II OSK 1378/07

II OSK 1378/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-11-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-08-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak
Małgorzata Stahl /przewodniczący/
Maria Czapska -Górnikiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 338/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-03-20
Skarżony organ
Minister Transportu
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 61
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 51 ust. 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. M. i S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 338/06 w sprawie ze skargi A. M., S. M., R. L. i J. M. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
II OSK 1378 /07
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi wniesione przez S. M., A. M., R. L. i J. M. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2005 r., którą to decyzją ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na rozbudowie paliwowego systemu zaopatrzeniowego
W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż decyzją Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2005 r. ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na rozbudowie paliwowego systemu zaopatrzeniowego w zakresie objętym pakietem inwestycyjnym CP 2A0022 - zadanie nr 2NB 15001 - rurociąg paliwowy DN 250 na terenie gminy K. (w obrębie K. na działkach nr [...]-[...]; w obrębie D. na działkach nr [...]-[...]) i gminy G. (w obrębie G. na działkach nr [...]-[...] i [...]-[...] oraz [...] i [...]), zwanej dalej "inwestycją".
W wyniku wniosku Zakładu Inwestycji [...] w W., zwanego dalej "inwestorem", datowanego na dzień 13 lipca 2004 r. Wójt Gminy K. zawiadomił pismem z dnia 19 lipca 2004 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji.
Decyzją z dnia [...] września 2004 r. Wójt Gminy K. ustalił lokalizację inwestycji, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Pismem datowanym na dzień 21 czerwca 2005 r. Wojewoda Pomorski wezwał Wójta Gminy K. do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w terminie 7 dni, a następnie decyzją z dnia [...] września 2005 r. Wojewoda Pomorski ustalił lokalizację inwestycji.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że realizacja inwestycji nie spowoduje zagrożenia dla środowiska z uwagi na to, że w celu zapewnienia bezpiecznej i bezawaryjnej eksploatacji inwestycji przewiduje się wykonanie zabezpieczeń antykorozyjnych, kontrolę połączeń spawanych, przeprowadzenie prób ciśnieniowych i wytrzymałościowych oraz automatyczny system rejestracji przepływu paliwa umożliwiający zatrzymanie pomp w przypadku wycieku paliwa. Ponadto podniesiono, iż kwestia obniżenia wartości nieruchomości oraz ustalenia odszkodowania będzie przedmiotem odrębnego postępowania i nie może mieć wpływu na ocenę zasadności i prawidłowości ustalenia lokalizacji inwestycji. Organ pierwszej instancji zauważył również, że realizacja inwestycji w pełni umożliwi korzystanie w sposób dotychczasowy z nieruchomości, na których będzie ona zlokalizowana. Zaznaczono ponadto, iż realizacja inwestycji jest konieczna dla właściwego funkcjonowania Portu Wojennego Gdynia, który jest niezbędny dla obronności państwa i wypełnienia zadań i obowiązków wynikających z członkostwa Polski w NATO.
Odwołania od powyższej decyzji wnieśli M. M., J. M., A. M. i R. L..
Po rozpatrzeniu wniesionych odwołań decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Minister Transportu i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2005 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ drugiej instancji wskazał, iż argumenty odnoszące się do wysokości odszkodowania, które inwestor powinien wypłacić dotychczasowym użytkownikom działek nie znajdują uzasadnienia na etapie decyzji o ustaleniu lokalizacji.
Także zarzuty dotyczące odległości inwestycji od budynków mieszkalnych oraz szerokości strefy ochronnej nie są uzasadnione. Zdaniem organu z akt wynika, że zachowano odpowiednie odległości wynikające z przepisów odrębnych, a całość inwestycji mieścić się będzie w obrębie pasa ochronnego wyłączonego spod zabudowy i nie spowoduje ograniczeń w możliwości zabudowy działek. Podniesiono nadto, iż z akt sprawy wynika, że inwestycja wyposażona została w odpowiednie systemy zabezpieczeń i monitoringu, które mają przeciwdziałać awariom i ich skutkom.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa wnieśli J. M., S. M., A. M. i R. L..
