II OSK 1285/24

II OSK 1285/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Leszek Kiermaszek /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Dobek-Rak
Marzenna Linska - Wawrzon
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2196/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-12-05
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2196/23 w sprawie ze skargi B.B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lipca 2023 r. znak: DOR.7110.130.2023.KBL; DOA.7110.65.2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2196/23 (sprostowanym postanowieniem z tego dnia), oddalił skargę B.B. (dalej: "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") z dnia 4 lipca 2023 r. znak: DOR.7110.130.2023.KBL; DOA.7110.65.2023 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Starosta [...] decyzją z dnia 6 maja 2021 r., nr 126/2021 zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z.L. (dalej: "inwestor") pozwolenie na adaptację istniejącego budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na stację demontażu pojazdów (kat. VIII, XXII) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowę fundamentu pod wagę platformową, rozbiórkę istniejącego budynku gospodarczego w ramach zabudowy usługowej na działce o nr [...] w obrębie [...], gmina [...]. Decyzja ta stała się ostateczna.
W dniu 18 listopada 2022 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.; obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a.").
Wojewoda Łódzki decyzją z 17 stycznia 2023 r., nr 8/2023, wydaną na zasadzie art. 157 i art. 158 K.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z 6 maja 2021 r.
Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, a GINB powołaną na wstępie decyzją z dnia 4 lipca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego.
Skarżący wniósł skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2023 r. oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że bezsporne jest, że w sprawie zastosowanie miały przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją ustawy dokonaną ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471), która weszła w życie z dniem 19 września 2020 r.
Przedmiotowa inwestycja znajduje się na działce nr [...], która objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...], nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]). Działka ta znajduje się na terenie objętym symbolem 40.16.PU - produkcja i usługi produkcyjne oraz magazyny i składy (§ 14 ust. 2 pkt 16 planu miejscowego) Mając na uwadze charakter przedmiotowej inwestycji Sąd uznał, że jest ona zgodna z ustaleniami planu miejscowego.
W ocenie Sądu decyzja Starosty nie narusza w sposób rażący § 9 pkt 2 lit. a planu miejscowego i uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...], nr [...] w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego i obszarów krajobrazu chronionego (Dz. Urz. Woj. [...]). Odnosząc się w pierwszej kolejności do ustanowionego zakazu sytuowania na obszarze chronionego krajobrazu miejsc składowania odpadów wskazał, że w miejscowym planie brak jest definicji tego pojęcia. Również ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "składowanie odpadów". Natomiast w piśmiennictwie i w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że jest to legalnie działająca instalacja (obiekt budowlany), mająca status składowiska odpadów, które zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 25 ustawy z 14 grudnia 2002 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587), jako obiekt budowalny przeznaczony do składowania odpadów.
Zgodnie natomiast z definicją "magazynowanie odpadów" zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach, przez magazynowanie odpadów rozumie się czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę; b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów; c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów.
Sąd podzielił zatem stanowisko GINB zawarte w zaskarżonej decyzji, że czym innym jest magazynowanie odpadów (przewidziane w ramach niniejszej inwestycji), a czym innym składowanie odpadów. Pojęcie składowania odpadów oznacza jedną z metod unieszkodliwiania odpadów (aby nie stanowiły zagrożenia dla ludzi i środowiska naturalnego) i ma charakter stały, a zatem różni się od magazynowania odpadów. Tym samym Sąd uznał, że inwestycja nie stanowi składowiska odpadów, zatem zakaz w tym zakresie nie został naruszony.
Odnosząc się natomiast do ustanowionego zakazu lokalizacji uciążliwych inwestycji Sąd wyjaśnił, że Starosta udzielił pozwolenia na budowę przy zachowaniu warunków zawartych w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 9 maja 2019 r., znak: OŚ.6220.9.7.2018/2019 o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pn. "Uruchomienie instalacji demontażu pojazdów wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działce [...] obręb [...]". Decyzja ta została wydana w uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...], Dyrektorem Zarządu Zlewni w [...] oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...]. W decyzji środowiskowej Wójt stwierdził, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, ze zm., dalej ,: "rozporządzenie z 2019 r.") na działce stanowiącej część Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], przy czym wariant polegający na uruchomieniu stacji demontażu pojazdów w proponowanej lokalizacji i zakresie pozwoli na optymalne wykorzystanie terenu, nie powodując przy tym konfliktów z zasadami ochrony środowiska. Projektowana technologia i sposób obsługi terenu są adekwatne do warunków lokalnych. W jego ocenie analiza wpływu przedsięwzięcia na środowisko wykazała, że przy zastosowaniu przyjętych w opracowaniu rozwiązaniach techniczno - technologicznych, eksploatacja przedmiotowego zakładu warunkować będzie dotrzymaniem dopuszczalnych norm środowiskowych oraz zachowaniem równowagi w otaczającym środowisku. Eksploatacja przedsięwzięcia zrealizowanego zgodnie z założeniami projektowymi nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowia ludzi. W decyzji wskazano również, że inwestycja leży poza wyznaczoną siecią korytarzy ekologicznych, jej realizacja nie będzie miała zatem wpływu na ich ciągłość i drożność. Wójt uznał, że przedmiotowa stacja demontażu pojazdów nie kwalifikuje się do zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. poz. 138). Stwierdził także, że z uwagi na charakter i skalę zamierzonego przedsięwzięcia, w wyniku jego realizacji nie będzie konieczności ustanawiania strefy ograniczonego użytkowania, a przy założeniu zastosowania rozwiązań technicznych i organizacyjnych nie będzie występowało ponadnormatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że nie można przyjąć, aby realizacja inwestycji w sposób jednoznaczny i oczywisty naruszała ustanowiony zakaz realizacji inwestycji uciążliwych, a tylko wówczas można byłoby mówić, że decyzja Starosty z 6 maja 2011 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ocena, czy organ prawidłowo uznał, że realizacja spornej inwestycji jest możliwa przy zachowaniu warunków wskazanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prowadziłoby de facto do merytorycznego rozstrzygnięcie sprawy, co w postępowaniu nadzwyczajnym jest niedopuszczalne.
W efekcie Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest niezasadny, bowiem brak jest podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia zapisów planu miejscowego, a wydana przez Starostę decyzja jest zgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto Sąd stwierdził, że projekt zagospodarowania działki inwestycyjnej nie narusza w sposób rażący przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, ze zm.), w szczególności § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 i § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz § 36 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, ani innych przepisów prawa.
W konkluzji Sąd uznał, że decyzja Starosty z 6 maja 2021 r. nie jest obarczona wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz nie narusza pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej "P.p.s.a.").
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając to orzeczenie w całości.
Skarga kasacyjna zawiera zarzuty materialnoprawne, sformułowane w pierwszej kolejności i zarzuty procesowe.
Najpierw pełnomocnik zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu sprzed nowelizacji, poprzez przyjęcie, że decyzja Starosty z 6 maja 2021 r. nie narusza § 9 pkt 1 i 2 a planu miejscowego.
Kolejny zarzut dotyczy naruszenia § 9 pkt 1 i 2 a planu miejscowego w związku z art. 24 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2023 r. poz. 916, ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji oddalenie skargi, podczas gdy dla inwestycji nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Pełnomocnik zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego polegające na nieuwzględnieniu skargi, mimo że organy administracyjne błędnie uznały, że można lokalizować na przedmiotowym terenie inwestycję niezgodną z ustanowionym w miejscowym planie zakazem lokalizacji uciążliwych inwestycji przemysłowych.
Następny zarzut dotyczył naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody przez nieuwzględnienie skargi, pomimo że organy administracyjne w sprawie błędnie uznały, że można lokalizować na przedmiotowym terenie inwestycję stanowiącą przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, która wykazałaby brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu.
W ramach zarzutów procesowych pełnomocnik zarzuciła naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przejawiające się w tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli legalności decyzji organów administracyjnych sąd błędnie przyjął, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego, co w konsekwencji doprowadziło do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji Starosty z 6 maja 2021 r.
Ostatni zarzut odniesiony został do art. 133 § 1 P.p.s.a. przez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji wynikającego z akt sprawy naruszenia przez organ administracji art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. polegającego na zaniechaniu wnikliwej analizy wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z 6 maja 2021 r. oraz odwołania skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji oraz aktów prawnych statuujących formę ochrony przyrody - Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] i w konsekwencji pominięcie faktu, że przed wydaniem decyzji nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, która wykazałaby brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę obszaru chronionego krajobrazu.
W oparciu o wskazane podstawy pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego rozwinęła argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzuty rozpoznawanej skargi kasacyjnej zarówno te procesowe, jak i materialnoprawne koncentrują się wokół kilku kwestii spornych, przywołanych w ramach poszczególnych zarzutów. Uzasadnia to odniesienie się do nich w sekwencji wyznaczonej przez kryterium problemowe, nie zaś według kolejności podanej w skardze kasacyjnej. Uwzględnić przy tym należało, że przedmiotem kontroli sądowej nie była decyzja wydana w postępowaniu zwykłym, lecz w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, co trafnie już na wstępie wyeksponował Sąd pierwszej instancji.
