II OSK 1326/06

II OSK 1326/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2007-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Bujko /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Stahl
Zofia Flasińska
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Sygn. powiązane
II SA/Po 840/05 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2006-03-16
II SA/Po 841/05 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2006-03-16
II SA/Po 839/05 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2006-03-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 32, art. 173 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia NSA Małgorzata Stahl Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Gminy M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Po 839-841/05 w sprawie ze skargi M. F., K. K., M. i L. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego odrzuca skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 marca 2005 r. wydaną na wniosek Polskich Sieci Elektroenergetycznych z dnia 16 stycznia 2004 r. Burmistrz Gminy M. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie wielotorowej dwunapięciowej linii elektroenergetycznej 2 x 220 kV + 2 x 400 kV P. – K. obejmującej połączenie na napięciu 400 kV istniejących stacji elektroenergetycznych P. i O. oraz modernizację połączeń na napięciu 220 kV stacji P. ze stacją Po. na działkach położonych na terenie wsi D., oznaczonych numerami 73/106, 75/26, 76/2, 82, 83/8 i 85/11. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że planowana inwestycja stanowi etap zamierzenia służącego połączeniu Wielkopolski z elektrowniami na Górnym Śląsku i Elektrownią Bełchatów. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami inwestycja tego typu jest zaliczana do celów publicznych. Inwestor złożył kilka odrębnych wniosków na poszczególne odcinki projektowanej linii i wymieniona wyżej decyzja uwzględnia wniosek dotyczący przebiegu linii od słupa 219N do słupa 219a. Inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązkowe jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Organ ustalił też, że inwestycję tę uzgodnił w zakresie ochrony środowiska Wojewoda Wielkopolski i w zakresie ochrony sanitarnej Państwowy Inspektor Sanitarny w Poznaniu.
Od decyzji tej odwołanie wnieśli K. K., M. F. i M. oraz L. T., posiadający na terenie gruntów wsi D. własne nieruchomości. Wymieniona na wstępie decyzja ustala lokalizację linii elektroenergetycznej między innymi na działkach nr 73/106 i 75/26 należących do M. F.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu po rozpoznaniu tych odwołań utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy M. z dnia [...] marca 2005 r., uznając zarzuty z odwołań za nieuzasadnione. Od decyzji tej wspólną skargę wnieśli K. K., M. F. i M. oraz L. T., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Podobnie jak w odwołaniu skarżący podnieśli, że postępowanie powinno było toczyć się na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zarzucili naruszenie przepisu art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez rozdrobnienie postępowań odnośnie poszczególnych odcinków linii energetycznej. Zarzucili, że inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym Studium Uwarunkowań i Warunków Zagospodarowania Przestrzennego. Skarżący podnieśli następnie, iż do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postępowanie lokalizacyjne winno być zawieszone (art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), że w dacie orzekania przez organ brak było koniecznych, prawomocnych postanowień uzgadniających przedsięwzięcie odnośnie przepisów o ochronie środowiska oraz że w sytuacji, gdy inwestycja wykracza poza obszar jednej gminy decyzja winna była być wydana przez organ, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część tej inwestycji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu za uzasadniony uznał tylko zarzut wydania zaskarżonej decyzji bez uzyskania uzgodnień wymaganych przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska i wyrokiem z dnia 16 marca 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy M. z dnia [...] marca 2005 r. (Nr [...]). Sąd ustalił, że planowana inwestycja objęta zaskarżoną decyzją polega na budowie i na modernizacji na wymienionych w niej działkach wielotorowej, dwunapięciowej linii energetycznej, której cała długość wynosi 30 km i która przebiegać będzie przez teren trzech gmin. Jest to przedsięwzięcie, które może znacząco oddziaływać na środowisko, wymienione w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), dla którego konieczne było sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Rozporządzenie to zostało w trakcie prowadzenia niniejszej sprawy uchylone, lecz również przepis § 21 ust. 1 pkt 6 obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) przewiduje konieczność sporządzenia takiego raportu.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest decyzją wymienioną w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), decyzję taką wydaje się po uzgodnieniu m.in. z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym (art. 48 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 57 ust. 1 ustawy). W przedmiotowej sprawie w dacie wydawania zarówno decyzji organu I instancji jak i zaskarżonej decyzji SKO w Poznaniu brak było ostatecznego postanowienia uzgadniającego wydanego przez właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2004 r. uzgadniające pozytywnie przedmiotową inwestycję zostało w dniu 3 listopada 2004 r. uchylone przez Głównego Inspektora Sanitarnego i postępowanie w tym zakresie zostało umorzone. Następnie po częściowej zmianie przez inwestora wniosku (co miało miejsce w dniu 8 października 2004 r.) Państwowy Inspektor Sanitarny w Poznaniu postanowieniem z dnia 2 lutego 2005 r. uzgodnił pozytywnie planowaną inwestycję we wsi D. Postanowienie to zostało jednak zaskarżone w toku instancji. W dniu 6 czerwca 2005 r. Główny Inspektor Sanitarny uchylił postanowienie uzgadniające z dnia 2 lutego 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Tak więc w przedmiotowej sprawie decyzja Burmistrza Gminy M. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz zaskarżona decyzja SKO w Poznaniu wydane zostały bez uzyskania uzgodnień wymaganych przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Pozostałe zarzuty skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione. Wobec tego, że na terenie gmin sąsiadujących z gminą M. obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego bezprzedmiotowe było występowanie o wydanie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego na terenie tych gmin, gdzie linia energetyczna jest planowana. Wniosek, wszczynający postępowanie w niniejszej sprawie został złożony w dniu 16 stycznia 2004 r. i przy jego rozpoznawaniu miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 85 ust. 2 tej ustawy dotyczy wyłącznie rozpoczętej procedury uchwalenia lub zmiany planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Ewentualne naruszenie przepisu art. 58 ust. 1 tej ustawy, pozwalającego zawiesić postępowanie na okres nie dłuższy 12 miesięcy, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Natomiast zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie są przepisami prawa miejscowego i nie wiążą organów w sprawach o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego, to jest art. 46, 48 i 57 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnia to uchylenie tych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 12170 ze zm. – dalej: ppsa).
Wymieniony wyrok zaskarżył skargą kasacyjną Burmistrz Gminy M. Zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – ppsa przez bezzasadne uchylenie zaskarżonej decyzji oraz art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w zw. z art. 146 § 2 kpa przez niezastosowanie tych przepisów, a także błędne ustalenie stanu faktycznego, błędną wykładnię prawa materialnego i przyjęcie, że brak uzgodnienia przedmiotowej inwestycji miał wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu tej skargi strona skarżąca podniosła, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisy nie przewidywały obowiązku uzgadniania inwestycji z organami ochrony środowiska, gdyż przepis art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie zawiera odesłania do przepisów szczególnych jak i wymienienia organów ochrony środowiska jako organów uzgadniających lokalizację inwestycji celu publicznego. Natomiast po wejściu w życie ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954) przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor będzie zmuszony uzyskać decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych. Skarżący następnie podał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6 kpa brak przed wydaniem decyzji wymaganego przez prawo stanowiska innego organu nie stanowi rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 kpa), lecz jedynie może uzasadniać wznowienie postępowania w sprawie. W wyniku wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej, bowiem postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko będzie prowadzone według obecnie wprowadzonych przepisów. Skoro więc postępowanie, w którym zostały wydane zaskarżone decyzje były dotknięte wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 6 kpa i jednocześnie zaszła przesłanka z art. 146 § 2 kpa, to Sąd I instancji winien był ograniczyć się do stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Z tego względu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu.
W uchwale 7 sędziów NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/04 (publ. ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 62) wyrażony został pogląd prawny wiążący inne składy Sądu (por. art. 269 § 1 w zw. z art. 187 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną może z urzędu badać, czy skarga została wniesiona przez stronę (art. 173 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem skargę kasacyjną może wnieść (oprócz prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich) tylko strona. Aby więc doszło do skutecznego wszczęcia postępowania przed sądem II instancji, wśród innych formalnych warunków, musi być spełniony warunek wniesienia skargi przez uprawniony podmiot. Stwierdzenie, że skargę kasacyjną wniósł podmiot, który bez wątpienia nie mógł być w ogóle stroną w rozumieniu art. 12 w zw. z art. 32 i 33 p.p.s.a. uzasadnia odrzucenie skargi (por. uzasadnienie ww. uchwały).
Zgodnie z przepisem art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Przedmiotem zaskarżenia są ostateczne decyzje, postanowienia lub inne akty (por. art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.). W postępowaniu administracyjnym dwuinstancyjnym ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, a więc wydane przez organ II instancji (art. 15 i 16 § 1 k.p.a.). Stroną w rozumieniu art. 32 p.p.s.a. jest więc organ II a nie I instancji, mimo iż zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd może zastosować przewidziane ustawą środki również w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych przez ten organ. Dlatego skargę kasacyjną może wnieść organ II instancji będący w rozumieniu p.p.s.a. stroną postępowania a nie organ I instancji.
Skarżący Burmistrz Gminy M. nie był więc uprawniony do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 marca 2006 r. wydanego w sprawie II SA/Po 839-841/05. Skutkuje to odrzucenie tej skargi na podstawie art. 189 w zw. z art. 178 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji.