II OSK 1284/07

II OSK 1284/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-10-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-08-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bożena Walentynowicz
Leszek Kamiński /sprawozdawca/
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Wr 16/07 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2007-04-11
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 66  ust. 1  pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz sędzia del. WSA Leszek Kamiński (spr.) Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 23 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 16/07 w sprawie ze skargi I. i A. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności i robót mających na celu usunięcie nieprawidłowości związanych z wadliwą wentylacją w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W. Oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 16/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę A. i I. D. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności i robót mających na celu usunięcie nieprawidłowości związanych z wadliwą wentylacją w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W., uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 66 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016, ze zm.), nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w obrębie klatki schodowej nr [...], w poszczególnych mieszkaniach dokonać szeregu czynności zmierzających do uzyskania prawidłowej wentylacji pomieszczeń. Ponadto A. i I. D. właścicielom samodzielnego lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] nakazano rozszczelnić mieszkanie przez zamontowanie w oknach z PCV nawietrzaków okiennych lub wykonanie nawietrzaków ściennych, zdemontować okap nadkuchenny z wentylatorem elektrycznym, anemostat w łazience zastąpić kratką o przekroju 14 x 14 cm bez żaluzji, wymienić podłączenie gazowego przepływowego podgrzewacza wody do kanału kominowego wykonane z aluminiowej rury spiro na rurę sztywną. Organ pierwszoinstancyjny jednocześnie zakazał do czasu usunięcia określonych wyżej nieprawidłowości i przedstawienia pozytywnego protokołu kontroli przewodów kominowych i podłączeń urządzeń do przewodów kominowych użytkowania gazowych przepływowych podgrzewaczy wody we wszystkich mieszkaniach klatki schodowej nr [...] w budynku, a kontrolę zakazu użytkowania zarządca zrealizuje w drodze zaplombowania zaworów odcinających dopływ gazu do przepływowych podgrzewaczy wody. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. organ administracyjny nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony zagrożeniem życia i zdrowia mieszkańców.
W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] maja 2006 r. doszło do zatrucia tlenkiem węgla czterech osób w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] w W.. Po ww. zdarzeniu została przeprowadzona kontrola kominiarska, z której został sporządzony protokół nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. Podczas kontroli mistrz kominiarski stwierdził szereg nieprawidłowości w lokalach mieszkalnych znajdujących się w obrębie klatki schodowej nr [...]. Ze względu na naruszenie zasad użytkowania obiektu budowlanego i nieusunęcie wykazanych w protokole wad w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzeniu kontroli stanu technicznego, zgodnie z dyspozycją art. 70 ustawy Prawo budowlane, oraz wobec rzeczywistego stanu zagrożenia spowodowanego nieodpowiednim stanem podłączeń urządzeń grzewczych i wentylacyjnych do przewodów kominowych oraz nienależytej wentylacji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za zasadne wydanie decyzji w trybie art. 66 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Od tej decyzji odwołanie wnieśli A. i I. D.. W związku z zarzutami odwołania, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie poprzez dostarczenie aktualnego protokołu oględzin lokalu mieszkalnego należącego do odwołujących się, sporządzonego pod kątem wykonania przez lokatorów nakazów określonych w decyzji PINB w W., Nr [...]. W pismach z dnia 8 sierpnia, 23 sierpnia oraz 19 września 2006 r. PINB poinformował, że oględziny trzykrotnie nie doszły do skutku z powodu niestawienia się właścicieli mieszkania - skarżących. Zdaniem organu administracyjnego, z pisma z dnia 4 września 2006 r. A. D. skierowanego do PINB wynika, że nie ma on zamiaru udostępnić mieszkania na oględziny. W tej sytuacji organ I instancji nie widział możliwości zadośćuczynienia nałożonemu obowiązkowi.
