II OSK 1358/20

II OSK 1358/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Anna Szymańska
Grzegorz Czerwiński
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Łd 522/19 - Wyrok WSA w Łodzi z 2020-01-21
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 48, art. 49, art. 59f
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 77, art. 97, art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 106, art. 133, art. 141, art. 145, art. 151, art. 183, art. 184, art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 522/19 w sprawie ze skargi T.G. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2019 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku kurnika oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z 21 stycznia 2020 r., II SA/Łd 522/19, oddalił skargę T. G. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi (WINB) z dnia 18 kwietnia 2019 r. nr [...]znak: [...], [...]w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku kurnika.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łowiczu (PINB) na skutek pisma K. R. z dnia 4 kwietnia 2011 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie odprowadzenia wody z kurników usytuowanych w [...] nr [...], gm. [...]. PINB ustalił, że właścicielem działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] i [...], zlokalizowanych w miejscowości [...], gm. [...], jest T. G.. Właścicielem działki o numerze ewidencyjnym nr [...], położonej w [...] nr [...], gm. [...] jest z kolei K. R., natomiast działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w [...] nr [...], gm. [...] - A. B.. W toku oględzin przeprowadzonych w dniu 19 maja 2011 r. przedstawiciele PINB stwierdzili, że na posesji zlokalizowanej w [...] nr [...], gm. [...], "znajdują się trzy budynki inwentarskie (kurniki). Są to budynki murowane parterowe z dachem dwuspadowym. Budynki inwentarskie usytuowane są od granicy z działką położoną w [...] nr [...] w odległościach: pierwszy budynek w odległości 17,6 m, drugi budynek w odległości 4,20 m, trzeci budynek w odległości 15,6 m. Teren pomiędzy budynkami, a granicą działki jest nieutwardzony. Wody opadowe z dachów tych budynków odprowadzane są na ten teren. Naturalny spadek terenu działki, na której znajdują się przedmiotowe budynki jest od trzeciego kurnika do drogi". T. G. oświadczył do protokołu oględzin, że "wody opadowe z dachu kurników spływają na nieutwardzony teren jego działki. Kurniki usytuowane są w odległościach 4m i więcej od granicy skarżącego".
Decyzją z dnia 11 sierpnia 2011 r. nr [...] PINB umorzył w całości "postępowanie administracyjne w sprawie odprowadzenia wody z budynków kurników, usytuowanych na działkach nr [...], [...] i [...], położonych w [...] nr [...], gm. [...]". WINB decyzją z dnia 14 października 2011 r., nr [...], uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu powziętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na konieczność ustalenia legalności kurników zlokalizowanych w miejscowości [...] nr [...], gm. [...]. Organ zwrócił nadto uwagę na niedopuszczalność objęcia jednym postępowaniem więcej niż jednego odrębnego konstrukcyjnie obiektu, co wynika z indywidualno-konkretnego charakteru postępowania administracyjnego.
Prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie drugiego, licząc od strony drogi, budynku kurnika organ I instancji ustalił, że budowa tego obiektu miała miejsce w latach 1994-1995, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Przedmiotowy budynek to budynek parterowy, murowany, z dachem dwuspadowym konstrukcji stalowej, krytym eternitem. Budynek inwentarski ma długość 105,10 m, szerokość 12,90 m i wysokość 6,0 m oraz jest usytuowany w odległości 4,50 m od granicy z działką nr ewid. [...] i w odległości 18,0m od granicy z działką nr ewid. [...].