Rozstrzygniecie to dotyczyło zgody budowlanej na adaptację istniejącego budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na stację demontażu pojazdów wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowę fundamentu pod wagę platformową i rozbiórkę istniejącego budynku gospodarczego w ramach zabudowy usługowej. "Stacja demontażu pojazdów w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2019 r. poz.1610)" jest rodzajem przedsięwzięcia, który - zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia z 2019 r. - zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Realizacja takich przedsięwzięć wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 247, ze zm.; dalej: "ustawa z 2008 r."). Pełnomocnik skarżącego czyniąc zarzut nieprzeprowadzenia takiej oceny nie zwrócił dostatecznej uwagi, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko zostało jednak przeprowadzone, tyle tylko że nastąpiło to w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2008 r.), którego finalnym wynikiem była decyzja z 9 maja 2019 r. Określone w niej zostały środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu instalacji demontażu pojazdów wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Zupełnie oddzielnym zagadnieniem jest, że w pkt III tej decyzji stwierdzono, że przed rozpoczęciem realizacji tego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ orzekający w sprawie środowiskowych uwarunkowań nie znalazł podstaw do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia dodatkowej oceny, stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2008 r. Aczkolwiek przepisy ustawy z 2008 r. pozostają poza podstawami kasacyjnymi, tym niemniej nie sposób nie zauważyć w ramach kontroli instancyjnej, odnosząc się do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu, że po pierwsze decyzja z 9 maja 2019 r. o środowiskowych uwarunkowaniach jest ostateczna i korzysta z domniemania mocy obowiązującej, po drugie decyzja ta wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 86 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2019 r.) i wreszcie po trzecie treść tej decyzji, w tym charakterystyka przedsięwzięcia stanowiąca załącznik do decyzji w pełni usprawiedliwia niestwierdzenie konieczności przeprowadzenia oceny w ramach postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. W decyzji uwzględnione zostały, określone w postanowieniach organu ochrony środowiska i organu wodnego uzgadniających realizację przedsięwzięcia i opinii organu Inspekcji Sanitarnej, warunki realizacji przedmiotowej inwestycji. Biorąc pod uwagę charakter i skalę zamierzonego przedsięwzięcia oraz niestwierdzenie występowania ponadnormatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uznano, że nie zachodzi konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.
Z tych więc przyczyn należy odeprzeć zarzut nieprzeprowadzenia przed wydaniem zaskarżonej decyzji w ramach postępowania o pozwolenie na budowę oceny oddziaływania planowanego zamierzenia budowlanego na środowisko.
Przedsięwzięcie, na realizację którego udzielono pozwolenia na budowę, znajduje się na terenie objętym planem miejscowym i jednocześnie na obszarze chronionego krajobrazu [...]. Wbrew odmiennym twierdzeniom pełnomocnika skarżącej zaskarżona decyzji nie narusza art. 24 ust. 2 w związku z ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone określone w art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zakazy, w tym zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z 2008 r. (pkt 2). Zakaz ten nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu (art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody). Trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że akt tworzący [...] Park Krajobrazowy i obszary chronionego krajobrazu, w tym [...] nie wprowadzają zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z 2008 r. Poza tym, co już rozważono, ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzona w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wykazała negatywnego wpływu na środowisko oraz warunki życia i zdrowia ludzi, przy zastosowaniu przewidzianych rozwiązań technicznych i organizacyjnych.
Także uchwała w sprawie planu miejscowego nie wprowadziła zakazu realizacji takich przedsięwzięć. Przepis § 9 pkt 1 planu miejscowego stanowi, że realizacja zagospodarowania na obszarze chronionego krajobrazu [...] podlega rygorom ochrony określonym przepisami szczególnymi, tj. ustawy o ochronie przyrody, które obszary chronionego krajobrazu traktują jako jedną z form ochrony przyrody (art. 6 ust. 1 pkt 4). Jak już wskazano, akt tworzący obszar chronionego krajobrazu [...] nie wprowadza zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei według § 9 pkt 2 lit. a planu miejscowego na terenach wchodzących w skład obszaru chronionego krajobrazu obowiązują warunki zagospodarowania określone przepisami prawa miejscowego, w tym m.in. zakaz lokalizacji inwestycji uciążliwych i składowiska odpadów. Zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji, akceptując pogląd organu administracji, że zamierzenie budowlane objęte decyzją o pozwoleniu na budowę nie stanowi składowiska odpadów, a miejsce czasowego przechowywania odpadów, a zatem magazynowania odpadów, zgodnie z definicją tego pojęcia zawartą w art. 2 pkt 5 ustawy o odpadach.