Decyzją z dnia [..] października 2006 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy, uwzględniając stan faktyczny sprawy zaprezentowany przez organ I instancji, wskazał, że decyzja Nr [..] została wydana w oparciu o szczegółowe zalecenia rejonowego mistrza kominiarskiego J. S.. W opinii tej stwierdzono szereg nieprawidłowości w zakresie podłączeń urządzeń do przewodów kominowych spalinowych i wentylacyjnych, jak również wskazano na nadmierne uszczelnienie mieszkań przez szczelne okna z PCV. Podkreślono, że ww. opinia stanowi wystarczający dowód do wydania w oparciu o jej zalecenia stosownej decyzji administracyjnej. Została ona sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia nadane przez odpowiednią izbę samorządu zawodowego, których organ nadzoru budowlanego nie może kwestionować, gdyż byłaby to nieuprawniona interwencja w działalność samorządu zawodowego, który cieszy się autonomią i organy państwowe nie mogą ingerować w jego działalność. Dlatego wobec faktu, że opinia pochodzi od uprawnionego mistrza kominiarskiego, a więc specjalisty, który ma bardziej szczegółową wiedzę na temat kominów niż pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, organ II instancji uznał, że ma ona większą moc dowodową niż oględziny Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W tej sytuacji organ I instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia oględzin mieszkań w obrębie klatki schodowej [..] budynku przy ul. [..] w W. i miał pełne prawo oprzeć się na opinii kominiarskiej nr [..] mistrza kominiarskiego J. S.. Wobec powyższego, nakaz wydany I. i A. D. był w pełni uzasadniony. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro skarżący nie poinformowali organu I instancji o częściowym wykonaniu zaleceń kominiarskich, to organ ten miał prawo sądzić, że nieprawidłowości nie zostały usunięte. Zdaniem organu II instancji, rozpoznanie odwołania nie wymagało przeprowadzenia samodzielnego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a., a wskazane przez skarżących zarzuty na prowadzone przez organ I instancji postępowanie są bezzasadne i nieuzasadnione. Ponadto wskazano, że kwestionowany nakaz demontażu wentylatora w WC w mieszkaniu nr [..] wynika wprost z § 141 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym zabrania się stosowania indywidualnych wentylatorów wyciągowych w pomieszczeniach, w których znajdują się wloty do przewodów spalinowych. Organ również wskazał, że § 174 ust. 3 ww. rozporządzenia dopuszcza stosowanie zbiorczych przewodów systemów powietrzno-spalinowych przystosowanych do pracy z urządzeniami z zamkniętą komorą spalania, wyposażonego w zabezpieczenia przed zanikiem ciągu kominowego. Nie można zatem mówić, w ocenie organu II instancji, o kategorycznym zakazie korzystania ze zbiorczych przewodów. Odnośnie sprawdzenia, czy zagrożenie może dotyczyć mieszkańców całego budynku przy ul. [..], to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na Spółdzielnię Mieszkaniową [..] obowiązek zbadania pozostałych klatek budynku w zakresie prawidłowości działania przewodów kominowych, podłączeń do tych przewodów i właściwej wentylacji mieszkań. Organ poinformował, że po otrzymaniu stosownych protokołów wyda odpowiednie nakazy. Odnosząc się do wniosku skarżących złożonego osobiście w inspektoracie w dniu 10 października 2006 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [..], organ II instancji stwierdził, że w sprawie, w której toczy się postępowanie odwoławcze nie można wszczynać postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, gdyż tryb odwoławczy ma pierwszeństwo przed trybem nieważnościowym. Ponieważ postępowanie odwoławcze zostało zakończone niniejszą decyzją, nie ma przeszkód do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego przez organ właściwy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyli I. i A. D., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej, i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili obrazę art. 7, art. 77, art. 12 § 1, art. 8, art. 107 § 1, art. 65 § 1, art. 123 § 1 i § 2 k.p.a., ponieważ organy administracyjne nie wyjaśniły wszystkich okoliczności faktycznych, które miały wpływ na wydane rozstrzygnięcia w sprawie; nie przytoczyły także treści stosownych przepisów prawa oraz nie doszło do przekazania wg właściwości ich wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nr [..].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 16/07, uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [..] z dnia [..] maja 2006 r., wskazał, że w przedmiotowej sprawie naruszenie prawa polega na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy spowodowanym niedopełnieniem obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd I instancji wskazał na nieprawidłowości postępowania administracyjnego w zakresie zawiadomień o terminie przeprowadzenia oględzin, tj. w dniu 14 września 2006 r., że oględziny przedmiotowego mieszkania odbędą się w dniu 15 września