PINB postanowieniem z dnia 21 grudnia 2011 r., nr [...], wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową spornego budynku i nałożył obowiązek przedłożenia dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Następnie postanowieniem z dnia 8 stycznia 2014 r., nr [...], zawiesił postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wzywając jednocześnie inwestora do wystąpienia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia, z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. WINB postanowieniem z dnia 21 lutego 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego szczebla powiatowego. Wyrokiem z dnia 25 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 471/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie WINB z dnia 21 lutego 2014 r. oraz postanowienie PINB z dnia 8 stycznia 2014 r., nr [...]. Sąd podniósł, że w przedmiotowej sprawie próżno szukać podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wobec tego, iż inwestor był już wcześniej zobowiązany do złożenia dokumentu potwierdzającego zgodność realizacji inwestycji z normami planistycznymi w drodze postanowienia, którego termin wykonania był trzykrotnie na jego wniosek przedłużany. Sąd podkreślił, że "od momentu zobowiązania inwestora do złożenia wskazanych dokumentów (co nastąpiło mocą postanowienia PINB z dnia 21 grudnia 2011 r.) do momentu zawieszenia postępowania (na podstawie postanowienia PINB z dnia 8 stycznia 2014 r.) minęły ponad 2 lata. Czas ten jednak okazał się dla inwestora niewystarczający nawet do zainicjowania postępowania w sprawie warunków zabudowy, bowiem - co wynika z akt administracyjnych - do momentu zawieszenia postępowania inwestor nie złożył wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor w tym czasie jedynie wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zresztą dla innej inwestycji niż ta, której dotyczy postępowanie przed organami nadzoru budowlanego), ale jak wskazał skarżący, postępowanie w tym przedmiocie zostało zawieszone na wniosek inwestora ".
W dniu 30 marca 2015 r. T. G. dostarczył do organu stopnia powiatowego dokumentację, z kolei w dniu 7 kwietnia 2015 r. dokonał jej uzupełnienia, poprzez złożenie projektu w zakresie sposobu odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku inwentarskiego.
Organ I instancji pismem z dnia 26 maja 2015 r. wyznaczył termin oględzin na terenie nieruchomości. Z treści protokołu sporządzonego na powyższą okoliczność wynika, iż "Dokonano sprawdzenia zgodności ww. budynku kurnika z projektem budowlanym złożonym w inspektoracie w dniu 30 marca 2015 r. Budynek kurnika ma długość 105,10 m, szerokość 12,90 m, wysokość w kalenicy 6,0 m. Na dachu budynku są wentylatory 0 68 w ilości 5 szt. Wewnątrz budynku są dwa pomieszczenia gospodarcze, sterownia, przedsionek. Od strony zachodniej w połowie długości budynku znajduje się zespół trzech zbiorników na gaz propan o poj. 67001 każdy. Zbiorniki ustawione są na płycie betonowej. Zbiorniki są oddzielone ścianą ogniową (po 1 szt. i 2 szt.). Przy narożniku płd. zach. budynku jest zbiornik na ścieki (3 kręgi 0 100). W kurniku jest instalacja elektryczna, gazowa, wodociągowa, wentylacyjna, w okapie od strony zachodniej założona rynna i rury spustowe, w okapie wsch. rynny na odcinku ok. 25 m. W budynku jest pomieszczenie do chowu drobiu. Jest także instalacja kanalizacyjna. Na płycie betonowej przy zbiornikach na gaz postawiono kontener izoterma o wym. 3,50 x 2,[...] i wys. 1,90 m".
W dniu 20 lipca 2015 r. PINB wydał postanowienie nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej, które w wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez K. R. zostało uchylone postanowieniem WINB z dnia 10 września 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia WINB wskazał, że PINB nie przeprowadził wyczerpująco postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a co za tym idzie co najmniej przedwcześnie wydał zaskarżone postanowienie.
Postanowieniem z dnia 22 października 2015 r. Nr [...] PINB ustalił dla T. G. opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000 zł. WINB postanowieniem z dnia 22 grudnia 2015 r., nr [...], uchylił w całości ww. postanowienie i na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1[...]9 ze zm., dalej P.b.) ustalił dla T. G. wysokość opłaty legalizacyjnej za samowolnie wybudowany budynek inwentarski zlokalizowany na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...] nr [...], gm. [...], w kwocie 25 000 zł.
Następnie PINB wydał w dniu 29 stycznia 2016 r. decyzję nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku inwentarskiego, zlokalizowanego na działce ewid. [...], położonej w miejscowości [...] nr [...], gm. [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 110/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie organu wojewódzkiego z dnia 22 grudnia 2015 r., nr [...]oraz poprzedzające je postanowienie PINB z dnia 22 października 2015 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej.
