II OSK 137/14

II OSK 137/14 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2014-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-01-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Dałkowska - Szary /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
659
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Sygn. powiązane
IV SAB/Gl 97/13 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2013-09-30
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 52 art. 58 par. 1 pkt 6, art. 182 par. 1 art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2001 nr 98 poz 1071
art. 37 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Ś. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 września 2013 r., sygn. akt IV SAB/Gl 97/13 odrzucającego skargę B. Ś. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach w przedmiocie pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
B. Ś. pismem z dnia 1 lipca 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach w sprawie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 sierpnia 2013r. wezwano skarżącego do wskazania – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem ww. skargi wystąpił do organu wyższego stopnia z zażaleniem na przewlekłe prowadzenie postępowania.
W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 5 września 2013 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że z uwagi na wyznaczenie przez organ nowych terminów do załatwienia sprawy i nie przekroczenie ich, brak było przesłanek do wystąpienia z zażaleniem w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.)
Postanowieniem z dnia 30 września 2013 r., sygn. akt IV SAB/Gl 97/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił powyższą skargę i zwrócił skarżącemu wpis od tej skargi. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd, wskazując na treść art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oraz art. 37 § 1 k.p.a., podniósł, że skarżący nie dopełnił warunku stanowiącego o dopuszczalności skargi tj. nie wyczerpał środków zaskarżenia i nie wniósł zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach do Komendanta Głównego Policji. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.
Skargą kasacyjną B. Ś. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia, a to art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na przewlekłość postępowania z uwagi na brak wyczerpania przez stronę środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, w sytuacji gdy na działanie organu w niniejszej sprawie nie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia do organu wyższej instancji, albowiem organ nigdy nie przekroczył wyznaczonego terminu załatwienia sprawy, ale wyznaczał bezzasadnie kolejne, nowe terminy jej zakończenia.
Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Takie sformułowanie przepisu art. 52 p.p.s.a. stawia zażalenie na równi z takimi środkami zaskarżenia jak odwołanie i wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub niezałatwienie sprawy w terminie jest dopuszczalne wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi zatem niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Z akt niniejszej sprawy wynika bezspornie, że skarżący przed wniesieniem przedmiotowej skargi nie wniósł zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach do organu wyższego stopnia, czyli w tym przypadku do Komendanta Głównego Policji. Zaniechanie wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia musiało skutkować odrzuceniem przedmiotowej skargi na przewlekłość postępowania na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a.
Nie można zgodzić się przy tym, że skarżącemu zażalenie takie nie przysługiwało, bowiem organ nigdy nie przekroczył wyznaczonego terminu załatwienia sprawy, gdyż wyznaczał nowe terminy jej zakończenia. Przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację działania przez organ w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że tylko formalnie organ nie jest bezczynny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 69-70). Przewlekłością postępowania jest również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (zob. J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12). Jeżeli organ nie załatwia sprawy w terminie lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły stronie przysługuje środek ochrony - zażalenie do organu wyższego stopnia. To ten organ w pierwszej kolejności dysponuje instrumentami proceduralnymi zmierzającymi do zobligowania organu niższego stopnia do terminowego załatwienia sprawy, wszczętej żądaniem strony. Jeżeli organ wyższego stopnia uzna zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.). Dopiero po wyczerpaniu tego trybu zaskarżenia strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.