II OSK 1373/05

II OSK 1373/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-11-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /przewodniczący/
Andrzej Gliniecki /sprawozdawca/
Otylia Wierzbicka
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Ka 2975/03 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2005-08-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia NSA Otylia Wierzbicka Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. i D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 sierpnia 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 2975/03 w sprawie ze skargi J. G., G. G., B. R., I. R., J. W., M. W., T. K., K. K., A. M., B. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2. zasądza na rzecz wnoszących skargę kasacyjną A. i D. K. od skarżących . G., G. G., B. R., I. R., J. W., M. W., T. K., K. K., A. M., B. M. solidarnie kwotę 500 (słownie: pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 2975/03 oddalił skargę . G., G. G., B. R., I. R., J. W., M. W., T. K., K. K., A. M., B. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] października 2003 r. oraz uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty w T. z dnia [...] sierpnia 2003 r. ze skargi G. G., B. R., I. R. i T. K.
Powyższą decyzją z dnia 26 sierpnia 2003 r. Starosta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i D. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działkach nr: 1477, 1478, 1479, 1480 i 1481 w R. przy ul. K. Decyzję tę utrzymał w mocy Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] października 2003 r.
W odwołaniu od decyzji I instancji a następnie w skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucali:
– niezaliczenie do powierzchni zabudowy działki tzw. "ogródka letniego – pubu", który jest obiektem budowlanym,
– zaprojektowanie niewystarczającej ilości miejsc parkingowych, co jest niezgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
– niewzięcie pod uwagę na etapie projektowania tego, że hałas spowodowany działalnością "ogródka letniego – pubu", może przekraczać dopuszczalne wartości.
Wojewoda Śląski w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] października 2003 r. uznał, iż nieruchomości skarżących znajdują się poza obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Do powierzchni zabudowy nie może być zaliczony "ogródek letni – pub", który w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego nie jest obiektem budowlanym. Został spełniony wymóg zabezpieczenia co najmniej 75% potrzeb parkingowych dla planowanej funkcji obiektu.
Przedmiotowe zamierzenie nie jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga więc przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Decyzja o pozwoleniu na budowę spełnia wszystkie wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w części oddalającej skargę wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2005 r. uznał, że wnoszący skargę nie wykazali legitymacji do jej wniesienia. Natomiast w części uwzględniającej skargę Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, gdyż "stwierdził naruszenie obowiązujących przepisów w stopniu mającym wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie".
Zdaniem Sądu, w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia na budowę, nie zostały uwzględnione wszystkie postanowienia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, między innymi nie został spełniony warunek zabezpieczenia przez inwestora miejsc parkingowych w granicach 75–100%, mając na uwadze charakter budynku mieszkalno-usługowy. Poza tym istnieją pomiędzy częścią graficzną a opisową projektu zagospodarowania działki w tym zakresie rozbieżności. W projekcie budowlanym Sąd nie znalazł mapy obrazującej dokładne rozmieszczenie projektowanego budynku z wyraźnym zaznaczeniem odległości od sąsiednich działek, co jest istotne przy ocenie, czy planowany "ogródek letni – pub", nie będzie stwarzał dużej uciążliwości dla otoczenia.
Z powyższych względów, Sąd uchylił decyzje obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako ppsa.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 sierpnia 2005 r. wnieśli skargę kasacyjną D. i A. K., reprezentowani przez pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów:
– art. 1 § 2, 106 § 3, 133 § 1, 134 § 1, 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa oraz art. 4 Prawa budowlanego, poprzez dowolne ustalenie przez Sąd podstaw do uwzględnienia skargi, pomimo iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw na odmienne, niż ustalone przez architekta-projektanta i założone w projekcie budowlanym, określenie i ustalenie zakresu funkcji projektu budowlanego skarżących i jego potrzeb parkingowych. Sąd nie wskazał, stanowiących w sprawie granic rozpoznania skargi (art. 134 § 1 ppsa), przepisów prawa, ani nie przeprowadził dowodów niezbędnych (art. 106 ppsa) i wystarczających do ustalenia przez Sąd podstaw jego ingerencji w treść tych założeń, odmiennych niż ustalenia organów administracji.