Decyzją z dnia 18 lipca 2016 r., nr [...], WINB uchylił w całości decyzję PINB z dnia 29 stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego budynku inwentarskiego (drugi kurnik od strony drogi), usytuowanego na działce nr ewid. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że skoro, zgodnie z oceną wyrażoną w prawomocnym wyroku z dnia 5 kwietnia 2016 r., II SA/Łd 110/16, zgromadzony w omawianej sprawie materiał dowodowy nie został przeanalizowany pod względem reguł wyszczególnionych w art. 7, art 77 § 1 k.p.a. oraz nie jest materiałem niezbędnym i wyczerpującym do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej, chociażby już z tego względu, że uzyskana przez inwestora - T. G. - decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia dotyczy innej inwestycji, niż tej objętej przedmiotowym postępowaniem, to tym samym niedopuszczalnym było wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego obiektu wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2016 r., II OSK 2893/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 471/14, w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że: "Co do zasady rozstrzygnięcie kwestii zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym, warunkujące możliwość legalizacji obiektu budowlanego, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie jednak z dniem 30 listopada 2013 r. upłynął termin do przedłożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łowiczu, czyli zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, trzech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tej sytuacji zgodzić się należy z Sądem I instancji, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wobec tego, że termin, w którym inwestor miał przedłożyć m.in. zaświadczenie Wójta o zgodności budowy budynku kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, już upłynął".
Z kolei prawomocnym wyrokiem z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 707/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T. G. na decyzję WINB z dnia 18 lipca 2016 r., nr [...], uchylającą decyzję organu stopnia powiatowego z dnia 29 stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego budynku inwentarskiego (drugi kurnik od strony drogi), usytuowanego na działce nr ewid. [...].
Decyzją PINB z dnia 10 października 2018 r. Nr [...], nakazano T. G. rozbiórkę drugiego, licząc od strony drogi, budynku kurnika o długości 105,10 m, szerokość 12,90 m i wysokości 6,00 m, usytuowanego na działce nr ewid. [...], położonej w [...] nr [...], gm. [...].
WINB decyzją z dnia 18 kwietnia 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję PINB z dnia 10 października 2018 r., nr [...]. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że brzmienie art. 48 ust. 4 ustawy jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. W omawianej sprawie bezsprzecznym jest, iż T. G. nie przedłożył decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla drugiego budynku kurnika, licząc od strony drogi, usytuowanego na działce nr ewid. [...], która winna poprzedzać wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z tego względu, na aprobatę zasługuje stwierdzenie organu I instancji, że nie może znaleźć uznania przedłożone przez inwestora zaświadczenie Wójta Gminy z dnia 30 marca 2015 r. o zgodności przedmiotowego budynku kurnika z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 17 grudnia 2014 r., nr [...]. Wskazana bowiem decyzja administracyjna w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi odwołuje się do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 11 czerwca 2014 r., która z kolei zakwestionowana została przez sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 110/16. Skoro zatem zobowiązany nie przedłożył wszystkich wymaganych prawem dokumentów, niezbędnych do skutecznego zakończenia postępowania legalizacyjnego, organ stopnia powiatowego miał obowiązek zastosować w sprawie art. 48 ust. 4, stanowiący, że w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Organ zobligowany był tym samym orzec nakaz rozbiórki drugiego budynku kurnika, licząc od strony drogi, usytuowanego na działce nr ewid. [...], położonej w [...] nr [...], gm. [...], wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ wojewódzki podkreślił, że organ I instancji całkowicie pominął ocenę prawną wyrażoną w zapadłym w przedmiotowej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2016 r., II OSK 2893/14. W uzasadnieniu wyroku sąd zajął jednoznaczne stanowisko, że "(...) nie ma podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wobec tego, że termin, w którym inwestor miał przedłożyć m.in. zaświadczenie Wójta Gminy o zgodności budowy budynku kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, już upłynął", wskazując dalej, że "Skoro zatem przed wydaniem postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania upłynął termin wyznaczony w postanowieniu wydanym w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, to zachodzi sytuacja określona w art. 48 ust. 4 tej ustawy". W tej sytuacji trudno poszukiwać podstaw do zaaprobowania działań PINB uwzględniającego kolejne żądania zobowiązanego, obejmujące zmianę terminu dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz poprzedzającej ją decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornej inwestycji.
Odnosząc się do odwołania T. R. wyjaśniono, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają żadnych unormowań odnośnie terminu wykonania rozbiórki, a w związku z tym organ nadzoru nie może takiego terminu w decyzji rozbiórkowej określić. Co się zaś tyczy skargi K. R. z dnia 29 sierpnia 2018 r., w części zawierającej zarzuty pod adresem PINB, w sprawie drugiego budynku inwentarskiego organ wyjaśnił, że: strona postępowania nie może żądać wyłączenia organu (podobnie i osoby pełniącej funkcje organu) z innych przyczyn niż wymienione w art. 25 k.p.a., natomiast kwestia bezczynności lub przewlekłości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego może stanowić przedmiot oceny organu nadrzędnego w ramach postępowania uruchomionego przez uprawniony podmiot w trybie art. 37 k.p.a. Natomiast zagadnienie dotyczące postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 28 marca 2002 r. Juliana i Janiny R. szczegółowo omówione zostało na stronie 9 decyzji administracyjnej.
Odnośnie argumentacji T. G. podniesionej w odwołaniu z dnia 28 października 2018 r. WINB wyjaśnił, iż warunkiem przejścia do kolejnego etapu procedury administracyjnej (ustalenie opłaty legalizacyjnej z tytułu samowolnej budowy obiektu budowlanego) jest przedłożenie dokumentacji określonej w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W okolicznościach omawianej sprawy nie spełniono tego warunku, dlatego też zastosowanie znajduje art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto organy orzekające w rozpatrywanej sprawie związane są oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2893/14. Organ dodał, że respektowanie żądań zobowiązanego, w przedmiocie zmiany terminu dostarczenia wymaganych dokumentów, świadczyłoby o akceptacji jego działań, jako sprawcy samowoli budowlanej, a w konsekwencji o obojętności co do istnienia obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami prawa.
Skargą T. G. zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane; art. 48 ust. 1 pkt.1 zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane; art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane; art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.); art. 15, art. 7 i art. 77 k.p.a.; art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a.; art. 10 w zw. z art. 75 § 1 i w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a.; art. 10 § 1 k.p.a.; art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku oddalającego powyższą skargę Sąd stwierdził, że zakwestionowane w sprawie decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu. Zdaniem Sądu podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przez organy art. 153 p.p.s.a. nie jest zasadny, bowiem organy poczyniły ustalenia w zakresie postępowania, które wszczęte zostało w 2002 r. Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego, zbieżnych z wyjaśnieniami K. R. zawartymi w piśmie skierowanym do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 sierpnia 2018 r., postępowanie to zostało wszczęte wyłącznie w sprawie odprowadzenia wód opadowych z istniejących kurników, co zatem istotne - nie dotyczyło ono legalizacji kurnika nr 2, a ponadto nie zostało ono zakończone żadną decyzją aż do czasu wydania decyzji nr [...]z dnia 11 sierpnia 2011 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego, która została następnie uchylona przez organ II instancji decyzją nr [...]z dnia 14 października 2011 r. Sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji została rozdzielona z kolei na trzy odrębne postępowania dotyczące poszczególnych kurników: trzeci kurnik – postępowanie nr [...], drugi kurnik - postępowanie nr [...], pierwszy kurnik - postępowanie nr [...]. Przedmiotem oceny tutejszego Sądu jest sprawa dotycząca legalności kurnika nr 2. W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organ odwoławczy przedstawił poczynione w tym zakresie ustalenia, które są w ocenie Sądu wszechstronne, wyczerpujące i nie budzą jakichkolwiek wątpliwości, zaś dokumenty potwierdzające te ustalenia znajdują się w aktach sprawy. Sąd wskazał, że w toku postępowania organy administracji ustaliły, że do budowy spornego kurnika doszło w 1995 r. Te ustalenia nie zostały przez skarżącego zakwestionowane. Prawidłowo zatem decyzja o nakazie rozbiórki wydana została na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepis ten po zmianie dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U Nr 80, poz.718) umożliwia odstąpienie od obowiązku nakazania bezwarunkowej rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, który swym istnieniem nie narusza przepisów prawa. Możliwość legalizacji takiego obiektu uzależniona jest od ustalenia, czy budowa jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami określającymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane. W celu ustalenia spełnienia powyższych warunków organy wydają postanowienie, o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Postanowienia tego skarżący jednak nie wykonał. Wszczęcie postępowania w sprawie budowy kurnika nr 2 nastąpiło w 2011 r., jednak organy administracji publicznej stosują przepisy obowiązujące na dzień orzekania. Stąd za prawidłowe uznać należy zastosowanie przez organy przepisów Prawa budowlanego z daty orzekania.
