II OSK 1335/20

II OSK 1335/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Szuma
Roman Ciąglewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Bąkowski
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Sygn. powiązane
II SA/Ol 992/19 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2020-01-23
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 992/19 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Olsztynie z dnia 30 września 2019 r., nr HP.906.1.7.2019 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 992/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę D. K. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, dalej: "PWIS", z dnia 30 września 2019 r., nr HP.906.1.7.2019, w przedmiocie choroby zawodowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D. K. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę, w tym przyznanie wiarygodności nierzetelnym, niespójnym i zawierającym sprzeczności orzeczeniom lekarskim, odmowę przyznania wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego oraz pominięcie oświadczeń świadków, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika wiele rozbieżności i sprzeczności, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż brak jest podstaw do stwierdzenia u skrzącego choroby zawodowej, tj. przewlekłego uszkodzenia łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej, a w konsekwencji - do nieuwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, podczas gdy zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ze względu na brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w sytuacji gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika wiele rozbieżności i sprzeczności;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a) art. 2351 w zw. z art. 2352 Kodeksu pracy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. niestwierdzenie choroby zawodowej u skarżącego, podczas gdy doszło u niego do wystąpienia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych - przewlekłego uszkodzenia łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej, a w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy;
b) § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego, podczas gdy zebrany materiał dowodowy w sprawie wskazywał, iż należało wydać decyzję stwierdzającą chorobę zawodową skarżącego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę.
Najpierw podać należy, z uwagi na to, że ustalenia faktyczne powinny dotyczyć okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego, podstawę materialną orzekania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej.
Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2019 r. poz. 1040 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 1510 ze zm.), dalej: "K.p.", za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".
Pojęcie "choroby zawodowej" jest więc pojęciem prawnym, posiadającym ustawową definicję. Z powołanego przepisu wynika, że dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę, ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem.
Wykaz chorób zawodowych stanowi Załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 1836), dalej: "rozporządzenie" lub "rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych".
Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w Kodeksie pracy i rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, stanowią lex specialis wobec przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje byłego pracownika, którego podejrzenie dotyczy, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2. Następnie lekarz tej jednostki na podstawie przeprowadzonych badań, dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). W § 6 ust. 2 zostały wymienione czynniki, które lekarz orzecznik winien uwzględnić przy dokonywaniu oceny narażenia zawodowego. Należy zwrócić uwagę, że to uprawniona jednostka diagnostyczno-orzecznicza ocenia, czy dysponuje pełnym materiałem lekarskim pozwalającym na wydanie orzeczenia w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
Dopiero po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia lekarskiego właściwy organ wydaje na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności na podstawie danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia.
Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia (§ 7 ust. 1). Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika. W przypadku zaś jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego (§ 8 ust. 2). Zgodnie z treścią wskazanego przepisu rozporządzenia, w razie uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, to inspektor sanitarny decyduje o wyborze sposobu uzupełnienia materiału dowodowego poprzez podjęcie jednej lub kilku wymienionych w nim czynności.
W niniejszej sprawie, z zachowaniem wskazanego wyżej trybu postępowania, wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia u D. K. choroby zawodowej – przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłego uszkodzenia łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej, wymienionej w poz. 19 pkt 3 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, zostało poprzedzone poddaniem skarżącego badaniom lekarskim w uprawnionych jednostkach orzeczniczych. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Olsztynie orzeczeniem lekarskim nr [...], z dnia [...] grudnia 2018 r., stwierdziła brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej – przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłego uszkodzenia łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej, wymienionej w poz. 19.3 wykazu chorób zawodowych.
Następnie, w trybie odwoławczym, Instytut Medycyny Pracy w Łodzi - jednostka orzecznicza drugiego stopnia - orzeczeniem lekarskim z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej określonej w poz. 19.3 wykazu chorób zawodowych.
Instytut Medycyny Pracy w Łodzi podtrzymał swoje stanowisko w dwóch pismach uzupełniających: z dnia 14 maja 2019 r. oraz z dnia 2 lipca 2019 r.
Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do zakwestionowania postępowania przeprowadzonego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zasadnie stwierdził, że materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej. Warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest bowiem uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwą medyczną jednostkę orzeczniczą. Brak pozytywnego dla strony orzeczenia lekarskiego, rozpoznającego, po przeprowadzeniu specjalistycznych badań diagnostycznych, wystąpienie choroby zawodowej wedle kryteriów przewidzianych w wykazie chorób zawodowych, wyklucza orzeczenie organu inspekcji sanitarnej stwierdzające chorobę zawodową.
Organy administracji są związane orzeczeniami jednostek medycznych określonych w § 5 rozporządzenia i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia pracownika lub byłego pracownika kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich.
Odnosząc się do podniesionego zarzutu rozbieżności i sprzeczności w treści orzeczeń lekarskich, najpierw stwierdzić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, według którego, orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to oczywiście zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. I SA 1200/98; wyrok NSA z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1220/16). Zatem podstawowym - choć nie jedynym - warunkiem rozpoznania choroby zawodowej jest pozytywna opinia lekarska wydana w trybie ww. rozporządzenia. Wprawdzie istnieje kontrola, czy możliwość podważenia takich opinii, ale w ograniczonym zakresie. Organ jest związany opinią lekarską w zakresie wiedzy medycznej. Takiej wiedzy nie posiadają organy administracyjne, czy sądy, zatem nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów. W przypadku, gdy orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem, organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany. Inspektor sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 335/10; wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2692/13).
W niniejszej sprawie lekarze obu jednostek orzeczniczych wydali orzeczenia stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, a orzeczenia te zawierają elementy merytorycznie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.
Wbrew zarzutom kasacji, nie było podstaw do wydania decyzji, która byłaby sprzeczna z rozpoznaniem zawartym w orzeczeniach, spełniających wymogi proceduralne i wyjaśniających dokonane rozpoznanie.
Organy inspekcji sanitarnej nie naruszyły przepisu § 8 ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie z dyspozycją § 8 ust. 2, został uzupełniony materiał dowodowy. Na skutek zarzutów podniesionych w trakcie postępowania administracyjnego, wystąpiono do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację, uwzględniającą twierdzenia strony oraz przedłożoną przezeń dokumentację, tj. Wynik badania rezonansu magnetycznego stawu kolanowego lewego z dnia [...] maja 2019 r., a także Wynik badania rezonansu magnetycznego stawu kolanowego prawego z dnia [...] lutego 2018 r. Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, wskazanym powyżej pismem z dnia [...] lipca 2019 r., potwierdził stanowisko zajęte w wydanym orzeczeniu lekarskim.
W związku z kwestionowaniem przez skarżącego rozpoznania dokonanego przez jednostki orzecznicze, zauważyć należy najpierw, że w obu orzeczeniach lekarze orzecznicy ocenili, na podstawie dokumentacji z zatrudnienia skarżącego, że badany wykonywał różnorodne czynności obciążające różne grupy mięśniowe w zmiennych pozycjach ciała (stojąca, stojąco-pochylona, chodzenie, chodzenie po schodach, w kucki). Nie była to stała praca w wymuszonej pozycji kucznej lub klęczącej.
Pamiętać trzeba, że w myśl § 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia, lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.
Natomiast zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 5, narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do sposobu wykonywania pracy - określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego.
W uzasadnieniach obu orzeczeń lekarskich, w których zakwestionowano pracę skarżącego w warunkach narażenia zawodowego, powołano się na dokumentacje medyczną, dane dotyczące przebiegu pracy zawodowej i narażenia związanego z obciążeniem narządów ruchu. W piśmie IMP z dnia [...] lipca 2019 r. doprecyzowano, że wykonywanie pracy w warunkach szczególnych w latach 1977-2006 przez D. K. nie wskazuje na istnienie związku między rozpatrywanymi chorobami układu ruchu a sposobem wykonywania pracy, ponieważ do takiej analizy brany jest pod uwagę chronometraż czasu pracy, elementy monotypii oraz sposób wykonywania pracy. Według IMP, analiza narażenia zawodowego wykazała, że D. K. w trakcie pracy nie wykonywał przez większą część zmiany roboczej pracy w pozycji klęczącej lub kucznej. IMP powołał się na analizę opisu czynności i czasu jej trwania na podstawie tabeli z wydatkiem energetycznym.
Nadto, zebrany materiał dowodowy nie podważa orzeczeń lekarskich co do rozpoznania występującego u skarżącego schorzenia narządu ruchu. W orzeczeniu lekarskim WOMP rozpoznano u skarżącego przeciążeniowe uszkodzenie łąkotki przyśrodkowej, rozpoczynającą się gonartrozę prawostronną.
W uzasadnieniu orzeczenia IMP stwierdzono zmiany zwyrodnieniowe przeciążeniowe prawego stawu kolanowego z bólem przedziału przyśrodkowego i cechami chondromalacji. Ponadto, w IMP nie stwierdzono uszkodzeń łąkotek w obrębie stawów kolanowych, a choroba zwyrodnieniowa stawów obwodowych nie jest objęta wykazem chorób zawodowych. Diagnoza ta została postawiona m.in. na podstawie przeprowadzonej podczas hospitalizacji w IMP w Łodzi konsultacji ortopedycznej.
