II OSK 138/16

II OSK 138/16 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2016-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-01-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łuczaj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Sygn. powiązane
II SA/Rz 1057/15 - Postanowienie WSA w Rzeszowie z 2015-11-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 280 par. 1, art. 184 w zw. z art. 182, art. 273 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dnia 29 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 listopada 2015r., sygn. akt II SA/Rz 1057/15 o odrzuceniu skargi J. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 stycznia 2015r., sygn. akt II SA/Rz 994/14 oddalającym skargę w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2015r., sygn. akt II SA/Rz 1057/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 stycznia 2015r., sygn. akt II SA/Rz 994/14 oddalającym skargę J. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że J. K. skierował do WSA skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wskazanym wyżej wyrokiem. Ponieważ skarga nie zawierała wymogów formalnych pismem z dnia 22 września 2015 r. Sąd wezwał adwokata B. K., zastępującego skarżącego o uzupełnienie skargi poprzez: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, 2) podanie podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego oraz uprawdopodobnienie dopuszczalności wznowienia, 3) wskazanie okoliczności stwierdzającej zachowanie terminu do wniesienia skargi, 4) podanie żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.
W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego pismem z dnia [...] września 2015 r. poinformował, że: 1) skarga o wznowienia odnosi się do wyroku WSA z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 994/14, 2) podstawą wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego jak skarżący wskazał są zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, 3) jak wskazał skarżący miesięczny termin na złożenie przedmiotowego pisma o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego został przez niego dotrzymany, 4) skarżący wnosi o zamianę zaskarżonego wyroku WSA z dnia 9 stycznia 2015 r., a w szczególności wnosi o uchylenie w całości decyzji Wójta Gminy Bircza z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] oraz decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2014 r., przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
Jednocześnie pełnomocnik reprezentujący skarżącego poinformował, że J. K. pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz we wniosku PPF stanowiącym załącznik do ww. pisma wypowiedział mu pełnomocnictwo. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że ze względu na utratę kontaktu ze skarżącym jest zmuszony uzupełnić pismo wyłącznie w oparciu o dane, które znajdują się w aktach sprawy, co jednocześnie nie pozwala na pełne uzupełnienie braków skargi w oparciu o informacje otrzymane od skarżącego.
WSA postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego adwokata z urzędu.
Pismem z dnia [...] października 2015 r. Sąd wezwał wyznaczonego dla J. K. - adwokata T. P. o uzupełnienie skargi – w terminie 7 dnia pod rygorem odrzucenia skargi - poprzez: 1) podanie podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego oraz uprawdopodobnienie dopuszczalności wznowienia, 2) wskazanie okoliczności stwierdzającej zachowanie terminu do wniesienia skargi, 3) podanie żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.
W odpowiedzi pismem z dnia [...] listopada 2015 r. reprezentujący skarżącego adwokat wniósł o: 1) wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem WSA z dnia 9 stycznia 2015 r., 2) zmianę wyroku WSA z dnia 9 stycznia 2015 r. poprzez uchylenie w całości decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2014 r. i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Bircza z dnia [...] maja 2014 r.
Zwrócił uwagę, że pismem z dnia [...] października 2015 r. został poinformowany o ustanowieniu go pełnomocnikiem skarżącego J. K. w przedmiotowej sprawie. Po otrzymaniu tych informacji niezwłocznie zapoznał się z aktami sprawy i pismem z dnia 20 października 2015 r. powiadomił skarżącego o ustanowieniu pełnomocnika oraz o pilny kontakt, jednak do dnia dzisiejszego skarżący nie skontaktował się z Kancelarią, a pismo z dnia [...] października 2015 r. odebrał dopiero w dniu 3 listopada 2015 r. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że nie jest w stanie uzupełnić skargi zgodnie wezwaniem Sądu z dnia 28 października 2015 r., gdyż nie ma wiadomości o treści dokumentów, na które powołuje się strona. Nadto wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia skargi, z uwagi na konieczność kontaktu ze skarżącym oraz zapoznaniem się z dokumentami, na które powołuje się strona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 w zw. z art. 276 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Sąd przytoczył art. 270 p.p.s.a. oraz wskazał podstawy skargi o wznowienie postępowania.
Sąd podniósł, że zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art. 280 § 2 p.p.s.a.). W związku z powyższym pierwszą czynnością Sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym.
Sąd zaznaczył, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania.
Sąd zaznaczył, że w niniejszej sprawie domniemaną podstawą wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, na którą powołuje się J. K. są przesłanki wymienione w art. 273 § 2 p.p.s.a. Na art. 273 § 2 p.p.s.a. wskazuje także pełnomocnik skarżącego adwokat T. P. w piśmie z dnia 5 listopada 2015 r. stwierdzając, że "dokumenty te mogą wskazywać na okoliczności faktyczne i środki dowodowe, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, jednak strona nie mogła z nich skorzystać bez swojej winy w toku postępowania, bowiem mimo przedłożenia ich poprzedniemu pełnomocnikowi nie zostały one dołączone do akt sprawy, a prawdopodobnie świadczą o dobrowolnym wyprowadzeniu się członków rodziny Pana K., a objętych wnioskiem o wymeldowanie". W takim przypadku, zdaniem Sądu minimalnym wymogiem formalnym skargi o wznowienie postępowania sądowego jest wskazanie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Niespełnienie tego wymogu równa się nie wskazaniu podstawy wznowienia i skutkuje odrzuceniem skargi. Skarga w takiej sytuacji podlega odrzuceniu także z powodu nieuprawdopodobnienia zachowania terminu do jej wniesienia. Nie podano o istnieniu jakiej podstawy wznowienia dowiedział się J. K. w dniu [...] lipca 2015 r. Liczenie 3 miesięcznego terminu do złożenia skargi o wznowienie od tej daty jest więc nieuprawnione.
Sąd podniósł, że z treści osobistej skargi J. K. o wznowienie wynika, że J. K. dysponował dokumentami, na które się powołuje w skardze o wznowienie w toku poprzedniego postępowania. Podnosi tylko, że pełnomocnik, w tamtej sprawie nie wykorzystał ich w toku postępowania. Zdaniem Sądu sytuacja taka nie wyczerpuje przesłanki z art. 273 § 2 p.p.s.a. zawierającej wymóg "niemożności skorzystania ze środków dowodowych czy wykazania pewnych okoliczności w poprzednim postępowaniu".
Ponadto Sąd wyjaśnił, że termin siedmiodniowy wyznaczony przez Sąd w wezwaniu z dnia 28 października 2015 r. o uzupełnienie skargi jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. W związku z powyższym wniosek pełnomocnika skarżącego o przedłużenie terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi J.K. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest bezzasadny.
W skardze kasacyjnej J. K., reprezentowany przez adw. T. P., zaskarżył powyższe postanowienie w całości.
Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 273 § 2 i art. 280 § 1 p.p.s.a., co skutkowało odrzuceniem skargi, w sytuacji gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki do wznowienia postępowania.
W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący nie mógł wcześniej skorzystać z przedmiotowych dowodów (we wcześniejszym postępowaniu), gdyż nie miał świadomości ich istnienia i znaczenia prawnego. Dniem, w którym skarżący dowiedział się o istnieniu podstawy do wznowienia był 14 lipca 2015 r. O podstawie tej poinformował go prawnik ze Stowarzyszenia Pomocy Prawnej z zakresu Prawa Administracyjnego. Wizyta w stowarzyszeniu miała miejsce w dniu 14 lipca 2015 r., a więc od tego dnia należy liczyć termin 3-miesięczny do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.
W skardze kasacyjnej podniesiono, że uzupełnienie skargi wskazuje na dokumenty świadczące o dobrowolnym opuszczeniu lokalu przez osoby objęte wnioskiem. Nadto, że nie można podzielić zapatrywania Sądu na brak zachowania terminu do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. Na skutek pouczenia o podstawie wznowienia (które udzielono skarżącemu w Stowarzyszeniu) J. K. pismem z dnia 12 sierpnia 2015 r. sporządził wniosek o wznowienie postępowania - co uzasadnia zachowanie terminu z art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie ze wskazanym przepisem termin trzymiesięczny liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W niniejszej sprawie skarżący dowiedział się, że istnieje podstawa wznowienia w dniu 14 lipca 2015 r., zatem zasadne jest twierdzenie, iż termin został przez skarżącego zachowany.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu brak jest podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego określonej w art. 273 § 2 p.p.s.a.
Organ podniósł, że w tym konkretnym stanie faktycznym kasator powołuje się na fakt, iż dokumenty mające być podstawą wznowienia postępowania "mogą wskazywać na okoliczności faktyczne i środki dowodowe, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, jednak strona nie mogła z nich skorzystać bez swojej winy w toku postępowania, bowiem mimo przedłożenia poprzedniemu pełnomocnikowi nie zostały one dołączone do akt sprawy". W ocenie organu dokumenty te były znane stronie skarżącej na etapie pierwotnego postępowania sądowoadministracyjnego, więc nie mogą być one podstawą wznowienia postępowania. Odrębną kwestią pozostaje nieprzedlożenie ich sądowi w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez adwokata reprezentującego ówcześnie skarżącego, jednakże ten fakt nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania. Działanie pełnomocnika w sprawie sądowej, także wyznaczonego z urzędu, jest równoznaczne z działaniem strony, którą on reprezentuje.
Organ podkreślił, że nie jest winą Sądu, iż skarżący nie podjął współpracy z Sądem i nie udzielił szerszych wyjaśnień dotyczących podstaw wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, poza lakonicznym stwierdzeniem, iż jest w posiadaniu dokumentów, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. W ten sposób pozbawił on Sąd możliwości pełnego wyjaśnienia charakteru wniosku o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Wydaje się, iż takie postępowanie skarżącego stanowi naruszenie art. 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101 z późn. zm.) zgodnie z którym strona obowiązana jest dokonywać czynności procesowe zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Tak więc należy przyjąć, iż sąd orzekający wyczerpał wszystkie możliwości, aby wyjaśnić podnoszoną kwestię przesłanki wznowienia postępowania, a strona nie współpracowała z Sądem właściwie więc powinna ponosić skutki swoich własnych zaniedbań.
Nadto, zdaniem organu wątpliwe jest również zachowanie przez kasatora terminu określonego w art. 277 p.p.s.a. Wynika to z faktu, iż według twierdzeń skarżącego o podstawie wznowienia dowiedział się w dniu 14 lipca 2015 roku, jednakże nie sprecyzował jakiej podstawy wznowieniowej ta wiedza dotyczy. Z akt sprawy wynika, iż w tej dacie skarżący dowiedział się jedynie o prawnej możliwości wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Zdaniem Wojewody Podkarpackiego termin określony w art. 277 p.p.s.a. dotyczy uzyskania wiedzy nie o samej prawnej możliwości wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, lecz dotyczy podstaw określonych w art. 273 § 2 p.p.s.a. A zatem, nieuprawniony jest pogląd skarżącego o rozpoczęciu biegu terminu do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego od dnia 14 lipca 2015 roku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego – art. 270 p.p.s.a. Wznowienie postępowania sądowo - administracyjnego stanowi instytucję obalania prawomocnych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego uwarunkowana jest od spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze, skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia, a po drugie, winna być wniesiona w terminie (art. 280 p.p.s.a.)
Jak stanowi art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
W niniejszej sprawie nie zostały spełnione łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania sądowego. Rozpatrywana skarga o wznowienie postępowania sądowego nie opiera się bowiem na ustawowej podstawie wznowienia.
Skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie oparta została na podstawie określonej w art. 273 § 2 p.p.s.a. Wskazany jako podstawa wznowienia art. 273 § 2 p.p.s.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W piśmiennictwie wskazuje się, że w przepisie tym chodzi o takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w czasie trwania postępowania, którego wznowienia strona się domaga, ale nie były znane stronom i z tego tylko względu nie mogły one z nich skorzystać. Środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. może być każdy środek, który zgodnie z prawem służyć może wykazaniu konkretnego faktu. Okolicznością faktyczną jest zaś zdarzenie, fakt lub wydarzenie zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2004 r., sygn. akt: FSK 170/04, opubl. w Lex pod nr 143703). Okoliczności te i dowody muszą być przy tym tego rodzaju, iż ich znajomość w dacie wydania prawomocnego orzeczenia mogłaby spowodować wydanie rozstrzygnięcia odmiennej treści.
Z treści samej skargi o wznowienie postępowania sądowego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że skargi tej nie oparto na ustawowych podstawach wznowienia.
Powołanie przez stronę art. 273 § 2 p.p.s.a. i sformułowanie podstawy wznowienia przy użyciu sformułowań użytych przez ustawodawcę w tych przepisach, nie oznacza oparcia skargi na ustawowej przesłance wznowienia. Sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający powyższym przepisom nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu.