2006 r. (skarżący wskazaną korespondencję odebrali w dniu 19 września 2006 r.), pismem z dnia 27 lipca 2006 r., że oględziny miały odbyć się w dniu 3 sierpnia 2006 r., oraz w dniu 8 sierpnia 2006 r., że oględziny odbędą się w dniu 24 sierpnia 2006 r. Natomiast z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący otrzymali zawiadomienia o przeprowadzeniu oględzin w dniu 3 i 24 sierpnia 2006 r., ponieważ w aktach brak zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zdaniem Sądu, w świetle ww. ustaleń błędne jest stanowisko organu, iż oględziny takie nie są niezbędne, Sąd nie podzielił również poglądu organów, iż nie były one władne dokonać oceny opinii mistrza kominiarskiego. Opina taka, jak każdy inny dowód, podlega wszechstronnej ocenie organu rozstrzygającego (por. art. 77 i 80 k.p.a.). Sąd wskazał również, że organ drugoinstancyjny nie zweryfikował zarzutu odwołujących się, czy rzeczywiście organ I instancji wydał decyzję w oparciu o opinię sporządzoną przez podmiot, który faktycznie nie przeprowadził inspekcji i oględzin przewodów wentylacyjnych i kominowych. Powyższe rozbieżności, które zaistniały w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, powinny skutkować eliminacją z obrotu prawnego rozstrzygnięć organów obu instancji. Ponadto organ odwoławczy, mając wątpliwości co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające w trybie art. 136 k.p.a. bądź też uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., złożył Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem WINB, błędne uznano, że brak jest podstaw do zastosowania ww. przepisu w niniejszej sprawie, pomimo, iż zgromadzony materiał dowodowy wskazuje bezspornie na prawidłowość dokonanej przez organy nadzoru budowlanego subsumcji. Ponadto, zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 149 p.p.s.a., poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu I instancji z istniejącymi dowodami oraz błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez niesłuszne uznanie prawdziwości twierdzeń stron – I. i A. D.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wydając swoją decyzję dysponował materiałem dowodowym w zupełności wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. W szczególności zaś, nie zachodziła, jak uznał Sąd I instancji, konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, w oparciu o art. 136 k.p.a., jak również tym bardziej potrzeba uchylenia decyzji organu I instancji w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że wydając decyzję kierował się regułą zawartą w art. 80 k.p.a. i skorzystał z uprawnienia do swobodnej oceny dowodów. Na tej podstawie, oceniając oświadczenia stron postępowania w kontekście pozostałych dowodów, nie uznał zarzutów stron za wiarygodne. Ponadto, w ocenie skarżącego, Sąd I instancji dokonał błędnej oceny stanu faktycznego w sprawie, przez co błędnie zakwalifikował odstąpienie przez organ odwoławczy od uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Zdaniem WINB, nie miał on obowiązku dążenia za wszelką cenę do przeprowadzenia oględzin przedmiotowego lokalu, gdyż z całokształtu okoliczności sprawy uznał twierdzenia stron w tym zakresie za niewiarygodne. Dlatego Sąd I instancji niesłusznie zarzucił, że stan faktyczny w sprawie nie został ustalony dokładnie. Sąd I instancji powinien ocenić zaskarżoną decyzję organu II instancji i dowody, na których oparto jej rozstrzygnięcie, posiłkując się w toku oceny zasadami doświadczenia życiowego. Z tych względów zaskarżona decyzja zapadła po uprzednim wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego w sprawie, przy czym w toku postępowania odwoławczego dowody te zostały poddane ponownej wnikliwej analizie, a skarżący organ sporządził bardzo szczegółowe uzasadnienie faktyczne, w którym wyjaśnił motywy podjętej decyzji, dokonując przy tym rzetelnej oceny całości zgromadzonych w sprawie dowodów. Ponadto wobec, jak się wydaje, jednoznacznej oceny zachowania stron w toku postępowania i braku wiarygodności ich oświadczeń, nie istniała potrzeba dalszego zbierania dowodów przez organy nadzoru budowlanego. Z akt sprawy obu instancji wynika możliwość wydania rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, określającego obowiązki stron w zakresie usunięcia nieprawidłowości związanych z wadliwą wentylacją i nieodpowiednim podłączeniem urządzeń grzewczych i wentylacyjnych do przewodów kominowych, w pomieszczeniach budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W.. Jednocześnie, dalsza przewlekłość toczącego się postępowania wskutek uporczywych skarg stron uchylających się od realizacji ustawowych obowiązków, prowadzi do realnego zagrożenia życia i