Konieczne jest spostrzeżenie, że obie placówki diagnostyczne zapoznały się z Wynikiem badania rezonansu magnetycznego stawu kolanowego prawego, wykonanego [...] lutego 2019 r. i odnotowały Wynik tego badania.
W związku z przeprowadzonym w dniu [...] maja 2019 r. badaniem rezonansu magnetycznego stawu kolanowego lewego, organ inspekcji sanitarnej pierwszej instancji zwrócił się do IMP o wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości. W przywołanym powyżej piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. IMP, wskazał, że w trakcie hospitalizacji skarżącego w IMP w Łodzi nie dysponował wynikiem badania rezonansu magnetycznego stawu kolanowego lewego. Z tego powodu dokonano ponownej analizy całości dostępnej dokumentacji medycznej oraz informacji zawartych w piśmie PPIS z dnia [...] maja 2019 r. Ta ponowna analiza, której wnioski powyżej zasygnalizowano, doprowadziła lekarza orzecznika IMP do wniosku, że brak jest podstaw do rozpoznania u D. K. przewlekłej choroby układu ruchu wywołanego sposobem wykonywania pracy: przewlekłego uszkodzenia łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej trafnie zwrócono uwagę na to, że w piśmie wyjaśniającym IMP z dnia [...] lipca 2019 r., po zapoznaniu się Wynikiem badania rezonansu magnetycznego stawu kolanowego lewego, nie powtórzono tezy o asymetrii, jako argumencie o pozazawodowym charakterze schorzenia. To, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie nawiązano do tej okoliczności nie stanowi jednak uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze, pierwotnie wyartykułowany w orzeczeniu IMP argument o asymetrii zmian w obrębie stawów kolanowych, nie był jedynym, a nawet najważniejszym. Po drugie, po zapoznaniu się z Wynikiem badania rezonansu magnetycznego lewego stawu kolanowego, IMP podtrzymał stanowisko o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, wskazując na zwyrodnieniowy charakter schorzenia oraz wykonywanie pracy przez skarżącego w warunkach braku narażenia zawodowego (sposób wykonywania pracy został opisany wyżej). Po trzecie, Wynik badania rezonansu magnetycznego lewego stawu kolanowego z dnia [...] maja 2019 r. wskazuje na chondropatię stawu rzepkowo-udowego i zmiany przeciążeniowe w stawie. Wynik ten nie oznacza sprzeczności z brakiem rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej będącej przedmiotem niniejszego postępowania.
Nawiązując do szczególnego charakteru procedury w sprawie zgłoszenia podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej, należy uznać, że nie stanowi naruszenia przepisów postępowania nieuwzględnienie przedłożonych przez skarżącego oświadczeń świadków.
Jak zasadnie wywodził PWIS, szczegółowy opis czynności wraz z pozycją ciała i czasem ich wykonywania zostały przedstawione w sprawozdaniu "Wydatek energetyczny na stanowiskach pracy" oraz w sprawozdaniu "Ocena wydatku energetycznego". Organ stwierdził, że na podstawie tych dokumentów można określić przy jakich czynnościach pracownik wykonywał prace w pozycji klęcznej lub kucznej. Nie mają natomiast wpływu pozostałe pozycje ciała. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał za niewiarygodne stwierdzenie skarżącego, że swoje obowiązki wykonywał w pozycji klęczącej lub kucznej powyżej połowy zmiany roboczej. Według PWIS, nie mają zatem wpływu na rozstrzygnięcie oświadczenia świadków dołączone do odwołania, gdyż dokumenty przeczą tym twierdzeniom.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę treść § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia, nie można organom zarzucić w tej mierze naruszenia art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nadto, skoro materiał dowodowy został uzupełniony w sposób wymagany dyspozycją § 8 ust. 2 rozporządzenia, a nie ma podstaw do kwestionowania poprawności wydanych orzeczeń lekarskich i badań na podstawie których te orzeczenia zostały wydane, to bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w odniesieniu do okoliczności związanych nie tylko z brakiem narażenia zawodowego, ale także z brakiem rozpoznania choroby zawodowej.
W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.
Nie są skuteczne zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2351 K.p. oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Zarzut niewłaściwego zastosowania opiera się na tezie o błędnym ustaleniu w zakresie wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej. Wobec bezzasadności zarzutu procesowego, zarzuty materialne są również niezasadne.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.