Wskazując na powyższe podstawy w skardze kasacyjnej wnosi się o:
– uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania,
– zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję powinien wydać wyrok na podstawie akt sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 133 § 1, 134 § 1). W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie zgodził się ze stanem faktycznym sprawy ustalonym przez organy, jednak sam nie dokonał analizy akt sprawy, z której by wynikały błędy jakie popełnił organ. Nie wykazano też na czym miałaby polegać sprzeczność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Obowiązek zabezpieczenia przez inwestora miejsc parkingowych w granicach 75–100%, co wynika z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w ocenie Sądu, w decyzji o pozwoleniu na budowę, nie został spełniony. Jednak Sąd nie wskazał ile powinno być miejsc parkingowych, aby ten warunek był spełniony i z jakich to wynika przepisów. Rozbieżność pomiędzy częścią graficzną a opisową projektu zagospodarowania działki oraz brak mapy obrazującej dokładne rozmieszczenie projektowanego budynku, w świetle skargi kasacyjnej, są wątpliwe, a poza tym też nie wskazano, jakie to może naruszać przepisy.
"Uciążliwość w postaci zwiększonego hałasu i emisji spalin" podobnie, jak i "realne zagrożenia uciążliwością", związane z działalnością przewidywanego "ogródka letniego – pubu", nie wynikają z akt sprawy, nie mają też odniesienia do konkretnych regulacji prawnych, są więc mało wiarygodne i nieprzekonujące.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest bardzo lakoniczne i ogólnikowe, nie zawiera odniesień do konkretnych przepisów prawa a poza tym, nie zawiera wskazań co do dalszego postępowania, czym narusza przepis art. 141 § 4 ppsa. Dziwić więc musi powołanie w części końcowej uzasadnienia wyroku przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, skoro nie wynika z wcześniejszych rozważań Sądu, które przepisy prawa materialnego zostały naruszone i czy miało to wpływ na wynik sprawy.
Nie można natomiast zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, że Sąd w zaskarżonym wyroku wykroczył poza granice danej sprawy w rozumieniu art. 1 § 1 i 134 § 1 ppsa.
Ponieważ skargą kasacyjną zaskarżono wyrok z dnia 24 września 2005 r. w całości i żąda się jego uchylenia też w całości, należy się również odnieść do pkt 1 sentencji tego wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w tej części wyroku (oddalenie skargi) nie znajduje należnego odniesienia w uzasadnieniu orzeczenia, bowiem trudno za takie uznać trzy zdania na str. 3 uzasadnienia. Poza tym, krąg podmiotów biorących udział w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na budowę, nie musi być wyznacznikiem tego kto ma być uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego, nie wynika to też z art. 28 kpa, który powołał Sąd. Należało uprawnienia do wniesienia skargi poszczególnych osób, przeanalizować w świetle postanowień art. 50 ppsa, natomiast oddalenie skargi wynika z art. 151 ppsa, którego to przepisu w ogóle nie powołano w zaskarżanym wyroku. Skarga do sądu jest indywidualnym prawem podmiotowym każdego (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), kto ma w tym interes prawny (art. 50 § 1 ppsa). Dlatego też w takich sprawach jak ta, kiedy jest kilku bądź kilkunastu skarżących, powinno mówić się o skargach (w liczbie mnogiej), a nie o skardze nawet jeśli, jest to jedno pismo, pod którym złożyło swoje podpisy kilka osób. Sąd bowiem zgodnie z art. 50 ppsa, bada uprawnienie do wniesienia skargi indywidualnie w stosunku do każdej osoby, czy ma interes prawny w tym. W związku z czym w zaskarżanym wyroku, pomiędzy jego komparycją a sentencją, jest wewnętrzna sprzeczność, bowiem w komparycji mowa jest o skardze (w liczbie pojedynczej) tymczasem z pkt 1 i 2 sentencji wynika, iż musiało być więcej skarg, niż jedna.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 ppsa orzekł, jak w sentencji.