Sąd podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zobowiązany nie przedłożył wszystkich wymaganych prawem dokumentów, niezbędnych do skutecznego zakończenia postępowania legalizacyjnego, wymienionych w postanowieniu PINB z dnia 21 grudnia 2011 r. nr [...] . Termin ten wielokrotnie przedłużany przez organ na wniosek inwestora upłynął bezskutecznie z dniem 30 listopada 2013 r. Inwestor nie przedłożył w tym terminie żądanego zaświadczenia o zgodności budowy budynku kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; trzech egzemplarzy projektu budowlanego kurnika oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ stopnia powiatowego miał zatem nie tylko prawo, ale i obowiązek zastosować w sprawie art. 48 ust. 4, stanowiący, że w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Organ zobligowany był tym samym orzec nakaz rozbiórki drugiego budynku kurnika, licząc od strony drogi, usytuowanego na działce nr ewid. [...], położonej w [...] nr [...], gm. [...], wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zaświadczenie Wójta Gminy z dnia 30 marca 2015 r. o zgodności przedmiotowego budynku kurnika z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 17 grudnia 2014 r., nr [...], nie dość, że zostało złożone po upływie wyznaczonego terminu, to dodatkowo dotyczyło decyzji o warunkach zabudowy wydanej w oparciu o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 11 czerwca 2014 r., która z kolei zakwestionowana została przez sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 110/16, bowiem nie dotyczyła budowy spornego kurnika. Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało z kolei przedłożone dopiero w dniu 30 marca 2017 r. Projekt budowlany zamienny przedłożono zaś dopiero w dniu 30 marca 2015 r.
Zdaniem Sądu stanowisko przyjęte przez organy w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w ocenie prawnej wyrażonej w zapadłym w przedmiotowej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2016 r., II OSK 2893/14. W uzasadnieniu tego wyroku NSA zajął jednoznaczne stanowisko, że "co do zasady rozstrzygnięcie kwestii zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym, warunkujące możliwość legalizacji obiektu budowlanego, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie jednak z dniem 30 listopada 2013 r. upłynął termin do przedłożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łowiczu z dnia 21 grudnia 2011 roku, nr [...], czyli zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, trzech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tej sytuacji zgodzić się należy z Sądem I instancji, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wobec tego, że termin, w którym inwestor miał przedłożyć m.in. zaświadczenie Wójta Gminy [...] o zgodności budowy budynku kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, już upłynął. Sąd Wojewódzki słusznie przy tym zaznaczył, że inwestor był już wcześniej zobowiązany do złożenia dokumentu potwierdzającego zgodność realizacji inwestycji z normami planistycznymi w drodze postanowienia, którego termin wykonania był trzykrotnie na jego wniosek przedłużany. Pomimo to, skarżący wymaganych dokumentów nie złożył, chociaż od momentu zobowiązania inwestora do złożenia wskazanych dokumentów (co nastąpiło mocą postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łowiczu z dnia 21 grudnia 2011 r.) do momentu zawieszenia postępowania (na podstawie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łowiczu z dnia 8 stycznia 2014 r.) minęły ponad 2 lata. Skoro zatem przed wydaniem postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania upłynął termin wyznaczony w postanowieniu wydanym w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, to zachodzi sytuacja określona w art. 48 ust. 4 tej ustawy. W sytuacji, gdy upłynął termin określony w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, badanie zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym jest spóźnione. Upływ terminu, o którym mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego powoduje, że zachodzi tu sytuacja określona w art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane". Uwzględniając przedstawione powyżej rozważania Sąd w przedmiotowej sprawie stwierdził, że PINB już w 2013 r. był nie tylko uprawniony, ale przede wszystkim zobowiązany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę spornego kurnika. W pełni trafne jest zatem w ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego, iż w tej sytuacji trudno poszukiwać podstaw do zaaprobowania działań PINB uwzględniającego kolejne żądania zobowiązanego, obejmujące zmianę terminu dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz poprzedzającej ją decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornej inwestycji. W tym stanie rzeczy całkowicie niezrozumiałe i budzące zdziwienie jest w ocenie Sądu prowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania zmierzającego do legalizacji spornego kurnika przez kolejne lata i wydanie decyzji nakazującej jego rozbiórkę dopiero w dniu 18 kwietnia 2019 r. Faktem jest, że skarżący od wielu lat w obiekcie tym, wzniesionym nielegalnie, prowadzi działalność gospodarczą, pomimo zaistnienia ewidentnych przesłanek do wydania decyzji nakazującej jego rozbiórkę. Wszelkie zatem zarzuty skarżącego w zakresie prawidłowości prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania administracyjnego, w tym przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też decyzji o warunkach zabudowy dla spornego kurnika, poczynając od 30 listopada 2013 r. należy zdaniem Sądu uznać za całkowicie bezzasadne. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Skargą kasacyjną T. G. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu:
I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący nie spełnił nałożonych na niego obowiązków, w sytuacji gdy toczy się postępowanie przed Wójtem Gminy [...] dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i z tego względu nie zachodzą przesłanki nakazujące rozbiórkę obiektu budowlanego;
II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie:
1) art. 133 § 1 ww. ustawy, poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy przedstawionych Sądowi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uniemożliwiło skarżącemu w pełni obronę swojego stanowiska;
2) art. 141 § 4 zdanie pierwsze ww. ustawy - poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wszystkich podniesionych w skardze zarzutów oraz brak merytorycznego odniesienia się do nich, co miało istoty wpływ na wynik sprawy, bowiem nie jest wiadome, jak pozostałe zarzuty były ocenione przez sąd i czy rozpoznanie ich nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie sądu, a nawet jeśli nie wpłynęłoby, to brak jest na to argumentów;
3) art. 141 § 4 ww. ustawy - polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, poprzez powtórzenie w uzasadnieniu wyroku argumentów skarżonego organu bez wykazania błędów w argumentacji skarżącego, który kontrargumentację sformułował już w skardze na decyzje, co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie;
4) art. 77 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niedostatecznym rozpatrzeniu materiału dowodowego, a w konsekwencji pominięcie złożonego przez skarżącego wniosku do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uniemożliwiło skarżącemu w pełni obronę swojego stanowiska;
5) art. 107 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji o rozbiórce drugiego budynku kurnika, w szczególności brak odniesienia do złożonych przez skarżącego wniosków, co miało wpływ na wynik sprawy bowiem uniemożliwiło skuteczną obronę skarżącemu, poprzez sformułowanie zarzutów od decyzji.
Wskazując na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu Łodzi, przeprowadzenie rozprawy również pod nieobecność skarżącego, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 tej ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Odnosząc się do przedstawionych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów przede wszystkim zaznaczyć należy, iż wbrew stanowisku skarżącego Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji o nakazie rozbiórki budynku kurnika (oznaczonego jak drugi kurnik od drogi usytuowany na dz. [...] w [...] nr [...], gm. [...]) podjętej w trybie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Trafnie przyjęto w realiach tej sprawy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu a zatem w ocenie Sądu odwoławczego zasadnie Sąd pierwszej instancji przy ocenie jej legalności zastosował konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a. tj. oddalenia skargi. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie było uzasadnionych przesłanek do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. gdyż nie ujawniono takich naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy jak i innych naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przyjęty przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny sprawy, zdaniem Sądu odwoławczego nie jest sporny, bowiem wszczęte 11 kwietnia 2011 r. postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowego budynku kurnika wykazało, że realizacja tego obiektu miała miejsce w latach 1994-1995, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Przedmiotowy budynek to obiekt parterowy, murowany, z dachem dwuspadowym konstrukcji stalowej, krytym eternitem. Budynek inwentarski ma długość 105,10 m, szerokość 12,90 m i wysokość 6,0 m oraz jest usytuowany w odległości 4,50 m od granicy z działką nr ewid. [...] i w odległości 18,0m od granicy z działką nr ewid. [...]. Wobec zaistniałej samowoli budowlanej wdrożono postępowanie legalizacyjne i postanowieniem nr [...] z 21 grudnia 2011 r. PINB zobowiązał skarżącego jako inwestora do przedstawienia, w terminie do dnia 30 kwietnia 2012 r., wskazanych dokumentów, czyli zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, trzech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pierwotnie wyznaczony termin - do dnia 30 kwietnia 2012 r. - został, na wniosek inwestora, przedłużony, najpierw do dnia 31 października 2012 r., następnie do dnia 31 maja 2013 r. oraz do dnia 30 listopada 2013r. W dniu 28 listopada 2013 r. inwestor ponownie zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie terminu o kolejne 6 miesięcy, uzasadniając to koniecznością uzyskania decyzji o warunkach zabudowy oraz faktem, iż toczy się postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji środowiskowych dla inwestycji pod nazwą: "Zmiana obsad w budynkach inwentarskich na terenie fermu drobiu w [...]". Po otrzymaniu tego wniosku PINB zawiesił postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi postanowieniem z 21 lutego 2014 r. utrzymał w mocy. Postanowienia te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem WSA w Łodzi z 25 lipca 2014 r. II SA/Łd 471/14, zaś skargę kasacyjną skarżącego oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 sierpnia 2016 r. II OSK 2893/14. W motywach ww. wyroku NSA stwierdzono wprost : cytat- "nie ma podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wobec tego, że termin, w którym inwestor miał przedłożyć m.in. zaświadczenie Wójta Gminy [...] o zgodności budowy budynku kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, już upłynął. Sąd Wojewódzki słusznie przy tym zaznaczył, że inwestor był już wcześniej zobowiązany do złożenia dokumentu potwierdzającego zgodność realizacji inwestycji z normami planistycznymi w drodze postanowienia, którego termin wykonania był trzykrotnie na jego wniosek przedłużany. Pomimo to skarżący wymaganych dokumentów nie złożył, chociaż od momentu zobowiązania inwestora do złożenia wskazanych dokumentów (co nastąpiło mocą postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łowiczu z dnia 21 grudnia 2011 r.) do momentu zawieszenia postępowania (na podstawie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łowiczu z dnia 8 stycznia 2014 r.) minęły ponad 2 lata. Skoro zatem przed wydaniem postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania upłynął termin wyznaczony w postanowieniu wydanym w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, to zachodzi sytuacja określona w art. 48 ust. 4 tej ustawy."- koniec cytatu.
Powyższy wyrok wiązał organy nadzoru budowlanego w trybie art. 190 p.p.s.a., niemniej jednak po upływie terminu do przedstawienia dokumentów wymaganych postanowieniem PINB z 21 grudnia 2011 r. organy nadzoru budowlanego kontynuowały postępowanie legalizacyjne, bowiem ostatecznym postanowieniem WINB z dnia 22 grudnia 2015 r., nr [...], na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane ustaliły dla skarżącego wysokość opłaty legalizacyjnej za samowolnie wybudowany budynek inwentarski zlokalizowany na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...] nr [...], gm. [...], w kwocie 25 000 zł. Następnie PINB wydał w dniu 29 stycznia 2016 r. decyzję nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku inwentarskiego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...] nr [...], gm. [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r., II SA/Łd 110/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie organu wojewódzkiego z dnia 22 grudnia 2015 r., nr [...]oraz poprzedzające je postanowienie PINB z dnia 22 października 2015 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej, kwestionując wykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem z 21 grudnia 2011 r. Z powyższego wyroku wynika wprost, iż ocena organów nadzoru budowlanego zgromadzonego materiału dowodowego, że zaszły warunki do legalizacji popełnionej samowoli budowlanej, nie znajduje w nich oparcia. Wskazano na niekompletność, wadliwość i nieścisłość dokumentów złożonych w wykonaniu obowiązku opisanego w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2011 r. Powołano się na brak w aktach sprawy oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak i brak weryfikacji przedłożonej dokumentacji zarówno pod kątem jej kompletności jak i prawidłowości. Nie dostrzeżono bowiem, iż pozyskana do akt przez organ decyzja Wójta Gminy [...] z 11 czerwca 2014 r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia dotyczy innej inwestycji. Opisana decyzja ustala środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie obsad w budynkach inwentarskich na terenie fermy drobiu w [...] w gminie [...] na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] oraz posadowienia komory na padłe zwierzęta i dodatkowego zbiornika na gaz. Postępowanie legalizacyjne, do którego zakończenia dąży organ i inwestor, zdaniem WSA, dotyczy innego przedsięwzięcia - budowy budynku kurnika, nie zmiany jego obsady. Organ nie miał zatem podstawy do twierdzenia, iż inwestor przedłożył całą dokumentację. Ten zaś wyrok WSA w Łodzi w trybie art. 153 p.p.s.a. również wiązał organy w realiach tej sprawy. Konsekwencja tego wyroku było to, iż decyzją z dnia 18 lipca 2016 r., nr [...], WINB uchylił w całości decyzję PINB z dnia 29 stycznia 2016r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego budynku inwentarskiego (drugi kurnik od strony drogi), usytuowanego na działce nr ewid. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z kolei prawomocnym wyrokiem z 25 listopada 2016 r., II SA/Łd 707/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T. G. na decyzję WINB z dnia 18 lipca 2016 r., nr [...], uchylającą decyzję organu stopnia powiatowego z dnia 29 stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego budynku inwentarskiego (drugi kurnik od strony drogi), usytuowanego na działce nr ewid. [...].
