II OSK 1325/22

II OSK 1325/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący/
Grzegorz Czerwiński
Marta Laskowska - Pietrzak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Rz 1602/21 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2022-03-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 113 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 25 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 1602/21 w sprawie ze skargi W. P. i W. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 31 sierpnia 2021 r., nr SKO.415.62.1452.2021 w przedmiocie odmowy ustalenia w trybie przedsprzedażowym opłaty z tytułu wzrostu wartości działek oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 marca 2022 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1602/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 31 sierpnia 2021 r., nr SKO.415.62.1452.2021 dotyczącą odmowy ustalenia w trybie przedsprzedażowym opłat z tytułu wzrostu wartości działek, decyzję Burmistrza Miasta Jasła z dnia 19 maja 2021 r., nr WG.6725.29.2018 oraz postanowienie Burmistrza Miasta Jasła
z dnia 23 lipca 2021 r., nr WG.6725.29.2018 i postanowienie Burmistrza Miasta Jasła z dnia 5 października 2021 r., nr WG.6725.29-A.2018. Sąd pierwszej instancji zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie. Na podstawie art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), w całości zaskarżyło wyrok sądu pierwszej instancji i na podstawie art. 174 pkt 2 zarzuciło naruszenie:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy, w związku z art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm. "kpa"), poprzez nieuzasadnione przyjęcie braku możliwości sprostowania wydanej decyzji w zakresie znaku i daty wydania decyzji objętej postępowaniem prowadzonym na prawach wznowienia, podczas gdy sprostowane uchybienia miały charakter wady nieistotnej i oczywistej (błędu pisarskiego, omyłki), gdyż z lektury samej decyzji jak i akt sprawy bezspornie wynika wobec jakiej konkretnie oznaczonej i ostatecznej decyzji prowadzone było postępowanie;
- art. 141 § 4 ustawy, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku zawierającego szereg niejasności, co skutkuje brakiem możliwości jednoznacznego ustalenia wskazań co do dalszego postępowania.
W oparciu o wyżej wskazane podstawy skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie podkreślić należy, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Stosowanie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z tego względu w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, elementy te zawiera uzasadnienie Sądu I instancji. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną.
Spór w niniejszej sprawie dotyczył tego, czy wskazane we wstępie decyzje wydane w postępowaniu wznowieniowym oraz postanowienia, w których organy zastosowały przewidzianą w art. 113 § 1 k.p.a. instytucję sprostowania błędu pisarskiego dotyczącego ww. decyzji były prawidłowe.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie organ wadliwie zastosował instytucję określoną w art. 113 § 1 k.p.a. poprzez dwukrotne korygowanie znaku sprawy oraz jej daty, co w ocenie Sądu wykraczało poza definicję błędu pisarskiego, szczególnie wobec okoliczności, że decyzje były wydawane
w postępowaniu wznowieniowym.
Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny
i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2530/16). Powtórzenia jednak wymaga, że w orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 873/18; z dnia 30 listopada 2017 r., sygn.. akt II OSK 1069/16; z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3013/14; wyrok NSA w Warszawie z 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sprostowane postanowieniami błędy, które znalazły się w decyzji z dnia 19 maja 2021 r. nr WG.6725.29.2018 były błędami istotnymi, które nie mogły być naprawione w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Decyzja Burmistrza Miasta Jasła z dnia 19 maja 2021 r. została sprostowana postanowieniem tego organu z dnia 23 lipca 2021 r. w zakresie błędnie podanego znaku decyzji, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania, następnie Burmistrz Miasta Jasła postanowieniem z dnia 5 października 2021 r. sprostował po raz drugi decyzję z dnia 19 maja 2021 r., gdyż w rozstrzygnięciu podano datę decyzji Burmistrza Miasta Jasła z dnia 22 lipca 2020 r., a powinna być data 16 maja 2018 r., gdyż to ta decyzja była kontrolowana we wznowionym postępowaniu.
Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej, że błędy zawarte w decyzji miały charakter oczywistych omyłek względnie błędów pisarskich, a tę oczywistość można stwierdzić porównując treść decyzji z wydanymi postanowieniami. Powyższe oznacza, że brak jest wskazanej w art. 113 § 1 k.p.a. "oczywistości", bowiem prawidłową treść decyzji będzie można odczytać odnosząc ją do wskazanych postanowień, tym bardziej, że dokonano dwukrotnego sprostowania w przedziale czasowym trzech miesięcy. Zatem, skoro była to omyłka oczywista, dlaczego nie została zauważona przez organ I instancji przy okazji dokonywania pierwszego sprostowania. Sprawę dodatkowo komplikuje okoliczność, że sprawa była prowadzona postępowaniu wznowieniowym, a więc opis kwestionowanej w tym postępowaniu decyzji winien być prawidłowy, bez konieczności przeprowadzania dodatkowych porównań jej treści w wydanymi dwukrotnie postanowieniami.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych lub jeżeli sąd nie zawarł w uzasadnieniu stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd pierwszej instancji, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni
i zastosowania przepisów prawa.
Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.