II SA/Po 598/23

II SA/Po 598/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Edyta Podrazik /przewodniczący/
Paweł Daniel /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 145 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 12 ust. 3
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lutego 2024 r. w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Wojewody z dnia 24 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 24 lipca 2023 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z 11 kwietnia 2023 r. (znak: [...]) odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 11 kwietnia 2022 r. wydanej na rzecz inwestora M. K., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (segment prawy) przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb P.) i stwierdzającą, iż powyższa decyzja została wydana z naruszeniem prawa, polegającym na błędnym i nie zamierzonym nadaniu zawiadomienia z 4 kwietnia 2022 r. oraz decyzji nr [...] z 12 kwietnia 2022 r., skutkującym brakiem czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania.
Uzasadniając powyższe stanowisko Wojewoda wskazał, że w dniu 15 listopada 2022 r. do Urzędu Miasta P. wpłynął wniosek J. C. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej jako: "K.p.a.") postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...] z 12 kwietnia 2022 r. oraz o wstrzymanie robót budowlanych do czasu uzyskania waloru decyzji ostatecznej.
Prezydent Miasta P. postanowieniem z 11 stycznia 2023 r. wznowił administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (segment prawy) przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb P.), a następnie decyzją z dnia 11 kwietnia 2022 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z 12 kwietnia 2022 r. i stwierdził, iż powyższa decyzja została wydana z naruszeniem prawa, polegającym na błędnym i nie zamierzonym nadaniu zawiadomienia z 4 kwietnia 2022 r. oraz decyzji nr [...] z 12 kwietnia 2022 r. skutkującego brakiem czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania. Organ I instancji wskazał, iż wydanie decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w P. zostało poprzedzone analizą treści pisma strony z 22 marca 2022 r. Tym samym znane było organowi stanowisko właściciela działki sąsiedniej. Zdaniem organu skarżący mylnie ocenia § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, dalej również jako: "rozporządzenie" albo "warunki techniczne"). Jak wskazał organ, strona co prawda nie brała czynnego udziału w końcowym etapie postępowania zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże ocenie dowodowej poddano argumentację strony wnoszącej o wznowienie postępowania, które wskazały na brak możliwości uchylenia decyzji dotychczasowej w wyniku wznowienia postępowania.
Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożył J. C.. W swoim piśmie z dnia 25 kwietnia 2023 r. wskazał m.in. na naruszenie art. 6 i 7 K.p.a. oraz § 12 ust. 3 warunków technicznych przez jego błędną wykładnię i zastosowanie w sposób niezgodny z literalnym zapisem. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Rozpoznając wniesione odwołanie Wojewoda wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że pismo z 23 lutego 2023 r. o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (segment prawy) przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb P.) zostało dostarczone wszystkim stronom postępowania, w tym J. C. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji w aktach organu I instancji). Skarżący w piśmie z 21 marca 2023 r. wskazał na uwzględnienie przy wydawaniu decyzji na możliwość zmiany kierunku lub spływu wód opadowych oraz naruszenie przepisu § 12 ust. 3 warunków technicznych, z uwagi, iż projektowany budynek nie przylega swoją ścianą do ściany budynku istniejącego a jedynie jego częścią, a część projektowanego budynku w ogóle do niego nie przylega. Dodatkowo wskazał na komin dymowy na paliwo stałe; zlokalizowany na ścianie szczytowej zachodniej połaci dachu na istniejącym budynku, który może stanowić uciążliwość dla osób korzystających z zaprojektowanego tarasu. W piśmie tym strona postępowania - J. C. – podał nowy adres do doręczeń, jednak organ I instancji w sposób błędny i niezamierzony wysłał dalej korespondencję tj. zawiadomienie z art. 10 K.p.a. (pismo z 4 kwietnia 2022 r.) oraz decyzję z dnia 12 kwietnia 2022 r. na poprzedni adres (brak podjęcia przesyłek - dowód koperty w aktach sprawy I instancji). Tym samym właściciel nieruchomości sąsiedniej o nr [...], nie został poinformowany zarówno o zakończeniu postępowania dowodowego, jak i rozstrzygnięciu w przedmiotowej sprawie, co w ocenie Wojewody, wskazuje na spełnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. uzasadniającej wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 12 kwietnia 2022 r.
Następnie organ II intonacji wskazał, że w ocenie J. C. przedmiotowa decyzja o pozwoleniu ba budowę jest niegodna z § 12 ust. 3 rozporządzenia. Odnosząc się do tak postawionych zarzutów Wojewoda podniósł, że decyzja nr [...] z 12 kwietnia 2022 r. dotyczyła pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (segment prawy) na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P.. Dla przedmiotowej inwestycji inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z 10 września 2020 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (segment prawy), przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb P., położonej w P. przy ul. [...], która posiada walor ostateczności. W decyzji określone zostały m.in. takie warunki, jak obowiązująca linia zabudowy, zgodnie z załącznikiem graficznym) wyznaczona w odległości ok. 4,5 m od frontowej granicy objętej wnioskiem działki z ul. [...], na przedłużeniu linii zabudowy budynku sąsiedniego (lewy segment). Dopuszcza się wycofanie do 30% elewacji frontowej względem obowiązującej linii zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki od 20% do 26 %, szerokość elewacji frontowej od 6 m do 8 m oraz geometria dachu - dach płaski o kącie nachylenia połaci dachowych do 12°. Powyższe warunki zostały spełnione w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym. Zaprojektowano również jedno miejsce postojowe zgodnie z zapisem w Rozdziale IV ust. 1 pkt 1.2 warunków zabudowy, zlokalizowane przy granicy z działką o nr [...], na której istnieje już miejsce postojowe (zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 warunków technicznych).
Mając natomiast na uwadze zarzuty odwołującego Wojewoda wyjaśnił, że generalną zasadę lokalizowania budynków na działce określa § 12 ust. 1 warunków technicznych wskazując, iż jest to 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy, a także 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Od tej zasady przypisy przewidują jednak wyjątki. Jeden z takich wyjątków określa treść § 12 ust 3 warunków technicznych, który wskazuje, że dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozporządzenia, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna i obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie należy mieć na uwadze, iż w omawianej sprawie, i uwagi na szerokość działki inwestora tj. ok. 10 m zastosowanie również ma zapis § 12 ust 4 warunków technicznych, który dopuszcza w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepis § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 r. budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej.
Jak wynika z części opisowej projektu zagospodarowania działki odległości budynku od granicy działek są następujące: od granicy z działką drogową nr [...]: 4,74-4,75 m - zgodnie z obowiązującą linią zabudowy wyznaczoną w decyzji o warunkach zabudowy, od granicy z działką budowlaną nr [...]: 2,67-2,73 m - zgodnie z § 12 ust. 4 warunków technicznych, od granicy z działką budowlaną nr [...]: 24 m, od granicy z działką budowlaną nr [...] : 0,24-0,25 m - w granicy istniejącej zabudowy - budynek sąsiedni jest częściowo zlokalizowany na działce inwestora.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego jakoby planowana inwestycja byłą niezgodna z przepisem § 12 ust. 3 warunków technicznych należy wskazać, że ustawodawca dopuszcza, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, § 19, § 23, § 36, § 40, § 60 i § 271-273 warunków technicznych sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ściana bez okien i drzwi). W poprzednim stanie prawnym parametr ten był powiązany z wysokością istniejącego budynku. Obecnie wysokość budynku może być jednakowa, wyższa bądź niższa od budynku istniejącego na działce sąsiedniej. W kontekście powyższego przepisu należy zinterpretować zamierzenie inwestycyjne (nie będzie dozwolone jeżeli budynek będzie wykraczał poza ściany budynku i przekroczy tym samym wysokość określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). Zgodnie z przedstawionym poglądem w doktrynie rozbudowywany budynek nie może wykraczać poza ścianę istniejącego budynku.