Niezasadnie twierdzi pełnomocnik skarżącego, że można i należy postawić znak równości między "uciążliwymi inwestycjami przemysłowymi - w treści przepisów regulujących formy ochrony przyrody, a inwestycjami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (s. 13 skargi kasacyjnej). Otóż z żadnego powszechnie obowiązującego przepisu prawa rangi ustawowej i podustawowej nie wynika, że oba pojęcia są równoznaczne. Oczywiście realizacja każdego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w tym także stacji demontażu (zakładu prowadzącego przetwarzanie pojazdów), niesie za sobą ryzyko powstania uciążliwości dla otoczenia. Dlatego prawodawca wprowadził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tych przedsięwzięć na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i określenia w decyzji środowiskowej warunków realizacji przedsięwzięcia, wiążących organ administracji architektoniczno - budowlanej wydający decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Rację ma pełnomocnik skarżącego twierdząc, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "nie uchyla zakazów ustanowionych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego" (s. 18 skargi kasacyjnej). Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z 2008 r. organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Treść decyzji z 9 maja 2019 r. o środowiskowych uwarunkowaniach jednoznacznie przesądza, że organ ją wydający miał w polu widzenia zarówno ustalenia wynikające z planu miejscowego, jak i aktów tworzących obszar chronionego krajobrazu. Kwestię uciążliwości dostrzegł Sąd pierwszej instancji, a wcześniej także organ administracji w trakcie wywodu i wyprowadzonego wniosku, że decyzja w sposób rażący nie narusza § 9 pkt 2 lit. a planu miejscowego. Przedstawiona argumentacja zasługuje na akceptację, a pełnomocnik skarżącego w rozwinięciu zarzutów kasacyjnych nie zdołał podważyć wyrażonego poglądu. Stanowisko pełnomocnika opiera się na własnych przemyśleniach i spostrzeżeniach, nie zostało poparte fachowym opracowaniem mogącym nasuwać wątpliwości co do trafności oceny i rozstrzygnięć wyspecjalizowanych organów.
Chybione są także procesowe zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do kompletności i oceny materiału dowodowego dokonanej przez organ orzekający w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji. Nie znajduje uzasadnienia zarzut, iżby organ zaniechał wnikliwej analizy wniosku o stwierdzenie nieważności i treści odwołania od wydanej przez Wojewodę decyzji z 17 stycznia 2023 r., a nadto aktów prawnych statuujących obszar chronionego krajobrazu [...]. Chociaż zarzutem kasacyjnym nie został objęty przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. to jednakże przyjdzie stwierdzić, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji, po odnotowaniu żądania zawartego we wniosku i odwołaniu od wydanej przez Wojewodę decyzji, odniósł się do zagadnień w nich zawartych, skonfrontował je ze stanowiskiem i argumentacją organu, którego decyzję zaskarżono, a następnie w sposób zwięzły i przejrzysty zajął stanowisko, które umożliwia poznanie racji jakimi się kierował oddalając skargę, sformułowanie zarzutów i dokonanie właściwej kontroli instancyjnej. Wyprowadzając wniosek o trafności stanowiska organu o braku podstaw do uznania decyzji Starosty z 6 maja 2021 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, w tym objętego podstawą kasacyjną art. 35 ust. 1 pkt 1, a ponadto § 9 pkt 1 i pkt 2 lit. a planu miejscowego, uzasadnił swoje stanowisko, omówił przesłankę "rażącego naruszenia prawa" w znaczeniu wynikającym z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. odwołując się do wypowiedzi w doktrynie i piśmiennictwie. Całkowicie nieusprawiedliwiony jest więc zarzut dokonania niewłaściwej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, skoro dokonał kontroli na podstawie akt sprawy, w oparciu o kryterium legalności i stosując środek przewidziany ustawą. Oznacza to, że skarga kasacyjna bezzasadnie zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 3 § 1 i art. 133 § P.p.s.a.
Z tych wszystkich powodów wobec braku podstaw branych pod rozwagę z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., jako że strona którą ją wniosła zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w czternastodniowym terminie nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.