W skardze wniesionej przez S. M., A. M. i R. L. zarzucono naruszenie art. 51 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 19 k. p. a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo, że została ona wydana przez Wojewodę Pomorskiego z naruszeniem przepisów o właściwości z uwagi na to, że Wojewoda Pomorski wezwał Wójta Gminy K. do wydania decyzji w zbyt krótkim, siedmiodniowym terminie. Skarżący zarzucili naruszenie art. 10 k. p. a. poprzez niezapewnienie im czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie materiałów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Ponadto skarżący wskazali na naruszenie art. 58 ustawy o planowaniu poprzez brak zawieszenia postępowania w sprawie, pomimo, iż Rada Gminy K. przystąpiła do uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jeszcze w 2003 r. oraz sporządziła i uchwaliła studium, zaś sam nowo uchwalony plan wejdzie w życie w pierwszym kwartale 2006 r. Zdaniem skarżących naruszono też art. 61 k. p. a. w związku z art. 28 k. p. a. poprzez brak zawiadomienia o toczącym się postępowaniu i brak doręczeń w toku całego postępowania S. M., oraz naruszenie art. 136 k. p. a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania mającego na celu uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie oraz poczynienie dodatkowych ustaleń istotnych dla stanu faktycznego.
W odpowiedzi na powyższe skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż wniesione skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Wskazując na art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - zwanej dalej u.p.z.p.") oraz art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż zamierzona inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Inwestycja, jako że ma zapewniać dostawy paliwa dla Portu Wojennego Gdynia ważnego dla systemu obronności kraju, należy do inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym. W związku z tym, stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. do wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji tej inwestycji właściwy jest wójt gminy. Zgodnie z art. 51 ust. 3 u.p.z.p. jest to wójt gminy, na której znajduje się większa część terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja. Jak wynika z akt sprawy organem tym w niniejszej sprawie jest Wójt Gminy K..
W przedmiotowej sprawie wniosek inwestora datowany był na dzień 13 lipca 2004 r., zaś wydana przez Wójta Gminy K. decyzja lokalizacyjna z dnia [...] września 2004 r. została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, a sprawa została skierowana do ponownego rozpatrzenia przez Wójta Gminy K.. Organ ten zwlekał z wydaniem decyzji lokalizacyjnej przekraczając termin określony w art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. umożliwiając tym samym wezwanie go przez Wojewodę Pomorskiego do wydania decyzji.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie jest zasadny zarzut, iż wyznaczony przez Wojewodę Pomorskiego termin na wydanie decyzji był zbyt krótki, ponieważ termin do wydania decyzji lokalizacyjnej wyznaczany jest przez wojewodę według jego uznania, a Wójt powinien wydać decyzję w terminach określonych przez art. 35 § 3 k.p.a. Bezskuteczny z kolei upływ wyznaczonego terminu powoduje zaś przejście kompetencji z organu gminy na wojewodę. W związku z tym nie jest zasadny zarzut, że wojewoda nie był organem właściwym do wydania decyzji lokalizacyjnej (art. 51 ust. 2 u.p.z.p.).
W ocenie Sądu zawarta w art. 10 § 1 k. p. a. zasada nie została ograniczona w przeprowadzonym postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych strony brały udział w postępowaniu na każdym jego etapie. Zgłaszały uwagi i wnioski po wyłożeniu w Urzędzie Gminy K. wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji oraz zapoznały się z raportem oddziaływania na środowisko, a także otrzymały zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Odnośnie udziału S. M. Sąd stwierdził, że niektóre pisma zostały jej doręczone, mimo, iż z reguły były doręczane A. M., który zamieszkuje wraz ze swą małżonką S. M.. Skarżąca w terminie wniosła skargę do Sądu. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżąca miała informacje o podejmowanych czynnościach w toku postępowania.
Sąd pierwszej instancji nie podzielił też zarzutu skarżących, jakoby organ - w związku z prowadzeniem prac planistycznych dotyczących m. in. obszaru, którego dotyczy zaskarżona decyzja - miał obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego na podstawie art. 58 ust. 1 u.p.z.p.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.) oddalił wniesione skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli S. M. i A. M. zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie:
a) naruszenia prawa materialnego w rozumieniu przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 51 u.p.z.p. będące w istocie skutkiem jego błędnej wykładni tj. uznanie, iż nie jest zasadny zarzut niewłaściwości Wojewody Pomorskiego do wydania przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej, a decyzja ta wydana została bez naruszenia dyspozycji wskazanego przepisu;
b) naruszenia prawa materialnego w rozumieniu przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 61 k.p.a. w związku z przepisem art. 28 k.p.a. poprzez uznanie iż fakt, że w niniejszej sprawie skarżąca S. M. została pominięta w postępowaniu lokalizacyjnym nie wpłynął na jej prawa i na wynik sprawy, mimo że nie została ona zawiadomiona o toczącym się postępowaniu, ani że w toku całego postępowania nie doręczano jej jakiejkolwiek korespondencji, choć postępowanie w sposób bezpośredni dotyczyło jej interesów;
c).naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 141 §4 p.p.s.a. oraz przepisu art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonego wyroku nie spełniającego ustawowych przesłanek i uniemożliwiającego dokonanie prawidłowej kontroli kasacyjnej oraz nieuzasadnione oddalenie skargi, pomimo zasadności, liczby i wagi zawartych w skardze zarzutów.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, występujący w imieniu skarżących pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżących podał, że kontrolowaną decyzją ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego rozbudowa paliwowego systemu zaopatrzeniowego, która to inwestycja sieciowa (rurociąg paliwowy) ma przebiegać między innymi przez nieruchomości gruntowe stanowiące własność skarżących.
Zdaniem skarżących decyzja Wojewody Pomorskiego została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, gdyż w sprawie nie został wyczerpany tryb, o którym mowa w przepisie art. 51 u.p.z.p., albowiem 7-dniowy termin wydanie tejże decyzji lokalizacyjnej określony przez Wojewodę Pomorskiego był zbyt krótki. Sąd z kolei nie dokonał jakiejkolwiek oceny stanowiska skarżących, nie badał zasadności przytoczonych przez nich argumentów, jak również nie poddał analizie ani całości stanu faktycznego sprawy, ani dyspozycji przepisu art. 51 u.p.z.p., którego ewidentne naruszenie zarzucają skarżący Wojewodzie Pomorskiemu. Zdaniem skarżących gdyby ustawodawca chciał, aby Wojewoda wyznaczał termin według swojego niczym nie ograniczonego uznania, to przepisu art. 51 ust. 2 w ustawie by nie zamieścił. Z uwagi na zakres i skomplikowany charakter sprawy oraz konieczność dokonania wielostronnych uzgodnień, niemożliwym było wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przy uwzględnieniu interesów wszystkich zainteresowanych, która nadto byłaby racjonalna, uwzględniała interesy wszystkich stron oraz odpowiadała poczynionym w sprawie ustaleniom.
Ponadto autor kasacji wskazał, iż skoro przejęcie sprawy z umocowaniem do wydania w niej decyzji przez organ administracji rządowej działający za właściwy w sprawie organ gminy jest wyjątkiem od zasady i wymaga szczególnej podstawy prawnej, jaką w przypadku bezczynności organu gminy stanowi właśnie przepis art. 51 ust. 2 u.p.z.p., to jednocześnie wymaga również bezwzględnego zachowania przewidzianych tamże wymagań procesowych (podobnie: prof. dr hab. B. Adamiak, prof. dr hab. J. Borkowski Komentarz do KPA, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa rok 2004). Wymagania te w niniejszej sprawie nie zostały dochowane. Nie można bowiem mówić, że spełnione zostały przesłanki ustawowe w sytuacji, gdy Wojewoda Pomorski wydał przedmiotową decyzję przy wykorzystaniu instrumentów prawnych w sposób sprzeczny z zamierzeniem racjonalnego ustawodawcy, przez co przekroczył nie tylko swoje kompetencje, ale co więcej jego działaniom zarzucić można, iż miały na celu obejście przepisów obowiązującego prawa oraz stwarzały jedynie pozory legalności. Powoduje to, iż w niniejszej sprawie zdaniem skarżących, doszło także w sposób niewątpliwy do nieuprawnionego i nieuzasadnionego okolicznościami ograniczenia kompetencji Wójta Gminy K. w zakresie wydania przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej.
