II OSK 1339/06

II OSK 1339/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Chlebny
Mariola Kowalska /sprawozdawca/
Włodzimierz Ryms /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Po 728/04 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2006-01-11
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art.51 ust.1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędzia del. WSA Mariola Kowalska ( spr.) Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 10 października 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Po 728/04 w sprawie ze skargi A. i E. S. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 stycznia 2006r. sygn. akt II SA/Po 728/04 oddalił skargę A. i E. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...]
Powyższą decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał A. i E. S. rozbiórkę części ogrodzenia przekraczającego wysokość 220cm, zlokalizowanego przy ul. [...] w P. pomiędzy działkami nr [...] i [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w wyniku czynności kontrolnych stwierdzono wykonanie na długości 815cm pomiędzy sąsiednimi działkami ogrodzenia o wysokości 360cm, przy czym do wysokości 220cm jest to mur pełny, na pozostałej wysokości ogrodzenie wykonane z blachy falistej. Z wyjaśnień skarżącego wynikało, że ogrodzenie to zostało nadbudowane do wysokości 360cm w 1994r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego na budowę ogrodzenia o wysokości przekraczającej 220cm wymagane jest zgłoszenie właściwemu organowi. Tego obowiązku właściciele nieruchomości nr [...] A. i E. S. nie dopełnili. Wobec faktu, że przedmiotowe ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego do zaistniałego stanu faktycznego zastosowano tryb postępowania określony w art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał na zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Po 3696/01, w którym zwrócono uwagę na konieczność dokładnego ustalenia pod rządami której ustawy nastąpiła samowola budowlana. Na podstawie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy organ odwoławczy uznał, że E. S. nadbudował ogrodzenie po 1998r. bez dokonania zgłoszenia, wobec czego nakaz rozbiórki orzeczony na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jest prawidłowy.
Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] złożyli A. i E. S. wskazując, iż zarówno w protokole z dnia [...] września 2000 r., jak i w późniejszych oświadczeniach konsekwentnie podawali, że nadbudowa ogrodzenia powstała po wybudowaniu przez właściciela sąsiedniej nieruchomości tarasu bocznego i miało to miejsce przed 1994 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w powołanym na wstępie wyroku uznał, iż organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że nadbudowa ogrodzenia nastąpiła po 1998r., a więc pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Za niezgodne ze stanem faktycznym Sąd uznał twierdzenie skarżących, że nadbudowa była reakcją na wybudowanie tarasu bocznego, a nie od strony podwórza. Przesądzała o tym treść pisma skarżących z dnia [...] września 2000r. Wskazywała na to spontaniczność wypowiedzi, którą próbowano zmienić dopiero po wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2004 r. II SA/Po 3696/01. Sąd wskazał, iż zaniechanie dokonania zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. skutkuje uznaniem robót za wykonane w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wykonana nadbudowa nie mogła być doprowadzona do stanu zgodnego z prawem. Trafnie nakazano zatem doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, czyli rozbiórkę części ogrodzenia przekraczającego wysokość 220cm.
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od w/w wyroku złożył E. S., reprezentowany przez adw. J. K., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego Sąd I instancji, opierając się na rozstrzygnięciach organów obu instancji, błędnie ustalił stan faktyczny w zakresie daty wykonania obiektu. Nadbudowa ogrodzenia miała miejsce na początku lat 90-tych jako reakcja na nasilający się konflikt z sąsiadami. Treść pisma skarżącego z [...] września 2000r. nie przesądzała o tym, że skarżący potwierdził wybudowanie ogrodzenia po 1998 r., skarżący bowiem nie dość precyzyjnie wyraził się w tej kwestii. Oprócz tego dowodu brak jest innych rozstrzygających dowodów w tej sprawie, tym bardziej, że świadkowie powołani przez organy administracyjne wskazywani byli przez jedną lub drugą stronę konfliktu sąsiedzkiego. W tej sytuacji jedynym w pełni obiektywnym dowodem winna być opinia biegłych powołanych przez organy administracyjne. Niedopuszczenie tego dowodu skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych.
Niniejszą skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) rozpoznaje skargę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Jak wynika z powyższych przepisów istotną cechą postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest związanie Sądu II instancji granicami tejże skargi, które obejmuje związanie zarówno wnioskami skargi kasacyjnej, jak i jej podstawami. Oznacza to, iż Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje prawidłowość zaskarżonego orzeczenia tylko z punktu widzenia przepisów wyraźnie w skardze kasacyjnej wskazanych. Poza kontrolą pozostaje natomiast zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie stanowią jeden z niezbędnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, którego wadliwość prowadzi do wyłączenia możliwości dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli zaskarżonego wyroku. Wymaganie przytoczenia podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego lub procesowego zostaje spełnione przede wszystkim przez wskazanie naruszonych przepisów określonych numerami artykułów /paragrafów, ustępów/, sposobu ich naruszenia, a w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa procesowego, także wpływu jaki mogło mieć ono na wynik sprawy. Tym samym nie jest wystarczające dla wypełnienia wskazanych w art. 176 wymagań, powoływanie się na przepis prawa, niewłaściwie zastosowany, przy równoczesnym opisowym jedynie określeniu zarzucanych uchybień procesowych, bez odniesienia się jednak do konkretnych naruszonych poprzez to przepisów postępowania.
Z uwagi na wymagania stawiane skardze kasacyjnej sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 § 1-3 p.p.s.a./. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej nie spełnia wymagań określonych w art. 176 ustawy. Zarzuty podnoszone w uzasadnieniu tej skargi sprowadzają się w głównej mierze do podważania dokonanych przez organy i podzielanych przez Sąd ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, na podstawie których ustalony został stan faktyczny sprawy bez wskazania który z przepisów postępowania został naruszony.
Wskazać przy tym należy, iż wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie doszło przy wydawaniu zaskarżonego wyroku do naruszenia art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), bowiem zgodnie ze swoją kompetencją wyrażoną w powyższym przepisie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokonał oceny zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę prawną rozstrzygnięcia tej decyzji oraz przepisami regulującymi postępowanie, w którym kontrolowana decyzja została wydana, a postępowanie przed tym Sądem zostało przeprowadzone zgodnie z regułami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).
Brak jest również podstaw do uznania za trafny zarzutu naruszenia przez WSA w Poznaniu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena z punktu widzenia zgodności z prawem zastosowania norm prawa materialnego (głównie administracyjnego) w określonej sytuacji faktycznej. Zadaniem sądu jest ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, czy został zebrany prawidłowo i jest wystarczający do wymaganego przez prawo ustalenia podstawy faktycznej decyzji. W rozpoznawanej sprawie Sąd dokonał oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w rezultacie czego został wydany wyrok z dnia 11 stycznia 2006r.
Inne kwestie tej sprawy nie mogły być przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ nie zostały w skardze wymienione.
Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) .