W takim właśnie stanie faktycznym tej sprawy organy nadzoru budowlanego ustalając, iż inwestor wobec braku właściwej decyzji środowiskowej dla obiektu kurnika będącego przedmiotem tej sprawy a w konsekwencji braku właściwej decyzji o warunkach zabudowy i potwierdzającym je zaświadczeniem dla legalizowanego obiektu słusznie uznały, że inwestor nie przedstawił wymaganych dokumentów objętych postanowieniem PINB z 21 grudnia 2011 r. W stosunku do obiektów budowlanych (lub ich części), na budowę których wymagane jest wcześniejsze uzyskanie pozwolenia na budowę, a wzniesionych bez zachowania tego wymogu, organy mają obowiązek wdrożenia trybu likwidacji samowoli budowlanej, a wydane w tym trybie rozstrzygnięcia nie zapadają na zasadzie tzw. uznania administracyjnego. Każde niespełnienie warunków ustawowych w procesie legalizacji zobowiązuje organ do orzeczenia rozbiórki. Zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, a więc nakaz rozbiórki. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany i nie jest zależna od woli organu lub inwestora. Zatem konsekwencją niewypełniania obowiązków zawartych w wielokrotnie przedłużanym terminie do 30 listopada 2013 r. jak i nawet w kolejnych latach do dnia wydania zaskarżonej decyzji z 18 kwietnia 2019 r. było podjęcie decyzji o nakazie rozbiórki spornego kurnika w trybie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Decyzja ta zatem w pełni odpowiada prawu i jest właśnie konsekwencją niewypełnienia przez skarżącego w odpowiednim czasie nałożonych na niego obowiązków postanowieniem PINB z 21 grudnia 2011 r. Istotne jest również i to, że w powołanym wyżej wyroku NSA z 18 sierpnia 2016 r. II OSK 2893/14 przesądzono, iż w tej sprawie skarżący nie wypełnił w terminie obowiązków zawartych w postanowieniu organu z 21 grudnia 2011 r. Nie wykonał obowiązków w wielokrotne przedłużanym terminie do 30 listopada 2013 r. a więc w okresie prawie 2 lat. Termin był realny, a strona mogła w tym czasie wykonać nałożone obowiązki lecz tego nie uczyniła mimo umożliwienia tego przez organ stronie skarżącej.
W tych okolicznościach zarzuty skargi kasacyjnej związane z niedostatecznym rozpatrzeniem materiału dowodowego i niewyjaśnieniem podstawy prawnej i faktycznej rozbiórki (zarzuty naruszenia art. 77 k.p.a. jak i art. 107 § 3 k.p.a.) jak też błędnego zastosowania art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, pozostają całkowicie nieusprawiedliwione.
Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji orzekał nie uwzględniając całego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Powoływanie się w zakresie tego zarzutu na przesłankę złożenia i to wiele lat po upływnie terminu wskazanego do przedstawienia wymaganych postanowieniem z 21 grudnia 2011 r. dokumentów wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej samowoli budowlanej, nie stanowi naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. albowiem okoliczność ta wyłącznie potwierdza fakt nieprzedłożenia w wymaganym czasie żądanych przez organ nadzoru budowlanego dokumentów pozwalających na legalizację spornego kurnika. Jednakże wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, sąd administracyjny orzekał na podstawie kompletnych akt sprawy i prawidłowo ocenił, iż zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydania aktu administracyjnego. Odmienne stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z 12 marca 2015r., I OSK 2338/13). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów Sądu Wojewódzkiego wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast z treści zarzutu i jego uzasadnienia wynika, że za jego pomocą autor skargi kasacyjnej w istocie zarzuca brak odniesienia się Sądu Wojewódzkiego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów skargi. Wskazać zatem należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r., I GSK 1329/15). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sposób umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku wyjaśnił, z jakich przyczyn uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. W tym zakresie nie doszło zatem do wskazywanego naruszenia ww. normy.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.