zdrowia wszystkich mieszkańców obiektu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. i I. D.e wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej i utrzymanie w mocy wydanego w sprawie wyroku. Ponadto podtrzymali zarzuty i twierdzenia zawarte w odwołaniu oraz w skardze wniesionej do Sądu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd, rozpoznając sprawę, związany jest granicami skargi, czyli wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia. W świetle art. 174 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a ponadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Artykuł 175 § 1 p.p.s.a. wymaga, aby skarga kasacyjna była sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z § 2 i 3. W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego (radcowskiego) powoduje, iż skarga kasacyjna powinna być w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, jako nieodpowiadającej ustawowym wymaganiom, podlega ona oddaleniu, a nawet odrzuceniu, w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych. Wskazanie podstawy kasacyjnej nie może przy tym ograniczyć się jedynie do przytoczenia jednej z podstaw wskazanych w powołanym przepisie, ale musi polegać na powołaniu konkretnego przepisu prawa materialnego lub przepisów postępowania, które - w ocenie skarżącego - zostały naruszone przez sąd I instancji. Bez wskazania konkretnej normy Sąd nie może bowiem, będąc związanym zarzutami skargi, ocenić jej zasadności.
W skardze zarzuca się naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez błędne uznanie, że brak było podstaw do zastosowania tego przepisu, pomimo iż zgromadzony materiał dowodowy wskazuje bezspornie na prawidłowość dokonanej przez organy nadzoru budowlanego subsumcji. Ponadto, zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 149 p.p.s.a., poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu I instancji z istniejącymi dowodami oraz błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego.
W sytuacji podniesienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego.
Przepis art. 149 p.p.s.a., który przywołano w zarzucie skargi kasacyjnej brzmi: "Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa." W treści zarzutu kasacyjnego ujęto, że naruszenie przytoczonego przepisu przejawiło się w sprzeczności istotnych ustaleń Sądu I instancji z istniejącymi dowodami oraz błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Stwierdzić trzeba, że zarzutu, który nie koresponduje w żadnej części z przywołaną w zarzucie podstawą prawną, nie można uznać za usprawiedliwiony, szczególnie, iż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie poparto tego zarzutu nawet jednym zdaniem.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego sformułowanie zarzutu również czyni go nieusprawiedliwionym. Z zestawienia bowiem treści zarzutu w odniesieniu do art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który jakoby miał być wadliwie interpretowany przez Sąd Wojewódzki, z petitum skargi kasacyjnej, a także z treścią uzasadnienia, wcale nie wynika, że przepisowi prawa materialnego stawiany jest zarzut błędnej wykładni.
Naruszenie prawa materialnego może przybrać formę jego błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Dopuszczalne jest także zarzucenie w ramach tej podstawy skargi kasacyjnej obydwu form naruszenia prawa materialnego, w sytuacji, gdy niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa było konsekwencją jego błędnej wykładni. Decydując się na postawienie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, w następstwie której doszło do niewłaściwego zastosowania tego prawa kasator winien wpierw wskazać, na czym polegał błąd Sądu w rekonstrukcji treści konkretnej normy prawnej i podać, jaka powinna być wykładnia właściwa i dlaczego przyjęta przez Sąd wykładnia skutkowała niewłaściwym zastosowaniem błędnie wyłożonego przepisu. Por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt II GSK 388/05.
Warunku tego nie spełnia skarga kasacyjna, wskazując, że naruszenie prawa materialnego nastąpiło przez błędne przyjęcie, iż ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny nie odpowiada hipotezie normy prawnej. Zarzut ten nie został sformułowany z zachowaniem wymagań określonych w art. 174 i następnych p.p.s.a. Nie wskazano w nim, iż strona zarzuca błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa materialnego, lecz w istocie zarzut strony odnosi się nie tyle do naruszenia prawa materialnego, lecz do błędnej oceny przez Sąd, ustalonego przez organ administracji publicznej stanu faktycznego sprawy, który zdaniem organu był wystarczający do zastosowania powołanego przepisu. Tak sformułowanego i uzasadnionego zarzutu nie sposób uznać za usprawiedliwiony, z przyczyn wyżej wywiedzionych.
Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.