Ponadto strona skarżąca stwierdziła, iż w niniejszym postępowaniu był brak doręczeń w stosunku do skarżącej S. M., a stosowanie w tym zakresie przez organy obu instancji swoistych uproszczeń jest sprzeczne z przepisami obowiązującego prawa. Budzi sprzeciw stwierdzenie Sądu, iż fakt, że skarżąca S. M. została pomięta w postępowaniu lokalizacyjnym nie wpłynął na wynik sprawy. Jak wynika nadto z akt sprawy nigdy nie została wysłana jakakolwiek przesyłka pocztowa od organu pierwszej lub drugiej instancji, która byłaby zaadresowana bezpośrednio do skarżącej S. M.. Twierdzenia tego nie zmienia fakt, iż jak wskazał Sąd niektóre pisma zostały doręczone skarżącej. Do wyczerpania dyspozycji przepisu art. 61 § 4 kpa nie wystarcza bowiem wybiórcze doręczenie stronie niektórych pism w postępowaniu, ale doręczana musi być wszelka korespondencja w danym postępowaniu administracyjnym, w tym w szczególności dotyczy to zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Wszystko to powoduje, iż nawet jeśli wywieść z faktu złożenia przez skarżącą S. M. skargi do Sądu, że miała ona informacje o podejmowanych czynnościach w toku postępowania, to nie sanuje to uchybień, jakich dopuściły się organu obu instancji w zakresie doręczeń korespondencji skarżącej S. M.. Pozwala to na stwierdzenie, iż Sąd nie uwzględniając podniesionych w skardze tej treści zarzutów, w tym zakresie dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 61 kpa w związku z przepisem art. 28 kpa poprzez że uznanie, iż fakt, że w niniejszej sprawie skarżąca S. M. została pomięta w postępowaniu lokalizacyjnym w jakikolwiek sposób nie wpłynął na wynik sprawy, co nie jest zgodne z prawdą, albowiem pozbawienie strony możliwości działania w postępowaniu administracyjnym, czy też chociażby ograniczenie tej możliwości zawsze ma wpływ na wynik sprawy i w takiej sytuacji postępowanie to nie może być uznane za przeprowadzone prawidłowo.
Niezależnie od powyższego zarzutu, w ocenie skarżących zasadnym jest również stwierdzenie, iż Sąd orzekając w niniejszej sprawie co do zasady nie rozważył całokształtu okoliczności sprawy oraz nie dokonał wnikliwej oceny materiału dowodowego. W ocenie skarżących świadczy to o naruszeniu przez Sąd przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Okoliczność ta znalazła wyraz między innymi w treści uzasadnienia skarżonego wyroku, ale także wskazuje na naruszenie przepisu art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo udowodnionego przez skarżących naruszenia przez organy obu instancji konkretnych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.
W ocenie autora kasacji w przedmiotowej sprawie Sąd do większości z podniesionych przez skarżących zarzutów odniósł się w kilku zdaniach, bez wyjaśnienia jakimi motywami kierował się uznając zarzuty za niezasadne oraz ograniczył się do sformułowania nieuprawnionych i upraszczających twierdzeń nie tylko nie pokrywających się z ustalonym stanem faktycznym sprawy, ale również sprzecznych z obowiązującymi przepisami prawa i utrwalonym orzecznictwem.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Ministerstwo Obrony Narodowej - Zakład Inwestycji [...] w W. wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżących kosztów zastępstwa procesowego.
Uczestnik niniejszego postępowania wskazał, że w ocenie uczestnika postępowania przytoczone przez skarżących zarzuty są bezpodstawne.
Chybionym jest zarzut niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji zarówno art. 51 u.p.z.p. oraz art. 61 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. Uczestnik podkreślił, iż Wójt Gminy K. prowadził przedmiotowe postępowanie od lipca 2004r. i pozostawał w 9 - miesięcznej bezczynności, dopuszczając się rażącego uchybienia zarówno dyspozycji art. 35 § 3 kpa, jak i art. 51 ust. 2 u.p.z.p.
Wbrew twierdzeniom skarżących zasada wyrażona w dyspozycji normy określonej w treści art. 10 § 1 kpa nie została ograniczona względem skarżących w tym skarżącej S. M.. Odmienne twierdzenie skarżących nie wynika z treści zgromadzonych akt sprawy. Bez wątpienia strony brały aktywny udział w przedmiotowym postępowaniu.
Bezzasadnym jest też w ocenie uczestnika zarzut skarżących, jakoby Sąd I instancji naruszył dyspozycje art. 141 § 4 p.p.s.a. Treść uzasadnienia wyroku w pełni odpowiada prawu, bowiem zawiera wszelkie wymagane składniki uzasadnienia wyroku, o których mowa w wyżej powołanym przepisie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera takich zarzutów, które pozwalałyby na jej uwzględnienie.
Na wstępie trzeba jednak podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny był władny ocenić skargę jedynie w granicach wyznaczonych przez jej zarzuty.
Jako pierwszy z zarzutów kasacji skarżący wskazali naruszenie przepisów prawa materialnego, jednak w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.