Jak wynika z projektu budowlanego zaplanowany budynek jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej (segment prawy) został zaprojektowany jako styczny do budynku położonego na działce nr [...] (na długości 15, 64 m). Forma obiektu została dostosowana proporcjami do budynku sąsiada, ale pozostała współczesna w stylu. Bryła budynku jest rozrzeźbiona w nawiązaniu do wysokości wyznaczonych przez sąsiadującą zabudowę. Całość przykrywa dach płaski, który w najniższej części został zaprojektowany jako zielony z fragmentem tarasu użytkowego. Jednocześnie istotnym jest fakt, iż w decyzji Prezydenta Miasta P. o warunkach zabudowy z 10 września 2020 r. ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczoną od poziomu istniejącego terenu. Wskazano, iż od strony istniejącego budynku (segmentu lewego) na szerokości minimum 3 m wysokość maksymalnie 7 m w nawiązaniu do wysokości gzymsu powyższego budynku sąsiedniego. Pozostała część budynku maksymalnie 9,35 m do najwyższego punktu dachu. Jednocześnie wskazano, że wysokość budynku nie może przekraczać wysokości budynku sąsiedniego w zabudowie bliźniaczej (segment lewy) położonego przy ul. [...].
Zdaniem Wojewody przedłożony projekt budowlany spełnia powyższe wymogi, w tym wymogi decyzji o warunkach zabudowy. Co prawda sąsiedni segment zabudowy bliźniaczej posiada dach stromy, jednak planowane ukształtowanie bryły dachu budynku wnioskowanego z dachem płaskim uwzględnia kontynuację linii gzymsu/okapu budynku sąsiedniego i dzięki zróżnicowanej wysokości poszczególnych części budynku tworzy z istniejącym segmentem zabudowy bliźniaczej w ocenie rozstrzygającego harmonijną całość (patrz treść decyzji str. [...], znak: [...]).
Mając powyższe na uwadze Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, wyjaśniając, że przedłożony projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi wynikającymi z warunków technicznych. Oznacza to, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta P. z 11 kwietnia 2023 r. odmawiająca uchylenia pozwolenia na budowę z dnia 12 kwietnia 2022 r. i stwierdzająca, iż powyższa decyzja została wydana z naruszeniem prawa, polegającym na błędnym i nie zamierzonym nadaniu zawiadomienia z kwietnia 2022 r. oraz decyzji z dnia 12 kwietnia 2022 r., skutkującego brakiem czynnego udziału strony jest prawidłowa.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. C., wskazują, że zaskarżona decyzja narusza prawo. W jego ocenie organy administracji publicznej dokonały wadliwej interpretacji § 12 ust. 3 rozporządzenia, a w konsekwencji wadliwego uznania, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania określone w powyższym przepisie. Skarżący podkreślił, że zatwierdzenie przedmiotowego projektu budowlanego spowodowało, że część ściany nowo wznoszonego budynku nie przylega (nie przystaje) do budynku istniejącego, a zatwierdzone rozwiązanie architektoniczne spowodowało przy wznoszeniu nowego budynku konieczność naruszenia substancji budynku istniejącego, co potwierdza załączona do skargi fotografia.
Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1624 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
W pierwszej kolejności Sąd podziela ocenę organów administracji publicznej – co nie jest również kwestionowane przez strony – że w sprawie spełnione zostały przesłanki prowadzenia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, z uwagi na zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Skarżącemu nie zapewniono bowiem czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności nie doręczono mu decyzji o pozwoleniu na budowę, uniemożliwiając mu tym samym wniesienie odwołania.
Obecnie prowadzone postępowania zmierza więc do weryfikacji – w trybie wznowienia postępowania, czy decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 12 kwietnia 2022 r., odpowiada prawu, przy czym analiza akt sprawy oraz wniesionej skargi wskazuje, że jej istota sprowadza się do rozstrzygnięcia prawidłowości zatwierdzenia projektu budowlanego, w zakresie, w jakim planowany (i częściowo już zrealizowany) budynek, graniczy z nieruchomością skarżącego.
Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Niewątpliwie regulacja zawarta w powyższym przepisie zawiera odstępstwa od ogólnej zasady sytuowania budowli na nieruchomości w odpowiedniej odległości od granicy z inną działką.
