II OSK 1384/07

II OSK 1384/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-11-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-08-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska -Filipowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Bożena Walentynowicz
Jerzy Siegień
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 97/07 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-03-28
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska- Filipowicz (spr.) Sędziowie del. WSA Jerzy Siegień NSA Bożena Walentynowicz Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. i M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 97/07 w sprawie ze skargi D. i M. B. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi D. B. i M. B. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia 24 października 2006 r. utrzymujące postanowienie Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] lipca 2006 r. o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego na działce nr ew. [...] położonej w obrębie S., gmina Ś. - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że organ pierwszej instancji w motywach swego rozstrzygnięcia powołał się na fakt, że "inwestycja" jest położona w obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza Piska" oraz na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, w strefie bezpośredniej ochrony rzeki Spychowska Struga, w odległości 40 - 50 m od linii brzegowej. Realizacja inwestycji jest sprzeczna z ( 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr 9 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, stosownie do którego w parku obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie inwestorzy podnieśli, że orzekano na podstawie przepisów późniejszych, od złożonego przez nich wniosku wszczynającego sprawę a ponadto obok przedmiotowej działki mają inną działkę zabudowaną nowym budynkiem.
Minister Środowiska postanowieniem z dnia 24 października 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie podzielając stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli inwestorzy zarzucając jak w zażaleniu a ponadto podnosząc, że przedmiotowa działka znajduje się w otulinie Parku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd podzielił całkowicie stanowisko organu wydającego zaskarżoną decyzję, iż projektowana lokalizacja przedmiotowego obiektu jest sprzeczna z ( 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego /Dz. Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego Nr 20, poz. 506/ ustalającego zakaz realizacji co do zasady nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Niesporne w sprawie jest, że przedmiotowy obiekt projektuje się w bliższej odległości od linii brzegowej rzeki Spychowska Struga, niż to wynika z powyższego przepisu. Nie mógł być w ocenie Sądu uwzględniony zarzut, że wniosek wszczynający sprawę administracyjną został przez inwestora złożony przed wydaniem rozporządzenia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, bowiem nie zawiera ono przepisów przejściowych stanowiących, iż do spraw wszczętych nie ma zastosowania. Z akt sprawy wynika przy tym, że działka inwestora znajduje się na terenie samego Parku, a nie w jego otulinie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli D. i M. B. reprezentowani przez pełnomocnika z urzędu - radcę prawnego I. R.-K., zarzucając:
1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 2, 32 i 21 Konstytucji RP wobec niezastosowania zasady równości obywateli wobec prawa oraz ochrony własności i sanowania naruszenia zasady lex retro non agit, a także art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity Dz. U. z w003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./ poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu do stanu faktycznego występującego w sprawie oraz art. 44 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie /Dz. U. Nr 80, poz. 872 ze zm./ poprzez zastosowanie wymienionego rozporządzenia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego jako podstawy rozstrzygnięcia, podczas gdy działanie nowego prawa powinno odnosić się jedynie do norm proceduralnych i kompetencyjnych, a nie do przepisów prawa materialnego,
2/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 134 ( 1 w zw. z art. 3 ( 1 pkt 2 ppsa poprzez zaniechanie zbadania wszystkich okoliczności sprawy i nieorzeczenie o istocie sprawy; art. 135 ppsa w zw. z art. 184 Konstytucji RP i art. 3 ( 2 pkt 2 ppsa poprzez niezastosowanie a w konsekwencji sanowanie rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 skargi kasacyjnej; art. 145 ( 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez nie uchylenie zaskarżonego postanowienia obarczonego błędami określonymi w pkt 1 skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, że brak równości wobec prawa polega na tym, iż wnioski tych, których sprawy załatwiono bez przewlekłości, zostały uwzględnione, naruszenie zasady określonej w art. 4 Prawa budowlanego wiąże się z nieuwzględnieniem ustawowego prawa do zabudowy własnej niruchomości, wiążącego się z art. 21 Konstytucji RP. Zasadę lex retro non agit naruszył Sąd błędnie przyjmując, że wymienione rozporządzenie Wojewody w zakresie jego stosowania do spraw wcześniej wszczętych obejmuje materialnoprawne podstawy orzekania, a nie tylko zasady procesowe. Przepis art. 44 ustawy o administracji rządowej ma w sprawie zastosowanie, gdyż z jego treści wynika, że kwestionować akt normatywny wydany przez wojewodę może każdy, czyj interes prawny został naruszony tym aktem, a taki stan w sprawie niniejszej występuje w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną. Wydając zaskarżony wyrok wbrew zasadzie wynikającej z art. 134 ( 1 ppsa w zw. z art. 3 ( 1 ppsa Sąd nie wziął pod uwagę wszelkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W skardze kasacyjnej jako jej podstawy wskazuje się naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 2, 32 i 21 Konstytucji RP, nie uwzględnienie naruszenia zaskarżoną decyzją zasady lex retro non agit, a także art. 4 ustawy Prawo budowlane oraz art. 44 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie. Tak postawione zarzuty zmierzają do wykazania, że pomimo, iż w toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie weszło w życie rozporządzenie wojewody wprowadzające zakaz realizowania nowej zabudowy w określonym obszarze od linii brzegowej rzeki, nie zawierające przepisów intertemporalnych, to zakaz ten nie powinien mieć w odniesieniu do rozpoznania wniosku skarżących zastosowania ze względu na wymogi art. 2, 21 i 32 Konstytucji RP jak też stosowanie zakazu w sprawie wszczętej przed jego wprowadzeniem łamie zasadę lex retro non agit.
Otóż z tak postawionymi zarzutami zgodzić się nie sposób. Niesporny w sprawie fakt, że dany teren częściowo został zabudowany przed wejściem w życie przepisów wprowadzających ograniczenia w zakresie zabudowy ze względów ochrony środowiska, i to nawet przez skarżących, nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skoro normodawca /w tym wypadku wojewoda/ decyduje się na ustalenie regulacji o charakterze materialnoprawnym /zakaz dokonywania nowej zabudowy/ na wyznaczonym obszarze nie stanowiąc jednocześnie, iż nie dotyczy on spraw wszczętych i nie zakończonych, to nie budzi wątpliwości, że określone unormowanie ma zastosowanie od chwili jego wejścia w życie. Takie stosowanie prawa nie może być ocenione jako naruszające wskazane w podstawach skargi kasacyjnej przepisy Konstytucji RP i nie stanowi naruszenia zasady lex retro non agit.
Nie mogą być także uwzględnione jako zasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, to jest: art. 134 ( 1 w zw. z art. 3 ( 1 pkt 2 ppsa, art. 135 ppsa i art. 3 ( 2 pkt 2 ppsa art. 145 ( 1 pkt 1 lit a ppsa w sytuacji, gdy niesporny w sprawie jest fakt, że proponowana lokalizacja nowej zabudowy pozostaje w obrębie terenu, objętego obowiązującym w dacie wydania rozstrzygnięcia administracyjnego unormowaniem określającym zakaz realizacji tej zabudowy.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.