Przechodząc do oceny zarzutów zgodnie z przyjętą wyżej kolejnością stwierdzić należy, iż nie jest zasadny zarzut kasacji dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew odmiennym bowiem wywodom autora kasacji przyjęty w zaskarżonym wyroku stan faktyczny ustalony przez organy administracji oparto na dokumentacji mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesiono się do istotnych zarzutów wniesionych skarg. Nie jest uprawniony zarzut kasacji, iż zasadność, liczba i waga zawartych w skardze zarzutów upoważniała Sąd pierwszej instancji do uwzględnienia wniesionych skarg i do zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a w konsekwencji, iż wadliwie wydano zaskarżony wyrok w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Nie jest też zasadny kolejny zarzut skargi kasacyjnej, a dotyczący niewłaściwego zastosowania przepisu art. 61 k.p.a. w związku z przepisem art. 28 k.p.a. w odniesieniu do udziału S. M. w postępowaniu administracyjnym.
Nie ulega wątpliwości, że korespondencja organów administracji w przedmiotowej sprawie kierowana była wspólnie do małżonków M. w jednym piśmie. Sytuacja ta nie pozwala jednak na postawienie tezy, że w przypadku potwierdzenia odbioru przesyłki przez jednego z małżonków, a był nim w większości, choć nie wyłącznie A. M., to drugi małżonek, a więc S. M. został pominięty w postępowaniu tak, jakby w ogóle nie kierowano do niego przesyłki. Doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków do rąk jednego jest skuteczne również wobec drugiego małżonka chyba, że zakwestionuje on i podważy taki sposób doręczenia. Tymczasem z akt sprawy administracyjnej nie wynika, aby w toku postępowania przed organami administracji S. M. kwestionowała sposób doręczenia korespondencji dla niej przeznaczonej. Okoliczność ta w powiązaniu z doręczeniem stronom decyzji organu I instancji oraz decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym nie upoważnia do konstatacji, że jeden z małżonków M. nie brał udziału w postępowaniu. Zatem kwestia udziału stron w postępowaniu, przy materiale dowodowym znajdującym się w aktach administracyjnych, nie mogła przesądzić o uchyleniu decyzji kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji.
Odnosząc się do zarzutu naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 51 u.p.z.p., będące według skarżących w istocie skutkiem jego błędnej wykładni, to również należy stwierdzić, iż i ten zarzut jest chybiony.
W myśl art. 51 ust. 2 u.p.z.p. "W przypadku niewydania przez wójta .... w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ..... wojewoda wzywa wójta .... do jej wydania w wyznaczonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję...". Powyższa norma wskazuje, iż decyzja o jakiej mowa w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. winna być wydana w terminie 2 od dnia złożenia wniosku. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Wójt do dnia 21 czerwca 2005 r. decyzji nie wydał, pomimo tego, że wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej Zakładu Inwestycji [...] w W. pochodził z dnia 13 lipca 2004 r. Oceny co do przewlekłości postępowania nie zmienia fakt, że decyzja z dnia [...] września 2004 r. Wójta Gminy K. uchylona została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pomiędzy wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] lutego 2005 r., a dniem 21 czerwca 2005 r. upłynął również ponad 2 miesięczny okres. Fakt więc, że Wojewoda Pomorski w dniu 21 czerwca 2005 r. wezwał Wójta Gminy K. do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w terminie 7 dni nie pozwala w żadnym razie na podzielenie stanowiska strony skarżącej, iż wyznaczony Wójtowi czas na wydanie decyzji był zbyt krótki, bowiem należy uwzględnić czas przez jaki Wójt prowadził przedmiotowe postępowanie zanim Wojewoda wystosował pismo polecające wydanie decyzji w sprawie.
Trafnie autor kasacji wskazał, iż przejęcie sprawy z umocowaniem do wydania w niej decyzji przez organ administracji rządowej działający za właściwy w sprawie organ gminy jest wyjątkiem od zasady i wymaga szczególnej podstawy prawnej, jaką w przypadku bezczynności organu gminy stanowi właśnie przepis art. 51 ust. 2 u.p.z.p., ale jednocześnie organ wstępujący w miejsce organu pierwotnie właściwego jest również zobligowany do bezwzględnego zachowania wymagań procesowych. Strona wnosząca kasację nie wykazała jednakże skutecznie zaistnienia takich uchybień normom prawa procesowego, czy też prawa materialnego, które pozwalałyby na przyjęcie, że w warunkach niniejszej sprawy organy administracji wydały przedmiotową decyzję przy wykorzystaniu instrumentów prawnych w sposób sprzeczny z zamierzeniem racjonalnego ustawodawcy, przez co przekroczyły swoje kompetencje, czy też naruszyły normy prawne w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji stwierdzić trzeba, iż w zaskarżonym wyroku zasadnie nie dopatrzono się uchybień tym normom prawnym, które zostały przytoczone we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zważywszy na przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną