska i zdrowia ludzi.
Zauważyć wypada, że określenie parametrów anten we wniosku o wydanie decyzji nie jest wiążące dla organów administracji dokonujących rozstrzygnięć w oparciu o decyzję lokalizacyjną. Zgodnie z art. 55 u.p.z.p. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę wiąże decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie treść wniosku o wydanie takiej decyzji. Możliwość przeciwdziałania realizacji inwestycji – stacji bazowej telefonii komórkowej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jest zatem warunkowane wpisaniem parametrów anten stacji (nie tylko ich liczby i ogólnej charakterystyki, ale również emitowanych pól elektromagnetycznych, kierunku usytuowania itp.). Takich szczegółowych parametrów w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zabrakło.
To, że w aktach sprawy znajdował się szczegółowy opis anten stacji bazowej, nie zmienia faktu, że opisu takiego nie było w decyzji lokalizacyjnej. Nie wiadomo więc, czy decyzja dopuszczała realizację stacji bazowej z opisanymi w aktach parametrami, czy też dopuszczała realizację również anten o innych parametrach. Jeżeli ustawa wymaga, aby określone dane zostały zawarte w decyzji, to zawarcie tych danych w aktach nie niweluje ich braku w decyzji. Treść decyzji nie może być uzupełniana treścią akt, a jedynie powinna w tych aktach znaleźć potwierdzenie.
Na to, że brak szczegółowego określenia parametrów planowanej inwestycji (stacji bazowej telefonii komórkowej) stanowił wadliwość decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA z 8 marca 2023 r., II OSK 2733/19, LEX nr 3559262; z 18 stycznia 2022 r., II OSK 496/19; z 3 lipca 2019 r., II OSK 2157/17, LEX nr 2723919).
Słusznie zatem Sąd I instancji stwierdził, że w kontrolowanej decyzji lokalizacyjnej nie zawarto szczegółowych danych odnoszących się do rodzaju anten i ich mocy, nie wskazano jakiego typu i mocy anteny mogą być zamontowane i nie przedstawiono konkretnej charakterystyki anten, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także w jaki sposób anteny winny być skierowane.
Trafne co prawda były zarzuty wadliwego nakazania poddawania analizie przez organy I i II instancji innych parametrów inwestycji niż te, które zamierza realizować skarżąca kasacyjnie i które objęte są jej wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej oraz błędnej oceny przez Sąd I instancji przedstawionej przez skarżącą kasacyjnie kwalifikacji i analizy środowiskowej planowanej inwestycji, a także pisma Zastępcy Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Rzeszowa z dnia 21 sierpnia 2018 r. Zauważyć ponadto wypada, że wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2019 r., II SA/Rz 1024/18, na który powoływał się Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku, został uchylony wyrokiem NSA z dnia 20 kwietnia 2022 r., II OSK 1887/19. W wyroku tym NSA trafnie zaznaczył, że pozwolenie na lokalizację inwestycji, czy na budowę wydaje się dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego określonego we wniosku inwestora, mającego określone parametry. Inwestycje bowiem planuje inwestor przyjmując parametry, w których chce, aby dana stacja bazowa pracowała, a urządzenia, które będą się składały na daną stację bazową, mogą mieć również inne tryby i parametry pracy, co nie zmienia faktu, iż inwestor planując swoją konkretną inwestycję chce z nich korzystać tylko w interesującym go zakresie. Dlatego też żądanie od inwestora, aby dokonywał analizy pracy tych urządzeń przy zastosowaniu parametrów, w których nie zamierza z nich korzystać, jest nie tylko nie uprawnione, ale dotyczy zupełnie innej inwestycji, niż ta, którą zamierza on lokalizować, a następnie realizować. Podkreślając w omawianym wyroku, że pozwolenie wydaje się dla inwestycji o określonych parametrach, NSA trafnie wskazał, iż gdyby się zdarzyło, że inwestor dokonał modyfikacji parametrów stacji bazowej, to sytuację taką należy rozpatrywać w kategorii odstępstwa od udzielonego pozwolenia. Nie można natomiast oczekiwać, ażeby inwestor odnosił się do parametrów inwestycji, której nie zamierza realizować.
Jak już wyżej zaznaczono, zasadność tych zarzutów nie zmienia faktu, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku, pomimo jego częściowo błędnego uzasadnienia, było prawidłowe.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.