II OSK 1353/22

II OSK 1353/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marzenna Linska - Wawrzon /przewodniczący/
Piotr Broda
Tomasz Bąkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 839/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-12-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1073
art. 65 ust. 1 pkt 2, art. 65 ust. 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 839/21 w sprawie ze skargi G.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 24 maja 2021 r. znak: SKO.ZP/415/126/2021 w przedmiocie stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 839/21, oddalił skargę G.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 24 maja 2021 r., znak SKO.ZP/415/126/2021 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 26 sierpnia 2015 r., nr AU-2/6730.2/1493/2015, ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną (w tym budową zjazdu z ul. P.) oraz zagospodarowaniem terenu zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (część), [...], [...], [...], [...], [...] (część), [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. jw. przy ul. P./M. w K.".
Następnie decyzją z 15 maja 2017 r., nr AU-2/6732/38/2017, Prezydent Miasta Krakowa stwierdził z urzędu wygaśnięcie powyższej decyzji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że od 28 marca 2017 r. na terenie objętym ustaleniami odnośnej decyzji obowiązuje plan miejscowy przyjęty uchwałą nr LXV/1584/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "U.". Ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji, ponieważ określono w inny sposób warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Organ I instancji ustalił również, że 27 marca 2017 r. została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę w oparciu o decyzję ustalającą warunki zabudowy nr AU-2/6730.2/1493/2015 z 26 sierpnia 2015 r., przy czym decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest ostateczna.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli J.B., E.W. oraz G.W.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie – po rozpatrzeniu odwołań J.B. i E.W. – wydało decyzję z 27 lipca 2017 r., nr SKO.ZP/415/449/2017, którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Kolegium wnieśli E.W. oraz G.W. Sąd, wyrokiem z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt. II SA/Kr 1180/17, uchylił zaskarżoną decyzję, uznając że skarga zasługuje na uwzględnienie, ale tylko w zakresie zarzutu nierozpoznania jednego z odwołań, tj. odwołania G.W. Natomiast w pozostałym zakresie Sąd uznał, że decyzja prawidłowo stwierdzała wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej od tego wyroku przez G.W. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt. II OSK 1278/18, oddalił skargę kasacyjną, uznając że podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Jednocześnie kategorycznie stwierdził, że w chwili wejścia w życie miejscowego planu (28 marca 2017 r.) decyzja o pozwoleniu na budowę (wydana 27 marca 2017 r.) nie miała przymiotu ostateczności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, mając na uwadze ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania, wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt. II SA/Kr 1180/17, decyzją z 24 maja 2021 r., znak SKO.ZP/415/126/2021, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 15 maja 2017 r., nr AU-2/6732/38/2017 o stwierdzeniu z urzędu wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.
Kolegium podniosło, że art. 65 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") wprost określa pierwszeństwo ustaleń planu miejscowego wobec ustaleń decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wyjątek, co należy rozumieć jako sytuację, w której pierwszeństwo należy przyznać ustaleniom decyzji ustalającej warunki zabudowy, a nie planu miejscowemu – dotyczy tylko takiego przypadku, gdy na podstawie decyzji o warunkach zabudowy wydano ostateczne pozwolenie na budowę. Pozwolenie na budowę jest zaś tylko wówczas ostateczne, gdy nie wniesiono od decyzji organu I instancji odwołania lub też wniesiono odwołanie, ale organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę (lub ją zmienił udzielając pozwolenia na budowę). Wszystkie inne przypadki powinny być traktowane zgodnie z zasadą pierwszeństwa ustaleń wynikających z planu miejscowego wobec ustaleń wynikających z decyzji.
Ponadto, w ocenie Kolegium, nie ma wątpliwości, że pomiędzy ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i uchwalonego planu zachodzą rozbieżności. Skoro zaś ustalenia miejscowego planu i decyzji o warunkach zabudowy okazały się "inne", a nie było wątpliwości, że inwestor na podstawie przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy nie uzyskał ostatecznego pozwolenia na budowę, to organ I instancji prawidłowo zastosował art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.
Kolegium nie podzieliło argumentacji podniesionej w odwołaniu G.W., dotyczącej konieczności zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania sądowego, dotyczącego skargi na wskazaną wyżej uchwałę Rady Miasta Krakowa. Skarga do sądu administracyjnego na tę uchwałę nie wyłącza obowiązku realizowania przez organ kompetencji określonych w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.
G.W. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego, tj.:
– art. 65 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p. – przez błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie ziściły się przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy oraz przez stwierdzenie wygaszenia decyzji pomimo wydania na jej podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę,
– art. 7a § 1 i 2 i art. 81a § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") przez niezgodne z tymi przepisami rozpatrzenie wszelkich wątpliwości prawnych oraz faktycznych na niekorzyść skarżącego,
– art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,
– art. 11 k.p.a. przez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji,
– art. 107 § 3 k.p.a. przez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.
Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł również o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że organy obu instancji pominęły okoliczność wydania na podstawie wygaszanej decyzji o warunkach zabudowy – decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Co prawda od powyższej decyzji wniesiono odwołanie do Wojewody Małopolskiego, jednakże organ ten decyzjami z 10 sierpnia 2017 r. oraz 11 sierpnia 2017 r. umorzył postępowania odwoławcze w związku z wycofaniem wniosku przez podmiot składający odwołanie oraz w związku z brakiem przymiotu strony skarżącej. Przedmiotowa okoliczność wskazuje zatem na to, że decyzja o pozwoleniu na budowę, na którą powołuje się skarżący, uzyskała status decyzji ostatecznej nie w sierpniu 2017 r., ale znacznie wcześniej przez co stwierdzenie wygaśnięcia ww. decyzji o warunkach zabudowy nie jest zasadne. Decyzje wydane przez Wojewodę Małopolskiego miały charakter czysto formalny, a zatem nie miały wpływu na termin, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna.
Ponadto, jak wskazuje skarżący – należy mieć na uwadze, że w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę inwestor uzyskał dziennik budowy oraz wszczął i aktualnie prowadzi roboty budowlane objęte zakresem uzyskanej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Dalej podniesiono, że z analizy treści planu miejscowego oraz wydanej decyzji o warunkach zabudowy, nie wynika jednoznacznie, że zachodzi rozbieżność pomiędzy przeznaczeniem terenu w planie miejscowym, a planowaną funkcją zabudowy, objętą zakresem decyzji o warunkach zabudowy. Plan miejscowy dopuszcza realizację zabudowy na działkach objętych zakresem decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowe działki znajdują się bowiem w granicach obszaru oznaczonego w planie miejscowym symbolem U, MW i MN/MW. Plan przewiduje przy tym możliwość realizacji w terenie inwestycji o stosunkowo dużych parametrach. W sprawie nie zachodzi zatem istotna rozbieżność pomiędzy postanowieniami planu miejscowego a treścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd zaznaczył, że wyrokiem z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 1413/18 – Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w którym oddalono skargę G.W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2017 r., nr LXV/1584/17 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "U.".
Podniósł również, że w prawomocnym wyroku o sygn. akt II SA/Kr 1180/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zarzuty G.W., sformułowane w skardze są chybione, gdyż organy nie popełniły błędu przy weryfikowaniu przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., dotyczy to także "inności" ustaleń decyzji i planu oraz przesłanki negatywnej w postaci ewentualnego wydania decyzji pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu, nie naruszono też w sposób wskazywany w skardze art. 8, art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., a uzasadnienie decyzji wystarczająco wyjaśnia motywy rozstrzygnięcia.
Ocenę tę podtrzymał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 listopada 2020 r. do sygn. akt II OSK 1278/18, oddalając skargę kasacyjną na rozstrzygnięcie Sądu I instancji.
Według Sądu organy obu instancji prawidłowo powołały się na art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Drugi z powołanych przepisów stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Takim przepisem, o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. jest art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W myśl art. 65 ust. 2 u.p.z.p. przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.
W świetle tych przepisów stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy wymaga ustalenia następujących okoliczności faktycznych:
a. dla terenu objętego decyzją WZ obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,
b. ustalenia tego planu są inne niż ustalenia decyzji,
c. dla inwestycji nie wydano pozwolenia na budowę.
Pierwsza z wymienionych okoliczności nie budzi żadnych wątpliwości.
W kwestii porównania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy oraz ustaleń obowiązującego planu miejscowego należy zgodzić się z organami obu instancji, co było już przedmiotem wiążącej oceny sądów administracyjnych. Organy dokonały szczegółowej i starannej analizy ustaleń uchwały oraz decyzji, a z porównania tego wynika ponad wszelką wątpliwość, że ustalenia tych aktów są odmienne. W granicach obszaru objętego planem miejscowym ustalono m.in. następujące warunki różniące się od warunków określonych w decyzji nr AU-2/6730.2/1493/2015 z 26 sierpnia 2015 r.: dla budynków ustalono w planie następujące wskaźniki: a) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 30 %, podczas gdy w decyzji WZ ustalono wielkości tego wskaźnika na poziomie minimum: 20 %; b) maksymalna wysokość zabudowy: 16 m, podczas gdy w decyzji WZ wskaźnik ten ustalono od 45 m do 48 m; c) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,4-1,8 przy wskaźniku powierzchni zabudowy w decyzji WZ na poziomie 32 % z tolerancją ± 2 %; d) maksymalna szerokość elewacji frontowej budynku 30 m podczas gdy w decyzji ustalono szerokość elewacji od strony ulicy na 24 m z tolerancją do ± 20 %.
Wprawdzie 27 marca 2017 r. została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę (w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy dnia 26 sierpnia 2015 r.), jednak nie stała się ona decyzją ostateczną w dacie wejścia w życie uchwały w sprawie planu miejscowego. Decyzja ta została bowiem zaskarżona do Wojewody Małopolskiego, a prowadzone przed tym organem postępowanie odwoławcze (WI-I.7840.3.24.2017KP) nie zostało zakończone.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd zaznaczył, że w czasie wydawania przez organy obu instancji decyzji, jak również obecnie w obrocie prawnym pozostaje uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2017 r., nr LXV/1584/17 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "U.".
W ocenie Sądu nie został też naruszony art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a. ani art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu wymagającym uchylenia zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie decyzji w sposób wystarczający wyjaśnia prawne i faktyczne motywy rozstrzygnięcia. Stan faktyczny został wyjaśniony i prawidłowo oceniony, w zgodzie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł G.W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi zarzucono:
1. naruszenie prawa materialnego, a to norm ujętych:
– w art. 65 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię przejawiającą się w nieprawidłowym uznaniu, że ewentualne nawet uostatecznienie się decyzji o pozwoleniu na budowę po podjęciu przez radę gminy uchwały o planie miejscowym w założeniu nie może mieć już żadnego wpływu na zaistniały skutek w postaci wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy prawidłowa wykładnia przedmiotowego przepisu prowadzi do wniosku, że uzyskanie przez decyzję o pozwoleniu na budowę charakteru decyzji ostatecznej przed wejściem w życie planu miejscowego stanowi okoliczność wyłączającą wygaśnięcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy,
co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z mocy przepisu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").
2. Naruszeniu przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
– naruszeniu przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.z.p. przez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia Sądu dotyczącego dokonanej wykładni powyższych przepisów, zastosowania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego w konsekwencji czego Sąd bezzasadnie nie dopatrzył się naruszenia ww. przepisów prawa materialnego przez organy administracji publicznej,
– naruszeniu przepisu art. 153 p.p.s.a. przez powołanie się przez Sąd I instancji na regułę wyrażoną w tym przepisie i w konsekwencji ograniczenie przedmiotu przeprowadzonej analizy stanu faktycznego i prawnego pomimo tego, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2020 r. nie wypowiedział się co do wszystkich istotnych z punktu widzenia przedmiotu sprawy kwestii prawnych,
– naruszeniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm., dalej: "p.u.s.a.") w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej w sposób nieprawidłowy i bezzasadne oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy administracji publicznej ww. przepisów prawa materialnego,
co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z mocy art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób niebudzący zastrzeżeń wskazano na wypełnienie w niniejszej sprawie przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, określonych w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. (uchwalenie planu miejscowego dla terenu, będącego przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, którego ustalenia są inne od ustaleń przyjętych w tej decyzji) oraz na niewypełnienie przesłanki określonej w art. 65 ust. 2 u.p.z.p. (wydanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej realizacji zamierzenia wskazanego w decyzji o warunkach zabudowy, wyłączające obowiązek, a zarazem możliwość stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy z powodu określonego w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.).