Nie wystarczy dla stwierdzenia dopuszczalności skargi o wznowienie wskazać podstawę wznowienia i przytoczyć jej ustawową nazwę. Należy wskazać takie okoliczności faktyczne, które mogą stanowić jedną z podstaw wznowienia postępowania. Jeżeli natomiast już z samego sformułowania powoływanych przez skarżącego okoliczności wynika, że nie stanowią one żadnej z tych podstaw, to nie jest spełniona zasadnicza przyczyna prawna pozwalająca na wznowienie postępowania (por. postanowienie SN z dnia 14 stycznia 2015r., sygn. akt I CZ 106/14, LEX nr 1648691; postanowienie SN z dnia 14 listopada 2013r., sygn. akt IV CZ 79/13, LEX 1399914).
Przyczyna podana przez skarżącego nie może w okolicznościach niniejszej sprawy zostać uznana za podstawę wznowienia postępowania.
Odmienna ocena działania organów administracji publicznej przez Sąd pierwszej instancji podobnie jak odmienna interpretacja przepisów dokonana przez sądy nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania sądowego, gdyż ocena legalności decyzji jak i interpretacja przepisów nie jest okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie SN z dnia 17 listopada 1998r. II UKN 402/98, OSNP 1999/24/805, dotyczące art. 403 § 2 k.p.c. – odpowiednik art. 273 § 2 p.p.s.a.). Podobnie nie można żądać wznowienia na tej podstawie, że sąd bądź organ pominął środek dowodowy wskazany przez stronę lub dokonał błędnej oceny zebranego materiału dowodowego. Skarga o wznowienie postępowania nie służy bowiem korygowaniu wszelkich nieprawidłowych orzeczeń, lecz wzruszeniu orzeczeń wydanych w warunkach określonych w art. 271 – 273 p.p.s.a. Określona w art. 273 § 2 p.p.s.a. przesłanka nie odnosi się bowiem do okoliczności i dowodów znanych stronie w zakończonym prawomocnie postępowaniu i to również wtedy, gdy okoliczności te i dowody zostały pominięte przez sąd bądź organ. Niemożność skorzystania z okoliczności faktycznych i środków dowodowych, jako podstawa wznowienia postępowania, nie podlega ocenie ze względu na wadliwości dotychczasowego postępowania w zakresie uwzględnienia przez sąd przytaczanych w tym postępowaniu okoliczności i wskazywanych dowodów. Podstawą skargi o wznowienie postępowania nie może być bowiem negatywna ocena skarżącego dotycząca ustaleń faktycznych, oceny dowodów ani zastosowania prawa przez sądy w sprawie, której skarga dotyczy. Celem wznowienia postępowania, w odróżnieniu od środków odwoławczych i skargi kasacyjnej, nie jest usunięcie błędów dotychczasowego postępowania w oparciu o ten sam materiał dowodowy. Nie można zatem żądać wznowienia na tej podstawie, że sąd pominął środek dowodowy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 1999 r., II UKN 105/99, OSNAPiUS 2000 Nr 19, poz. 735; z dnia 29 marca 2007 r., II UZ 3/07, OSNP 2008 nr 11-12, poz. 178; z dnia 22 stycznia 2009 r., II PZ 38/08, LEX nr 794196; z dnia 28 października 2011 r., I CZ 115/11, LEX nr 1084695; z dnia 12 stycznia 2012 r., I UZ 46/11; LEX nr 1215611; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 czerwca 2009r., sygn. akt II FSK 837/09; z dnia 1 września 2010r., sygn. akt II OSK 1165/10; z dnia 8 czerwca 2010r., sygn. akt II OSK 681/10 - CBOSA).
W niniejszej sprawie nie wskazano żadnych konkretnych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać w postępowaniu w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 994/14, a które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
W skardze o wznowienie postępowania i w uzasadnieniu tej skargi – sporządzonym przez adwokata ustanowionego w ramach prawa pomocy – wskazano w sposób ogólnikowy, że skarżący nie zgodził się z wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 994/14 i przedłożył pełnomocnikowi "dokumenty na poparcie swojego stanowiska" polecając sporządzić skargę kasacyjną; "pełnomocnik nie znalazł jednak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej". Powoływanie się na bliżej nieokreślone dokumenty nie może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania sądowego.
W niniejszej sprawie wznowienie postępowania opierałoby się na domniemaniu, bowiem jak wskazano w piśmie z dnia 5 listopada 2015r. uzupełniającym skargę o wznowienie postępowania (k.65 - 67) dokumenty, o których mowa prawdopodobnie świadczą o dobrowolnym wyprowadzeniu się członków rodziny J. K.
W tym stanie rzeczy skarga o wznowienie postępowania sądowego podlegała odrzuceniu przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.