W realiach przedmiotowej sprawy inwestycja realizowana na podstawie kwestionowanego, w trybie nadzwyczajnym, pozwolenia na budowę, została zrealizowana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy z dnia 10 września 2020 r., gdzie wskazano, w zakresie parametru wysokości górnej elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, że od strony istniejącego budynku (segmentu lewego) na szerokości minimum 3 m wysokość maksymalnie 7 m w nawiązaniu do wysokości gzymsu budynku sąsiadującego. Pozostała część budynku maksymalne 9,35 m
Z powyższego zapisu decyzji o warunkach zabudowy jasno wynika, że wysokość realizowanej inwestycji – na szerokości 3 m od działki skarżącego może mieć maksymalnie 7 m. Jak wskazuje analiza przedłożonego projektu budowlanego powyższe warunki określone w planie miejscowym zostały zrealizowane, co przesądza o zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Od strony działki skarżącego maksymalna wysokość budynku na szerokości 3,05 m. wynosi bowiem 6,695 m. Sąd podkreśla, że organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzający zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy powinien natomiast mieć na uwadze charakter tej decyzji, wydawanej na podstawie przepisów służących zachowaniu ładu przestrzennego, i nie powinien zapominać, że art. 4 ustawy Prawo budowlane statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą zapewnić inwestorowi realizację jego inwestycji i zapobiegać poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2009 r., II OSK 1719/07, Baza NSA). Celem tej decyzji jest bowiem jedynie wytyczenie podstawowych kierunków (ram) projektowanej inwestycji budowlanej, których uszczegółowienie następuje dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Podkreślenia jednak wymaga, że w świetle § 12 ust. 3 rozporządzenia to decyzja o warunkach zabudowy przesądza o możliwości usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej.
Zarzuty skargi koncentrują się wokół wykładni dalszej części § 12 ust. 3 rozporządzenia, które w dacie wydania zaskarżonej decyzji wskazywał, że lokalizacja budynku w granicy jest możliwa, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce. W ocenie skarżącego nowo projektowany i realizowany budynek musi zatem odpowiadać wysokości budynku już posadowionego w granicy, a więc de facto, stanowić jego odbicie, na podkreślenia czego skarżący dokonuje oceny pojęcia "przylegania" do istniejącego budynku. Sąd podziela jednak stanowisko Wojewody, że wysokość budynku może być jednakowa, wyższa bądź niższa od budynku istniejącego na działce sąsiedniej, o ile oczywiście, jest ona zgodna z aktami planistycznymi – obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy. "Przyleganie" w rozumieniu § 12 ust. 3 rozporządzenia nie musi polegać na przyleganiu całą bryłą budynku do obiektu już istniejącego, a więc nowo projektowany budynek nie musi architektonicznie stanowić odbicia budynku już istniejącego.
Za powyższą interpretacją omawianego przepisu przemawia zmiana rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, która wejdzie w życie z dniem 01 sierpnia 2024 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 października 2023 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2023 r., poz. 2442). Nowe brzmienie § 12 ust. 3 rozporządzenia przewiduje, że dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, § 19, § 23, § 36, § 40, § 60 i § 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał całą długością swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dokonując powyższej zmiany doprecyzowano zatem, że budynek posadowiony w granicy działki musi przylegać do istniejącego już w granicy budynku jedynie w zakresie parametru długości, nie zaś wysokości. Zmiana powyższa, mająca niewątpliwie charakter porządkujący, przesądza w ocenie Sądu, że zamiarem ustawodawcy nie było zapewnienie przylegania nowo powstałego budynku w całości do budynku istniejącego w granicy, również w zakresie jego wysokości, gdyż wysokość jest określana w decyzji o warunkach zabudowy lub w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Dokonując sądowej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził również, aby przedłożoną przez inwestora dokumentacja zawierała błędy dyskwalifikujące projekt budowlany, co powoduje, że mógł on stanowić podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Sąd dodatkowo podkreśla, że na tym etapie postępowania ocenie podlegała jedynie dokumentacja projektowa przedłożona wraz z wnioskiem o wydanie decyzji pozwoleniu na budowę. Brak jest zatem podstaw do dokonania oceny, czy inwestor, realizując przedmiotową inwestycję, dopuścił się odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, gdyż właściwe dla tego typu oceny pozostają organy nadzoru budowlanego. Podobnie Sąd nie jest właściwy dla dokonania oceny zarzutów związanych z naruszeniem prawa własności skarżącego przy realizacji przedmiotowej inwestycji.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.