Po pierwsze, teren będący przedmiotem ustaleń przyjętych w decyzji o warunkach zabudowy został objęty ustaleniami planu miejscowego.
Po drugie, wskazane przez Sąd, a wcześniej organy administracji, różnice w parametrach i wskaźnikach zawartych w decyzji o warunkach zabudowy oraz w ustaleniach planu miejscowego, dają podstawy do uznania, że ustalenia odnoszące się do terenu inwestycyjnego są inne – w rozumieniu art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. – niż ustalenia przyjęte w decyzji o warunkach zabudowy.
Po trzecie, w dacie uchwalenia jak również w dacie wejścia w życie planu miejscowego decyzja o pozwoleniu na budowę, dotycząca realizacji zamierzenia wskazanego w decyzji o warunkach zabudowy, była decyzją nieostateczną. Wypada przy tym zaznaczyć, że stwierdzenie tego faktu zostało ujęte w przywołanym wyżej uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt. II OSK 1278/18.
W świetle powyższego nie sposób zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 65 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 2 u.p.z.p.
Ponadto niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącego kasacyjnie jakoby Sąd I instancji, dokonując wykładni wyżej wymienionych przepisów negował, że uzyskanie przez decyzję o pozwoleniu na budowę charakteru decyzji ostatecznej przed wejściem w życie planu miejscowego stanowi okoliczność wyłączającą wygaśnięcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Przeciwnie, Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wyraźnie wskazywał na to, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy było konsekwencją m.in. wejścia w życie (a nie jedynie uchwalenia) planu miejscowego (por. s. 12 i 13 uzasadnienia).
Przedstawiona wyżej ocena przeprowadzonej przez Sąd I instancji analizy prawidłowości zastosowania przez organy administracji art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., sprawia, że również zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 153 p.p.s.a. okazały się niezasadne.
Sąd, zgodnie bowiem z art. 141 § 4 p.p.s.a., przedstawił w uzasadnieniu: 1) w sposób zwięzły stan sprawy (s. 1-10); 2) zarzuty podniesione w skardze (s. 8); 3) stanowisko strony przeciwnej (s.10); 4) podstawę prawną rozstrzygnięcia (s.14) oraz 5) jej wyjaśnienie (s.11-14). Z uwagi zaś na oddalenie skargi, pozostałe wymogi określone w zdaniu drugim art. 141 § 4 p.p.s.a. nie dotyczyły tego uzasadnienia. Należy również zaznaczyć, że zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać dokonanej przez Sąd I instancji wykładni prawa, co starał się uczynić skarżący kasacyjnie, ponosząc powyższy zarzut.
Sąd I instancji, odwołując się natomiast do reguły wyrażonej w art. 153 p.p.s.a., słusznie wskazał na wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt. II SA/Kr 1180/17 (w którym Sąd stwierdził, że zarzuty G.W., sformułowane w skardze są chybione, gdyż organy nie popełniły błędu przy weryfikowaniu przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. oraz nie naruszyły art. 8, art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., a uzasadnienie decyzji wystarczająco wyjaśnia motywy rozstrzygnięcia) oraz na wyrok NSA z dnia 4 listopada 2020 r. do sygn. akt II OSK 1278/18, oddalający skargę kasacyjną na przywołany wyżej wyrok WSA (w którym przyjął m.in., że w chwili wejścia w życie miejscowego planu decyzja o pozwoleniu na budowę nie miała przymiotu ostateczności). Zawarte w wymienionych orzeczeniach oceny wiązały Sąd I instancji, wytyczając granice rozpoznania skargi.
Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.
Przepisy art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. należą do przepisów ustrojowych. Ich naruszenie miałoby miejsce wtedy, gdyby Sąd nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem, względnie wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji bądź zastosował środki nieznane ustawie (por. wyrok NSA z 5.02.2020 r., I OSK 2014/19, LEX nr 2848053). W niniejszej sprawie żadna z takich sytuacji nie zaistniała.
Z kolei art. 151 p.p.s.a. należy do grupy tak zwanych przepisów wynikowych. Oznacza to, że nieskuteczność poddanych dotychczas ocenie zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania pociąga za sobą nieskuteczność zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a.
Natomiast nieskuteczność zarzutów naruszenia art. 65 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., przywołanych w tym zarzucie, została wyjaśniona we wcześniejszych fragmentach niniejszego uzasadnienia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.